หลินหร่วน : สาวน้อยพลังซอมบี้ - ตอนที่ 1181 โกลาหล

ตอนที่ 1181 โกลาหล

เมื่อเห็นหมอเดินออกไปด้วยความรีบร้อน ฮูหยินซูก็ใจสลายลงทันพลัน นางพุ่งเข้าไปร่ำไห้ข้างเตียงซูเฉิงซี จนเป็นลมล้มพับลงไปพร้อมด้วยน้ำตา

ช่วงกลางดึก นางค่อย ๆ กลับมามีสติอีกครา นางดิ้นรนกลับไปที่เรือนของซูเฉิงซีอีกครา

เมื่อเห็นว่าซูเฉิงซียังคงนอนไม่ได้สติ นางจึงทรุดกายลงคุกเข่าข้างเตียง แล้วพยายามเช็ดน้ำตาคราแล้วคราเล่า “บุตรชายข้า ซีเอ๋อร์ของข้า ! ”

นางไม่คิดไม่ฝันว่าเรื่องราวจะกลายมาเป็นเช่นนี้

หลังจากร้องไห้ได้ชั่วครู่ อยู่ ๆ นางก็เอ่ยถามออกมาว่า “ผู้ใดเป็นคนย้ายร่างของซีเอ๋อร์เข้ามา ? พามันมาหาข้าประเดี๋ยวนี้ ! พวกมันทำร้ายซีเอ๋อร์จนเป็นแบบนี้ ข้าจะให้พวกมันชดใช้ด้วยชีวิต ! ”

บ่าวรับใช้ที่หามซูเฉิงซีเข้ามาพากันคุกเข่าพลางขอร้องอ้อนวอนด้วยความเมตตา “ฮูหยินโปรดไว้ชีวิตด้วย ฮูหยินโปรดไว้ชีวิตพวกเราด้วย ! ”

ซูชิงรีบมาคุกเข่าเบื้องหน้าฮูหยินซู “ฮูหยิน หลังจากคุณชายตกลงมา คุณหนูหยู่โหลวเป็นคนสั่งให้หามคุณชายเข้ามาขอรับ ข้าน้อยเอ่ยเตือนแล้ว ทว่าคุณหนูไม่ยอมฟัง นางสั่งให้บ่าวรับใช้หามคุณชายเข้ามาในเรือนขอรับ”

บ่าวรับใช้เหล่านั้นช่วยเสริมทัพ “ฮูหยิน คุณหนูเป็นคนสั่งพวกเรา ขอฮูหยินโปรดเมตตาไว้ชีวิตพวกเราด้วยขอรับ”

ฮูหยินซูเคียดแค้นจนตาแดงก่ำ “นางให้พวกเจ้าหาม พวกเจ้าก็หามหรือ ? ผู้ใดเป็นเจ้านายของจวนนี้ ? นางเป็นแค่คนนอก ไม่มีสิทธิ์ออกคำสั่ง”

“เข้ามา ลากตัวพวกมันออกไปโบย ! แล้วจับตัวนางชั้นต่ำไป๋หยู่โหลวนั่นมา ! ”

บรรดาบ่าวรับใช้พากันร่ำไห้ พวกเขาพยายามโขกศีรษะคำนับ ทว่าฮูหยินซูกลับไม่แยแสแต่อย่างใด นางคิดจะโบยบ่าวรับใช้เหล่านั้นจนตายให้ได้

โมโม่รีบแนะนำว่า “ฮูหยินใจเย็น ๆ ก่อนเถิดเจ้าค่ะ ตอนนี้จวนจือโจววุ่นวายไปหมดแล้ว จะให้เกิดเรื่องวุ่นวายอีกไม่ได้เด็ดขาด เรื่องเร่งด่วนในเวลานี้คือหาหมอมารักษาคุณชาย บางทีอาการบาดเจ็บอาจจะไม่ได้ร้ายแรงเพียงนั้นก็ได้นะเจ้าคะ”

คำเอ่ยของโมโม่ช่วยเตือนสติฮูหยินซู นางรีบเข้าไปจับมือโมโม่ แล้วเอ่ยออกมาว่า “เจ้าเอ่ยได้ถูกต้อง ซีเอ๋อร์ของข้าต้องไม่เป็นอันใด หมอผู้นั้นตรวจผิด เร็ว…รีบไปตามหมอคนอื่นมารักษา ! ”

โมโม่เอ่ยออกมาว่า “ฮูหยิน เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา พวกเราเชิญหมอที่มีชื่อเสียงที่สุดในเมืองชิงโจวมาไม่ดีหรือเจ้าคะ ? ”

ในเมืองชิงโจวผู้ใดมีชื่อเสียงที่สุดเล่า ? แน่นอนว่าต้องเป็นผู้อาวุโสฉีอยู่แล้ว

เขาไม่ได้มีชื่อเสียงแค่ในเมืองชิงโจวเท่านั้น หากเอ่ยถึงทั่วทั้งราชวงศ์ต้าโจว เขาก็ยังเป็นอันดับต้น ๆ

