หลินหร่วน : สาวน้อยพลังซอมบี้ - ตอนที่ 1167 อดีตของน้าจิ่ง

ตอนที่ 1167 อดีตของน้าจิ่ง

หลินจงเดือดดาลไม่น้อย สิ่งที่ตระกูลซูทำกับหลินซิ่ว เขาไม่อาจยอมรับได้ ดังนั้นเขาจึงยืนกรานให้ยกเลิกงานแต่งทันที

ทว่าหลินหร่วนกลับไม่ได้รีบร้อน เพียงหันไปถามหลินซิ่วว่า “เจ้าคิดเห็นว่าอย่างไร ? หลินซิ่ว เรื่องแต่งงานคือครึ่งชีวิตที่เหลือเจ้า เจ้าต้องคิดให้ดี”

หลินซิ่วกัดริมฝีปากแน่น ไม่ส่งเสียงใด ๆ ออกมา

เมื่อหลินจงเห็นว่านางไม่ยอมเอ่ย เขาเลยกระทืบเท้าด้วยความโมโห “ลูกคนนี้หนิ เจ้าเป็นใบ้หรืออย่างไร ? พี่ของเจ้าถามไม่ได้ยินหรือ ! ”

จิ่งเสียนถลึงตาใส่เขาด้วยความโมโห “เจ้าจะตะคอกไปเพื่ออันใด ? เรื่องนี้ควรตะคอกหรืออย่างไรกัน ? เจ้าเห็นบุตรสาวของเจ้าใจหิน ไม่มีหัวจิตหัวใจหรืออย่างไร ? หรือเหมือนเจ้า ที่ไม่มีสมองน่ะ ? ”

หลินจงเอ่ยอันใดไม่ออก ใบหน้าของเขาแดงก่ำ จากนั้นก็บ่นพึมพำว่า “ขะ…ข้าก็แค่โมโห…ข้า…”

จิ่งเสียนเค้นเสียงดัง ‘ฮึ’ แล้วเอ่ยออกมาว่า “เจ้าไปอยู่ตรงโน้นไป ! บางคราก็หวังพึ่งเจ้าไม่ได้ กลับกันยังเป็นฝ่ายสร้างปัญหาอีกด้วย ! หลินซิ่วช่างน่าสงสารจริง ๆ ที่มีพ่ออย่างเจ้า”

หลินจงอยากมุดเข้าไปในรอยแยกให้รู้แล้วรู้รอดไปเสีย

ช่วงสองปีมานี้ เขาสนใจหลินซิ่วน้อยลงมาก ประการแรกเพราะหลินซิ่วเป็นคนรู้ความ ทั้งยังมีตระกูลฉีคอยปกป้อง ประการที่สอง ตลอดสองปีมานี้ เขาเอาแต่ยุ่งอยู่กับการค้า ดังนั้นจึงเลี่ยงไม่ได้ที่จะละเลยหลินซิ่ว ก่อนหน้านี้ไม่ได้รู้สึกอันใด แต่หลังจากถูกจิ่งเสียนต่อว่าแบบนั้นแล้ว เขาก็เริ่มรู้สึกผิดขึ้นมาทันที

จิ่งเสียนขี้เกียจจะสนใจเขา ดังนั้นนางจึงหันไปเอ่ยกับหลินหร่วนแทนว่า “องค์หญิง ข้าขอยืมห้องหน่อยได้หรือไม่ ข้ามีบางอย่างอยากจะเอ่ยกับหลินซิ่วน่ะ”

หลินหร่วนพยักหน้า แล้วให้คนไปจัดเตรียม

หลินหร่วนคิดว่าจิ่งเสียนผู้นี้ไม่เลวเลย นางไม่ได้ดีกับหลินซิ่วเพราะหลินจงเป็นต้นเหตุ

หลินซิ่วไม่มีมารดามาตั้งแต่ยังเยาว์ มีเรื่องราวมากมายที่นางเป็นคนสอน ทว่านางงานยุ่งถึงเพียงนั้น ทั้งยังมีสถานะแค่พี่สาว ดังนั้นจึงไม่อาจสวมบทแม่ได้

