หลินหร่วน : สาวน้อยพลังซอมบี้ - ตอนที่ 1170 ความช่วยเหลือจากแม่นางบัวขาว

ตอนที่ 1170 ความช่วยเหลือจากแม่นางบัวขาว

“คุณชาย ได้โปรดอย่าทำให้พวกข้าน้อยลำบากใจเลยขอรับ”

บ่าวรับใช้เข้ามาล้อมรอบซูเฉิงซี ไม่ว่าเขาจะเอ่ยอันใด บ่าวรับใช้ก็ไม่ยอมปล่อยเขาออกไป

ความอดทนของซูเฉิงซีขาดผึง ความคิดกบฏผุดเข้ามาในหัวทันที ไม่ว่าอย่างไรวันนี้ข้าจะต้องออกไปให้ได้ !

“ข้าจะเอ่ยอีกรอบ หลีกทางให้ข้าประเดี๋ยวนี้ ! ”

บ่าวรับใช้ขวางประตูเอาไว้ ไม่ยอมถอยแม้แต่ครึ่งก้าว

ซูเฉิงซียื่นศีรษะออกไปนอกประตูโดยไม่ลังเล ทว่าสุดท้ายเขาก็เป็นแค่บัณฑิตผู้อ่อนแอ มือไม้อ่อนแรง เพิ่งเดินออกไปได้ไม่ถึงสองก้าว บรรดาบ่าวรับใช้ก็เข้ามาขวางทางเขาอีกครา

พ่อบ้านตระกูลซูเดินเข้ามาพร้อมกับคำสั่งของฮูหยินซู “ฮูหยินมีคำสั่งให้นำตัวคุณชายกลับไปทบทวนตนเองในเรือน ! ”

เมื่อได้ยินดังนั้น บ่าวรับใช้จึงกึ่งดึงกึ่งลากซูเฉิงซีกลับเข้าเรือน

“ปล่อยข้า พวกเจ้าปล่อยข้าประเดี๋ยวนี้ ! ”

ไม่ว่าซูเฉิงซีจะดิ้นอย่างไร บ่าวรับใช้เหล่านั้นก็ไม่ยอมผ่อนปรน กระทั่งพาเขากลับไปขังในเรือนได้สำเร็จ

“ปัง ๆ ๆ …”

พ่อบ้านตระกูลซูสั่งให้บ่าวรับใช้นำตะปูและแผ่นไม้มาปิดล็อคประตูและหน้าต่างทุกบานจากภายนอก

“ฮูหยินมีคำสั่งว่า…ห้ามคุณชายออกจากเรือนแม้แต่ครึ่งก้าว”

“ปล่อยข้าออกไป ! ปล่อยข้าออกไปประเดี๋ยวนี้ ! ”

ซูเฉิงซีพยายามทุบประตูและหน้าต่าง เมื่อเห็นว่าไม่มีผู้ใดสนใจเขา เขาจึงใช้ร่างกายกระแทก

เมื่อพ่อบ้านได้ยินเสียงกระแทก เขาจึงอดไม่ได้ที่จะแนะนำว่า “คุณชาย ท่านสงบสติอารมณ์ลงก่อนเถิดขอรับ”

ซูเฉิงซีขอร้องอยู่ข้างใน “พ่อบ้าน เจ้าปล่อยข้าออกไปเถิด ท่านแม่ของข้าเลอะเลือน เจ้าเองก็เลอะเลือนตามนางไปด้วยหรือ ? รีบบอกให้คนเปิดประตูเร็วเข้า”

พ่อบ้านไม่ได้ทำตามคำสั่งของเขา “คุณชายอย่าทำให้ข้าน้อยลำบากใจเลยขอรับ คุณชายอยู่ในเรือน รอนายท่านกลับมาอย่างสงบเถิดขอรับ”