ในช่วงที่ฮูหยินซูสลบไม่ได้สติ โมโม่เชิญหมอที่ค่อนข้างมีชื่อเสียงในเมืองชิงโจวมาตรวจซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทว่าคำตอบยังคงเหมือนเดิม

นางอยากเชิญผู้อาวุโสฉีมาตรวจ แต่ไม่กล้าคิดเองเออเอง

เดิมทีคิดว่าด้วยอาการบาดเจ็บสาหัสของคุณชาย ฮูหยินซูจะไม่สนเรื่องอื่น แต่ผู้ใดจะไปคาดคิดว่านางจะตะคอกออกมาราวกับคนบ้า “ไม่ ห้ามเชิญเขามา ! เขาเป็นอาจารย์ของนางชั้นต่ำหลินซิ่ว ตอนนี้เขาคงเกลียดข้าเข้ากระดูกดำแล้ว หากเชิญเขามารักษาซีเอ๋อร์ แล้วเกิดมีเจตนาร้ายขึ้นมาจะทำอย่างไร ? นางชั้นต่ำหลินซิ่วทำร้ายซีเอ๋อร์จนเป็นแบบนี้แล้ว ข้าจะปล่อยให้คนที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับนางเข้าใกล้ซีเอ๋อร์ไม่ได้เด็ดขาด ! ”

โมโม่วิตกกังวลจวนจะร้องไห้ออกมาอยู่แล้ว “ฮูหยิน ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาคิดเรื่องเหล่านั้น วางบุญคุณความแค้นเหล่านั้นลงก่อนเถิด จริยธรรมด้านการแพทย์ของหมอฉีต้องไม่มีปัญหาอย่างแน่นอน เขาไม่มีทางฉวยโอกาสทำร้ายคุณชายหรอกเจ้าค่ะ”

ทว่าฮูหยินซูกลับไม่ยอมฟัง “ทั่วทั้งราชวงศ์ต้าโจวไม่ได้มีหมอแค่คนเดียวสักหน่อย ไป ส่งคนไปเชิญหมอในเมืองมณฑลมา ! ”

โมโม่ร่ำไห้ด้วยความโมโห หากนายท่านกลับมาเมื่อใด บ่าวรับใช้อย่างพวกนางคงไม่อาจรอดพ้นไปได้

ที่ฮูหยินซูออกไปพบหลินซิ่วเป็นการส่วนตัว มาจากความคิดของนาง ตอนนายท่านลงโทษ นางจะต้องเป็นคนแรกที่ถูกปลิดชีวิตอย่างแน่นอน

ตอนนี้นางรู้สึกเสียใจมากยิ่งนัก นางอยากจะตบตนเองให้ตาย แม่นางหลินซิ่วไม่ได้มีความแค้น ๆ ใดกับนาง เหตุใดนางถึงได้คิดเรื่องแบบนั้นออกมากัน

อาการบาดเจ็บของคุณชายอาจจะรักษาให้หายไม่ได้แล้ว จุดจบของนาง…

เมื่อเห็นว่าฮูหยินซูยังคงดึงดันทำตามความคิดของตนเอง โมโม่ก็รู้สึกสิ้นหวังมากยิ่งนัก นางฉวยโอกาสตอนที่เรือนกำลังวุ่นวาย ค่อย ๆ เดินออกมาจากห้อง

ฮูหยินซูไม่ได้สนใจโมโม่ ตอนนี้นางแค่อยากระบายความโกรธและความกลัวในใจออกมาก็เท่านั้น หลังจากให้คนลากบ่าวรับใช้เหล่านั้นออกไปทำโทษแล้ว นางถึงได้เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงลั่นเครือ “นำตัวไป๋หยู่โหลวมาหรือยัง ? ”

สาวใช้ผู้หนึ่งรายงานด้วยร่างอันสั่นเทา “เรียนฮูหยิน คุณหนูไม่อยู่ในเรือนของนางเจ้าค่ะ ข้าน้อยกำลังให้คนออกไปตามหาอยู่เจ้าค่ะ”

ฮูหยินซูกล่าวตำหนิอยู่พักใหญ่ จากนั้นก็มีคนเข้ามารายงานว่า “เรียนฮูหยิน ยามที่เฝ้าอยู่ประตูหลังบอกว่า…เมื่อยามเย็น คุณหนูพาสาวใช้ของนางออกไปทางประตูหลังด้วยท่าทีลนลาน กล่าวว่าจะไปตามหมอมารักษาคุณชายขอรับ”

