พี่ชายทั้งห้าของข้าเก่งเกินไปแล้ว - บทที่ 514 การใช้อำนาจ
บทที่ 514 การใช้อำนาจ
รัชศกเหอฉิ่งที่ที่สิบห้า ฤดูร้อน
ราชวงศ์ต้าอวี๋และชนเผ่าต๋าลู่เกิดการสู้รบกันอย่างดุเดือด กองทัพม้าหนึ่งแสนห้าหมื่นคนสามารถทำลายกองทัพข้าศึกหนึ่งแสนคนได้ เป็นการทำลายที่ไม่เคยมีมาก่อนในประวัติศาสตร์
ในปีเดียวกันนั้น กบฏจู้จ่างอวี้และฟางหยวนถูกสำเร็จโทษ ศพถูกทำลายจนไม่เหลือชิ้นดี
เมื่อข่าวส่งมาถึงเมืองหลวง อากาศก็เริ่มร้อนระอุขึ้นแล้ว
ลิ้นจี่จากร้านจิ่วเจินก็เริ่มมีปริมาณมากขึ้น คนมีเงินซื้อลิ้นจี่จากหลิงหนาน ส่วนคนไม่มีเงินก็ซื้อลิ้นจี่จากฉวนอวี๋ ขนมหวานที่ทำจากลิ้นจี่ก็มีออกมาอย่างไม่ขาดสาย
ร้านค้าทั้งสองแห่งในเมืองหลวงมีคนต่อแถวยาวเหยียด สินค้าขายดีจนขาดตลาด
แม้แต่จางเซียงเหลียนที่เป็นคนรอบคอบก็อดพึมพำไม่ได้ “ไปปรึกษากับหรูเชียนดูดีหรือไม่ เปิดร้านที่สามจะดีกว่าหรือไม่”
เจียงเซิงที่กำลังแอบกินลิ้นจี่อยู่เงยหน้าขึ้น “เขาหรือ? เขาไปดูอิฐทองที่ซูโจวตั้งนานแล้ว ร้านในเมืองหลวงล้วนข้าเป็นดูแลทั้งหมด เหนื่อยจนแทบตายทุกวัน”
“เจ้านับเงินยังบ่นว่าเหนื่อยอีก” เวินจืออวิ่นเลียสมุนไพรแล้วน้ำตาไหลเพราะความขม “เจ้าไม่ได้บอกว่าจะเปิดร้านจิ่วเจินให้มีทั่วดินแดนหรือ? ตอนนี้ไม่เอาแล้วหรือ?”
“เอาสิ แน่นอนว่าเอา” เจียงเซิงกินเนื้อลิ้นจี่ตรงเมล็ดจนหมด “เหมือนที่พี่รองเคยบอก พวกเราจะหาเงินจากคนในเมืองหลวงได้อย่างไร ต้องหาเงินจากคนทั้งต้าอวี๋ต่างหาก”
จิตวิญญาณเช่นนี้น่าชื่นชมนัก
สวี่โม่พยักหน้าด้วยความพอใจ “แนวป้องกันกวนจิ่นเสียหายอย่างหนัก ทหารหนึ่งแสนห้าหมื่นคนได้รับบาดเจ็บ เกราะก็พัง ดาบก็บิ่น สิ่งเหล่านี้ต้องใช้เงินทั้งนั้น”
“โชคดีที่ชนะสงคราม ชนะอย่างสวยงาม ความเสียหายของทหารม้าแสนคน ทำให้พวกเขาคงฟื้นตัวไม่ได้สามถึงห้าปีนี้”
หากชนเผ่าต๋าลู่ไม่สามารถฟื้นตัวได้ ก็จะไม่อาจบุกโจมตีเข้ามาได้ตามใจชอบ
ในทางกลับกัน เหล่าทหารชายแดนของราชวงศ์ต้าอวี๋ก็สามารถพักผ่อนได้ รอให้ท้องพระคลังมีเงินมากขึ้นได้
