พี่ชายทั้งห้าของข้าเก่งเกินไปแล้ว - บทที่ 520 กลับสู่เขตอันสุ่ย
บทที่ 520 กลับสู่เขตอันสุ่ย
เมื่อคำพูดนี้ถูกเอ่ยออกมา ทั่วทั้งเรือนเล็กก็ตกอยู่ในความเงียบ
เจียงเซิงเบิกตากว้างพูดไม่ออก เจิ้งหรูเชียนขมวดคิ้วแน่น ฟางเหิงเหมือนกำลังครุ่นคิดบางอย่าง ส่วนเวินจืออวิ่นมีสีหน้างุนงงไม่รู้จะทำอย่างไร
ไม่น่าแปลกใจที่ก่อนหน้านี้สวี่โม่จะไม่กล้าตอบรับว่าจะอยู่เป็นเพื่อนจ่างเยี่ยนที่เมืองหลวง
ที่แท้เขาก็เตรียมการไว้แล้ว เตรียมการจะไปเป็นผู้ว่าการเขตที่เขตอันสุ่ย
จ่างเยี่ยนเม้มปาก แสดงสีหน้าน้อยใจ “พี่ใหญ่ ท่านจะทิ้งพวกข้าไปแล้วหรือ?”
ผู้คนที่เหลือต่างเงยหน้าขึ้นมองด้วยสีหน้างุนงง
สวี่โม่ยิ้มขื่น “แน่นอนว่าไม่ใช่ ตอนนี้ฝ่าบาทล้มป่วย อำนาจเอนเอียงไปทางจวนรัชทายาท ตามหลักแล้วที่นี่ย่อมสำคัญกว่า แต่มีซุนเสี่ยวเซิง มีฉีหวายและอันจวิ่นอยู่ เพียงพอจะรับมือได้ครึ่งหนึ่งแล้ว”
“ไม่กี่วันก่อน ข้าได้รับข่าวว่าผู้ว่าการเขตอันสุ่ยคนปัจจุบันถูกจับด้วยข้อหาทุจริตและติดสินบน ผู้ว่าการคนใหม่ยังต้องใช้เวลาอีกสักพักกว่าจะเข้ารับตำแหน่ง ข้าจึงคิดจะไปรักษาการแทนสักระยะ” เขามองไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ “มีบางเรื่องที่ยังต้องจัดการให้เร็วกว่านั้น”
ไม่อาจปล่อยให้คนชั่วลอยนวลได้นานเกินไป!
ไม่อาจปล่อยให้ผู้วายชนม์… หลับใหลชั่วนิรันดร์อยู่บนเขาต่างเมือง
จ่างเยี่ยนพลันรู้สึกตัว รีบลุกขึ้นยืนทันที “ได้ พี่ใหญ่ ขอให้ท่านรีบไปรีบกลับมา”
พวกเขาต่างรู้สึกเห็นใจเด็กหนุ่มคนนั้น และต่างก็อยากช่วยให้เขาได้กอบกู้ชื่อเสียง
“เจ้าห้าอย่ากังวลไป วันที่เจ้าขึ้นครองราชย์ พี่ใหญ่จะกลับมา จะอยู่เคียงข้างเจ้า ร่วมพิธีสวมหมวกกับเจ้า” สวี่โม่ยื่นมือออกไปเหมือนตอนที่พวกเขายังเด็ก ลูบศีรษะของน้องชาย
จ่างเยี่ยนยิ้มกว้าง รอยยิ้มชื้นไปด้วยน้ำตา แฝงไปด้วยความอาลัยอาวรณ์
เดี๋ยวนะ ตกลงกันง่าย ๆ แบบนี้เลยหรือ?
เจียงเซิงตกตะลึงจนพูดไม่ออกอยู่พักใหญ่
นางจะทำอย่างไรดี ทำอย่างไรดี ทำอย่างไรดี พี่ใหญ่ต้องแยกจากพี่ห้าแล้ว!
“ฟางเหิงจะไปกับพี่ใหญ่ด้วย” ฟางเหิงเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงหนักแน่นโดยไม่คาดคิด “ข้าก็มีเรื่องต้องจัดการที่เขตอันสุ่ยเหมือนกัน”
เจิ้งหรูเชียนพูดอย่างไม่ยอมแพ้ว่า “เรื่องอิฐทองคำตกลงแน่นอนแล้ว ข้าจะไปเขตอันสุ่ยเพื่อทำการค้าใหม่พอดี ถือโอกาสไปดูถั่วฝักยาวของข้าด้วย”
เวินจืออวิ่นครุ่นคิดก่อนจะพูด “ข้ายังมีสำนักแพทย์อยู่ที่นั่น หลังจากไม่มีท่านหมออู๋คอยดูแลแล้วก็ไม่รู้ว่าตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง”
มาถึงคราวของเจียงเซิง
นางมองท่านย่าที่แก่ชราและนึกถึงท่านพ่อที่เพิ่งปลดประจำการ สองมือสั่นระริกไม่หยุด
นี่ยิ่งลำบากใจกว่าตอนใช้ตะเกียบคีบขาหมูทั้งชิ้นเสียอีก
ถานเยี่ยพลันกระแอม “ฮูหยินผู้เฒ่า ได้ยินว่าตอนท่านยังสาว ๆ ก็เคยไปเขตอันสุ่ยมาก่อน อยากกลับไปเยี่ยมเยือนถิ่นเก่าบ้างหรือไม่เจ้าคะ?”
