พี่ชายทั้งห้าของข้าเก่งเกินไปแล้ว - บทที่ 523 ตอนพิเศษ สุภาพบุรุษผู้อ่อนน้อม 2
บทที่ 523 ตอนพิเศษ สุภาพบุรุษผู้อ่อนน้อม 2
ทะนุถนอม…โชคลาภนี้
เจิ้งหรูเชียนหัวเราะ แต่ความอัดอั้นในใจกลับจางหายไป เขาเงยหน้ามองนายท่านเหริน “ท่านก็คิดเช่นนี้เหมือนกันหรือ?”
นายท่านเหรินลังเลครู่หนึ่ง แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ
ไม่ว่าเจิ้งหรูเชียนจะสวมใส่ผ้าไหมที่งดงามเพียงใด มันก็เป็นเพียงผ้าไหมธรรมดา โลกนี้ยังมีผ้าต่วนชั้นดี ผ้าแพรชั้นเลิศ ผ้าไหมทอลายดอก และผ้าหายากมีค่าอีกมากมายที่เหนือกว่า
เงินทองมากมายอาจซื้อผ้าแพรได้ แต่ไม่อาจซื้ออำนาจและเส้นสายได้
“ลูกชาย” นายท่านเหรินพูดด้วยความห่วงใย “ข้ารู้ว่าเจ้าแค้นใจกับเรื่องราวในช่วงหลายปีที่ผ่านมา แต่ตราบใดที่เจ้าเป็นลูกหลานตระกูลเหริน ส่วนแบ่งที่ควรเป็นของเจ้าก็จะไม่มีวันขาดตกบกพร่อง”
ตอนนี้สิ่งที่จำเป็นต้องพิสูจน์ยังคงเป็นเรื่องสายเลือด
ทว่าแม้แต่ตระกูลเจียงยังหาวิธีพิสูจน์ตัวตนของเจียงเซิงไม่ได้ แล้วตระกูลเหรินจะเอาอะไรมาพิสูจน์ตัวตนของเจิ้งหรูเชียน?
การหยดเลือดพิสูจน์ก็ใช้ไม่ได้ วันเดือนปีที่เกิดก็สามารถปลอมแปลงได้ แม้แต่รูปร่างหน้าตาก็ยังสามารถหาคนหน้าเหมือนมา ท้ายที่สุดก็ได้แต่อาศัยความรู้สึกโหยหาของญาติพี่น้องและความรักความเอ็นดูจากหัวใจเท่านั้น
ไม่ใช่เพียงแค่การรักษาไว้ซึ่งสายเลือดและทายาทเท่านั้น
เจิ้งหรูเชียนลูบเชือกถักที่ดูไม่สวยที่น้องสาวทำไว้ให้ ความหงุดหงิดก่อนหน้านี้หายไป เขาไม่อยากจะยึดติดกับเรื่องชาติกำเนิดอีกต่อไป แต่กลับถามด้วยความสนใจว่า “ขอถามนายท่านเหริน ถ้าท่านรับข้ากลับไปแล้ว ท่านจะปฏิบัติต่อข้าอย่างไร?”
“แน่นอนว่าต้องให้เจ้ากลับมาเป็นคุณชายรองของตระกูลเหริน ให้เจ้าได้เรียนหนังสือ ให้เจ้าได้มีคู่ครองแต่งงาน” นายท่านเหรินแสดงความยินดี “ตราบใดที่เจ้าเป็นลูกหลานตระกูลเหริน มีหรือที่พวกเราจะปฏิบัติต่อเจ้าไม่ดี”
“อ้อ” เจิ้งหรูเชียนทำท่าครุ่นคิด “เช่นนั้นขอถาม ข้าจะได้รับการปฏิบัติเทียบเท่าคุณชายใหญ่หรือไม่?”