หลังจากเอ่ยจบ พ่อบ้านก็พาคนออกไป เหลือเพียงบ่าวรับใช้ที่มีหน้าที่เฝ้าเรือน

ซูเฉิงซีตะโกนอยู่ในเรือน ทว่ามันไม่ได้ผลแม้แต่น้อย

ท้ายที่สุดเขาจึงล้มตัวลงนั่งอย่างไร้เรี่ยวแรง พร้อมกับครุ่นคิดว่าจะหนีออกไปจากบ้านหลังนี้ได้อย่างไร

ยามพลบค่ำ อยู่ ๆ สายฝนก็เทกระหน่ำลงมา อุณหภูมิลดฮวบอย่างกะทันหัน บ่าวรับใช้สองคนที่เฝ้าอยู่หน้าประตูพากันตัวสั่นด้วยความหนาวเย็น

ในขณะที่กำลังบ่นถึงสภาพอากาศ ทันใดนั้นก็มีร่างของคนสองคนปรากฏขึ้นที่หน้าประตู

“คุณหนู ท่านมาได้อย่างไรขอรับ ? ”

ผู้ที่มาเยือนก็คือไป๋หยู่โหลวและสาวใช้ของนาง

ในมือของไป๋หยู่โหลวและหลิงหลงมีกล่องอาหารคนละใบ “อยู่ ๆ ฝนก็เทลงมา ข้าคิดว่าพวกเจ้ากับท่านพี่คงยังไม่ได้กินอันใด จึงกลัวว่าพวกเจ้าจะหิว แล้วก็หนาว ดังนั้นข้าเลยให้หลิงหลงนำเอาอาหารมาให้พวกเจ้าด้วย”

บ่าวรับใช้ทั้งสองรู้สึกซาบซึ้งใจมากยิ่งนัก “คุณหนู ท่านช่างเป็นคนดีเสียจริง ข้าน้อยขอบคุณยิ่งนักขอรับ”

ไป๋หยู่โหลวเอ่ยออกมาด้วยรอยยิ้มว่า “ไม่ต้องเกรงใจถึงเพียงนั้น จริงสิ อาหารกล่องนี้ ข้าเตรียมมาให้ท่านพี่ ข้านำเอากล่องข้าวเข้าไปให้ท่านพี่ได้หรือไม่ ? ”

บ่าวรับใช้สองคนนั้นค่อนข้างลำบากใจ “คุณหนู ฮูหยินมีคำสั่ง…พวกเรา…”

ไป๋หยู่โหลวขอร้องเสียงอ่อน “พี่ชายทั้งสอง พวกท่านวางใจเถิด ข้าแค่นำเอากล่องข้าวเข้าไปให้เขาแค่นั้น หลังจากข้าเข้าไปแล้ว พวกท่านก็รีบปิดประตูได้เลย ข้าสัญญาว่าจะรีบออกมา และรับรองว่าจะไม่ให้ท่านป้ารู้ แม้ว่าตอนนี้ท่านป้ากับท่านพี่จะผิดใจกัน แต่สุดท้ายพวกเขาก็เป็นแม่ลูกกันอยู่ดี หากท่านพี่หิวจนล้มป่วยขึ้นมา พอถึงเวลานั้นท่านป้าอาจจะโทษว่าเป็นความผิดของคนเฝ้าประตูอย่างพวกท่านก็ได้นะ”

หลิงหลงช่วยเอ่ยด้วยอีกแรง “คุณหนูของข้าเอ่ยได้ถูกต้อง พี่ชายทั้งสองอย่ามัวชักช้าอยู่เลย รีบฉวยโอกาสตอนที่มีแค่พวกเราสี่คน เปิดประตูให้คุณหนูของข้าเข้าไปเถิด หลังจากส่งของเสร็จเรียบร้อยแล้ว พวกเราจะรีบออกมาทันที หากยังมัวชักช้าต่อไป อีกประเดี๋ยวอาจจะมีคนมาเห็นเอาได้นะ”