ทว่าจิ่งเสียนทำได้

จิ่งเสียนมีนิสัยตรงไปตรงมา นอกจากนี้ยังรู้จักปกป้องคนของตนเอง นางน่าจะเติมเต็มสิ่งที่ขาดหายให้กับหลินซิ่วได้

ห้องถูกจัดเตรียมอย่างรวดเร็ว จิ่งเสียนพาหลินซิ่วเข้าไปในห้องด้านหลัง

ด้านหน้าจึงเหลือเพียงหลินหร่วน เซียวจิ่งเฉินและหลินจงเท่านั้น

หลินจงก้มหน้ามองท้องอันใหญ่โตของหลินหร่วน ก่อนจะเอ่ยถามด้วยความห่วงใยว่า “นี่กี่เดือนแล้ว ? ตัวหนักถึงเพียงนี้ ยังจะกลับมาอยู่อีก”

เมื่อเห็นว่าหลินจงไม่ได้ใจกว้างเหมือนในอดีต หลินหร่วนก็รู้สึกไม่ค่อยคุ้นชินสักเท่าใดนัก

เป็นอย่างที่คิด คนเราต้องออกห่างจากความสะดวกสบายเสียก่อน ถึงจะเติบโตด้วยตนเองได้

เมื่อออกมาจากใต้ปีกของนางแล้ว หลินจงกับหลินซิ่วต่างก็มีความสำเร็จเป็นของตนเอง แม้ว่าไม่ได้ประสบความสำเร็จยิ่งใหญ่อันใด แต่ก็เป็นสิ่งที่พวกเขาสร้างมาเองกับมือ

นางรู้สึกดีใจมากยิ่งนัก

“เกือบหกเดือนแล้วเจ้าค่ะ ท้องแฝด ดังนั้นเลยดูใหญ่เป็นพิเศษ ลุงหลิน ตลอดหลายปีมานี้ ท่านสบายดีหรือไม่เจ้าคะ ? ”

เมื่อหลินจงได้ยินหลินหร่วนเรียกตนเองเช่นนั้น เขาจึงรู้สึกปวดใจไม่น้อย “ข้าสบายดี เจ้ากับจิ่งเฉินก็สบายดีใช่หรือไม่เล่า ? เหตุใดไม่พาเจียวเจียวมาด้วยเล่า ? เด็กคนนั้นคงตัวสูงประมาณนี้แล้วกระมัง ? ”

ขณะที่เอ่ย หลินจงก็ทำมือวัดขนาดกลางอากาศ ซึ่งมันเป็นความสูงของเจียวเจียวจริง ๆ นั่นแหละ

หลินหร่วนไม่รู้จะอธิบายอย่างไร นางจึงเอ่ยออกมาด้วยรอยยิ้ม “สูงประมาณนั้นจริง ๆ คราหน้าข้าจะพานางกับลูกคนรองกลับมาด้วยนะเจ้าคะ”

หลินจงตะลึงงัน เหมือนกับปฏิกิริยาของหลินซิ่วไม่มีผิด “ที่แท้เจ้าก็มีลูกถึงสองคนแล้ว”

หลินหร่วนหัวเราะแห้ง ๆ ออกมา นับตั้งแต่แยกย้ายกันในปีนั้น นางกับตระกูลหลินก็ติดต่อกันน้อยมาก ดังนั้นตระกูลหลินจึงไม่รู้อันใดเกี่ยวกับเรื่องของนางเลย

เพียงไม่นานหลินจงก็เปลี่ยนหัวข้อ เขาเอ่ยถามหลินหร่วนว่า “งานแต่งของหลินซิ่ว เจ้าคิดว่าควรยกเลิกหรือไม่ ? ”

หลินหร่วนเอ่ยออกไปตามตรงว่า “จากความคิดของข้า ตระกูลซูไม่ได้ดีสักเท่าใดนัก แม้ว่าซูเฉิงซีจะพอใช้ได้ ทว่าภาระบนบ่าของเขามีมากเกินไป อีกทั้งฮูหยินซูยังมีนิสัยแบบนั้นอีก หากหลินซิ่วแต่งเข้าไป ในอนาคตนางต้องลำบากเป็นแน่ ทว่าเรื่องนี้ก็ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของหลินซิ่ว นี่เป็นงานแต่งของนาง จะแต่งหรือไม่ พวกเราทำได้เพียงแค่แนะนำเท่านั้น ไม่อาจตัดสินใจแทนนางได้หรอกเจ้าค่ะ”