นายท่านเหรินชะงักไปอีกครั้ง
พ่อบ้านที่อยู่ด้านหลังทนไม่ไหวจึงเอ่ยขึ้น “เจ้ากล้าดีอย่างไรจะมาเทียบกับคุณชายใหญ่! คุณชายใหญ่เป็นบุตรชายที่เกิดจากภรรยาเอก ส่วนเจ้าเป็นเพียงลูกนอกสมรสที่เกิดจากหญิงนางโลม นายท่านใจดีกับเจ้า เจ้าก็ควรจะรู้จักสำนึกบุญคุณ จะเทียบชั้นกับคุณชายผู้เป็นทายาทสายตรงได้อย่างไร?”
ความแตกต่างระหว่างลูกในสมรสกับลูกนอกสมรสนั้นต่างกันราวฟ้ากับเหว
ลูกชายที่เกิดจากภรรยาเอกของตระกูลเหริน สามารถแต่งงานกับบุตรสาวขุนนางขั้นสาม แต่ลูกชายนอกสมรสมักได้แต่งกับลูกสาวพ่อค้าเท่านั้น
ลูกชายที่เกิดจากภรรยาเอกของตระกูลเหรินจะได้รับการสนับสนุนจากคนทั้งครอบครัว แต่ลูกชายนอกสมรสได้รับเพียงการดูแลเล็กน้อย
ทั้งที่ในโลกนี้มีแค่ลูกในสมรสก็พอ แต่กลับยังมีลูกนอกสมรสอีก แล้วบอกพวกเขาว่าชาติกำเนิดของพวกเจ้าเป็นตัวกำหนดทุกสิ่งทุกอย่าง พวกเจ้าไม่มีทางมีเกียรติเท่าเทียมกับลูกที่เกิดจากภรรยาเอกได้
ในชั่วพริบตานี้ เจิ้งหรูเชียนพลันเข้าใจถึงความไม่พอใจของจู้จ่างอวี้
และเข้าใจดีว่าในใจของตระกูลเหริน เขาเป็นเพียงสายเลือดที่พลัดพรากจากตระกูล
เป็นเพียงแค่นั้น
เขาไม่รู้สึกหดหู่อีกต่อไปและไม่ขุ่นเคืองใจอีก เขายืดตัวขึ้น บนใบหน้าเหลี่ยมนั้นเต็มไปด้วยความจริงใจ
“ข้าไม่คู่ควรกับโชคลาภของตระกูลเหริน อีกทั้งยังไม่มีความเกี่ยวข้องใด ๆ กับตระกูลเหรินด้วย ข้ามาที่นี่เพียงเพื่อไข่มุกตะวันออกสองเม็ดนั้น หากนายท่านเหรินยินดีขายให้ ข้าก็ยินดีจ่ายเป็นสองเท่า แต่หากนายท่านเหรินไม่อาจสละได้ ข้าก็ไม่อยากเสียเวลาเปล่า”
เขาประสานมือคำนับ ทุกการเคลื่อนไหวแฝงไว้ด้วยความเฉลียวฉลาดและความคล่องแคล่วของพ่อค้า
พ่อบ้านขมวดคิ้ว ในใจมีความสงสัยและไม่แน่ใจ
นายท่านเหรินถอนหายใจ “เด็กคนนี้ ทำไมถึงต้องเอาตัวเองไปเทียบกับลูกชายภรรยาเอกด้วย หากเจ้ากลับมาอยู่ตระกูลเหริน ไม่ว่าจะเรื่องอำนาจ เส้นสาย หรือเงินทอง ล้วนเป็นเรื่องดีสำหรับเจ้าทั้งนั้น”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เจิ้งหรูเชียนก็หัวเราะลั่นฟ้า
ตระกูลเหรินเป็นตระกูลใหญ่ก็จริง คุณชายใหญ่ของตระกูลเหรินดูมีอนาคตที่สดใสก็เป็นเรื่องจริง แต่สิ่งเหล่านั้นเกี่ยวอะไรกับเขา?
เขาขาดอำนาจหรือ?
เขาขาดเส้นสายหรือ?
เขาขาดเงินทองหรือ?