บ่าวรับใช้ไม่อาจปฏิเสธคำขอของไป๋หยู่โหลวได้ ด้วยเหตุนี้พวกเขาจึงกระซิบเสียงเบาว่า “คุณหนูต้องรีบหน่อยนะขอรับ ถ้าหากฮูหยินรู้เรื่องนี้เข้า ข้าน้อยต้องลำบากเป็นแน่”

ไป๋หยู่โหลวเอ่ยออกมาพร้อมด้วยรอยยิ้มว่า “วางใจเถิด ข้าไม่ให้ท่านป้ารู้เป็นแน่ ส่วนท่านพี่จะต้องจดจำน้ำใจของพวกท่านในวันนี้เอาไว้ในใจอย่างแน่นอน”

เมื่อบ่าวรับใช้ได้ยินดังนั้น ความกังวลภายในใจก็จางลงไม่น้อย

ใช่แล้ว เจ้านายคนต่อไปของจวนตระกูลซูเป็นผู้ใดเล่า ? ย่อมต้องเป็นคุณชายอยู่แล้ว หากตอนนี้พวกเขาสร้างความสะดวกสบายให้กับคุณชายสักหน่อย ในอนาคตคุณชายจะต้องเห็นความดีในตัวพวกเขาอย่างแน่นอน

ไม่แน่ว่าวันข้างหน้าอาจจะได้รับความสำคัญจากคุณชายก็เป็นได้

ทั้งสองรีบหยิบกุญแจออกมาเปิดประตูออก หลังจากไป๋หยู่โหลวถือกล่องข้าวเข้าไปแล้ว บ่าวรับใช้ก็รีบปิดกุญแจทันที

หลังจากไป๋หยู่โหลวเข้ามาในเรือน นางก็ได้กวาดสายตามองหาซูเฉิงซีภายใต้แสงเทียนสลัว ๆ พลางเอ่ยเรียกเสียงเบาว่า “ท่านพี่ ท่านพี่ ? ”

ซูเฉิงซีใช้แรงมาทั้งวันแล้ว เขารู้สึกเหนื่อยมากเช่นกัน ตอนนี้จึงกำลังงีบหลับอยู่ที่ขอบเตียง เมื่อได้ยินเสียงเรียกของไป๋หยู่โหลว เขาจึงรีบลืมตาขึ้นมาทันใด “เจ้าเข้ามาได้อย่างไร ? ”

ไป๋หยู่โหลวกระซิบเอ่ยเบา ๆ “ท่านพี่ อย่าเพิ่งถามข้าเลยว่าข้าเข้ามาได้อย่างไร เร็วเข้า”

ในขณะที่เอ่ย ไป๋หยู่โหลวก็เริ่มถอดเสื้อผ้าอาภรณ์บนร่างออก

ซูเฉิงซีผงะตกใจ “เจ้าคิดจะทำอันใด… อือ…”

ไป๋หยู่โหลวรีบเข้าไปปิดปากเขา “ท่านพี่ ท่านเบาเสียงหน่อย ท่านอยากออกไปหรือไม่ ? หากอยากออกไป ก็รีบเปลี่ยนเสื้อผ้ากับข้าเสีย หลิงหลงรอรับท่านอยู่ข้างนอก นางจะเป็นคนพาท่านออกไป ข้าเตรียมการไว้ที่ประตูหลัง ประเดี๋ยวท่านออกไปทางประตูหลังเถิด ส่วนข้าจะปลอมตัวเป็นท่านอยู่ที่นี่ แต่หลังจากท่านออกไปพบแม่นางหลิงซิ่วแล้ว ท่านจะต้องรีบกลับมาสลับตัวกับข้านะเจ้าคะ แบบนี้ท่านป้าจับไม่ได้เป็นแน่”

ซูเฉิงซีชะงักไปชั่วครู่ จากนั้นก็เอ่ยออกมาว่า “เจ้าทำเช่นนี้ หากท่านแม่ทราบเข้า… เจ้าเคยนึกถึงผลที่ตามมาบ้างหรือไม่ ? ”

