หลินหร่วน : สาวน้อยพลังซอมบี้ - ตอนที่ 1162 ตาทึ่ม

ตอนที่ 1162 ตาทึ่ม

หลินซิ่วเชื่อฟังคำเอ่ยของหลินหร่วนเสมอมา แม้หลินหร่วนจะบอกว่าต้องการรอดูท่าทีของตระกูลซู นางกลับไม่ได้เถียงแต่อย่างใดเพียงเฝ้ารออยู่อย่างนั้น

ด้วยเหตุนี้หลังจากหลินซิ่วไปปรึกษากับหลินหร่วนแล้ว นางก็กลับมาที่โรงหมอของตนเองอีกครา เช้าวันรุ่งขึ้นนางตรวจรักษาคนไข้ของนางต่อไปตามปกติ

นางสงบใจได้ แต่กลับไม่รู้ว่าเบื้องหลังมีคนกำลังร้อนใจจนจะเป็นจะตายอยู่แล้ว

หลังจากไป๋หยู่โหลวยั่วยุฮูหยินซูกับซูเฉิงซีสำเร็จแล้ว นางก็เฝ้าสังเกตความเคลื่อนไหวของหลินซิ่วมาโดยตลอด พอได้ยินว่าหลินซิ่วไม่เป็นเดือดเป็นร้อนอันใด ทั้งยังใช้ชีวิตตามปกติ ราวกับไม่ได้เศร้าโศกเสียใจกับเรื่องนี้เลยสักนิด นางจึงโมโหจนนั่งไม่ติดอีกต่อไป

เหตุใดถึงไม่เคลื่อนไหวเลยเล่า ? มีสตรีคนใดบ้างที่ไม่รู้สึกรู้สาอันใดกับเรื่องเช่นนี้ ?

โดยเฉพาะหลินซิ่วที่รักใคร่กับซูเฉิงซี เรื่องนี้ส่งผลกระทบต่องานแต่งของนาง ทว่าเหตุใดนางถึงไม่ร้อนรนแม้แต่น้อยเลยเล่า ? หรือนางไม่อยากแต่งงานกับซูเฉิงซี ? มันจะเป็นไปได้อย่างไร ?

ความสัมพันธ์ของหลินซิ่วกับซูเฉิงซีเป็นอย่างไร นางรู้ดีที่สุด ไม่เช่นนั้นนางคงไม่ต้องใช้สมองถึงเพียงนี้หรอก

ไป๋หยู่โหลวสงบสติอารมณ์พลางครุ่นคิดอย่างละเอียดถี่ถ้วน จากนั้นนางก็ได้ข้อสรุป สาเหตุที่หลินซิ่วไม่รีบร้อน ก็เพราะนางมั่นใจ

นางไม่กลัวว่าตระกูลซูจะยกเลิกงานแต่ง ทั้งยังไม่กลัวว่าจะหาตระกูลดี ๆ แต่งเข้าไปได้ ดังนั้นหลินซิ่วถึงยังใช้ชีวิตได้อย่างปกติสุข

ทว่าสิ่งที่น่าโมโหยิ่งกว่านั้นก็คือ…ซูเฉิงซีดูร้อนรนเป็นอย่างมาก เอาแต่คิดหาทางแก้ปัญหาตลอดเวลา ไม่ว่าผู้ใดหากพบเจอสถานการณ์เหมือนหลินซิ่วก็ไม่มีทางสงบสติอารมณ์ได้

พอคิดมาถึงตรงนี้ ไป๋หยู่โหลวก็ร้อนใจยิ่งกว่าเดิม

นางต้องใช้สมองคิดหาวิธี กระทั่งใช้เล่ห์เหลี่ยมต่าง ๆ เพื่อให้ได้แต่งงานกับซูเฉิงซี ทว่าหลินซิ่วกลับไม่ได้รับผลกระทบแต่อย่างใด ความแตกต่างเช่นนี้ ช่างน่ารำคาญยิ่งนัก

หากนางมีคุณสมบัติเหมือนหลินซิ่ว นางก็สามารถทำเหมือนหลินซิ่วได้เช่นกัน สงบจิตสงบใจนั่งรอชายหนุ่มมากความสามารถมาสู่ขอถึงจวน

ทว่าน่าเสียดาย ชั่วชีวิตนี้นางไม่อาจกลายเป็นหลินซิ่วได้ ทว่านางสามารถทำให้ลูก ๆ ของนางมีชีวิตเหมือนหลินซิ่วได้ !

