หลินหร่วน : สาวน้อยพลังซอมบี้ - ตอนที่ 1171 พบกันยามค่ำคืน

ตอนที่ 1171 พบกันยามค่ำคืน

เมื่อประตูเรือนถูกเปิดออก ซูเฉิงซีรีบย่อตัวลง แล้วเดินออกมาจากเรือนทันที

บ่าวรับใช้กำชับว่า “คุณหนู ท่านต้องปิดเรื่องนี้เอาไว้ให้ดี ห้ามให้ผู้ใดรู้นะขอรับ”

หลิงหลงรีบสาวเท้าไปข้างหน้าเพื่อขวางซูเฉิงซีเอาไว้ จากนั้นก็เอ่ยกับบ่าวรับใช้สองคนนั้นว่า “วางใจเถิด พวกเราไม่รนหาที่อย่างแน่นอน พี่ชายทั้งสอง พวกเราขอตัวก่อนนะ ไม่เช่นนั้นหากมีคนมาพบเห็นเข้า จะต้องเกิดเรื่องใหญ่เป็นแน่ ส่วนอาหารเหล่านั้น พวกท่านรีบกินตอนที่ยังร้อนเถิด ต่อไปหากต้องการความช่วยเหลืออันใด ก็สามารถไปหาคุณหนูข้าได้ตลอด”

หลังจากเอ่ยจบ หลิงหลงก็กางร่มออก แล้วรีบพาซูเฉิงซีที่ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นออกไปทันที

หลังจากพ้นสายตาของบ่าวรับใช้เหล่านั้นแล้ว หลิงหลงจึงพาซูเฉิงซีวิ่งไปยังประตูหลัง

จวนจือโจวไม่ถือว่าใหญ่มากนัก เป็นจวนขนาดห้าชั้น เมื่อมีหลิงหลงคอยนำทาง เพียงไม่นานก็มาถึงประตูหลังของจวน

ประตูหลังไม่ได้ปิดล็อค ทั้งยังไม่มีคนเฝ้าอยู่แม้แต่คนเดียว

“คุณชาย ท่านรีบไปเถิดเจ้าค่ะ รถม้ารออยู่นอกประตูแล้ว ข้าจะรอเปิดประตูให้ท่านอยู่ที่นี่”

ซูเฉิงซีไม่เอ่ยอันใดให้มากความ เขารีบเปิดประตูออก แล้วกระโดดขึ้นไปบนรถม้าที่จอดรออยู่ข้างนอก จากนั้นก็สั่งให้สารถีตรงไปยังโรงหมอซือเอินทันที

ในขณะที่มองรถม้าเคลื่อนตัวออกไป หลิงหลงก็ได้ปิดประตูลงพร้อมด้วยรอยยิ้ม

วิธีการของคุณหนูช่างยอดเยี่ยมมากจริง ๆ ! ฮูหยินซูไม่มีทางยอมให้หลินซิ่วแต่งเข้าจวน ส่วนตระกูลหลินกับตระกูลฉีก็ไม่มีทางยอมให้หลินซิ่วแต่งเข้ามาอย่างแน่นอน แม้ว่าคุณชายจะไปหาหลินซิ่ว ก็ไม่มีประโยชน์อันใดแล้ว

จากเหตุการณ์ในคืนนี้ คุณหนูของนางได้สร้างมิตรภาพอันลึกซึ้งกับคุณชายแล้ว ต่อไปหากทำตัวสนิทสนมกับคุณชายขึ้นอีกหน่อย ก็ไม่น่าจะมีอันใดยากแล้ว

ด้วยวิธีการของคุณหนู การจะแต่งเข้าตระกูลซูคงไม่ใช่ปัญหาใหญ่อันใดแล้ว

ส่วนเป้าหมายของนางก็คงอยู่ไม่ไกลแล้วเช่นกัน

ซูเฉิงซีนั่งรถม้ามายังโรงหมอซือเอิน หลังจากกระโดดลงมาจากรถม้า เขาก็เข้าไปเคาะประตูโรงหมอทันที

ทว่าเพิ่งเคาะประตูได้แค่สองครา อยู่ ๆ ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากข้างหลังของเขา “ทำอันใดน่ะ ? ”

ซูเฉิงซีผงะตกใจ จนต้องถอยหลังไปสองสามก้าว “เจ้าเป็นใคร ? ”

คนผู้นั้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “ข้าคือคนที่ฮูหยินเสิ่นส่งมาคุ้มกันคุณหนูหลินซิ่ว เจ้าคือ…ซูเฉิงซีสินะ ? ”

“ใช่ข้าเอง เจ้าคือ…คนของฮูหยินเสิ่นหรือ ? ข้ามีธุระกับหลินซิ่ว เจ้าให้ข้าเข้าไปได้หรือไม่ ? ”

