พี่ชายทั้งห้าของข้าเก่งเกินไปแล้ว - บทที่ 521 บทสรุป
บทที่ 521 บทสรุป
ตามบันทึกประวัติศาสตร์ เมื่อผู้ว่าการเขตสวี่แห่งเขตอันสุ่ยเดินทางมาถึง เขาดูตื่นตระหนกเป็นพิเศษ
โดยเฉพาะน้องชายทั้งสองของท่านผู้ว่าการ พวกเขาเหมือนหนูที่ถูกแมวไล่ล่า รีบวิ่งเข้าไปในจวนผู้ว่าการเขตและไม่ยอมออกมาอีก
จนกระทั่งค่ำมืด ฟางเหิงถึงขี่ม้าพร้อมผู้ติดตามทั้งแปด แอบย่องมาที่หน้าเรือนตระกูลเปียน
เขาตัดประตูใหญ่ ทำลายโซ่เหล็ก บุกเข้าไปอย่างรุนแรง
ขุนพลหนุ่มร่างสูงสง่าคุกเข่าลงกับพื้น ก้มศีรษะลงคำนับ “หลานชายฟางเหิงไร้ความสามารถจึงมาช้า ข้ามารับท่านป้ากลับบ้านแล้ว”
ตอนนั้นเขาไม่มีทั้งอำนาจและบารมี ได้แต่หนีไปชายแดน ได้แต่มองท่านป้าที่กำลังทนทุกข์ทรมาน
บัดนี้เขามียศถาบรรดาศักดิ์แล้ว ในที่สุดก็สามารถกลับมาที่นี่ได้ รับตัวท่านป้ากลับไปอย่างเต็มภาคภูมิ
หวังฝูหลิว บุตรสาวอนุของตระกูลหวัง สะใภ้ใหญ่ตระกูลเปียน หลังจากสามีเสียชีวิตก็ถูกตระกูลเปียนบังคับให้อยู่ในเรือนพัก หากต้องการดูแลบุตรชายของพี่สาวก็ต้องไปขอรบกวนน้องชายสามี
โชคดีที่หลังจากนั่งสวดมนต์อยู่ห้าปี เด็กคนนั้นมีอำนาจจนกลับมาได้แล้ว
สตรีผมขาวข้างขมับเดินออกมา มองฟางเหิงด้วยน้ำตาคลอเบ้า “เด็กดี ข้าไม่ได้ทำให้คำสั่งเสียของพี่สาวต้องผิดหวัง เจ้าเติบโตมาได้ดีนัก ข้าวางใจแล้ว”
“ท่านป้า ข้าจะพาท่านกลับบ้าน” ฟางเหิงก้าวไปข้างหน้า หางตาเหลือบเห็นบ่าวรับใช้ของตระกูลเปียนที่กรูกันเข้ามา
เขายังไม่ทันขยับตัว เจียงอีก็นำน้องชายน้องสาวชักดาบออกมาแล้ว
“พวกเจ้าเป็นใครกัน!” บ่าวตระกูลเปียนตวาดลั่น “นี่คือฮูหยินใหญ่ของพวกข้า นางกำลังสวดมนต์ถือศีลให้คุณชาย พวกเจ้ากำลังลักพาตัวสตรี พวกข้าจะฟ้องร้องถึงท่านผู้ว่าการเขต”
“จะฟ้องก็ไปสิ” ฟางเหิงเผยแววตาเยาะหยัน “นับจากนี้นางจะไม่ใช่ฮูหยินใหญ่ของตระกูลเปียนอีกต่อไป เรื่องหนังสือหย่า ข้าจะส่งคนนำมาให้ในภายหลัง”
ทั่วหล้าใต้ฟ้าไม่เคยมีสตรีคนใดกล้าเอ่ยปากขอหย่าขาดจากบุรุษมาก่อน
บ่าวรับใช้ตระกูลเปียนตกตะลึง ได้แต่จ้องมองรถม้าที่ค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกไป
วันรุ่งขึ้น ตระกูลเปียนมาฟ้องร้องต่อจวนผู้ว่าการเขต กล่าวหาว่าฟางเหิงลักพาตัวสตรี แต่กลับไม่ได้พบหน้าท่านผู้ว่าการเขตคนใหม่แม้แต่น้อย
