พี่ชายทั้งห้าของข้าเก่งเกินไปแล้ว - บทที่ 513 ความตายขององค์ชายรอง
บทที่ 513 ความตายขององค์ชายรอง
ที่บอกว่าอยู่ไม่ไกล ก็เป็นเพราะความแตกต่างทางเชื้อชาติ แม้ว่าจะมีข้อตกลงเรื่อง “มอบแผนภาพกระบวนทัพ” อยู่ องค์ชายสามอันต๋าก็ยังคงระแวดระวังทั้งสองคน จึงไม่ยอมให้พวกเขาเข้าใกล้
วันนี้มีเหตุผลพิเศษ องค์ชายสามอันต๋ายังชอบดูชาวต้าอวี๋ทะเลาะกันเองเป็นพิเศษ จึงก้าวไปข้างหน้าสองก้าว พูดด้วยภาษาทางการที่ติดขัดว่า “องค์ชายรอง กองทัพตระกูลเจียงช่างหน้าหนาเสียจริง ระยะทางที่กองหนุนจะมาถึงก็ยังไกลมาก ไม่สู้ให้ท่านแสดงฝีมือสักหน่อยดีกว่า”
พูดให้ดูดีก็เรียกว่าแสดงฝีมือ พูดให้ฟังไม่ดูดีคือต้องการดูสุนัขกัดกันเอง
จู้จ่างอวี้ก้มหน้า มองไม่เห็นสีหน้าชัดเจน ได้ยินเพียงน้ำเสียงที่ฟังดูยินดีว่า “ขอบคุณองค์ชายสามที่ให้โอกาส ข้าจะต้องด่าพวกที่เสแสร้งพวกนี้ให้เต็มที่ ระบายความโกรธในใจออกมาให้หมด”
องค์ชายสามอันต๋าหัวเราะด้วยความยินดี พยักหน้าให้เขาไป
แต่เขาเพิ่งจะก้าวเท้าออกไป ก็ถูกฟางหยวนดึงไว้
“องค์ชายรอง” อดีตทั่นฮวาหน้าซีดขาว พูดช้า ๆ ทีละคำว่า “จำเป็นต้องทำถึงเพียงนี้หรือ? อย่าลืมว่า ท่านกับข้าต่างก็เคยมีความทะเยอทะยานยิ่งใหญ่ ตราบใดที่ภูเขาเขียวยังอยู่ก็ไม่ต้องกลัวว่าจะไม่มีฟืนให้เผา”
“ภูเขาเขียวถูกทำลายไปนานแล้ว จะหาควันเขียวได้จากที่ใดกัน” จู้จ่างอวี้พูดด้วยสีหน้ายากจะคาดเดา “เมื่อรังนกพังทลาย จะมีไข่ไม่แตกได้อย่างไร อาหยวน เจ้าถูกความปรารถนาบดบังดวงตาเสียแล้ว คิดว่าตนเองเป็นเทพเจ้าลงมาจุติ แต่กลับไม่รู้ว่าแม้แต่เทพแห่งหายนะก็ยังเป็นเทพเหมือนกัน”
ฟางหยวนสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย มือขวาค่อย ๆ คลายออก
องค์ชายสามอันต๋าที่อยู่ข้าง ๆ มีสีหน้าประหลาด ดึงที่ปรึกษาเข้ามาถาม “สองคนนี้กระซิบกระซาบอะไรกัน ทำไมข้าฟังไม่เข้าใจ”
“ดูเหมือนจะเป็นบทกวีของจงหยวน พูดถึงเทพเจ้าอะไรสักอย่างขอรับ” ที่ปรึกษาครุ่นคิด “แต่คงหนีไม่พ้นเรื่องการแย่งชิงบัลลังก์”
องค์ชายสามอันต๋าจึงวางใจ ยื่นมือออกไปพลางกล่าวว่า “องค์ชายรอง เชิญ”
ปากพูดดีแต่ความจริงแล้วพวกชนเผ่าต๋าลู่ที่ถือดาบก็เดินตามมาติด ๆ มองจู้จ่างอวี้ที่ยืนอยู่ใต้ประตูเมือง มองเขาพับแขนเสื้อขึ้นพลางด่าทออย่างโกรธเกรี้ยว