“อืม เจ้าพูดถูกแล้ว” ฮูหยินผู้เฒ่าเจียงพยักหน้า “ข้าอยากไปดูแผ่นดินที่เลี้ยงดูเด็กน้อยมาเจ็ดปีเหมือนกัน”
ในที่สุดเจียงเซิงก็ปลดเปลื้องความกังวลและรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันที “อาหารที่เขตอันสุ่ยอร่อยมาก ที่หมู่บ้านสิบลี้มีร้านถังหูลู่ที่รสชาติวิเศษมาก ข้าอยู่เมืองหลวงมาหลายปีก็ไม่เคยได้กินอะไรที่รสชาติเหมือนที่นั่นเลย”
“ยังมีท่านลุงท่านอาที่หมู่บ้านสิบลี้อีก พวกเขาล้วนดีกับข้ามาก บางครั้งยังให้ของกิน มอบเสื้อผ้าตัวเก่า ๆ ให้ข้าใส่”
“แต่ว่าก็มีคนในหมู่บ้านที่ดุร้ายด้วย ส่วนคนในอำเภอยิ่งร้ายกาจ ตีคนเจ็บมากเลย…”
ขณะที่เด็กสาวรำลึกความหลัง รถม้าหลายคันก็ถูกจัดเตรียมเรียบร้อยแล้ว พร้อมจะเดินทางกลับถิ่นเก่า
ขบวนรถม้าของฮูหยินผู้เฒ่าเจียงใหญ่โตกว่าใคร นอกจากเครื่องเงินและเครื่องทองแล้ว ยังมีบุตรชายที่ปลดประจำการกลับบ้านมาด้วย
สวี่โม่ดูพิเศษกว่าคนอื่น เขาขุดดินจากยอดเขามาสองกำมือ ใส่ไว้ในกล่องเป็นตัวแทนสหาย
ฟางเหิงดูสง่างามที่สุด ด้านหลังมีผู้ติดตามทั้งแปดยืนเรียงกัน ดูภาคภูมิและตื่นเต้น
เวินจืออวิ่นแบกกล่องยาเล็ก ๆ ยังคงดูบอบบางอ่อนแอเหมือนเดิม
เจียงเซิงจับมือจางเซียงเหลียนอาลัยอาวรณ์ กำชับซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าอย่าตัดความสัมพันธ์กับเจ้าของแผงขายเนื้อหมู เพราะนางกลับมาจะต้องกินขาหมูอีก
มีเพียงจ่างเยี่ยนเท่านั้น
ร่างสูงโปร่งของเด็กหนุ่มยืนอยู่มุมห้อง รู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงของเรือนเล็กจากความคึกคักสู่ความเงียบเหงา ตอนนั้นเองที่เขาเข้าใจถึงความโดดเดี่ยวของผู้เป็นใหญ่ และเข้าใจความหมายของคำว่ายิ่งสูงยิ่งหนาว
ผู้คนมากมายที่มาพบกันด้วยเหตุผลต่าง ๆ และร่วมเดินทางมายังเมืองหลวงด้วยกัน
ตอนนี้พวกเขากำลังจะกลับไปแล้ว ทิ้งให้เขาอยู่เพียงลำพัง เฝ้าดูแลเมืองอันกว้างใหญ่และแผ่นดินไพศาลแห่งนี้
“จ่างเยี่ยน!” เวินจืออวิ่นกระโดดลงจากรถอย่างกะทันหัน วิ่งเข้ามาหาเขา “เจ้าอย่าเศร้าไปเลย พวกข้าจะต้องกลับมาแน่นอน”
เจียงเซิงโผล่หน้าออกมาพลางกล่าวว่า “ใช่ พี่ห้า พวกข้าจะรีบกลับมาเร็ว ๆ เลย”
จ่างเยี่ยนจึงยิ้มออกมา พลางโบกมือให้ขบวนรถม้า
ไม่นานนักหรอก เขาพึมพำในใจ
เจียงเซิงรับปากกับท่านพ่อและท่านย่าว่า “ไม่นานนักหรอก อย่างมากก็แค่หนึ่งเดือนเจ้าค่ะ”
เริ่มจากเมืองหลวง พวกเขาจะต้องผ่านเทือกเขาหวงซาน ผ่านหุยโจว จากนั้นผ่านตันหยาง สุดท้ายก็ข้ามอันหยางจนไปถึงเขตอันสุ่ย
ใช้เวลาหนึ่งเดือนเต็มพอดี
แผ่นดินเกิดที่จากมาสี่ปี หลังจากได้เห็นความเจริญรุ่งเรืองทั้งหมดแล้วก็ยังคงเป็นที่ที่ดีที่สุดในใจเสมอ
ดอกไม้อันงดงามในเมืองหลวงอาจทำให้ผู้คนลุ่มหลง แต่ไม่อาจทำให้จิตใจที่บริสุทธิ์และแผ่นหลังที่แข็งแกร่งหวั่นไหวได้
สวี่โม่ถือหนังสือแต่งตั้งผู้ว่าการเขตยืนอยู่ที่ประตูเมืองทิศตะวันตก สถานที่ที่เคยกล่าวคำอำลาในวันวาน
หวังหมิงอวี่ที่รออยู่นานแล้วรีบวิ่งเข้ามาหา คำพูดนับพันกลายเป็นเสียงสะอื้น และความน้อยใจที่ไม่อาจกล่าวออกมาได้
“พี่หมิงอวี่” สวี่โม่จับแขนเขาพลางถาม “มีข่าวจากเมืองหลวงส่งมาบ้างหรือไม่?”