หลินจงถอนหายใจยาวออกมา “ถ้ารู้ว่าจะเป็นแบบนี้ ข้าน่าจะห้ามตั้งแต่เนิ่น ๆ ไม่ให้พวกเขาใกล้ชิดกันมากนัก หลินซิ่วเป็นเด็กจริงใจ หากนางปล่อยวางไม่ได้ขึ้นมา…”

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้แล้ว หลินจงก็เผยท่าทีกระวนกระวายออกมาทันใด

หลินหร่วนเอ่ยออกมาว่า “ข้าว่าไม่หรอกเจ้าค่ะ ถึงหลินซิ่วจะเป็นคนจริงใจ แต่นางก็ไม่ได้โง่ กลับกัน เด็กนั่นเป็นคนชัดเจน ลุงหลินไม่ต้องร้อนใจไปหรอกเจ้าค่ะ พวกเรารอดูท่าทีของหลินซิ่วก่อน แล้วค่อยว่ากันอีกที”

ณ เรือนด้านหลัง

จิ่งเสียนพาหลินซิ่วเข้ามาในห้องที่ถูกเตรียมเอาไว้เป็นพิเศษ

“หลินซิ่ว” จิ่งเสียนดึงมือหลินซิ่วมาจับเอาไว้ แล้วช่วยจัดผมให้นาง “เจ้าเองก็รู้ว่าข้าคิดอย่างไรกับเจ้า ดังนั้นน้าจิ่งจะไม่เห็นเจ้าเป็นคนนอกแล้ว ขอเอ่ยกับเจ้าจากใจจริงสักสองสามประโยคก็แล้วกัน เจ้ารู้หรือไม่ว่าเหตุใดตลอดหลายปีมานี้ น้าจิ่งถึงได้อยู่ตัวคนเดียว ? ”

หลินซิ่วส่ายหน้า แท้จริงแล้วนางเองก็อยากรู้มากเช่นกัน เพราะจิ่งเสียนหน้าตางดงาม ทั้งยังมีความสามารถมากอีกด้วย หากคิดจะแต่งงานกับผู้ใดสักคน คงมีคนอยากสู่ขอนางนับไม่ถ้วน จิ่งเสียนเป็นสตรีที่สามารถดูแลการค้าได้เพียงลำพัง ไม่แพ้บุรุษเลย

จิ่งเสียนเผยรอยยิ้มอ่อนโยนออกมา แล้วเอ่ยว่า “มีผู้คนมากมายบอกว่าข้าเป็นบุรุษในคราบสตรี เอาแต่ค้าขาย ไม่ยอมแต่งงาน ทว่าแท้ที่จริงไม่ได้เป็นแบบนั้นหรอก ตอนนั้นข้าก็อยากแต่งงานเช่นกัน ทว่าน่าเสียดาย ข้าดันประสบกับเรื่องที่ไม่ต่างจากเจ้าสักเท่าใดนัก สุดท้ายงานแต่งงานก็ถูกยกเลิก ข้าแยกตัวออกมาทำการค้าของตนเอง และรับช่วงต่อกิจการของครอบครัว”

หลินซิ่วเอ่ยถามด้วยสีหน้าอยากรู้อยากเห็น “ประสบกับเรื่องที่ไม่ต่างจากข้าหรือ ? ”

