ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1023 ไหนลองเรียกป่าป๊ะสิ

ตอนที่ 1,023 ไหนลองเรียกป่าป๊ะสิ

ภาพครอบครัวพ่อแม่ลูกทั้งห้าคนที่กำลังเล่นสนุกสนานกันนั้น ช่างเป็นภาพที่สวยงามมาก

แต่ดูเหมือนว่าเจียงเสี่ยวไป๋จะพบว่ามีบางอย่างขาดหายไป

จู่ ๆ เขาก็กลับมาได้สติและพบว่าพ่อแม่ของเขาไม่ได้อยู่ในภาพนั้น

ตอนนั้นเองที่เขาตระหนักได้ได้ว่า เมื่อลูกๆ ของเขาโตขึ้น พ่อแม่ของเขาก็จะแก่ลงไปด้วย และอาจถึงขั้นจากเขาและครอบครัวนี้ไปตลอดกาล

เจียงเสี่ยวไป๋จึงได้ตระหนักถึงความโหดร้ายของเวลาเป็นครั้งแรก

ฉันรู้สึกว่าไม่มีสิ่งใดในโลกนี้ที่จะคงอยู่ตลอดกาล

แม้ว่าเขาจะมีความสุขที่ได้เห็นการเจริญเติบโตของลูก ๆ แต่เวลาก็พรากวันเวลาที่เหลือของพ่อแม่เขาไปด้วย

“ชานชาน หนูก็ต้องคิดถึงคุณปู่คุณย่าของหนูด้วยสิ เมื่อพวกหนูโตขึ้น ปู่กับย่าก็ต้องแก่ตัวลงด้วย”

เจียงเสี่ยวไป๋สัมผัสหัวของลูกสาวเบา ๆ แล้วพูดออกมา

เจียงชานเงยหน้าขึ้นมองพ่อของเธอด้วยดวงตากลมโต ดูเหมือนเธอจะเข้าใจและพูดด้วยรอยยิ้ม “หนูยังหวังว่าเวลาจะผ่านไปช้าลงอีกหน่อย เพื่อที่หนูจะได้ใช้เวลาอยู่กับคุณปู่คุณย่าคุณตาคุณยายได้นานมากขึ้น”

“ฉลาดมากลูกสาวพ่อ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋เอามือแตะหน้าผากของเธอ คำพูดของเขาเต็มไปด้วยความรักความเอ็นดู

ผู้คนมักหวังสิ่งนี้ หวังสิ่งนั้น หวังว่าทุกสิ่งจะเป็นอย่างที่ปรารถนา และหวังว่าทุกสิ่งจะพัฒนาไปในทิศทางที่สวยงาม

แต่ความหวังก็เหมือนเวลา ไม่ว่าคุณจะหวังอะไร จะคาดหวังหรือไม่ อะไรจะเกิดขึ้นก็ย่อมเกิด สิ่งใดควรไปก็จะไปเช่นกัน

เจียงชานแตะหน้าผากของเธอ แล้วพูดอย่างไม่พอใจ “ป่าป๊ะ หนูไม่ได้โง่ค่ะ ! ”

ประโยคนี้ทำให้เจียงเสี่ยวไป๋, หลินเจียอิน และหวังซิ่วจวี๋หัวเราะออกมาทันที

หวังซิ่วจวี๋กล่าวว่า “ชานชานฉลาดที่สุด ไม่โง่เลย หนูจะได้เข้าโรงเรียนในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้านี้ สงสัยคงจะเข้าใจอะไรก่อนเพื่อนรุ่นเดียวกันแน่นอน”

“เอิ่ม ! ”

เจียงชานพยักหน้าอย่างหนัก เธอดูมั่นใจอย่างมาก

“หนูเองก็อยากสอบได้ที่หนึ่งสักครั้งเหมือนกันค่ะ ! ”

เจียงถิงที่อยู่ข้าง ๆ กลับดูถ่อมตนกว่า

เจียงชานหัวเราะออกมา “ตราบใดที่มีฉันอยู่ คุณก็เป็นได้เพียงอันดับที่สองเท่านั้น อันดับหนึ่งจะเป็นของฉันตลอดไป ! ”