การสวมใส่ผ้าไหมเป็นเพียงการเลือกสีสันและรูปแบบที่หลากหลาย ไม่ใช่ว่าเขาไม่มีเงินซื้อผ้าแพรผ้าต่วน เขาไม่ใช่คุณชายน้อยที่เคยร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ที่หลังหอนางโลมอีก ตอนนี้เขาคือพ่อค้าหลวงคุณชายเจิ้งรองแล้ว
“ดูเหมือนว่านายท่านเหรินจะไม่ต้องการขายไข่มุกตะวันออกแล้ว” เจิ้งหรูเชียนประสานมือคำนับ “ถ้าเช่นนั้นข้าขอตัวก่อน ขออภัยที่รบกวน”
ทั้งสองคนหมุนตัวเดินจากไป ไม่มีท่าทีลังเลแม้แต่น้อย
นายท่านเหรินรู้สึกประหลาดใจอีกครั้ง ราวกับไม่เคยคิดว่าจะมีคนที่ไม่สนใจอำนาจของตระกูลเหริน
สาเหตุที่พ่อบ้านเป็นคนพูดคำพูดเหล่านั้นออกมา เป็นเพราะในใจของเขารู้สึกผิดต่อเด็กที่ไม่ได้ดูแลมาสิบแปดปี หากเขายอมกลับมาเป็นบุตรนอกสมรสผู้ว่าง่าย เขาย่อมจะได้ใช้ชีวิตอย่างสุขสบายตลอดไป
แต่เด็กคนนั้นกลับไม่ต้องการ
เขาเอามือขวาลูบหน้าอก ปลายนิ้วสัมผัสกับของแข็ง รีบหยิบออกมาแล้วพูดสุดกำลังว่า “ช้าก่อน… ไข่มุกตะวันออกนี้ ข้าให้เจ้า”
ความรักของพ่อบางคนไม่ใช่ว่าไม่มี เพียงแต่มันเบาบางเกินไป
บางเบาจนไข่มุกตะวันออกสองเม็ดก็สามารถชดเชยได้ บางเบาจนเพียงสองวันก็คลายความรู้สึกได้
เจิ้งหรูเชียนชะงักฝีเท้า หลังจากครุ่นคิดชั่วครู่ เขาก็หันกลับไปรับไข่มุกตะวันออกสองเม็ดแล้ววางทองคำสองก้อนลงตรงหน้านายท่านเหรินที่มองมาด้วยสายตาคาดหวัง
ความรักของพ่อที่เจ้าคิด ในสายตาของคนเป็นลูกแล้วเป็นแค่การแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียมกัน
หลังจากตรวจสอบไข่มุกตะวันออกและเก็บเข้าไปในอกเสื้อแล้ว เจิ้งหรูเชียนก็ไม่ได้มองเรือนตระกูลเหรินที่หรูหราและใหญ่โตอีกเลย หันหลังรีบเดินจากไป
ราวกับเขากำลังระบายความรู้สึกบางอย่าง ฝีเท้าเริ่มก้าวยาวขึ้นเรื่อย ๆ เดินเร็วขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับกำลังแข่งขัน
วังเสี่ยวซงจำต้องวิ่งซอยเท้าตามไป รอจนฝีเท้าของอีกฝ่ายช้าลงจึงถามเสียงเบา “คุณชาย ท่านกำลังเสียใจหรือ?”
“ไม่ ไม่ใช่” เจิ้งหรูเชียนเช็ดหางตา “หากปีนี้ข้าอายุแปดขวบคงจะเสียใจแน่ แต่ตอนนี้ข้าอายุสิบแปดแล้ว จะยังเสียใจอยู่ได้อย่างไร”
“แล้วท่าน…เมื่อกี้…” วังเสี่ยวซงอ้ำอึ้ง ไม่รู้ว่าควรจะถามหรือไม่
เจิ้งหรูเชียนหันหน้ากลับมา ยังคงเป็นใบหน้าที่เหลี่ยม คิ้วหนา ตาโต “ข้าแค่กำลังคิดว่า ถ้าคุณชายรองเจิ้งวัยสิบแปดปีทนต่อการล่อลวงให้กลับไปตระกูลเหรินได้ หากข้าไม่ได้พบน้องสาวตอนเก้าขวบ หากข้าไม่ได้เป็นพ่อค้าหลวง หากข้าไม่ได้เป็นพี่ชายของรัชทายาท ไม่ได้เป็นน้องชายของผู้ว่าการเขต ข้าจะยอมเป็นบุตรนอกสมรสอย่างเชื่อฟังหรือไม่”
บางทีอาจจะเป็นเช่นนั้น
ในโลกคู่ขนานสักแห่ง หรูเชียนน้อยถูกพาตัวกลับไปยังตระกูลเหรินที่ไม่คุ้นเคย ได้พบกับฮูหยินใหญ่ผู้แปลกหน้า เหล่าสาวใช้และบ่าวไพร่ที่ไม่คุ้นเคย ชีวิตคงจะต้องยากลำบากขนาดไหน?