หลังจากไป๋หยู่โหลวระงับความริษยาภายในใจได้แล้ว นางก็ให้หลิงหลงไปสืบดูความเคลื่อนไหวของฮูหยินซู

ฮูหยินซูก็ร้อนรนไม่น้อยไปกว่าไป๋หยู่โหลว โดยเฉพาะเมื่อวันนัดหมายกับตระกูลหลินใกล้เข้ามา นางก็ร้อนใจจนมีตุ่มร้อนในผุดขึ้นในปาก

โมโม่ที่รับใช้อยู่ข้างกายเห็นนางร้อนใจจนเป็นเช่นนั้น แต่กลับคิดหาวิธีช่วยไม่ได้สักอย่าง “ฮูหยิน ท่านฉวยโอกาสตอนที่นายท่านไม่อยู่ช่วงสองสามวันนี้ ส่งจดหมายให้ตระกูลหลิน บอกว่าท่านไม่ค่อยสบาย แล้วเลื่อนนัดออกไปก่อนดีหรือไม่เจ้าคะ ? ”

ฮูหยินซูขมวดคิ้วแน่นเป็นปม “จะเลื่อนได้สักกี่วันกันเชียว ? อีกหนึ่งเดือนก็จะถึงฤกษ์แต่งงานแล้ว ท้ายที่สุดก็ต้องพบหน้ากันอยู่ดี”

โมโม่กระซิบเสียงเบา “ฮูหยินควรจะฉวยโอกาสครานี้ไปพบแม่นางหลินซิ่วสักครา แล้วระบายเรื่องที่ฮูหยินเป็นกังวลออกมาให้หมด จากนั้นค่อยตัดสินใจว่าจะทำอย่างไรต่อไปก็ไม่สายเจ้าค่ะ ถ้าหากแม่นางหลินซิ่วไม่ได้มีปัญหาอันใด เช่นนั้นก็ควรนัดแนะให้ทั้งสองตระกูลมาพบกัน แล้วจัดงานแต่งตามสมควร แต่ถ้าหากร่างกายแม่นางหลินซิ่วมีปัญหาจริง ๆ สิทธิ์คุมเรือนอยู่ในมือของฮูหยิน ถึงนายท่านจะไม่อนุญาตให้ยกเลิกงานแต่ง แต่ฮูหยินก็สามารถหาอนุให้คุณชายได้หนิเจ้าคะ”

ฮูหยินซูลองครุ่นคิดอย่างละเอียดถี่ถ้วน แม้ว่าวิธีนี้จะเสี่ยงอยู่บ้าง กระทั่งหากจัดการได้ไม่ดีคงถูกสามีตำหนิ ทว่าตอนนี้นางไม่มีวิธีที่ดีกว่านี้แล้วจริง ๆ

ด้วยเหตุนี้ฮูหยินซูจึงสั่งให้พ่อบ้านไปยังบ้านตระกูลหลิน เพื่อเลื่อนวันนัดพบออกไปอีกสองสามวัน

หลินจงเตรียมพร้อมไปตามนัดแล้ว แต่เมื่อได้ยินว่าฮูหยินซูไม่สบาย และซูจือโจวยังไปราชการต่างเมือง ด้วยเหตุนี้เขาจึงตอบตกลงทันที

หลังจากพ่อบ้านตระกูลซูออกไปแล้ว ก็มีแขกที่ไม่คาดคิดมาเยือนบ้านตระกูลหลินต่อทันที

“ตาเฒ่าหลิน เมื่อครู่พ่อบ้านตระกูลซูมาที่บ้านอย่างนั้นหรือ ? ตระกูลซูมีเรื่องอันใด ? ประเดี๋ยววันมะรืนก็ได้พบกันแล้ว มีเรื่องเร่งด่วนอันใด ถึงได้ส่งพ่อบ้านมาเช่นนี้ ? ”