“อย่าคิดว่าความผูกพันทางสายเลือดจะสามารถทำให้ข้าใจอ่อนได้ พูดว่าจะไว้ชีวิตข้า แต่ความจริงแล้วก็แค่ต้องการทำให้ข้าสับสน ประวัติศาสตร์อยู่ในมือพวกเจ้าคงจะเขียนตามใจชอบอยู่แล้ว”
“จนกว่าจะถึงตอนนั้น ใครจะรู้ว่าเขาจะเลือกอย่างไร ใครจะรู้ว่าจะไว้ชีวิตข้าหรือไม่ ข้าวางแผนเพื่อตัวเองแล้วมันผิดตรงไหน ข้าแค่อยากมีชีวิตอยู่ อยากมีชีวิตที่ดีกว่านี้”
“เพียงแต่… พิณมีสายดีดห้าสิบเส้น แต่ละเส้นล้วนรำลึกถึงวันเก่าๆ”
เขาเงยหน้าขึ้น ไม่รู้ว่ากำลังมองพี่น้องร่วมชาติที่กำลังชักดาบง้างธนูอยู่บนกำแพงเมือง หรือกำลังคิดถึงตัวเองในอดีตที่เคยมุ่งมั่นไปข้างหน้าด้วยความเคียดแค้น
ในใจของเขาเต็มไปด้วยความเกลียดชัง วิธีการของเขาช่างสกปรกและต่ำช้า ไม่เพียงต้องการนั่งในตำแหน่งนั้น แต่เป็นการแก้แค้นราชวงศ์นี้ด้วย
“พวกเจ้าพูดไม่ผิด ผู้ที่ไร้ความรักในหัวใจ มองใครก็เป็นสีดำไปหมด”
จู้จ่างอวี้หมุนตัวกลับ เดินไปทางกองทัพต่างเผ่าทีละก้าว
ฟางเหิงที่อยู่บนกำแพงเมืองรู้สึกสงสัย “เขากำลังทำอะไร? ทำไมจู่ ๆ ถึงได้ท่องบทกวีขึ้นมา?”
“ข้าก็ไม่รู้” เจียงเฉิงเยวี่ยนส่ายหน้า “กองหนุนจะมาถึงเมื่อไหร่ ข้าฟังพวกเขาด่าทอจนจะทนไม่ไหวแล้ว”
“น่าจะใกล้แล้ว” ฟางเหิงมองไปยังท้องฟ้า แล้วก็ดึงสายตากลับมา
จู้จ่างอวี้เดินมาอยู่ข้างกายองค์ชายสามอันต๋าตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ เมื่อสังเกตเห็นท่าทีระแวดระวังของเหล่าองครักษ์ เขาก็หยุดฝีเท้าลงทันที พลางยิ้มขื่นกล่าวว่า “องค์ชายสาม ข้าคงไม่ไปแล้ว คนของท่านระแวดระวังพวกข้าเกินไป”
“อีกอย่าง ข้าจะไม่ไปด่าแล้ว ถึงอย่างไรนั่นก็คือบ้านเมืองของข้า”
เขาแสดงสีหน้าทั้งรักทั้งชังออกมา ซับซ้อนจนที่ยากจะอธิบาย
องค์ชายสามอันต๋าวางใจ หัวเราะกล่าวว่า “หากองค์ชายรองไม่อยากไปก็ไม่ต้องไป ข้างกายท่านยังมีที่ปรึกษาอยู่ ให้เขาไปก็พอ”
สีหน้าของฟางหยวนแข็งค้างทันที “องค์ชายสามโปรดละเว้นข้าเถอะ ท่านเห็นคนที่อยู่ข้างบนหรือไม่ นั่นคือพี่ชายร่วมตระกูลของข้า”
เขาชี้ไปที่ฟางเหิง ในดวงตาฉายแววคิดถึงเล็กน้อย “เมื่อก่อนนั้น พวกเราร่ำเรียนมาด้วยกันกับท่านปู่ คนหนึ่งเป็นแม่ทัพ อีกคนเป็นขุนนางฝ่ายบุ๋น เขาบอกว่าจะปกป้องชายแดนและขับไล่ชนเผ่าต๋าลู่ ข้าบอกว่าจะปกป้องราชบัลลังก์และควบคุมคนตระกูลใหญ่ พวกเราจะสร้างยุคทองแห่งความสงบสุขด้วยกัน”
