หลินหร่วน : สาวน้อยพลังซอมบี้ - ตอนที่ 1172 วางอุบาย

ตอนที่ 1172 วางอุบาย

“มีวิธีใดที่จะทำให้หลินซิ่วกับซูเฉิงซีสมปรารถนาหรือไม่ ? ”

เซียวจิ่งเฉินครุ่นคิดชั่วครู่ แล้วเอ่ยออกมาว่า “ย่อมมีอยู่แล้ว แต่ซูเฉิงซีอาจจะไม่ทำ”

หลินหร่วนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “วิธีอันใดกัน ? ”

เซียวจิ่งเฉินกระซิบข้างหูของนางสองสามประโยค ทันใดนั้นหลินหร่วนก็เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง “ทำแบบนี้ มันจะได้ผลจริง ๆ หรือ ? ”

“ตราบใดที่ซูเฉิงซีเต็มใจ ย่อมได้ผลอย่างแน่นอน ทว่าเอ่ยตอนนี้อาจจะเร็วไปหน่อย รอดูท่าทีของตระกูลซูก่อนเถิด ไม่แน่ว่าวันพรุ่งนี้ เจ้าอาจจะไม่อยากใช้วิธีนี้แล้วก็เป็นได้”

เมื่อนึกถึงความบ้าคลั่งของฮูหยินซู หลินหร่วนก็คิดว่าแผนการของซูเฉิงซีมีความเป็นไปได้

ช่างเจ้าเล่ห์ยิ่งนัก

ซูเฉิงซีนั่งรถม้ากลับประตูหลังของจวน จากนั้นก็เดินตามหลิงหลงไปยังเรือนของตนเองอีกครา

ตอนนี้บ่าวรับใช้สองคนนั้นกำลังพิงกำแพงหลับ โดยบนร่างของพวกเขามีกลิ่นสุราตลบอบอวล

หลิงหลงกระซิบเสียงเบาว่า “ในระหว่างที่รอคุณชายกลับมา ข้าน้อยได้นำสุราดีกรีสูงมาให้พวกเขาเจ้าค่ะ พวกเขาจะได้เมาจนเผลอหลับไป”

ในขณะที่เอ่ย หลิงหลงก็เข้าไปค้นกุญแจจากบ่าวรับใช้ แล้วเปิดประตูออก

ซูเฉิงซีรีบเข้าไปในเรือน

เมื่อไป๋หยู่โหลวได้ยินเสียงเคลื่อนไหว นางจึงรีบลุกขึ้นทันที “ท่านพี่ ในที่สุดท่านก็กลับมาเสียที”

เสียงของนางดูตื่นตระหนกเป็นพิเศษ แค่ได้ยินก็รู้แล้วว่าในระหว่างนี้ นางประหม่ามากเพียงใด

หลังจากถอดชุดออกแล้ว ซูเฉิงซีจึงคลำหาเสื้อผ้าของตนเองมาเปลี่ยน จากนั้นถึงได้จุดเทียน แล้วเอ่ยว่า “หยู่โหลว ลำบากเจ้าแล้ว”

ไป๋หยู่โหลวหัวเราะออกมาเบา ๆ “ข้าไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ท่านพี่ ท่านได้เจอแม่นางหลินหรือไม่เจ้าคะ ? นางสบายดีหรือไม่ ? ”

“เจอแล้ว หยู่โหลว ข้าต้องขอบคุณเจ้ามากจริง ๆ ไม่เช่นนั้นข้าก็คงไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรแล้ว”

ไป๋หยู่โหลวก้มหน้าลง แล้วเอ่ยออกมาว่า “แค่ได้ช่วยท่านเล็ก ๆ น้อย ๆ ข้าก็ดีใจมากแล้วเจ้าค่ะ ท่านพี่ ข้าขอให้ท่านกับแม่นางหลินซิ่วรักและครองคู่กันไปจนแก่เฒ่านะเจ้าคะ”

ซูเฉิงซีหัวเราะออกมาเบา ๆ แล้วเอ่ยว่า “ขอบคุณนะ หยู่โหลว ก่อนหน้านี้ข้าเข้าใจเจ้าผิดไป ตอนนี้ข้าต้องขอโทษเจ้าด้วยจริง ๆ ”

ไป๋หยู่โหลวเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความประหลาดใจ “เข้าใจผิด ? เข้าใจผิดเรื่องอันใดหรือเจ้าคะ ? เหตุใดข้าถึงไม่รู้เล่า ? ”

แววตาของนางดูไร้เดียงสาเป็นพิเศษ ทำให้ซูเฉิงซีรู้สึกละอายอย่างมาก เขารู้สึกว่าตนเองใจแคบและดูถูกผู้อื่นจนเกินไป

ก่อนหน้านี้เขาสงสัยมาโดยตลอดว่าสาเหตุที่ท่านแม่เข้าใจหลินซิ่วผิด เป็นเพราะไป๋หยู่โหลว แต่จากเหตุการณ์ในวันนี้ เขาก็รู้สึกได้ว่าตนเองเข้าใจนางผิดไป

หากไป๋หยู่โหลวว่าร้ายหลินซิ่วต่อหน้าท่านแม่จริง ๆ เหตุใดนางต้องทุ่มเทช่วยเหลือเขาเช่นนี้ด้วยเล่า ?