หลังจากตามหาอย่างยากลำบาก ในที่สุดก็ติดตามมาจนถึงหน้าประตูของตระกูลหวัง
เมื่อเทียบกับฟางเหิงที่ทำอะไรง่าย ๆ และตรงไปตรงมา สวี่โม่กลับทำทุกอย่างอย่างมีแบบแผนและเคารพกฎเกณฑ์มากกว่า
เขาเปิดดูบันทึกการทำชั่วของตระกูลหวังบ้านสามที่หวังหมิงอวี่รวบรวมมาตลอดหลายปี แล้วอ่านออกมาทีละประโยคให้นายท่านสามหวังฟัง
“ล่อลวงบุตรสาวชาวบ้านมาเป็นอนุภรรยา ทำลายกิจการของผู้อื่นเพื่อช่วงชิงร้าน ว่าจ้างนักเขียนเงาในการสอบขุนนาง แย่งชิงที่นาอันอุดมสมบูรณ์ของชาวบ้านไปสามสิบหมู่…”
ทั้งหมดนี้แม้ไม่ใช่ความชั่วร้ายใหญ่หลวง แต่ก็ทำให้ชาวบ้านต้องทนทุกข์แสนสาหัสแล้ว
บางทีแม้แต่ตัวนายท่านสามหวังเองก็อาจลืมเรื่องเหล่านี้ไปแล้ว แต่ตอนนี้ทุกอย่างกลับถูกขุดคุ้ยขึ้นมาอีกครั้ง
“เจ้า เจ้าต้องการอะไร” เขาถามอย่างสั่นเทา “เจ้ากับลูกข้ามีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกัน ข้าเป็นพ่อแท้ ๆ ของเขา นี่ก็เป็นน้องชายแท้ ๆ ของเขา ถึงเจ้าจะไม่เกรงใจข้า แต่ก็ไม่ควรทำร้ายข้า”
สีหน้าของสวี่โม่เปลี่ยนไปทันที
บางคำพูดถ้าไม่พูดก็ไม่เป็นไร แต่พอพูดออกมาแล้วก็ยากจะควบคุมอารมณ์
“ท่านก็รู้ว่าข้ากับบุตรชายท่านสนิทสนมกัน เช่นนั้นท่านสามก็ลองเดาดูสิว่าเหตุใดข้าถึงตั้งใจกลับมาที่เขตอันสุ่ย” สวี่โม่พูดด้วยสีหน้าเย็นชา “และตำแหน่งผู้ว่าการเขตอันสุ่ยของข้าจะสามารถเรียกร้องความยุติธรรมให้พี่ฝูเฟิงได้หรือไม่”
“ผู้ว่าการเขตอันสุ่ย… เรียกร้องความยุติธรรม?” นายท่านสามหวังนึกถึงสิ่งที่ตนเองเคยทำขึ้นมา “เจ้าคิดจะทำอะไร? ฝูเฟิงเล่า? ลูกข้าเล่า? อย่างไรข้าก็ยังเป็นพ่อแท้ ๆ ของเขา หรือว่าเขาจะคิดอกตัญญูกับข้า?”
สวี่โม่กดข่มความแค้น “เขาไม่มีโอกาสได้อกตัญญูแล้วต่างหาก เขาถูกพวกท่านวางยาพิษจนตาย! ชาตินี้ไม่มีโอกาสได้เห็นหิมะในวัยสิบแปดปีแล้ว!”
“ข้ามาเพื่อเรียกร้องความยุติธรรมให้เขา ข้าจะทำให้ท่านได้เห็นว่าตระกูลหวังจะล่มสลายในมือของพวกท่านอย่างไร”
อนุโจวที่รีบวิ่งมาตามเสียงได้ยินประโยคสำคัญก็ซวนเซล้มลงกับพื้น
“ฝูเฟิงไม่มีวันกลับมาอีกแล้ว พวกท่านที่ทอดทิ้งเขาเพียงเพราะร่างกายอ่อนแอ ไม่มีสิทธิ์จะเป็นบิดามารดาของเขา” สวี่โม่กะพริบตาไล่หยาดน้ำ “ตระกูลหวังจะต้องล่มจ่ม ตระกูลโจวก็จะต้องไม่มีความสุข เลือดที่พวกท่านดูดกินจากร่างเขาจะต้องคายออกมาให้หมด!”