เจียงถิงกล่าวว่า “พ่อบอกว่าเมื่อโรงเรียนเปิด เขาจะพาฉันไปเรียนที่เจี้ยนหยาง พี่จะได้เก่งที่สุดในชิงโจว ส่วนฉันจะเก่งที่สุดในเจี้ยนหยางให้ได้”

หวังซิ่วจวี๋รู้สึกยินดีเมื่อได้ยินแบบนี้ “เอาล่ะ หลานทั้งสองคน คนหนึ่งคือที่ 1 ของชิงโจว อีกคนคือที่ 1 ของเจี้ยนหยาง ตกลงไหม”

เธอดูมีความสุขมากกว่าสิ่งอื่นใด ตอนที่เธอบอกหลานสาวทั้งสองคนว่าพวกเธอจะสอบได้ที่ 1 ทั้งสองคน

จากนั้นเธอก็เขย่าเจียงอันในอ้อมแขนของเธอ แล้วพูดว่า “ส่วนในอนาคต อันอันจะสอบได้ที่ 1 เป็นคนต่อไป”

หลินเจียอินยิ้มและพูดว่า “แม่ก็คิดไกลเกินไปแล้ว อันอันเพิ่งจะอายุเพียงสองเดือนกว่าเท่านั้น ยังเร็วเกินไปที่จะคาดหวังในเรื่องนี้กับเขา ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋พูดว่า “แม่ ทำไมวันนี้แม่ถึงสนใจเรื่องการเรียนของเด็กกันล่ะ ? ”

ตอนที่เขาอยู่ในเมือง นายกเทศมนตรีจางก็คุยกับเขาเรื่องโรงเรียนโดยไม่คาดคิด เมื่อเขากลับมาที่บ้าน แม่และภรรยาของเขาก็พูดถึงเรื่องนี้ด้วย

แน่นอนว่าภาคเรียนนี้ยังไม่ปิดเทอมเลย และยังเร็วเกินไปที่ภาคเรียนใหม่จะเริ่ม

หลินเจียอินกล่าวว่า “หูฉางจวินมาที่นี่ เมื่อเขาเห็นชานชานอ่านหนังสือเล่มนี้ เขาก็บอกว่าปีนี้เสี่ยวหยงก็จะได้ไปโรงเรียนแล้วเหมือนกัน ”

เธอเหลือบมองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ แล้วพูดต่อ “เขายังถามชานชานด้วยว่า เธอจะเข้าโรงเรียนในเมือง หรือโรงเรียนในเมืองชิงซาน ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “โรงเรียนประถมชิวซัวใกล้จะสร้างเสร็จแล้ว ชานชานต้องไปเรียนในเมือง”

หลินเจียอินกล่าวว่า “ฉันรู้เรื่องนี้แล้ว ฉันก็บอกเขาอย่างนั้นเหมือนกัน”

หลังจากหยุดชั่วครู่ เธอก็พูดว่า “แต่ตามที่หูฉางจวินบอกมา เสี่ยวหยงก็อยากไปโรงเรียนเดียวกันกับชานชาน”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “มันขึ้นอยู่กับเขา ถ้าเขายินดีที่จะส่งเสี่ยวหยงไปโรงเรียนในเมือง ก็ไม่มีปัญหาอะไร”

หวังซิ่วจวี๋กล่าวว่า “แล้วถ้าเขาส่งเสี่ยวหยงไปเข้าโรงเรียนในเมืองจริง ๆ เขาไม่ฝากให้ลูกไปรับไปส่งเสี่ยวหยงด้วยเหรอ”

เมื่อมองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ เธอก็พูดต่อ “ลูกต้องคิดให้ดี ๆ เกี่ยวกับเรื่องนี้ การรับและส่งเด็ก ๆ ไม่ใช่เรื่องของวันหรือสองวัน แต่มันตั้งหกหรือเจ็ดปี”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า “ครับแม่ ผมรู้”

