ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1024 ใช้เวลาช่วงสุดสัปดาห์ให้คุ้มค่า

ตอนที่ 1,024 ใช้เวลาช่วงสุดสัปดาห์ให้คุ้มค่า

โดยทั่วไปแล้ว แม่หลังคลอดสามารถมีเพศสัมพันธ์ได้หลังจากคลอดบุตรผ่านไปแล้ว 42 วัน แต่ตอนนี้ก็ผ่านมาแล้วสองเดือนครึ่ง

พวกเขายังไม่ได้นอนด้วยกันเลย !

เจียงเสี่ยวไป๋จึงใช้เวลาในคืนวันหยุดสุดสัปดาห์ที่ยอดเยี่ยมนี้

หลังจากตื่นนอนในเช้าวันรุ่งขึ้น เจียงเสี่ยวไป๋ก็มีความสุขเป็นพิเศษ และบางครั้งเขาก็อดที่จะหัวเราะไม่ได้

“คุณลุง ทำไมวันนี้ถึงดูมีความสุขจังเลยคะ ” เจียงถิงมองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋แล้วถามด้วยความประหลาดใจ

“ดูมีความสุขงั้นเหรอ ? ” เจียงเสี่ยวไป๋ถามอย่างงุนงง เพราะไม่ได้นอนหลับมาทั้งคืน

“ใช่ค่ะ ! ” เจียงถิงพูดอย่างจริงจัง หลังจากพูดแล้ว เธอก็หันไปหาเจียงชานแล้วถามว่า “พี่ชานชาน พี่ว่ามันจริงหรือเปล่า”

เจียงชานพยักหน้าอย่างหนัก

เธอเองก็รู้สึกแปลกเล็กน้อย วันนี้พ่อของเธอดูอารมณ์ดีผิดปกติจริง ๆ

ซึ่งปกติแล้ว…มนุษย์จะรู้สึกอารมณ์ดีเมื่อมีเหตุการณ์ดี ๆ เกิดขึ้น

เมื่อเจียงเสี่ยวไป๋ได้ยินที่เด็กน้อยสองคนพูด เขาก็หน้าแดงเล็กน้อยแล้วจึงตอบด้วยรอยยิ้ม “เพราะมันเป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ พ่อไม่ต้องไปทำงาน ได้อยู่บ้านกับพวกหนูตลอดทั้งวัน แบบนี้จะไม่ให้มีความสุขได้ยังไง ?”

เจียงถิงพูดว่า “อ้อ” และพูดด้วยรอยยิ้ม “นั่นสินะ ! ”

เจียงชานเองก็คิดว่ามันสมเหตุสมผล เพราะวันปกติ พ่อของเธอต้องไปในเมืองวันละสองครั้ง ซึ่งระยะทางระหว่างชิงโจวมาเจียงวานนั้นก็ค่อนข้างไกล หายากที่พ่อของเธอจะไม่ได้เข้าไปในเมือง

“ขอบคุณที่ยอมทำงานหนักนะคะป่าป๊ะ ! ”

เจียงชานกล่าวอย่างอบอุ่น

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “เพื่อให้ครอบครัวของเรามีชีวิตที่ดีในอนาคต พ่อก็ต้องทำงานหนัก ! ”

เขาไม่กลัวการทำงานหนัก

ถึงแม้จะเหนื่อยยาก แต่ก็ยังสนุกที่มีงานให้ทำ

หลังอาหารเช้า เจียงชานก็พูดว่า “ป่าป๊ะคะ วันหยุดสุดสัปดาห์นี้ เราจะทำอะไรกันบ้างคะ ? ”

หวังซิ่วจวี๋ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ก็ได้พูดขึ้น “ทุกวันก็ผ่านไปแบบนี้ หลานอยากให้ทำอะไรเพิ่มอีก ? ”

เจียงชานทำหน้ามุ่ย และพูดว่า “มันก็เหมือนเดิมทุกวัน น่าเบื่อจะตายไป”

เป็นเวลากว่าสองเดือนแล้วที่เธอไม่ได้ตามเจียงเสี่ยวไป๋เข้าไปในเมือง เธออยู่แต่บ้านทุกวัน นอกเหนือจากการช่วยดูแลเจียงอันและเจียงห่าวแล้ว เธอยังฝึกฝนการเขียนตัวอักษรและฝึกอ่าน ซึ่งมันทำให้เธอรู้สึกเบื่อมาก

เจียงเสี่ยวไป๋มองไปที่ลูกสาวคนโตของเขาและรู้สึกผิดในใจ

ตั้งแต่ที่เจียงอันและเจียงห่าวเกิดมา เขาก็ใช้เวลากับเจียงชานน้อยลงมากจริง ๆ

ทั้งที่ไม่ควรเป็นเช่นนั้น

เขายิ้มและพูดว่า “ชานชาน สุดสัปดาห์นี้ พ่อจะพาหนูและถิงถิงออกไปเดินเล่น โอเคไหม ? ”