ยามสายวันนี้หากไม่ใช่เพราะนางเป็นคนมาบอกข่าว เขาก็ไม่มีทางรู้ว่าท่านแม่ไปหาเรื่องหลินซิ่ว และตอนนี้นางยังยอมเสี่ยงอันตรายเพราะอยากให้เขาได้ออกไปพบกับหลินซิ่วอีก

เขาช่างไม่ได้เรื่องเลยจริง ๆ

“ก่อนหน้านี้ข้าเข้าใจเจ้าผิด เป็นข้าที่ใจแคบเอง ต่อไปข้าจะไม่เข้าใจเจ้าผิดอีกแล้ว หยู่โหลว วันนี้ขอบคุณเจ้ามากจริง ๆ หลังจากข้ากับหลินซิ่วได้แต่งงานกันแล้ว พวกเราจะมาขอบคุณเจ้าด้วยตนเองอย่างแน่นอน”

ภายในใจของไป๋หยู่โหลวเต็มไปด้วยความเฉยชา นางไม่อยากได้รับคำขอบคุณนั้น

ทว่าใบหน้ากลับแต่งแต้มไปด้วยรอยยิ้ม “หากท่านพี่กับแม่นางหลินซิ่วแต่งงานกันเมื่อใด ข้าจะมอบของขวัญชิ้นใหญ่ให้แน่นอนเจ้าค่ะ ขอให้พวกท่านรักกันจนแก่เฒ่าและกลมเกลียวกันตลอดไปเจ้าค่ะ”

ซูเฉิงซีมีความสุขมากยิ่งนัก เขาเอ่ยออกมาว่า “เช่นนั้นข้าคงต้องขอบคุณเจ้าก่อนล่วงหน้าแล้ว หยู่โหลว นี่ก็ดึกมากแล้ว เจ้ารีบกลับไปเถิด สำหรับเรื่องวันนี้ ขอบคุณเจ้ามากนะ”

หลังจากเปลี่ยนมาสวมใส่เสื้อผ้าของตนเองแล้ว ไป๋หยู่โหลวก็ได้บอกลาซูเฉิงซี แล้วเดินออกมากับหลิงหลง

หลังจากไป๋หยู่โหลวออกไปแล้ว ซูเฉิงซีจึงเริ่มปวดเศียรเวียนเกล้าขึ้นมา

เขาจะทำให้ท่านแม่ยอมเห็นด้วยภายในระยะเวลาสองวันได้อย่างไร ?

เอ่ยตามตรง แม้แต่ตัวเขาเองยังคิดว่าเป็นไปไม่ได้ เขารู้นิสัยท่านแม่ดี เรื่องกลายเป็นเช่นนี้แล้ว ถึงเขาจะทำให้ท่านแม่เห็นด้วยได้ แล้วต่อจากนั้นเล่า ?

หลินซิ่วได้รับความอยุติธรรมถึงเพียงนั้น ตระกูลหลินกับตระกูลฉีจะแสร้งทำเป็นไม่มีอันใดเกิดขึ้น แล้วยอมให้หลินซิ่วแต่งเข้ามาง่าย ๆ หรือ ? หากบุตรสาวของเขาเผชิญหน้ากับเรื่องแบบนั้น เขาจะมีปฏิกิริยาอย่างไร ?

ไม่มีอันใดให้ต้องเจรจากันอีก ตัดสินใจยกเลิกงานแต่งไปเลย

ดังนั้นเรื่องนี้จัดการได้ค่อนข้างยาก เพราะเขาจำเป็นต้องทำให้ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายยอมเห็นด้วย

แล้วเขาต้องทำอย่างไร ผลลัพธ์ถึงจะออกมาดีที่สุด ?

ซูเฉิงซีนั่งอยู่ที่โต๊ะหนังสือ พยายามระดมความคิด

ส่วนที่เรือนหลัก ฮูหยินซูก็นอนไม่หลับเช่นกัน นางลากโมโม่ที่เชื่อใจมากที่สุดมาปรึกษา

“ตอนนี้ข้าควรทำอย่างไรดี ถึงจะทำให้ซีเอ๋อร์กับนางชั้นต่ำหลินซิ่วนั่นตัดขาดจากกัน ? วันพรุ่งนี้ข้าไปขอยกเลิกงานแต่งกับตระกูลหลินดีหรือไม่ ? ”

โมโม่พยายามโน้มน้าว “ฮูหยินจะทำแบบนั้นไม่ได้นะเจ้าคะ ถ้าหากนายท่านทราบว่าฮูหยินเป็นคนเอ่ยปากขอยกเลิกงานแต่ง นายท่านจะต้องโมโหมากเป็นแน่เจ้าค่ะ”