หวังซิ่วจวี๋กล่าวว่า “ลูกรู้เรื่องนี้ก็ดี ! ”

เธอยังกังวลว่าเจียงเสี่ยวไป๋จะรับคำลวก ๆ เธอจึงพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ไม่ ลูกต้องรู้ว่าการเลี้ยงลูกให้คนอื่นนั้น ถือเป็นความรับผิดชอบที่หนักหน่วง ไม่มีอะไรเกิดขึ้นก็ดี แต่ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น ความรับผิดชอบจะตกเป็นของลูกทั้งหมด ! ”

เธอกลัวว่าเจียงเสี่ยวไป๋จะเจอปัญหาใหญ่ ดังนั้นเธอจึงรีบปฏิเสธให้ทันทีที่หูฉางจวินพูดออกมา

“อย่าคิดว่าแม่กำลังจู้จี้”

เจียงเสี่ยวไป๋ไม่กล้าที่จะเถียง เพราะเขาเองก็เห็นด้วย

ตอนที่เขายังเป็นเด็ก เขาอาจรู้สึกเบื่อหน่ายกับการที่พ่อแม่บ่น แต่เมื่อโตขึ้น เขาก็ตระหนักได้ว่าการฟังพ่อแม่บ่นนั้นถือเป็นเรื่องที่ควรเอามาคิด

“ครับ แม่พูดถูก ผมยังขาดประสบการณ์ในเรื่องนี้ หากมีอะไร แม่ก็คอยเตือนผมหน่อยละกัน”

หวังซิ่วจวี๋มีความสุขมากหลังจากได้ยินสิ่งนี้ แต่พูดว่า “แม่เองก็ไม่เข้าใจเรื่องนี้มากนัก ลูกมีความสามารถและแม่ก็รู้ดี แม่แค่กังวลว่าลูกจะเอาทุกอย่างมาแบกรับเองหมด ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “ตามคำกล่าวที่ว่า บ้านไหนมีผู้อาวุโสก็เหมือนกับมีสมบัติ ตอนนี้บ้านเรามีพ่อและแม่อยู่ ก็แสดงว่าครอบครัวของเรามีสมบัติสองชิ้น”

หวังซิ่วจวี๋ยิ่งมีความสุขมากขึ้นไปอีก เธอหยอกล้อกับเจียงอันแล้วพูดว่า “อันอันเองก็เป็นสมบัติของครอบครัวเราเหมือนกัน ! ”

“เสี่ยวอันอัน หลานคิดอย่างนั้นหรือเปล่า ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋เห็นอย่างนั้น จึงพูดด้วยรอยยิ้ม “แม่ มานี่มา เดี๋ยวผมอุ้มต่อเอง แม่ไปนั่งพักเถอะ ”

หวังซิ่วจวี๋บิดร่างของเธอเพื่อไม่ให้เจียงเสี่ยวไป๋เอาเจียงอันไปจากอ้อมแขน แล้วพูดว่า “ฉันไม่เหนื่อย ทำไมฉันถึงต้องพักผ่อน”

เธอขมวดคิ้ว และมองไปที่หลินเจียอิน “ไปช่วยอินอินนู่น เธอเพิ่งคลอด ร่างกายยังไม่แข็งแรงดี เธอน่าจะเหนื่อยกว่าแม่”

หลังจากได้ยินแบนั้น หลินเจียอินก็พูดอย่างเขินอาย “แม่ หนูคลอดลูกนานแล้ว ร่างกายก็กลับมาแข็งแรงแล้วด้วย”

หวังซิ่วจวี๋หยุดพูดถึงหลินเจียอินและยังคงพูดถึงเจียงเสี่ยวไป๋ต่อ “จริง ๆ แม่รู้สึกเสียใจแทนอินอินมาก แทนที่ลูกจะเข้าไปช่วยเธอก่อน ให้เธอได้พักผ่อน”

เจียงเสี่ยวไป๋ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเข้าไปอุ้มเจียงห่าว