“แต่ว่า…” สวี่โม่กล่าว จากนั้นสีหน้าที่เคยยิ้มแย้มก็จางหายไป “ในจดหมายของเจ้าสามบอกว่ามีคนตายมากมาย ทุกที่เต็มไปด้วยแขนขาที่ถูกตัดขาด เขา…ไม่สามารถหาศพขององค์ชายรองกับฟางหยวนได้”
การแก้แค้นที่โหดร้ายเช่นนั้นถึงแม้จะพบศพก็ไม่อาจแยกแยะได้ว่าเป็นใคร
“หาไม่เจอก็หาไม่เจอเถอะ” จ่างเยี่ยนที่สวมชุดรัชทายาทหันหลังกลับมา สีหน้าดูไม่ออกว่ารู้สึกอย่างไร “ความดีความชอบไม่อาจหักล้างความผิดได้ เขาทำให้ทหารผู้บริสุทธิ์ล้มตายก็ควรจะต้องตายไปพร้อมกับทหารนับหมื่น”
แต่เมื่อนึกถึงชีวิตอันแสนทุกข์ระทมขององค์ชายรองก็อดทอดถอนใจไม่ได้
ทอดถอนใจให้กับความเปลี่ยนแปลงของกาลเวลา ทอดถอนใจให้กับสรรพสิ่งที่ไม่เหมือนเดิม
หากไม่มีจ่างเยี่ยน ด้วยความคิดและความสามารถของจู้จ่างอวี้ ก็ใช่ว่าจะไม่สามารถแย่งชิงบัลลังก์มาได้ ใช่ว่าจะไม่สามารถปกครองแผ่นดินได้
ด้วยความคิดและกลยุทธ์ของฟางหยวน บางทีเขาอาจกลายเป็นขุนนางที่ทรงอำนาจแห่งยุคก็เป็นได้
ทว่าชะตากรรมมักเล่นตลก ชีวิตมักไม่แน่นอน เมื่อมีเยี่ยนแล้ว เหตุใดจึงต้องมีอวี้ด้วย
“ข้าไม่อาจตัดสินถูกผิดระหว่างเสด็จพี่รองกับฟางหยวน บางทีวิธีของพวกเขาอาจจะไม่ถูกต้อง แต่ในท่ามกลางอำนาจ มีกี่คนที่ซื่อสัตย์สุจริตอย่างแท้จริง” จ่างเยี่ยนลูบซองจดหมาย “เพียงแต่เมื่อทำสิ่งที่น่าละอายลงไปแล้วก็ต้องยอมรับคำครหาเมื่อความจริงถูกเปิดเผย”
อย่างเช่นการทุจริตการสอบ อย่างเช่นการแย่งชิงอำนาจและทรยศบ้านเมือง
ประวัติศาสตร์ไม่เคยปรานี ทุกด้านทั้งดำขาวจะถูกเปิดเผย ความขี้ขลาดและความชอบธรรมของราชวงศ์ ความหยิ่งผยองและความเหิมเกริมของจูกุ้ยเฟย การไร้ความสามารถและขลาดกลัวขององค์ชายใหญ่ ความเย็นชาและความโศกเศร้าขององค์ชายรอง
“น่าเสียดายที่เรื่องราวไม่เป็นไปตามที่เสด็จปู่คาดหวัง อยากให้คนตระกูลจู้รักใคร่ปรองดองกัน ช่วยเหลือเกื้อกูลกัน”
แสงตะวันเจิดจ้า จ่างเยี่ยนสวมชุดมังกรสีส้มเหลืองของรัชทายาท เดินไปบนเส้นทางกลับวัง
หลังจากเกิดเรื่องวุ่นวายที่หน้าประตูวังหลวง ฮ่องเต้ก็ไม่ได้สติอีกเลย งานราชการเกือบทั้งหมดถูกส่งมอบให้องค์รัชทายาท โดยมีคนจากจวนรัชทายาทเป็นผู้รับผิดชอบ