สิ้นเสียง เหล่าเจ้าหน้าที่ก็พุ่งเข้ามาจับตัวสามีภรรยานายท่านสามหวังโยนเข้าไปในคุกใหญ่ของเขตอันสุ่ย
ความชั่วทั้งหมดที่พวกเขาเคยทำในชีวิตนี้ แม้แต่การทุบตีสาวใช้จนตายก็ถูกขุดคุ้ยออกมาทั้งหมด
อำนาจที่เด็ดขาด ความยุติธรรมที่แน่วแน่ ทำให้ชาวบ้านพากันปรบมือด้วยความยินดี
หวังฮ่าวหรานได้รับผลกระทบ สำนักสอบสงสัยในความรู้ความสามารถของเขา หลังจากตรวจสอบจึงถอดถอนตำแหน่งทั้งหมดของเขา
ตระกูลหวังบ้านสามล่มสลายลงโดยสมบูรณ์ หวังหมิงอวี่ขึ้นดูแลตระกูลหวังทั้งหมด ปฏิบัติต่อทุกคนและดูแลเอาใจใส่เป็นอย่างดี แม้แต่ความประพฤติของบุตรนอกสมรสก็ยังคอยดูแล ด้วยเกรงว่าตระกูลหวังจะเดินซ้ำรอยเดิมอีก
สุสานของหวังฝูเฟิงถูกฝังไว้โดดเดี่ยวบนยอดเขาในเขตอันสุ่ย ภายในบรรจุดินจากหลุมศพของเขา รวมถึงความอาลัยและความคิดถึงจากผู้คนที่มีต่อการจากไปของเขา
สวี่โม่ปลดปล่อยความแค้นทั้งหมดออกไป แต่ก็ไม่ลืมคำสัญญาและความหวังในอดีต ยังคงทำหน้าที่เป็นผู้ว่าการที่ดีอย่างขยันขันแข็ง
เขากับเวินจืออวิ่นต่างก็แกะสลักป้ายหลุมศพให้บิดามารดาโดยไม่ได้นัดหมาย และย้ายมันไปยังสถานที่ที่กว้างขวางและเงียบสงบกว่า เมื่อมีเวลาก็มักจะไปกราบไหว้รำลึกถึงอยู่เสมอ
ด้วยสถานะขุนพลของฟางเหิงที่มีอยู่ เขาย่อมไม่อาจอยู่นานได้ เมื่อได้รับคำสั่งก็นำผู้ติดตามหกคนกลับไปยังชายแดน
ก่อนจากไป เขาตั้งใจพาเจียงอู่กลับบ้านสักครั้ง ด้วยคิดอยากจะระบายความแค้นให้นาง เยาะเย้ยบิดามารดาที่ลำเอียงรักลูกชายมากกว่าลูกสาว แต่เมื่อกลับถึงบ้านเกิดของนาง กลับพบเพียงบ้านเก่าที่ว่างเปล่าและใยแมงมุมตามมุมห้อง
ปมในใจที่นึงถึงนักหนา สำหรับผู้อื่นแล้วเป็นเพียงเมฆหมอกที่ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป
เจียงอู่ถอนหายใจออกมา ก่อนจะกระโดดขึ้นหลังม้าอย่างคล่องแคล่ว
เจิ้งหรูเชียนยังคงวิ่งวุ่นไปทั่วไม่หยุด กิจการก็ขยายใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ ตั้งแต่อิฐทองคำของวังหลวงไปจนถึงการซื้อขายผัก อะไรก็ตามที่ทำเงินได้เขาก็ทำหมด
เจียงเซิงใช้ชีวิตอย่างสบายใจที่สุด มีท่านพ่อและท่านย่าอยู่เคียงข้าง เถ้าแก่ฮ่าวและเถ้าแก่ไป๋ก็กลับมาเยี่ยมเยียน นางผู้ไร้ความกังวลจึงชอบกลับไปเที่ยวเล่นที่หมู่บ้านสิบลี้
ตอนแรกทุกคนคิดว่านางเป็นคุณหนูผู้สูงศักดิ์จากที่ไหน จึงได้แต่มองอยู่ห่าง ๆ
พอใกล้ถึงช่วงปลายปี เจียงเซิงเผลอเหยียบลงไปในหลุมโคลนจนต้องถอดเสื้อผ้าหรูหราออก เหลือเพียงเสื้อคลุมปุยฝ้ายสีพื้นสวมทับอยู่ด้านในกับรองเท้าผ้าที่ซื้อมาลวก ๆ จากหมู่บ้าน
ลุงป้าน้าอาที่หน้าหมู่บ้านพลันจำนางได้ พวกเขาร้องด้วยความตกตะลึงว่า “โอ้โห เจียงเซิงน้อยนี่ โตขนาดนี้แล้วเชียวหรือ”