สุดท้ายเมื่อผ่านไปสิบกว่าปี คนหนึ่งก็มายืนอยู่บนกำแพงเมืองเพื่อป้องกันชนเผ่าต๋าลู่ ส่วนอีกคนยืนอยู่ใต้กำแพงเมืองร่วมกับชนเผ่าต๋าลู่
“องค์ชายสาม ท่านมีจิตใจกว้างขวาง โปรดละเว้นข้าด้วย” ไม่รู้ว่าฟางหยวนเข้าไปใกล้ตัวอีกฝ่ายเมื่อไหร่ ทำท่าประจบประแจง “ไม่ว่าจะหน้าหนาขนาดไหน ข้าก็ไม่สามารถไปด่าพี่ชายร่วมตระกูลได้”
จังหวะนั้นองค์ชายสามอันต๋ากำลังเพลินกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า รู้สึกว่าคนอยู่ใกล้ตัวเกินไปจึงกำลังจะถอยห่างไปสองก้าว
ทันใดนั้นฟางหยวนก็ลุกขึ้นทันที เตะทหารองครักษ์ที่ถือดาบอยู่จนล้ม
จู้จ่างอวี้ซึ่งอยู่ห่างออกไปรีบเงยหน้าขึ้น วิ่งเข้าไปเตะทหารองครักษ์อีกคนที่อยู่ข้าง ๆ จนกระเด็น
เมื่อฟางหยวนจัดการกับที่ปรึกษาได้แล้ว ก็เหลือแค่องค์ชายสามอันต๋าที่ยืนอยู่ใจกลางทัพ
“พวกเจ้า… พวกเจ้าไม่ใช่ขุนนางหรอกหรือ?” เขาพูดจาตะกุกตะกัก ไม่กล้าทำอะไร “พวกเจ้าสองคนคิดจะทำอะไร เผ่าของข้ายินดีจะผูกมิตรกับพวกเจ้า ยินดีจะสนับสนุนให้พวกเจ้าขึ้นครองบัลลังก์ อย่าทำอะไรบุ่มบ่ามเชียว!”
“พวกเจ้าจะสั่นคลอนรากฐานของต้าอวี๋ได้จริงหรือ?” จู้จ่างอวี้พูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย “แม้จะสั่นคลอนได้ แล้วจะส่งมอบอำนาจฮ่องเต้ให้ข้าได้จริงหรือ?”
องค์ชายสามอันต๋าพูดไม่ออก
“ตอนที่เลือกพวกเจ้าก็เพราะข้าถูกบีบบังคับ ราชวงศ์ต้าอวี๋ครอบครองพื้นที่จงหยวนทั้งหมด รอบด้านมีแต่โจรสลัดชาวเกาะหรือไม่ก็ชนเผ่าต๋าลู่ แม้แต่ที่หลบภัยก็ยังไม่มี”
“จริงอยู่ที่ข้าคิดจะแก้แค้น ข้าเกลียดชังแผ่นดินนี้ จึงได้มอบแผนภาพกระบวนทัพให้”
“แต่ความเกลียดชังของข้าไม่เกี่ยวกับทหารผู้บริสุทธิ์ ไม่เกี่ยวกับราษฎร”
“ข้าไม่ได้สำนึกผิด ข้าไม่ได้ปล่อยวางความแค้นลง ข้าแค่… ทนความเจ็บปวดของมโนธรรมไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว ข้าไม่รู้ว่าน้องห้าต้องการไว้ชีวิตข้าจริง ๆ หรือแค่พูดเกลี้ยกล่อมข้า แต่มันก็ไม่สำคัญแล้ว”
“ความผิดก็คือความผิด ความผิดได้ก่อขึ้นแล้ว ข้าผู้ทรยศจ่างอวี้ไม่มีหน้าจะเผชิญหน้ากับชาวต้าอวี๋ ทำได้เพียงพาองค์ชายสามจากไปเท่านั้น”