ยามว่าง จ่างเยี่ยนจะมาพบพี่น้องที่เรือนเล็ก แต่ส่วนใหญ่แล้วเขาจะอยู่ในตำหนักตะวันออก เพื่อเขียนหนังสือและจัดการงานต่าง ๆ
ในแง่หนึ่ง เขามีอิสระแล้ว
แต่ในอีกแง่หนึ่ง เขาติดอยู่ในกรงขังตลอดกาล
เจียงเซิงถือลิ้นจี่สองลูกไว้ในมือ มองแผ่นหลังของพี่ห้าอย่างเหม่อลอย ไม่รู้จะพูดอะไรดี
สวี่โม่ลูบหัวของนาง “ร่าเริงหน่อยสิ ชนะสงครามแล้ว ท่านแม่ทัพกับเจ้าสามก็จะได้กลับบ้านแล้ว”
“จริงหรือ?” เจียงเซิงยิ้มกว้างทันที “รอให้พี่สามกลับมา พวกเราทุกคนจะอยู่ในเมืองนี้เป็นเพื่อนพี่ห้าใช่หรือไม่ เขาจะได้ไม่เหงา ไม่อยู่คนเดียวแล้วใช่หรือไม่”
สวี่โม่ไม่ได้ตอบอะไร
“เจียงเซิงน้อย มีคนมาเจรจาการค้าที่ร้านจิ่วเจิน” เสียงเรียกของจางเซียงเหลียนดังขึ้นมาพอดี
เจียงเซิงขานรับเสียงใสก่อนจะรีบไปทำธุระ
สวี่โม่พลันถอนหายใจ
แสงแดดในฤดูร้อนช่างร้อนแรงเหลือเกิน เขากางร่มกระดาษน้ำมัน ค่อย ๆ เดินออกจากเรือนเล็ก นั่งรถม้ามุ่งหน้าไปยังเรือนพักเล็ก ๆ ที่อยู่นอกเมืองหลวง
การเรียกที่นี่ว่าเรือนพักนั้นไม่ถูกต้องนัก เพราะกำแพงรั้วสูงตระหง่าน ประตูไม้หนาทึบแข็งแรง บนกลอนประตูยังมีโซ่เหล็กขนาดเท่าข้อมือคล้องอยู่
สวี่โม่ดึงบังเหียนรถม้าให้หยุด ผูกเชือกบังเหียนอย่างคล่องแคล่วชำนาญ หยิบห่อของออกจากรถม้าจากนั้นใช้กุญแจไขโซ่เหล็กแล้วผลักประตูเข้าไป
หากน้องชายน้องสาวมาเห็นเข้าคงตกใจจนลูกตาจะหลุดออกมา คิดว่าเขากำลังแอบซ่อนสาวงามไว้
เมื่อมองอีกครั้ง ในเรือนก็มีหญิงสาวนั่งอยู่จริง ๆ นางอายุยังน้อย งดงามดั่งบุปผา แต่ท่าทางการปักผ้านั้นแข็งทื่อไร้ชีวิตชีวา การเคลื่อนไหวราวกับเป็นเครื่องกล
เมื่อได้ยินเสียงประตูเปิดนางจึงหันหน้ามา เผยให้เห็นใบหน้าซีดขาว “เจ้ามาแล้ว”
สวี่โม่วางห่อผ้าลงอย่างเย็นชา “นี่คืออาหารและน้ำสำหรับสองสามวัน”
“จงมีชีวิตอยู่ให้ดีเถอะ”
หญิงสาวราวกับได้ยินเรื่องตลก “เจ้าขังข้าไว้ที่นี่ แต่กลับบอกให้ข้ามีชีวิตอยู่ให้ดี คนภายนอกรู้หรือไม่ว่าใต้เท้าสวี่ผู้สูงส่งดูแคลนกฎหมาย ละเมิดระเบียบวินัยเช่นนี้”