“อ้วนท้วนสมบูรณ์จริง ๆ หลายปีมานี้เจ้าไปอยู่ไหนมา พวกเราหาตัวเจ้าไม่เจอก็นึกเป็นห่วงกันอยู่นาน แล้วพี่ชายของเจ้าเล่า ทำไมถึงไม่เห็นพวกเขาแล้ว”
“นึกถึงเมื่อก่อน นางยังตัวเล็กผอมบางอยู่เลย ทำไมพริบตาเดียวถึงได้แข็งแรงขนาดนี้”
ทุกคนล้อมวง พูดคุยสลับกันไปมา ในรอยยิ้มเต็มไปด้วยความปรารถนาดี
เจียงเซิงกำผลไม้สีแดงไว้ในมือ ไม่รู้จะตอบสนองอย่างไร จู่ ๆ ก็นึกขึ้นได้จึงร้องบอก “พี่ชายของข้าไปทำมาค้าขายจนร่ำรวยแล้ว จะเลี้ยงถังหูลู่ให้พวกท่านนะเจ้าค่ะ”
นางคิดว่าทุกคนจะดีใจและส่งเสียงเฮลั่น
แต่ไม่คิดว่าท่านป้าที่หน้าหมู่บ้านจะโบกมือปฏิเสธ “ถึงพวกเจ้าจะรวยแค่ไหน พวกเจ้าก็ยังเป็นเด็กอยู่ดี การหาเงินไม่ใช่เรื่องง่าย เก็บเอาไว้ซื้อถังหูลู่กินเองเถอะ”
“หากเจ้าไม่มีข้าวกิน ข้าจะเก็บซาลาเปาไส้หมูไว้ให้เจ้าหนึ่งลูก”
“วันฉลองปีใหม่นี่มากินข้าวด้วยกันเลยดีกว่า”
“เจียงเซิงผ่านมาหลายปีเช่นนี้ เหตุใดโตแต่ตัวกับเนื้อหนัง แต่ดวงตายังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยเล่า”
ชาวบ้านในหมู่บ้านเรียบง่าย คำพูดก็ไม่ได้เสแสร้ง
พวกเขาคิดว่าดวงตาเหมือนเดิม แท้จริงแล้วคือความบริสุทธิ์ที่ไม่เปลี่ยนแปลง
ผ่านมาหลายปีนางยังคงเป็นเจียงเซิงคนเดิม นางสามารถกินอาหารในงานเลี้ยงของวังหลวงและสามารถนั่งแทะถังหูลู่ที่หน้าหมู่บ้านได้ นางผูกมิตรกับสตรีตระกูลสูงศักดิ์ในเมืองหลวงและยังเล่นเชือกถักดอกไม้กับเด็กน้อยในหมู่บ้านได้
เมื่อถอดอาภรณ์ที่หรูหราออกไป สวมใส่เสื้อผ้าฝ้ายธรรมดา เด็กสาวผู้นี้ยังคงมีรอยยิ้มสดใส เวลาย่างเท้าลงไปในโคลนก็ไม่รังเกียจว่าสกปรก ท่าทางที่ถือถังหูลู่ก็ราวกับยังคงความไร้เดียงสาของเด็กวัยเจ็ดขวบ แต่แฝงไว้ด้วยความสง่างามของเด็กสาววัยสิบห้าปี
ใช่ ครั้นเสียงระฆังของปีใหม่ดังขึ้น นางจะอายุสิบห้าปีแล้ว
บรรดาลุงป้าน้าอาในหมู่บ้านต่างทยอยกลับบ้านไปกินข้าว รถม้าของจวนท่านผู้ว่าการเขตที่ช้าไปนานค่อย ๆ แล่นกลับมา
“เจียงเซิง!”
“เจียงเซิงน้อย”
“เด็กดี”
“ขิงน้อย”
“คุณหนู”
“คุณหนู”
“น้องสาว”
เงาร่างมากมายหลั่งไหลมาจากทุกสารทิศ มีทั้งจ่างเยี่ยนในชุดมังกรสีเหลืองทอง ท่านผู้ว่าการเขตสวี่โม่ขุนนางขั้นสาม เจิ้งหรูเชียนในชุดผ้าไหมงดงาม แม่ทัพฟางเหิงผู้เปี่ยมด้วยความองอาจ เวินจืออวิ่นผู้อ่อนโยนและขี้อาย ท่านย่าที่แก่ชรา ท่านพ่อผู้สูงใหญ่ เจียงเฉิงเยวี่ยนที่ไหล่กว้างเอวคอด จางเซียงเหลียนผู้งดงามอ่อนโยน และผู้คนอีกมากมาย
ชีวิตของนางสูญเสียความมั่งคั่งและเกียรติยศไป แต่กลับได้รับความอบอุ่นมากมายมาแทนที่
นางละทิ้งเส้นทางของคุณหนูเจียงเซิงแห่งตระกูลแม่ทัพ กลายเป็นตัวของตัวเองที่สดใสและพร้อมเริ่มต้นใหม่
นางคือเจียงเซิงผู้ที่จะมีความสุขและบริสุทธิ์ตลอดไป
YOU MAY ALSO LIKE
Tsubomi
จบแล้วเหรอคะ