หลินหร่วน : สาวน้อยพลังซอมบี้ - ตอนที่ 1163 ฮูหยินซูมาเยือน

ตอนที่ 1163 ฮูหยินซูมาเยือน

“แม่นางหลิน ท่านตรวจให้ข้าหน่อย ช่วงนี้ข้า…”

ภายในโรงหมอซือเอิน ทุกอย่างยังคงดำเนินไปตามปกติ คนไข้เนืองแน่นกว่าแต่ก่อนไม่น้อย

เพราะหลินซิ่วอายุยังน้อย ทั้งยังเป็นสตรี ดังนั้นคนไข้จึงไม่ได้เรียกนางว่าหมอหลิน แต่กลับเรียกนางว่าแม่นางหลินแทน

เหล่าคนไข้ไม่ได้ดูถูกนางเพราะเห็นว่านางยังเยาว์วัย ในทางกลับกัน พวกเขาให้ความร่วมมือกับหลินซิ่วอย่างถึงที่สุด เพียงนั่งรออย่างเงียบ ๆ

ในขณะที่นางกำลังตรวจคนไข้อยู่นั้น รถม้าคันหนึ่งก็มาจอดหน้าโรงหมอ

มีคนจำได้ว่านั่นคือรถม้าจวนจือโจว ดังนั้นพวกนางจึงหันไปมองหลินซิ่วด้วยสีหน้าอ่อนโยน

ชาวเมืองชิงโจวแทบทุกคนล้วนทราบเรื่องระหว่างหลินซิ่วกับบุตรชายของซูจือโจว งานมงคลใกล้เข้ามาถึงแล้ว ดังนั้นคนที่อยู่บนรถม้าจวนจือโจว จะต้องมาพบกับหลินซิ่วอย่างแน่นอน

หลังจากฮูหยินซูลงมาจากรถม้าแล้ว คนไข้เหล่านั้นจึงพากันลุกขึ้นยืน แล้วคารวะไปทางฮูหยินซู

“คารวะฮูหยิน”

ฮูหยินซูเดินเข้ามาในโรงหมอด้วยท่วงท่าสง่างาม จากนั้นนางก็เอ่ยกับทุกคนว่า “ไม่ต้องมากพิธีหรอก รีบนั่งลงพักผ่อนเถิด”

เมื่อหลินซิ่วเห็นฮูหยินซูเดินเข้ามาในโรงหมอ นางจึงปล่อยมือออกจากแขนคนไข้ แล้วลุกขึ้นคารวะฮูหยินซู “คารวะท่านป้า”

ฮูหยินซูเอ่ยออกมาพร้อมด้วยรอยยิ้มที่ดูรักและเมตตา “ข้ามาอย่างกะทันหัน สร้างปัญหาให้เจ้าแล้ว”

หลินซิ่วส่ายหน้าพร้อมตอบกลับด้วยรอยยิ้ม “ไม่หรอกเจ้าค่ะ เหตุใดวันนี้อยู่ ๆ ท่านป้าถึงมาที่โรงหมอได้เล่าเจ้าคะ ? รู้สึกไม่สบายตรงที่ใดหรือไม่ ?

ภายในใจฮูหยินซูกำลังอารมณ์เสียอย่างถึงที่สุด อันใดกันต้องไม่สบายเท่านั้นหรือ ถึงจะมาที่นี่ได้ ? หรือหลินซิ่วกำลังแช่งนาง อยากให้นางสุขภาพอ่อนแอกัน ?

ฮูหยินซูไม่ได้แสดงสีหน้าใด ๆ ออกมา เพียงเอ่ยว่า “ไม่ป่วยมาหาเจ้าไม่ได้หรือ ? พอดีผ่านทางมา เลยคิดจะแวะมาดูเจ้าสักหน่อย จริงสิ ! เรือนของเจ้าคงพอจะมีที่พักใช่หรือไม่ ? ”

สัญชาตญาณของหลินซิ่วบอกว่าจุดประสงค์ที่ฮูหยินซูมาเยือนในวันนี้จะต้องไม่ธรรมดาเป็นแน่ แต่นางก็ยังคงพยักหน้ารับ “มีเจ้าค่ะ ท่านป้า ข้าจะพาท่านเข้าไปก็แล้วกัน”

ฮูหยินซูโบกมือพร้อมเอ่ยออกมาด้วยรอยยิ้ม “ไม่ต้องหรอก เจ้าให้คนพาข้าเข้าไปก็พอแล้ว เจ้าตรวจคนไข้ต่อเถิด อีกประเดี๋ยวหลังจากทำงานเสร็จแล้ว ค่อยไปสนทนาเป็นเพื่อนข้าที่เรือนด้านหลังก็แล้วกัน”

หลินซิ่วหันไปมองคนไข้ที่รอนางอยู่ แล้วพยักหน้ารับ ก่อนจะสั่งให้สาวใช้พาฮูหยินซูไปยังเรือนด้านหลัง

ในขณะที่คนตระกูลซูเดินไปยังเรือนหลังร้าน สายตาของหลินซิ่วก็จับจ้องไปที่ชายวัยกลางคนซึ่งเดินตามหลังเป็นคนสุดท้าย

บนตัวของชายผู้นี้มีกลิ่นที่คุ้นเคย…กลิ่นยา

นี่เป็นกลิ่นที่มีแค่หมอเท่านั้นถึงจะมีติดตัว ฮูหยินซูพาหมอมาด้วยเพื่อเหตุอันใด ?