ฮูหยินซูขมวดคิ้วมุ่นพลางเอ่ยออกมาว่า “ถึงข้าไม่เอ่ย เขาก็โมโหอยู่ดี เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว หากเขากลับมา แล้วรู้เรื่องในวันนี้ เขาจะต้องระเบิดอารมณ์ใส่ข้าอย่างแน่นอน ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องทนแบกรับไฟโทสะของเขาอยู่แล้ว สู้ฉวยโอกาสตอนที่เขายังไม่ทันกลับมา ไปยกเลิกงานแต่งเสีย พอถึงเวลานั้นทุกอย่างคงมีข้อสรุปแล้ว นอกจากเขามาระเบิดอารมณ์กับข้า แล้วยังจะทำอันใดได้อีก ? ขอแค่ไม่แต่งนางชั้นต่ำหลินซิ่วเข้ามาในจวน ข้ายอมรับความอยุติธรรมทุกอย่าง”

โมโม่ปวดเศียรเวียนเกล้าขึ้นมาทันใด เดิมทีนางอยากให้ฮูหยินซูไปยังโรงหมอ แล้วให้หมอตรวจชีพจรหลินซิ่วเงียบ ๆ เพื่อพิสูจน์ว่าหลินซิ่วมีลูกไม่ได้จริงหรือไม่ พอทราบผลแล้วค่อยว่ากันอีกครา

แต่ผู้ใดจะคาดคิดว่าฮูหยินซูจะอาละวาดจนเป็นเช่นนี้ นางฉีกหน้าหลินซิ่วไม่ว่า แต่กลับไม่ได้หลักฐานที่เป็นประโยชน์กลับมาด้วย

ตอนนี้สถานการณ์เป็นแบบนี้แล้ว มันไม่ส่งผลดีต่อฮูหยินซูแม้แต่น้อย

ทว่าฮูหยินซูเอ่ยถูกอยู่อย่างหนึ่ง ในเมื่อเรื่องกลายเป็นแบบนี้แล้ว สู้ตัดบัวไม่เหลือใย ยกเลิกงานแต่งไปเสียดีกว่า

ทว่านายท่านจะต้องบันดาลโทสะเพิ่มเป็นทวีคูณแน่ ๆ

โมโม่ไม่กล้าออกความเห็นมั่วซั่ว นางกลัวว่าตนเองจะหาเหาใส่หัว ดังนั้นจึงกระซิบโน้มน้าวเบา ๆ ว่า “ฮูหยินโปรดตริตรองใหม่อีกคราเถิด”

ไหนเลยฮูหยินซูจะมีอารมณ์มาคิดอีก นางอยากยกเลิกงานแต่งกับตระกูลหลินเสียตั้งแต่ตอนนี้เลยด้วยซ้ำ !

ทว่าจะยกเลิกงานแต่งอย่างไร ก็จำต้องคิดให้ดีเสียก่อน เพราะจะปล่อยให้การยกเลิกงานแต่ง ส่งผลเสียต่อชื่อเสียงและอนาคตของบุตรชายนางไม่ได้เด็ดขาด !

ฮูหยินซูครุ่นคิดชั่วครู่ ก่อนจะมีรอยยิ้มชั่วร้ายปรากฏขึ้นมาบนใบหน้าของนาง

ในเมื่อร่างกายของหลินซิ่วมีปัญหา เช่นนั้นนางก็จะใช้เรื่องนี้มาสร้างเรื่อง !

ฮูหยินซูยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าได้ผล ด้วยเหตุนี้นางจึงเล่าแผนการของตนเองให้โมโม่ฟัง

หลังจากโมโม่ฟังจบ นางกลับคิดว่าเรื่องนี้ค่อนข้างเสี่ยง “ฮูหยิน อำนาจเบื้องหลังของตระกูลหลินไม่น้อยนะเจ้าคะ แม้ว่าจะไม่เห็นตระกูลฉีอยู่ในสายตา แต่องค์หญิงพิทักษ์แผ่นดินนั้น… หากพวกเราทำแบบนี้ จะไม่ทำให้นางโมโหหรือเจ้าคะ ? ”

ฮูหยินซูเค้นเสียงดัง ‘ฮึ’ อย่างเย้ยหยัน แล้วเอ่ยออกมาว่า “องค์หญิงพิทักษ์แผ่นดินตัดขาดกับตระกูลหลินนานแล้ว ตลอดหลายปีมานี้ เจ้าเห็นตระกูลหลินติดต่อกับองค์หญิงพิทักษ์แผ่นดินหรือไม่เล่า ? พวกเขาแค่อาศัยบุญเก่า เกาะบารมีขององค์หญิงพิทักษ์แผ่นดินไม่ยอมปล่อย ยิ่งไปกว่านั้นเดิมทีเรื่องนี้เป็นความผิดของตระกูลหลินอยู่แล้ว พวกเราตระกูลซูต้องฝืนทนกล้ำกลืน แต่งแม่ไก่ที่ออกไข่ไม่ได้เข้าจวน ไม่ว่าจะเอ่ยอย่างไร พวกเราก็ไม่ผิด เจ้าไปเตรียมคนสักหน่อยเถิด พรุ่งนี้ข้าจะกระจายข่าวเรื่องนี้ให้ทั่วเมืองชิงโจว ! ”