“ไม่มี จดหมายจากตระกูลใหญ่ทั้งหมดถูกข้าสกัดไว้ พวกเขาจึงไม่รู้ข่าวการจากไปของพี่ชาย” หวังหมิงอวี่เช็ดน้ำตา “ช่วงนี้ท่านลุงยิ่งโอหัง ขู่ว่าจะแย่งตำแหน่งผู้นำตระกูลไปจากข้าหลายครั้ง โชคดีที่พี่ชายได้วางแผนไว้ล่วงหน้า เขาจึงทำไม่สำเร็จ”
สวี่โม่พยักหน้า “พี่หมิงอวี่อย่ากังวลไป คราวนี้ข้ามาช่วยเจ้าแล้ว จะไม่มีพวกคนชั่วคนไหนกล้าเหิมเกริมอีก”
“ดี ดีแล้ว” หวังหมิงอวี่สงบอารมณ์ลง จู่ ๆ ก็ถามอย่างกระอักกระอ่วน “คราวนี้มีแค่ใต้เท้าสวี่กลับมาคนเดียวหรือ?”
แน่นอนว่าไม่ใช่
เจิ้งหรูเชียนที่ทนไม่ไหวแล้วเปิดม่านรถม้า เรียกด้วยรอยยิ้มสดใสว่า “หมิงอวี่!”
หวังหมิงอวี่ตกใจจนทำอะไรไม่ถูก ทั้งตื่นตะลึงและดีใจ ผ่านไปครู่ใหญ่จึงค้นหาเสียงตัวเองได้ “หรูเชียน ยินดีต้อนรับกลับมา!”
สหายของเจ้า ในที่สุดก็มีชีวิตชีวาเหมือนคนขึ้นมาเสียที
กลุ่มคนที่นั่งรถม้า เดินเล่นบนถนนในเขตอันสุ่ย พูดคุยเกี่ยวกับราคาสินค้าที่ถูกในเมืองอันห่างไกล สูดกลิ่นอาหารของบ้านเกิดที่คิดถึง
ขณะเดินผ่านหน้าเรือนโยวหราน เถ้าแก่ฮ่าวกำลังลากลูกสาวตัวอวบพลางพูดอะไรบางอย่าง ทั้งหงุดหงิดทั้งโมโห ยกมือใหญ่ขึ้นมาแต่ตบลงบนขาตัวเอง
เจียงเซิงอดชะโงกหน้าไปฟังไม่ได้ จนพอจับใจความได้ว่า
“เซียงเซียง ผ่านมาตั้งหลายปีแล้ว เจ้ายังคิดถึงเด็กหนุ่มคนนั้นอีกหรือ เขาไปเมืองหลวงแล้ว เขาไม่กลับมาแล้ว” เถ้าแก่ฮ่าวปาดน้ำตา “ถ้าเจ้ารอต่อไป เจ้าก็จะกลายเป็นสาวแก่จริง ๆ นะ”
“สาวแก่ก็สาวแก่สิ” ฮ่าวเซียงเซียงแสดงสีหน้ามุ่งมั่น “ใครบอกว่าเขาจะไม่กลับมา? แล้วถ้าเขากลับมาเล่า?”
ใช่แล้ว แล้วถ้าเขากลับมาเล่า?
เจียงเซิงมองไปทางเจิ้งหรูเชียนที่กำลังสนทนาอย่างสนุกสนานกับสหายบนรถม้า และฟางเหิงที่นั่งอยู่บนหลังม้าด้วยสีหน้าเคร่งขรึม จู่ ๆ ความคิดซุกซนก็ผุดขึ้นมาในหัว นางโผล่หน้าออกไปแล้วตะโกนเสียงดัง “พี่ชาย!!”
พ่อลูกตระกูลฮ่าวสะดุ้งตกใจ หันหน้ามาพร้อมกัน คนหนึ่งสีหน้าแสดงความดีใจ อีกคนแสดงสีหน้าปลาบปลื้มยินดี
เจียงเซิงตบมือแล้วหดหัวกลับเข้าไป เก็บซ่อนความดีความชอบนี้ไว้
YOU MAY ALSO LIKE
Tsubomi
หรือว่าเจิ้งหรูเชียนจะได้แต่งงานคนแรกนะ 😁