ไป๋หยู่โหลวเผยสีหน้าขี้ขลาดออกมาแวบหนึ่ง ทว่าเพียนชั่วครู่ก็กลับมาแน่วแน่อีกครา “หากท่านพี่รีบหน่อย ท่านป้าคงไม่รู้หรอกเจ้าค่ะ ท่านพี่ อย่ามัวชักช้าอยู่เลย เหลือเวลาไม่มากแล้ว ท่านต้องจัดการให้ดีนะเจ้าคะ”

สุดท้ายซูเฉิงซีก็ทนต่อกิเลสไม่ไหว ด้วยเหตุนี้เขาจึงเอ่ยออกมาว่า “ถ้าเช่นนั้นข้าจะหาเสื้อผ้ามาให้เจ้าเปลี่ยนก่อนก็แล้วกัน”

ไป๋หยู่โหลวขานรับ

เพียงไม่นานซูเฉิงซีก็กลับมาพร้อมกับเสื้อผ้าสะอาดชุดใหม่ จากนั้นเขาก็ยื่นมันให้ไป๋หยู่โหลว “เจ้าเข้าไปเปลี่ยนข้างในเถิด เปลี่ยนเสร็จแล้ว ค่อยเรียกข้า ข้าจะรออยู่ข้างนอก”

หลังจากเอ่ยจบเขาก็หมุนตัวเดินออกมา

หลังจากนั้นไม่นาน ไป๋หยู่โหลวก็เดินออกมาในชุดที่ไม่ค่อยพอดีตัวสักเท่าใดนัก “ท่านพี่ ข้าเปลี่ยนเสร็จแล้วเจ้าค่ะ”

ซูเฉิงซีเดินเข้ามาในห้อง จากนั้นก็เริ่มลงมือเปลี่ยนเป็นชุดของไป๋หยู่โหลว

แน่นอนว่าเสื้อผ้าของไป๋หยู่โหลวย่อมไม่พอดีตัวอยู่แล้ว ทว่านางนำเอาเสื้อคลุมมาด้วย “ท่านพี่ หลังจากท่านออกไปข้างนอก ท่านต้องย่อตัวลงสักหน่อย เช่นนี้บ่าวรับใช้จะได้ไม่สังเกตเห็นว่าความสูงของข้าผิดปกติ พอท่านออกไปแล้วก็อย่าส่งเสียงล่ะ ประเดี๋ยวหลิงหลงจะช่วยเอ่ยกับพวกเขาแทนท่านเอง ตอนนี้ท่านมานั่งลงก่อน ประเดี๋ยวข้าจะช่วยทำผมให้ท่าน”

ซูเฉิงซีไม่สนความอับอายอีกต่อไป เขารีบนั่งลงให้ไป๋หยู่โหลวทำผมตามใจชอบ

เพียงไม่นานไป๋หยู่โหลวก็ถอนหายใจออกมา “ท่านพี่เสร็จแล้วเจ้าค่ะ ท่านออกไปได้แล้ว”

ในขณะที่เอ่ย ไป๋หยู่โหลวก็ได้ดับแสงเทียนสลัว ๆ นั่น แล้วพาซูเฉิงซีไปส่งที่หน้าประตู ก่อนจะตะโกนออกไปข้างนอกว่า “พี่ชายทั้งสอง เปิดประตูให้ข้าด้วย ข้าจะออกไปแล้ว”

หลังจากเอ่ยจบ นางก็เบี่ยงตัวหลบไปอีกด้าน แล้วกำชับซูเฉิงซีเสียงเบาว่า “ท่านพี่ รีบไปรีบกลับ ข้าจะรอท่านกลับมานะเจ้าคะ”

ซูเฉิงซีตอบกลับเสียงเบาเช่นกัน “ได้ เจ้าระวังตัวด้วยล่ะ”