เป็นเวลากว่าสองเดือนแล้วที่เขาได้อุ้มลูกชายแค่เพียง 2-3 ครั้ง เพราะส่วนใหญ่แล้ว แม่เขาจะไม่ให้ใครอุ้ม

แม้ว่าบางครั้งที่เขาได้อุ้มลูกชาย ก็ได้อุ้มแค่แปปเดียวเท่านั้น

ในทางกลับกัน เจียงห่าวดูเหมือนจะใกล้ชิดกับเขามากกว่า

ทุกครั้งที่อุ้มเธอ เจ้าตัวเล็กจะทำตัวดีมาก และไม่เคยฉี่ใส่เขาเลย

หลังจากผ่านไปกว่าสองเดือน รูปร่างหน้าตาของเด็กน้อยก็โตขึ้น ไม่เหมือนหน้าเหี่ยวย่นตอนแรกเกิด พวกเขามีใบหน้าที่อวบอ้วน ผิวเรียบเนียน ดวงตากลมโตดูมีชีวิตชีวา และมีรอยยิ้มที่น่ารักและไร้เดียงสา

“เอาล่ะ มาให้พ่ออุ้มหนูมา ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋อุ้มลูกสาวตัวน้อยของเขาไว้ในมือข้างหนึ่ง ยื่นมืออีกข้างออกมาข้างหน้าเธอ และเริ่มหยอกล้อเธออย่างมีความสุข

เจียงชานก็วิ่งมาอยู่ข้าง ๆ แล้วพูดว่า “ดูสิน้องสาว ตอนนี้ป่าป๊ะกำลังอุ้มเธออยู่ ! ”

“ป่าป๊ะของเราเป็นคนเก่งมากนะรู้ไหม ! ”

“เอาล่ะ เธอต้องเรียกเขาว่าป่าป๊ะ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋พูดอย่างมีความสุข “น้องยังเด็กมาก เธอจะเรียกพ่อได้ยังไง ! ”

เจียงชานพูดว่า “หนูแค่กำลังสอนน้องอยู่ค่ะ ! ”

หลังจากพูดอย่างนั้น เธอก็ถามอีกครั้งว่า “ป่าป๊ะคะ แล้วหนูเริ่มพูดได้เมื่อไหร่ ? ”

จู่ ๆ เจียงเสี่ยวไป๋ก็รู้สึกเขินอายเล็กน้อย หลังจากผ่านไป 2 ช่วงชีวิต มันนานเกินไป จนเขาจำไม่ได้ว่าเจียงชานเริ่มพูดคำว่าพ่อครั้งแรกเมื่อไหร่ ?

ความรู้สึกผิดนี้เพิ่มขึ้นมาในใจของเขาอีกครั้ง

หลินเจียอินจึงพูดขึ้นมาว่า “ลูกเริ่มเรียกแม่ครั้งแรกตอนที่อายุได้ 7-8 เดือน และเริ่มเรียกพ่อได้ตอนที่อายุได้ประมาณ 10 เดือนเท่านั้น ! ”

เจียงชานพูดว่า “อ้อ” แล้วถาม “หม่าม๊ะ แล้วทำไมหนูถึงเรียกหม่าม๊ะได้ก่อนป่าป๊ะล่ะคะ ”

หลินเจียอินพูดว่า “ตอนที่ลูกเกิด พ่อของลูกต้องไปสอนอยู่ในโรงเรียนประถม เขาใช้เวลาอยู่กับลูกน้อยมาก ส่วนใหญ่ลูกจะอยู่กับแม่ จึงเรียกแม่ได้ก่อนเรียกพ่อ !”

เจียงชานยิ้มและพูดว่า “นั่นสินะ!”

เธอจับมือเล็ก ๆ ของเจียงห่าว แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “เอาล่ะ งั้นต่อจากนี้หนูจะสอนให้น้องเรียกป่าป๊ะทุกวัน จะได้เรียกป่าป๊ะเป็นก่อน ! ”

“ไหนลองเรียกป่าป๊ะสิ ! ”