หลินซิ่วครุ่นคิดเนิ่นนาน คนไข้ที่นางตรวจชีพจรเมื่อครู่เอ่ยออกมาว่า “แม่นางหลินช่างโชคดีจริง ๆ ฮูหยินซูให้ความสำคัญกับท่านถึงเพียงนี้ ในอนาคตหลังจากท่านแต่งเข้าตระกูลซูแล้ว จะต้องเข้ากันได้ดีกับฮูหยินซูอย่างแน่นอน”

“แม่นางหลินมีความสามารถถึงเพียงนี้ ฮูหยินซูจะต้องรักแม่นางหลินเหมือนบุตรสาวแท้ ๆ อย่างแน่นอน”

เมื่อถูกแซวเช่นนั้น หลินซิ่วก็อดไม่ได้ที่จะหน้าแดง

โชคดีที่ทุกคนเป็นคนป่วย จึงไม่ได้มีอารมณ์มาเอ่ยหยอกล้อกันมากนัก

หลินซิ่วลงมือตรวจคนไข้ต่อ จนลืมเรื่องที่สงสัยไปเสียสนิท

หลังจากตรวจคนไข้ทุกคนเสร็จหมดแล้ว หลินซิ่วถึงได้ลุกขึ้น แล้วเดินไปยังเรือนหลังร้าน

“ท่านป้า ทำให้ท่านรอนานแล้ว”

ฮูหยินซูไม่สบอารมณ์นานแล้ว เดิมทีก็ไม่ชอบหลินซิ่วอยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งไม่พอใจเข้าไปใหญ่ คนที่เอาแต่หมกตัวอยู่กับคนป่วยทุกวันแบบนี้ คงไม่ได้เอาโรคอันใดมาติดตนเองด้วยหรอกนะ หากยอมให้นางแต่งเข้าจวนจริง ๆ อย่าหวังให้นางมาคารวะเช้าเย็นตามกฎเลย แค่อยากจะพบหน้าคงเป็นการยากด้วยซ้ำ

ฮูหยินซูยกถ้วยชาขึ้นจิบ แล้วหัวเราะออกมาเบา ๆ “บางคราจะรอนานหน่อยก็ไม่เป็นไรหรอก แต่หากเป็นแบบนี้ทุกวันล่ะก็… คงรับไม่ค่อยไหว เจ้าว่าใช่หรือไม่เล่า ? ”

เมื่อหลินซิ่วได้ยินน้ำเสียงประชดประชัน นางจึงแน่นหน้าอกขึ้นมาทันใด ดูท่าความคิดก่อนหน้านี้ของนางจะถูกแล้ว จุดประสงค์ที่ฮูหยินซูมาในครานี้ต้องไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน

หลินซิ่วเคยชินกับการพบบุคคลสำคัญมาตั้งแต่ยังเยาว์ ดังนั้นจึงไม่เกรงกลัวคำเอ่ยคลุมเครือเพียงประโยคสองประโยคของฮูหยินซู นางเพียงตอบกลับอย่างสุภาพว่า “ให้ผู้ใหญ่รอนาน ๆ ถือว่าไม่เหมาะสมอย่างแท้จริง แต่ข้ารักษาคนไข้อยู่ บางทีท่านป้าก็น่าจะเห็นแก่ส่วนรวมและน่าจะเข้าใจข้า”

ฮูหยินซูไม่ชอบใจยิ่งกว่าเดิม หลินซิ่วผู้นี้ทำตัวโอหังเกินไปแล้ว ! นี่ยังไม่ทันแต่งเข้าจวน ก็ดูหมิ่นนางถึงเพียงนี้แล้ว !

ฮูหยินซูวางถ้วยชาลง จากนั้นก็ตัดสินใจว่าจะไม่อ้อมค้อมกับนางอีก นางตรงเข้าประเด็นทันใด “หลินซิ่ว ตลอดหลายวันมานี้ข้าไม่ค่อยสบายใจสักเท่าใดนัก เจ้ารู้หรือไม่ว่าเพราะเหตุใด ? ”

หลินซิ่วแสร้งทำเป็นไม่เข้าใจ “ท่านป้าไม่สบายหรือเจ้าคะ ? เชิญหมอไปตรวจแล้วหรือยัง ? หากยัง ข้าช่วยตรวจให้ท่านป้าได้นะเจ้าคะ”

ฮูหยินซูโมโหจนหน้าดำหน้าแดง “หลินซิ่ว เจ้าไม่เข้าใจจริง ๆ หรือแกล้งทำเป็นไม่เข้าใจกันแน่ ? ข้ากำลังเอ่ยเรื่องจริงจังกับเจ้า แต่เจ้ากลับแช่งข้า ! ”