เมื่อหลินจงเห็นผู้ที่มาเยือน สีหน้าของเขาก็ดูไม่ค่อยเป็นธรรมชาติสักเท่าใดนัก “เฮ้อ…ไม่ใช่เรื่องใหญ่อันใดหรอก ก็แค่ซูจือโจวไปราชการต่างเมือง ส่วนฮูหยินซูไม่สบาย ดังนั้นเลยส่งคนมาปรึกษาว่าพอจะเลื่อนวันนัดออกไปได้หรือไม่”

ผู้ที่มาไม่ใช่ใครอื่น นางคือคนที่ตามเกี้ยวหลินจง น้าจิ่งหรือจิ่งเสียนที่หลินซิ่วเคยเอ่ยถึงเมื่อก่อนหน้านี้นั่นเอง

“เลื่อนออกไป ? เจ้าตกลงไปแล้วหรือ ? ”

หลินจงพยักหน้ารับ “ซูจือโจวไม่อยู่ ฮูหยินซูไม่สบาย หากไม่เลื่อนออกไปจะยังทำอันใดได้อีก ? ”

จิ่งเสียนเดินเข้ามาสองสามก้าว แล้วเอื้อมมือไปบิดหูหลินจง “ตาทึ่มหลิน เจ้าไม่ได้ใสซื่อธรรมดาแล้ว เขาเรียกว่าโง่ต่างหากเล่า ! เมื่อวานข้ายังเห็นฮูหยินซูเดินเล่นข้างนอกอยู่เลย วันนี้กลับล้มป่วยแล้วหรือ ? เรื่องแต่งงานของหนุ่มสาว ฝ่ายชายต้องเป็นฝ่ายมาสู่ขอ อย่าว่าแต่ไม่สบายนิด ๆ หน่อย ๆ เลย ถึงจะลุกจากเตียงไม่ได้ ก็ไม่มีทางเลื่อนนัดเช่นนี้ ! นี่ไม่เท่ากับว่าพวกเขาดูแคลนหลินซิ่วหรืออย่างไร เหตุใดเจ้าถึงตอบตกลงง่ายดายเช่นนั้นกันนะ ! ”

หลินจงเจ็บจนต้องสูดหายใจเข้าลึก เขากลัวว่าบ่าวรับใช้ในบ้านจะหัวเราะเยาะ ดังนั้นจึงรีบดึงหูตนเองกลับมา “ขะ…ข้า…ก็อีกฝ่ายบอกว่าป่วยหนิ ข้าจะดึงดันขอพบให้ได้ก็ไม่ถูกใช่หรือไม่เล่า ทำอย่างกับพวกเรารีบร้อนอย่างนั้นแหละ”

จิ่งเสียนกลอกตาใส่เขาหนึ่งครา นางลูบคางครุ่นคิดพลางเอ่ยออกมาว่า “เหตุใดข้าถึงรู้สึกว่าท่าทีของตระกูลซูแปลก ๆ กันนะ ตอนเอ่ยถึงเรื่องงานแต่งงานก่อนหน้านี้ พวกเขาดูกระตือรือร้นเป็นอย่างมาก เหตุใดถึงได้เมินเฉยไปเสียดื้อ ๆ ? ”

หลินจงเผยสีหน้ามึนงงออกมา “อย่างนั้นหรือ ? ”

จิ่งเสียนอดไม่ได้ที่จะหลับตาลงช้า ๆ เหตุใดนางถึงได้หลงชอบตาทึ่มผู้นี้กันนะ !