เดิมทีคิดว่าคนผู้นั้นจะห้าม แต่คาดไม่ถึงว่าเขาจะพยักหน้ารับ แล้วพุ่งเข้ามาจับตัวตนทันที พอได้สติกลับมาอีกครา เขาก็มายืนอยู่หน้าเรือนหลังร้านของหลินซิ่วแล้ว

หลังจากปล่อยตัวตนให้เป็นอิสระแล้ว คนผู้นั้นก็หันหลังกลับ แล้วหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยในทันที

ซูเฉิงซีรู้สึกประหลาดใจมากยิ่งนัก ฮูหยินเสิ่นผู้นี้มีที่มาที่ไปอย่างไรกัน เหตุใดถึงมีคนที่ร้ายกาจเช่นนี้อยู่ข้างกาย ?

ทว่าตัวเขาไม่มีเวลามาคิดถึงเรื่องเหล่านี้ เขารีบสาวเท้าไปเคาะประตูทันที

แท้จริงแล้วหลินซิ่วก็นอนไม่หลับเช่นกัน วันนี้เกิดเรื่องขึ้นมากมาย ภายในใจของนางปั่นป่วนไม่น้อย เมื่อได้ยินเสียงเคาะประตู นางจึงรีบเอ่ยปากถามว่า “ผู้ใดอยู่ข้างนอกน่ะ ? ”

“หลินซิ่ว ข้าเอง”

เมื่อได้ยินว่าเป็นเสียงของซูเฉิงซี หลินซิ่วจึงรีบลุกขึ้นจากเตียง แล้วเดินออกไปเปิดประตู

“เฉิงซี ? ! ”

แต่เมื่อเห็นสภาพของซูเฉิงซี หลินซิ่วจึงชะงักค้างไปชั่วครู่

ซูเฉิงซีจับชุดของตนเองด้วยความเขินอาย “ข้าถูกท่านแม่ขังเอาไว้น่ะ ชุดนี้…เป็นชุดของหยู่โหลว นางให้ข้าสวมใส่เสื้อผ้าของนาง เพื่อที่จะหนีออกมา หลินซิ่ว ข้าขอโทษด้วยจริง ๆ ข้าไม่รู้ว่าท่านแม่จะทำแบบนี้ ทำให้เจ้าต้องตกใจแล้ว”

หลินซิ่วย้อนนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตอนกลางวัน นางรู้สึกเหนื่อยหน่ายมากเช่นกัน “เฉิงซี เรื่องงานแต่งของพวกเรายังจะจัดอยู่หรือไม่ ? ”

“จัดสิ ! ” ซูเฉิงซีเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า “หลินซิ่ว นอกจากเจ้า ชาตินี้ข้าไม่อยากแต่งงานกับผู้ใดอีกแล้ว หลินซิ่ว เจ้าจงเชื่อใจข้า ข้าจะจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อย ข้าจะทำให้ท่านแม่เลิกอคติกับเจ้า แล้วยินดีจะแต่งเจ้าเข้าจวน”

เมื่อเห็นท่าทางหนักแน่นของเขา หลินซิ่วก็ทั้งดีใจและเสียใจ

“แล้วถ้าฮูหยินซูไม่เห็นด้วยเล่า ? ”

“ไม่หรอก ท่านแม่ต้องเห็นด้วยอย่างแน่นอน หลินซิ่ว ข้าจะคิดหาวิธีให้ได้ เจ้าเชื่อใจข้าเถิด สิ่งที่เจ้าต้องทำคือไปบอกกับลุงหลิน ว่า…ข้าจะทำให้ท่านแม่เห็นด้วยให้ได้ ขอให้เขาอย่าเพิ่งยกเลิกงานแต่งและขอให้เขาให้โอกาสข้าอีกสักครา”

หลินซิ่วรู้สึกแสบจมูกขึ้นมาทันใด นางพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย “ได้ ข้าจะบอกเขาให้ แต่เจ้าต้องรีบจัดการหน่อย ท่านพ่อให้เวลาข้าแค่สองวันเท่านั้น หากเจ้าแก้ไขเรื่องนี้ไม่ได้ภายในสองวัน เขาจะต้องยกเลิกงานแต่งเป็นแน่”

ซูเฉิงซีดึงมือของนางไปจับเอาไว้หลวม ๆ “ได้ ข้าต้องทำได้เป็นแน่ หลินซิ่ว พวกเราจะต้องได้อยู่ด้วยกัน”

ในขณะที่เอ่ย ซูเฉิงซีก็ได้ดึงตัวนางเข้ามากอด

แต่เมื่อเห็นเสื้อผ้าบนร่างของเขา หลินซิ่วจึงรีบผละออกทันที “เฉิงซี จะ…เจ้ากลับไปก่อนเถิด อย่าให้ฮูหยินซูจับได้ล่ะ”