จิ่งเสียนพยักหน้ารับ “ท่านพ่อกับท่านแม่จับคู่ให้ข้าตั้งแต่ยังเยาว์ โดยหมั้นหมายกับบุตรชายของสหายสนิทของท่านพ่อ ข้าถูกสอนมาโดยตลอดว่าเมื่อโตขึ้นจะต้องแต่งงานกับเขา เป็นเจ้าสาวของเขา ตัวเขานั้นดีมาก เป็นคนมีความสามารถ มีความรู้และมีมารยาท เพราะความสัมพันธ์ของทั้งสองครอบครัว เขากับข้าเลยโตมาด้วยกัน พวกเราต่างชอบพอซึ่งกันและกัน กระทั่งอยากครองคู่กันไปตลอดชีวิต เขาถึงกับสัญญาว่าชาตินี้จะมีข้าเพียงแค่คนเดียว ในเวลานั้น ข้าคิดว่าตนเองเป็นสตรีที่มีความสุขที่สุดในใต้หล้านี้”

“ทว่าน่าเสียดาย โชคชะตากลับเล่นตลกกับชีวิตของข้า ขณะที่ข้าอยู่ในวัยออกเรือน ฤดูหนาวปีนั้น ข้าถูกเชิญให้ไปเข้าร่วมงานประพันธ์กวีชื่นชมดอกเหมย ผลลัพธ์กลับถูกคนผลักให้ตกลงไปในทะเลสาบน้ำแข็ง ทว่าโชคดีที่มีคนช่วยเอาไว้ได้ทัน ไม่เช่นนั้นข้าคงกลายเป็นผีไปนานแล้ว”

“การตกน้ำครานั้นทำให้ข้าล้มป่วยครึ่งปีเต็ม ๆ จนพลาดฤกษ์แต่งงานไป ในขณะที่ข้ากำลังรักษาตัว กลับได้ข่าวว่าทางตระกูลของเขารับอนุให้เขาหนึ่งคน ข้าจึงลากสังขารของตนเองไปพบเขา เพื่อถามว่าเหตุใดเขาถึงผิดคำสัญญา สุดท้ายเขากลับบอกว่าตัวเขาทำไปเพราะจนปัญญา เพราะข้าตกลงไปในน้ำเย็นจัด ในอนาคตอาจจะมีลูกยาก แม่ของเขาเลยรับอนุมาให้เขา ตัวเขาทำอันใดไม่ได้ ทั้งยังบอกให้ข้าอภัยให้เขา และขอให้เข้าใจเขาด้วย กล่าวว่าบุรุษมีอนุถือเป็นเรื่องปกติ เขาจะยังปฏิบัติต่อข้าเหมือนที่ผ่าน ๆ มา”

“เหอะ เห็นข้าเป็นคนโง่หรืออย่างไร ? หมอบอกว่าข้าอาจจะมีลูกยาก แต่ไม่ได้แปลว่ามีลูกไม่ได้สักหน่อย พวกเขาไม่แม้แต่จะให้โอกาสข้าได้ลอง ก็รับอนุเข้าจวนแล้ว อีกทั้งคำเอ่ยของเขายิ่งน่าขันเข้าไปใหญ่ เขาผลักความรับผิดชอบทั้งหมดไปที่มารดา เพื่อแสดงให้เห็นว่าตัวเขาบริสุทธิ์เพียงใด”

พอเล่ามาถึงตรงนี้ จิ่งเสียนทำหน้าเย้ยหยันโดยไม่รู้ตัว

หลินซิ่วเอ่ยถามว่า “แล้วต่อมาล่ะเจ้าคะ ? ”

“ต่อมาข้าย่อมรับไม่ได้อยู่แล้ว ข้ายื่นคำขาดให้เขาไล่อนุออกไปเสีย ไม่เช่นนั้นข้าจะยกเลิกงานแต่ง แต่เขากลับบอกว่าอนุตั้งครรภ์แล้ว จำต้องให้นางอยู่ต่อ ดังนั้นข้าเลยออกตัวขอยกเลิกงานแต่ง ในเดือนถัดมา เขาก็ได้แต่งภรรยาเอก สิ่งที่น่าสนใจคือภรรยาเอกผู้นั้นเป็นคนที่ผลักข้าตกน้ำ หลังจากพวกเขาแต่งงานกัน ทั่วทั้งเมืองชิงโจวก็มีข่าวลือว่าข้าตกน้ำทำให้มีบุตรยาก เจ้าลองเดาดูสิว่านี่เป็นฝีมือของผู้ใด ? ”