ฮูหยินซูลุกขึ้นยืนทันใด นางเอ่ยออกมาด้วยดวงตาแดงก่ำว่า “นางชั้นต่ำ ทำร้ายบุตรชายของข้าจนเป็นแบบนี้ แล้วยังกล้าหนีอยู่อีก ! สั่งให้เจ้าหน้าที่ของศาลาว่าการจับตัวไป๋หยู่โหลวกลับมา หากเจ้าหน้าที่เหล่านั้นไม่ยอมทำตาม เจ้าจงบอกกับพวกเขาว่า…หากปล่อยให้ไป๋หยู่โหลวหนีไปได้ พวกเขาคือคนสมคบคิดกับเรื่องนี้ด้วย ! ”

“ขอรับ ! ”

หลังจากบ่าวรับใช้วิ่งออกไปแล้ว ฮูหยินซูจึงเดินวนรอบห้องของซูเฉิงซีด้วยใจที่ล่องลอย ทันใดนั้นนางก็เอ่ยออกมาอีกว่า “เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับนางชั้นต่ำหลินซิ่วนั่น หากไม่ใช่เพราะนาง ซีเอ๋อร์ของข้าจะเป็นแบบนี้ได้อย่างไร ! ข้าจะไม่ยอมปล่อยนางไป ไม่มีทาง โมโม่ เจ้าช่วยข้าคิดหาวิธีหน่อย พวกเราจะจัดการนางชั้นต่ำนั่นอย่างไรดี ! โมโม่ โมโม่…”

ฮูหยินซูขานเรียกไปสองสามครา ทว่าไม่มีคนขานรับ ดังนั้นนางจึงหันไปมองรอบ ๆ ห้อง นอกจากสาวใช้ที่คุกเข่าอยู่บนพื้นแล้ว นางก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของโมโม่

“นางเล่า ? ”

สาวใช้ผู้หนึ่งเอ่ยออกมาด้วยความระมัดระวังว่า “เรียนฮูหยิน โมโม่ออกไปก่อนหน้านี้ จนกระทั่งตอนนี้ก็ยังไม่กลับมาเลยเจ้าค่ะ”

ฮูหยินซูโมโหจนควันออกหู “หรือว่านางคิดจะหนีด้วยอีกคน ? พวกเจ้าไปจับตัวนางกลับมาให้ข้า ! ”

หลังจากสิ้นเสียงของนาง ก็ได้ยินเสียงกรีดร้องดังลั่นมาจากนอกเรือนของซูเฉิงซี

“ฮะ…ฮูหยิน มะ…โมโม่กระโดดลงไปในบ่อน้ำแล้วเจ้าค่ะ…”

สาวใช้ที่เข้ามารายงานมีสีหน้าเขียวคล้ำ ร่างของนางสั่นเทาไปทั้งร่าง

ฮูหยินซูก็ตื่นตกใจมากเช่นกัน นางรีบวิ่งออกไปดูข้างนอก เห็นบ่าวรับใช้กำลังนำร่างน่าสยดสยองขึ้นมาจากบ่อน้ำ ใบหน้าของโมโม่ซีดเผือดไร้ซึ่งเลือดฝาด

นั่นคือโมโม่คนสนิทของฮูหยินซู

ฮูหยินซูวิงเวียนศีรษะ หน้ามืด ตาลาย จากนั้นก็เป็นลมล้มพับลงไปทันที

จวนจือโจวกลับมาโกลาหลอีกครา

หลินหร่วนใช้พลังวิเศษจับตาดูสถานการณ์ที่เกิดขึ้นในจวนจือโจว ตอนนี้สีหน้าของนางเต็มไปด้วยความรังเกียจ

“เป็นถึงฮูหยินตราตั้งขั้นสี่ แต่กลับไร้ความสามารถถึงเพียงนี้ ไม่มีความสามารถในการรับมือกับเรื่องฉุกเฉิน ไม่มีความรับผิดชอบของคนเป็นแม่เลยสักนิด ในเวลานี้แบบนี้ สิ่งแรกที่คิดกลับไม่ใช่วิธีรักษาบุตรชาย แต่เป็นการผลักความรับผิดชอบและระบายอารมณ์แทน ! ”

ความคิดของฮูหยินซู ทำให้นางอดชื่นชมไม่ได้จริง ๆ !

“โชคดีที่งานแต่งครานี้ ยังไม่เกิดขึ้น ไม่เช่นนั้นหลินซิ่วได้ตกนรกจริง ๆ เป็นแน่ ยึดจากสถานการณ์ในปัจจุบันของตระกูลซู ถึงหลินซิ่วจะพยายามจนตาย ก็ไม่มีทางจัดการเรื่องเหล่านี้ได้ดีเป็นแน่”

พอนึกถึงปฏิกิริยาเหล่านั้นของฮูหยินซู หลินหร่วนก็รู้สึกว่าหลินซิ่วโชคดีมากแล้ว

ในขณะเดียวกันนั้น นางก็ร่ำไห้เพราะเห็นใจซูเฉิงซี มีแม่ที่โง่เขลาและไม่รู้จักสำนึกเช่นนี้ ทำให้เขาต้องทนทุกข์ทรมานแล้ว