“ข้าจะส่งคนไปสืบสถานการณ์ในจวนตระกูลซูสักหน่อย เจ้าพึ่งพาไม่ได้เอาเสียเลย หากหลินซิ่วถูกคนพาตัวไปขาย เจ้าคงยังไม่เข้าใจว่าเกิดอันใดขึ้น ! ”

หลังจากเอ่ยจบ จิ่งเสียนก็เดินจากไปดื้อ ๆ ทิ้งให้หลินจงยืนเกาหัวอยู่ที่เดิม

หลังจากหลิงหลงทราบข่าว นางก็รีบกลับไปรายงานไป๋หยู่โหลวทันที “คุณหนู ฮูหยินซูส่งคนไปบ้านตระกูลหลินแล้วเจ้าค่ะ ฮูหยินต้องการเลื่อนวันนัดพบออกไปก่อน”

เมื่อได้ทราบข่าวดี หลิงหลงก็ดีใจจนยิ้มไม่หุบ

ภายในใจของไป๋หยู่โหลวก็ดีใจมากเช่นกัน ทว่าสีหน้าของนางกลับยังสงบนิ่งดังเดิม นางหันไปมองหลิงหลง แล้วเอ่ยอย่างใจเย็นว่า “ข้าเคยเอ่ยว่าอย่างไร ? ”

หลิงหลงรีบยกมือขึ้นลูบหน้าตนเอง แล้วเอ่ยถามเสียงต่ำว่า “คุณหนู งานแต่งของคุณชายกับหลินซิ่วจะถูกยกเลิกหรือไม่เจ้าคะ ? ”

ไป๋หยู่โหลวส่ายหน้า “มันไม่ได้ง่ายดายถึงเพียงนั้น ด้านหลังของหลินซิ่วมีเทพผู้ยิ่งใหญ่อย่างองค์หญิงพิทักษ์แผ่นดินยืนประกบอยู่ ท่านลุงไม่ยอมง่าย ๆ หรอก”

“ถ้าเช่นนั้นพวกเราจะทำอย่างไรต่อไปดีเจ้าคะ ? ”

ไป๋หยู่โหลวเอ่ยออกมาเบา ๆ ว่า “รอ”

หลิงหลงไม่เข้าใจ “รอหรือเจ้าคะ ? ”

ไม่ใช่ว่าควรไล่ตามชัยชนะหรือรีบราดน้ำมันลงบนกองไฟ ทำให้ฮูหยินซูไม่พอใจในตัวหลินซิ่วยิ่งกว่าเดิมหรือ ?

ไป๋หยู่โหลวเพียงยิ้มออกมาน้อย ๆ ทว่าไม่ได้เอ่ยอันใดต่อ

เมื่อหลิงหลงเห็นว่านางไม่ยอมตอบ จึงไม่ได้ถามต่อ นางรู้ว่าความคิดของคุณหนูหลักแหลมเป็นอย่างมาก หากนางอยากได้สิ่งใด ก็ไม่มีอันใดที่นำมาครอบครองไม่ได้

ดังนั้นคุณหนูของนางจะต้องแต่งเข้าจวนตระกูลซูได้อย่างแน่นอน

ส่วนนาง ก็จะกลายเป็นอนุภรรยาของคุณชาย

หลังจากพ่อบ้านรายงานเสร็จเรียบร้อยแล้ว ฮูหยินซูก็หัวเราะออกมาด้วยความเหยียดหยาม “สุดท้ายตระกูลหลินก็เป็นเพียงครอบครัวเล็ก ๆ ไม่ได้มีหน้ามีตาอันใด แม้ว่าจะติดตามองค์หญิงพิทักษ์แผ่นดินมาหลายปีเพียงนั้น ก็เลี้ยงออกมาให้เหมือนกันไม่ได้ ก่อนหน้านี้ข้าคิดว่าฐานะเหมาะสมกัน แต่ดูจากตอนนี้กลับไม่เหมาะสมเลยสักอย่าง หากเกี่ยวดองกับครอบครัวเช่นนี้ วันข้างหน้าอาจจะมีคนนินทาว่าตระกูลซูมักใหญ่ใฝ่สูง หากพวกเขาเป็นหงส์จริง ๆ จะถูกนินทาก็ไม่เป็นอันใดหรอก แต่น่าเสียดายที่พวกเขาเป็นเพียงไก่ป่าเท่านั้น ไม่คุ้มค่าที่จะแบกรับชื่อเสียงเช่นนี้ เอาเถิด เจ้ารีบไปเตรียมการ พรุ่งนี้ข้าจะไปหาหลินซิ่ว”