เจียงถิงส่ายหัวทันทีเมื่อได้ยินแบบนี้ “คุณลุง อากาศเริ่มร้อนแล้ว หนูไม่อยากออกไปข้างนอก”

เจียงชานดีใจมากและพูดด้วยความตื่นเต้น “หนูอยากไปค่ะ ป่าป๊ะ เราจะไปที่ไหนกันดี ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋คิดอยู่พักหนึ่งแล้วพูดว่า “ถ้าไปแถวนี้ งั้นก็ไปเดินเล่นตามภูเขาใกล้เคียงแถวนี้กันเถอะ”

เจียงชานพยักหน้าเหมือนไก่จิกข้าวสาร “ได้ค่ะ หนูขอไปเอาธนูก่อน บางทีหนูอาจจะล่าสัตว์ได้บ้างก็ได้ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋อดไม่ได้ที่จะยิ้ม “ธนูและลูกธนูเล็ก ๆ ของหนูใช้ล่าสัตว์ไม่ได้ มันอ่อนแอเกินไป”

เจียงชานรู้สึกผิดหวังขึ้นมาทันที

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “แม้ว่าหนูจะไม่สามารถนำธนูอันน้อยไปด้วยได้ แต่หนูสามารถพาเจียงซือไปได้ หากเผชิญหน้ากับเหยื่อจริง ๆ เจียงซือตัวใหญ่อยู่แล้ว มันย่อมมีพลังมากกว่าธนูคันเล็กของลูกแน่นอน”

จู่ ๆ เจียงชานก็ดูดีใจขึ้นมา เธอเบิกตากว้างแล้วถามว่า “ ป่าป๊ะคะ เจียงซือสามารถล่าสัตว์ป่าได้จริง ๆ เหรอ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า “เจียงซือเป็นสุนัขพันธ์ทิเบตันมาสติฟฟ์พันธุ์แท้ และเป็นนักล่าระดับแนวหน้าอย่างแน่นอน”

“แต่……”

“แต่อะไรคะ ? ” เจียงชานถามอย่างเป็นกังวล

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “เราแค่เดินไปรอบ ๆ ตีนเขาเท่านั้น ซึ่งอาจไม่พบเหยื่ออย่างที่ลูกหวัง”

เจียงชานไม่ได้จริงจังกับมันมากนักและพูดว่า “ไม่สำคัญหรอกค่ะ แค่พาเจียงซือไปด้วยก็พอแล้ว”

เธออยากเห็นจริง ๆ ว่าเจียงซือจะจับเหยื่อได้ยังไง แค่คิดก็สนุกแล้ว

เดิมที เจียงถิงไม่อยากออกไปข้างนอกเพราะอากาศร้อน แต่เมื่อเธอได้ยินว่าเจียงซือสามารถล่าสัตว์ป่าได้ เธอก็อดที่จะอยากเห็นไม่ได้ จึงพูดว่า “คุณลุง หนูก็อยากไปเหมือนกันค่ะ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋ตอบรับด้วยรอยยิ้ม “โอเค งั้นถิงถิงก็ไปด้วยกัน”

หลังจากพูดอย่างนั้น เขาก็พูดกับหลินเจียอิน “เมียจ๋า วันนี้ผมจะพาชานชานและถิงถิงไปเดินเล่นสักพักนะ ! ”

หลินเจียอินรู้ว่าเขาใช้เวลากับลูกสาวคนโตน้อยลง ดังนั้นเธอจึงไม่คัดค้านและกำชับไปด้วยว่า “ระวังด้วย ตอนนี้มียุงเยอะมาก”

สิ่งที่น่ารำคาญที่สุดในฤดูร้อนคือยุง

ที่บ้านก็เหมือนกัน ไม่ต้องพูดถึงบนภูเขา

เจียงชานและเจียงถิงไม่กลัวเลย เมื่อเทียบกับความสนุกที่ได้พาเจียงซือออกไปเดินเล่นแล้ว ยุงพวกนั้นก็ไม่มีผล

เด็กน้อยทั้งสองได้พาเจียงซือออกมาแล้ว จึงเร่งเร้าให้เจียงเสี่ยวไป๋รีบออกไป

“ป่าป๊ะ เราจะไปที่ภูเขาต้าชิงกันใช่ไหมคะ ? ” เจียงชานถามหลังจากที่เดินออกมาได้สักพัก

เจียงเสี่ยวไป๋ส่ายหัวแล้วพูดว่า “วันนี้เราจะไม่ไปที่ภูเขาต้าชิง แต่เราจะไปที่นี่แทน ”

ภูเขาต้าชิงอยู่ด้านหลังภูเขาเหล่าอู๋ ที่เจียงเสี่ยวไป๋พูดว่าที่นี่ หมายถึงภูเขาหลังบ้านของพวกเขา โดยเริ่มจากหน้าผา