สวี่โม่นิ่งเงียบ
แต่ก่อนเขาไม่เข้าใจ มักคิดว่าการเป็นคนต้องซื่อตรง ต้องไม่รู้สึกผิดต่อมโนธรรม
จนกระทั่งหวังฝูเฟิงจากไป แต่ตัวการสำคัญอย่างหวังอวี้เหยากลับยังคงใช้ชีวิตอย่างมีความสุข ดวงตาของเขาถูกย้อมด้วยสีเลือด เขาพยายามหาทาง แต่ก็ยากที่จะจับผิดคนได้ตามกฎหมาย
ไม่ว่าจะเป็นความผิดฐานหลอกลวงเบื้องสูงของฟางหยวน หรือการชิงอำนาจทรยศชาติของจู้จ่างอวี้ ล้วนทำให้หวังอวี้เหยาหลุดพ้นจากเรื่องทั้งหมดได้สำเร็จ
นางเป็นเพียงหญิงที่ไร้ญาติขาดมิตร อาศัยอยู่ในบ้านของคู่หมั้นที่ยังไม่ได้แต่งงาน ไม่รู้เรื่องอะไร ไม่รับรู้อะไรทั้งนั้น
จนกระทั่งคนทรยศทั้งสองหนีไป ตระกูลจูและตระกูลเถากลับใจทันที แต่หวังอวี้เหยาก็เพียงเก็บข้าวของเตรียมตัวกลับเขตอันสุ่ย
แต่นาง…มีสิทธิ์อะไร?
คนที่ทำร้ายหวังฝูเฟิงจนตาย วันเวลาของพวกเขาจะต้องล่มจม
สวี่โม่จึงใช้อำนาจเป็นครั้งแรก บังคับจับตัวหวังอวี้เหยามาแล้วขังนางไว้ในเขตชานเมืองที่ห่างไกลผู้คน
“ข้าให้เจ้ามีชีวิตอยู่ต่อไป แต่ไม่ได้หมายความว่าจะให้เจ้ามีชีวิตที่ดีจริง ๆ” ในที่สุดเขาก็พูดออกมา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเย็นเยียบ “ข้าเห็นแก่อาเหิงถึงได้ไว้ชีวิตเจ้า เพื่อให้เจ้าได้พบเขาเป็นครั้งสุดท้าย”
เมื่อพูดถึงสหายวัยเยาว์ หน้ากากของหวังอวี้เหยาก็แตกสลาย
นางหมุนตัวอย่างร้อนรน กระโปรงสีเหลืองอ่อนพลิ้วไหวในอากาศ “ไม่… เจ้าห้ามพาเขามา เจ้าฆ่าข้าเถอะ ปล่อยให้ข้าตาย ข้าจะใช้ชีวิตชดใช้ให้ได้หรือไม่”
สวี่โม่หัวเราะเยาะ “ไม่ได้ หากเจ้ากล้าฆ่าตัวตาย ข้าก็จะไปเขตอันสุ่ย ทำลายตระกูลซุนให้สิ้นซากซะ”
“จงมีชีวิตอยู่ต่อไปเถอะ นี่คือโทษทัณฑ์ของเจ้า”
ประตูใหญ่ปิดลงอีกครั้ง โซ่เหล็กส่งเสียงดัง กุญแจถูกลงกลอนอย่างแน่นหนา
คนเราเมื่อมีกิเลสแล้วก็ยากจะรักษาความซื่อตรงได้
สวี่โม่มองกำแพงสูงตระหง่านเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะขับรถม้ามุ่งหน้ากลับสู่เมืองหลวง
YOU MAY ALSO LIKE
Tsubomi
พี่ใหญ่ก็มีมุมโหดเหมือนกัน