แม้จะรู้ว่าตนเองไม่ควรคิดเล็กคิดน้อยในเวลานี้ แต่เมื่อเห็นเสื้อผ้าบนร่างของซูเฉิงซี หลินซิ่วก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกอึดอัด

แท้จริงแล้วนางก็อยากกอดเขา แล้วระบายเรื่องน้อยอกน้อยใจที่ตนเองได้รับ แต่พอคิดว่านั่นเป็นเสื้อผ้าของไป๋หยู่โหลวแล้ว นางก็หงุดหงิดขึ้นมาทันที

นางอยากจะเอ่ยออกไปตรง ๆ แต่พอเห็นสีหน้าตื่นตระหนกและกังวลของซูเฉิงซี ผนวกกับความยากลำบากกว่าเขาจะลอบออกมาได้ นางจึงรีบกลืนคำเอ่ยลงไปทันที

ซูเฉิงซีไม่รู้ว่านางกำลังคิดอันใดอยู่ เขาคิดแค่ว่านางรักนวลสงวนตัวตามปกติ ดังนั้นจึงเอื้อมมือไปลูบแก้มนางอย่างแผ่วเบา แล้วเอ่ยด้วยความเสน่หาว่า “รอข้าก่อนนะ”

หลินซิ่วพยักหน้ารับ “ข้าจะรอเจ้า”

ซูเฉิงซีอดไม่ได้ที่จะมองนางเพิ่มอีกหน่อย ก่อนจะตัดใจเดินออกไป

อยู่ ๆ ความเจ็บปวดก็ปรากฏขึ้นมาในใจของหลินซิ่ว นางรู้สึกเหมือนถูกเขาควักหัวใจของนางออกไปด้วย

“เฉิงซี ! ”

“มีอันใดอย่างนั้นหรือ ? ”

ซูเฉิงซีหันหน้ากลับมามองนาง

หลินซิ่วฉีกยิ้มให้เขาอย่างอ่อนโยน แล้วเอ่ยออกมาว่า “เจ้าดูแลตนเองด้วยนะ”

ซูเฉิงซียิ้มตอบ แล้วเอ่ยออกมาว่า “ได้ เจ้าเองก็ดูแลตนเองด้วย”

หลินซิ่วยืนมององครักษ์พาซูเฉิงซีออกไป พร้อมกันนั้นนางก็เริ่มแสบจมูก น้ำตาพลันหลั่งไหลลงมา

นางมีความรู้สึกว่า…นางกับซูเฉิงซีอาจจะไม่ได้อยู่ร่วมกันอย่างแท้จริง

ตระกูลซูเชื่อไปแล้วว่านางมีลูกไม่ได้ แล้วฮูหยินซูจะยอมรับนางได้อย่างไร ? แม้ว่าซูเฉิงซีจะบีบบังคับให้ฮูหยินซูยินยอม แต่นางจะทำเหมือนไม่มีอันใดเกิดขึ้นได้หรือ ? นางจะปล่อยให้ตนมีชีวิตที่สงบสุขหรือ ?

คำมั่นสัญญาทั้งหมดอาจไม่เป็นจริง

นางรู้ดีอยู่แก่ใจว่าตระกูลซูไม่เหมาะกับนาง

แต่นางยอมปล่อยซูเฉิงซีไปไม่ได้จริง ๆ

พอคิดว่าในอนาคตนางกับซูเฉิงซีจะกลายเป็นคนแปลกหน้าต่อกัน นางก็รู้สึกปวดใจมากแล้ว

หลินซิ่วเอนกายพิงพนักประตู แล้วค่อย ๆ ทรุดลงไปนั่งกับพื้น ทันใดนั้นนางก็เริ่มกอดเข่าร่ำไห้

หลินหร่วนใช้พลังวิเศษสังเกตการณ์ นางเห็นถึงความเจ็บปวดของหลินซิ่ว และอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจยาวออกมา

ถามโลกหล้า รักนั้นเป็นฉันใด

เซียวจิ่งเฉินเห็นว่านางพลิกตัวไปมา เขาจึงดึงตัวนางเข้าสู่อ้อมกอด แล้วเอ่ยว่า “หยุดคิดได้แล้ว หลินซิ่วเป็นเด็กฉลาด นางรู้ว่าควรเลือกอย่างไร”

หลินหร่วนนอนไม่หลับอย่างแท้จริง ดังนั้นนางเลยลุกขึ้นนั่ง

ท้องอันใหญ่โตทำให้นางเคลื่อนไหวลำบาก เซียวจิ่งเฉินยื่นมือไปช่วยนาง โดยให้นางเอนกายพิงหน้าอกของเขาที่หัวเตียง