“ข้าไม่กล้า ข้าแค่เป็นห่วงสุขภาพของท่านป้าก็เท่านั้น”

เมื่อฮูหยินซูเห็นท่าทีของนาง ก็ยิ่งโกรธมากกว่าเดิม “หลายวันมานี้ ข้าได้ยินเรื่องซุบซิบนินทาบางอย่าง ได้ยินว่าเจ้าไปที่ร้านฉวิ๋นเว่ยจี้ แล้วบังคับให้ซีเอ๋อร์ยอมรับปากว่าจะไม่รับอนุภรรยา แม้ว่าเจ้าจะมีลูกไม่ได้ก็ตาม มีเรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นจริง ๆ หรือ ? ”

หลินซิ่วลอบเอ่ยในใจ ‘มาเพื่อเรื่องนี้จริง ๆ ด้วย’

“ไม่ทราบว่าท่านป้าได้ยินเรื่องนี้มาจากที่ใดหรือเจ้าคะ ตอนนั้นข้ากับคุณชายซูสนทนากันไม่กี่ประโยคที่ร้านฉวิ๋นเว่ยจี้จริง ๆ แต่ข้าไม่ได้ห้ามเขาเรื่องรับอนุ และยิ่งไม่ได้เอ่ยว่า…หากมีลูกไม่ได้ ห้ามเขารับอนุภรรยา”

ฮูหยินซูคิดเองเออเองไปไกลแล้ว ไหนเลยนางจะเชื่อฟังคำเอ่ยของหลินซิ่วอีก กระทั่งคิดว่าหลินซิ่วกำลังเล่นลิ้นอยู่เป็นแน่ “หลินซิ่ว เจ้าอยากให้ซีเอ๋อร์มีเจ้าคนเดียวไปชั่วชีวิต ความคิดนี้ ป้าไม่ได้บอกว่ามันผิดหรอกนะ สตรีเรา มีผู้ใดไม่อยากให้ข้างกายสามีมีตนเองเพียงผู้เดียวบ้างเล่า ? ทว่าเรื่องใหญ่ของสามีภรรยาคือแตกกิ่งก้านสาขา มีลูกหลานสืบตระกูล หากเรื่องแค่นี้ยังทำไม่ได้ แล้วจะเป็นภรรยาที่เหมาะสมได้อย่างไร เจ้าว่าใช่หรือไม่เล่า ? ”

หลินซิ่วเริ่มไม่สบอารมณ์แล้วเช่นกัน ทว่านางยังคงพยักหน้ารับอย่างมีมารยาท “ท่านป้าเอ่ยได้ถูกต้องเจ้าค่ะ การมีลูกถือเป็นหน้าที่ของสตรี”

ฮูหยินซูหัวเราะออกมาเบ่า ๆ “แล้วเหตุใดเจ้าต้องถามเรื่องเหล่านั้นกับซีเอ๋อร์ ? เจ้าถามเรื่องเหล่านั้นเพราะมีจุดประสงค์อันใด ? ”

เมื่อเห็นท่าทีของฮูหยินซู หลินซิ่วจึงกำหมัดในแขนเสื้อแน่น จากนั้นก็เอ่ยออกมาว่า “ท่านป้าอยากเอ่ยอันใด ก็เอ่ยออกมาตรง ๆ เลยก็ได้เจ้าค่ะ ข้าโง่เขลา ไม่กล้าคาดเดาความคิดของผู้ใหญ่หรอกเจ้าค่ะ”

ฮูหยินซูฉีกยิ้มเหมือนไม่ได้ยิ้ม “ในเมื่อเจ้าให้ข้าเอ่ยตรง ๆ เช่นนั้นข้าก็จะเอ่ยตามตรงกับเจ้า หลินซิ่ว ข้ามีนิสัยหวาดระแวง ข้าคิดว่าที่เจ้าถามซีเอ๋อร์เช่นนั้นในร้านฉวิ๋นเว่ยจี้ เพราะเจ้ามีจุดประสงค์บางอย่าง ร่างกายของเจ้ามีปัญหาหรือไม่ ถึงได้เรียกร้องแบบนั้น ? ”

หลินซิ่วถามกลับด้วยสีหน้าเย็นชา “ท่านป้าคิดว่าร่างกายของข้ามีปัญหาตรงที่ใดหรือเจ้าคะ ? ”

ฮูหยินซูหรี่ตาลง “เจ้าถามเกี่ยวกับอันใด แน่นอนว่าข้าย่อมสงสัยเกี่ยวกับสิ่งนั้นอยู่แล้ว เจ้าให้ซีเอ๋อร์สัญญาว่าหากเจ้ามีลูกไม่ได้ ก็ห้ามรับอนุเด็ดขาด ดังนั้นข้าเลยสงสัยว่า…เจ้ามีลูกไม่ได้ใช่หรือไม่ ถึงได้รีบร้อนขอให้ซีเอ๋อร์สัญญาแบบนั้น ? ”