ความรู้สึกผิดที่มีในตอนแรก ในแต่ละวันจะแปรเปลี่ยนเป็นความผิดหวัง แล้วกลายเป็นอาวุธแหลมคมที่ทำร้ายเด็กผู้ถูกทอดทิ้งตอนอายุเก้าขวบอย่างไรกัน
เขาเคยอิจฉาเจ้าสามกัยเจ้าห้าที่มีชาติกำเนิดสูงส่ง เคยตั้งความหวังว่าจะมีพ่อแม่ที่ร่ำรวยและมีอำนาจ จนกระทั่งตอนนี้ความฝันเป็นจริงแล้ว เขาถึงได้รู้ว่าการอยู่ในตระกูลใหญ่ไม่ได้เป็นเรื่องดีเสมอไป การมีพ่อแม่ที่ร่ำรวยและมีอำนาจก็ไม่ได้หมายความว่าอีกฝ่ายจะรักเขามากกว่าใคร
เงินทองและอำนาจจากภายนอก สุดท้ายก็เป็นเพียงแรงผลักภายนอก พลังที่แท้จริงคือสิ่งที่มาจากตัวเอง มาจากการพยายามอย่างไม่หยุดพักของตัวเอง
เขาคือคุณชายเจิ้งรอง เขามีพี่ชาย น้องชาย น้องสาว และมีกิจการนับไม่ถ้วน มีคนงานทั้งประจำและชั่วคราว รวมถึงเงินทองมากมาย
ไม่ว่าจะเป็นพ่อหรือแม่ก็ปล่อยให้ผ่านไปตามสายลมเถอะ
ทั้งสองเดินมาถึงถนนเป่าเจีย ม้ายังคงยืนอยู่ที่เดิม วังเสี่ยวซงแก้สายบังเหียน สองนายบ่าวเตรียมออกเดินทางกลับสู่เขตอันสุ่ย
แต่เพิ่งจะเดินทางไปได้ไม่กี่ก้าว เส้นทางก็ถูกขวางไว้
เด็กสาวหน้าเหลี่ยมคนหนึ่งยืนขวางอยู่เบื้องหน้า ตะโกนถามว่า “ท่านเป็นลูกหลานตระกูลเหรินใช่หรือไม่? เป็นพี่ชายข้าใช่หรือไม่? ข้าชื่อเหรินเจียวเจียว ข้าอยากเจอพี่รอง”
เจิ้งหรูเชียนเล่นไข่มุกตะวันออกที่อยู่ในมือ ก่อนจะเปิดม่านน้อย ๆ “ไม่ใช่ ข้ามีน้องสาวแล้ว นางกำลังรอข้ากลับบ้านที่เขตอันสุ่ย”
จากนั้นเขาก็ยกไข่มุกขึ้นมาดู เพื่อให้แน่ใจว่ามันจะสวยงามหากเอาไปประดับบนรองเท้าปัก เขาถึงปิดม่านลงอย่างพอใจ
“เสี่ยวซง กลับบ้านกันเถอะ”
“ข้าจะเอาไปประดับรองเท้าปักให้น้องสาว”
YOU MAY ALSO LIKE
Tsubomi
คนที่สปอยล์น้องส่วมากที่สุดก็พี่รองเจิ้งนี่แหละ ซื้อไข่มุกมาประดับรองเท้าให้ตามสัญญา