“อย่าจารึกข้าไว้ในประวัติศาสตร์ว่าเป็นคนดี ข้ามีบาป เป็นบาปที่ไม่อาจให้อภัยได้”
เมื่อเขาพูดจบก็ดึงปิ่นอันเล็กออกจากมวยผม ทำให้เป็นใบมีดบางเฉียบ แล้วเฉือนผ่านลำคอขององค์ชายสามอันต๋า
“ไม่…!!” ชนเผ่าต๋าลู่ร่ำไห้ด้วยความปวดร้าว ไม่สนใจสิ่งใดอีกต่อไป
หอกนับร้อยพุ่งแทงเข้ามา ทะลุอกของชาวต้าอวี๋ผู้ชั่วช้า ยกทั้งสองคนขึ้นและโยนลงบนพื้น
“ท่านบอกมาสิ…ทำไมจึงต้องทำแบบนี้ด้วย” ฟางหยวนพ่นเลือดออกมา “ข้าเป็นเพียงขุนนางทรยศที่ขโมยชื่อเสียงของคนอื่น…ตายก็สมควรแล้ว แต่ท่าน…ยังสามารถเป็นอ๋องที่สุขสบายได้นี่”
“เจ้าบอกว่า…อยากเป็นขุนนางผู้มีอำนาจ ควบคุมตระกูลใหญ่ ไม่ให้พวกเขาโอหังได้อีก…น่าเสียดายที่เลือกทางผิด โจมตีผิดคน” จู้จ่างอวี้พูดด้วยลมหายใจที่อ่อนแรง “หากย้อนกลับไปเมื่อเจ็ดปีก่อน…เจ้าจะยังรังแกฮูหยินแม่ทัพฟางอีกหรือไม่”
“มันเกินกว่าที่ข้าจะควบคุมได้…” ฟางหยวนยิ้มพลางหลับตาลง “บางสิ่งบางอย่าง…มันก็เกินกำลัง”
ชนเผ่าต๋าลู่ที่อยู่ห่างไปกรูกันเข้ามา แต่ก็พบว่าองค์ชายสามสิ้นใจแล้ว
ความแค้นทำให้พวกเขากลับมายกหอกขึ้นอีกครั้ง แทงทะลุเนื้อหนังของคนทั้งสอง จนร่างกายแหลกเหลว ไม่เหลือเนื้อดีแม้แต่ชิ้นเดียว
ทว่าก็ยังไม่สาแก่ใจ
อย่างที่รู้กันว่าจับโจรต้องจับตัวหัวหน้าก่อน เมื่อองค์ชายสามผู้นำทัพสิ้นชีพก็ทำให้ขวัญกำลังใจของทหารสั่นคลอนอย่างหนัก
ชนเผ่าต๋าลู่ตาแดงก่ำ ยกร่างที่แหลกเหลวของคนขึ้นสูง แล้วปาใส่กำแพงเมืองราวกับดินโคลน
“อย่า!!” ฟางเหิงที่มองเหตุการณ์ทั้งหมดส่ายหน้า เกือบจะกระโดดลงไป
เจียงเฉิงเยวี่ยนรีบดึงเขาไว้ เงี่ยหูฟังเสียง “มาแล้ว ๆ กองหนุนมาแล้ว”
กองกำลังเสริมจากแนวป้องกันกวนจิ่นห้าหมื่นคน กองกำลังเสริมจากแนวป้องกันกู้หยวนห้าหมื่นคน รวมกับกองทัพตระกูลเจียงที่แอบถอยกำลังออกมาอีกห้าหมื่น รวมทั้งหมดหนึ่งแสนห้าหมื่นคน ปิดล้อมปราบชนเผ่าต๋าลู่
แม้องค์ชายสามจะยังอยู่ที่นี่ก็ยากจะพลิกสถานการณ์ได้ ยิ่งไปกว่านั้นตอนนี้เขาจากไปแล้ว
ฝ่ายศัตรูไร้ผู้นำ ส่วนฝ่ายเราบุกโจมตีได้ไร้ที่สิ้นสุด
สงครามครั้งนี้จะต้องถูกบันทึกไว้อย่างแน่นอน
ส่วนความดีความชั่วของคนทรยศทั้งสองก็จะถูกทิ้งไว้ให้คนรุ่นหลังตัดสิน
YOU MAY ALSO LIKE
Tsubomi
องค์ชายรองยังมีมโนธรรม ช่วยให้ชนะศึกได้