“ป่าป๊ะ ภูเขาที่นี่ไม่ใหญ่เท่าภูเขาต้าชิงเลยค่ะ ! ” เจียงชานมองไปทางหน้าผาแล้วพูด

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ไม่สำคัญหรอก พ่อไม่ได้เชี่ยวชาญเรื่องการปีนเขา”

แท้จริงแล้วเขาไม่ได้จะไปปีนเขา

ในอีกด้านหนึ่ง เขาต้องการพาเจียงชานออกมาทำกิจกรรมบางอย่าง ในทางกลับกัน เขายังต้องการสังเกตภูมิประเทศของที่นี่ด้วย เขามีแผนใหญ่ที่เขาคิดมานานแล้ว แต่ไม่เคยมีโอกาสได้ทำเลย

ครั้งนี้เขาแค่อยากจะมาดูว่าที่นี่เหมาะสมไหม

เจียงเสี่ยวไป๋นำเจียงชานและเจียงถิงเดินไปตามถนนสายหลัก มุ่งหน้าสู่ศูนย์กิจกรรมของชาวบ้านเป็นอันดับแรก

ถนนสายหลักมีความยาวสามถึงสี่ร้อยเมตร ล้อมรอบด้วยพื้นที่รกร้างขนาดใหญ่

ตอนนี้เป็นเดือนพฤษภาคม พื้นที่รกร้างถูกปกคลุมไปด้วยต้นอ้อและวัชพืชสีเขียว ให้ความรู้สึกร่มรื่น

“ชานชาน ดูพื้นที่รกร้างนี้สิ ถ้าเราเอาไม้ผลมาปลูก ในอนาคตมันคงจะสวยงาม ? ” เจียงเสี่ยวไป๋ชี้ไปที่ทุ่งต้นอ้อขนาดใหญ่แล้วพูดขึ้นมา

ดวงตาของเจียงชานเป็นประกาย จากนั้นเธอก็พูดด้วยรอยยิ้ม “ป่าป๊ะ นี่เป็นความคิดที่ดี ป่าป๊ะสามารถปลูกต้นพีชได้ค่ะ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋รู้สึกขบขันและถามด้วยรอยยิ้ม “ทำไมหนูถึงอยากปลูกต้นพีช ? ”

เจียงชานกล่าวว่า “ในไซอิ๋ว มีสวนพีชไม่ใช่เหรอคะ ถ้าเราปลูกพีชที่นี่ ครอบครัวของเราก็จะมีสวนพีชเป็นของตัวเองในอนาคตไม่ใช่เหรอ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “หนูสามารถปลูกต้นพีชได้ แม้ว่ามันจะไม่ได้ไกลสิบกิโล แต่พื้นที่ที่ยาวครึ่งกิโลนี้ เมื่อต้นไม้ออกดอกบานสะพรั่งก็จะสวยงามมาก”

เจียงชานพูดอย่างมีความสุข “ถ้าอย่างนั้นก็เรียบร้อยค่ะป่าป๊ะ หาคนมาปลูกต้นพีชที่นี่เลย”

“เอาล่ะ ! พ่อจะฟังลูกก็แล้วกัน เราจะปลูกต้นพีช”

เจียงเสี่ยวไป๋เห็นด้วยทันที

ดวงตาของเจียงชานกลายเป็นพระจันทร์เสี้ยวเมื่อเธอยิ้ม ดูเหมือนเธอจะมองเห็นทุ่งต้นอ้อที่นี่กลายเป็นป่าพีช โดยมีสายลมในฤดูใบไม้ผลิพัดมาและดอกพีชก็ลอยมาตามลม

ไม่นานหลังจากนั้น คนสามคนและสุนัขหนึ่งตัวก็มาถึงศูนย์กิจกรรมของหมู่บ้าน ชาวบ้านในบริเวณนั้นคึกคักกันอย่างมาก ชาวบ้านมากกว่า 20 คน กำลังยุ่งวุ่นวาย โดยมีรถบรรทุกทหารสามคันกำลังบรรทุกผักนอกฤดู

“เสี่ยวไป๋ จะไปไหน ? ”

“พี่เสี่ยวไป๋ มาทำอะไรเหรอ ! ”

“ชานชาน พาเจียงซือมาเดินเล่นใช่ไหม ! ”

“เสี่ยวไป๋ เข้ามาสูบบุหรี่ก่อนสิ ! ”

“……”

เมื่อเห็นเจียงเสี่ยวไป๋และเด็ก ๆ ชาวบ้านต่างก็ทักทายพวกเขาทันที

“พี่ฮู คุณเองก็ยุ่งอยู่ ! ”

“ผมคงไม่ได้แวะ พอดีจะพาชานชานและถิงถิงไปเดินเล่น”

“……”

เจียงเสี่ยวไป๋ตอบทุกคนอย่างเป็นมิตร และเดินหน้าต่อไปพร้อมกับเจียงชานและเจียงถิง