ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1028 ไปที่หลี่เจียผิง

ตอนที่ 1,028 ไปที่หลี่เจียผิง

ในตอนเที่ยง ทั้งครอบครัวก็ได้กินเนื้อกระต่าย

“เนื้อกระต่ายสด ๆ อร่อยมาก ! ”

เจียงถิงกินอย่างมีความสุข และดูเหมือนจะไม่ลืมเนื้อกระต่ายตุ๋นที่เธอเคยกินเมื่อปีที่แล้ว เธอพูดไปด้วยขณะที่กิน

“ใช่ เนื้อกระต่ายอร่อยมาก ! ” เจียงไห่หยางมองดูเนื้อกระต่ายและดูเหมือนจะจำอะไรได้ จึงหันไปพูดกับเจียงเสี่ยวไป๋ “ปีที่แล้วแกนำเนื้อกระต่ายและหมูตุ๋นมาให้พวกเราที่บ้านหลังเก่า… มันทำให้เสี่ยวเหลย เสี่ยวหยู และถิงถิงชอบกินเนื้อกระต่ายมาก”

นั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้นในคืนแรกหลังจากที่เจียงเสี่ยวไป๋กลับมาเกิดใหม่ ซึ่งเวลาได้ผ่านไปหนึ่งปีในพริบตา

แต่เจียงไห่หยางยังคงจำได้ว่าตอนนั้นครอบครัวของเขาไม่ได้กินเนื้อมานานมาก ซึ่งเนื้อตุ๋นสองชามที่เจียงเสี่ยวไป๋เอามาให้นั้น พวกเขายังแบ่งออกเป็นสองมื้อ

นอกจากนี้ผู้ใหญ่ยังเสียสละให้เด็กทั้งสามคนกิน

หวังซิ่วจวี๋รู้สึกประทับใจมากกับคำพูดของเจียงไห่หยาง

ชีวิตของพวกเขาเมื่อก่อนนั้นลำบากมาก แต่ใครจะคิดว่าภายในปีเดียว ชีวิตของพวกเขากลับมีการเปลี่ยนแปลงราวกับว่าโลกกลับหัวกลับหางแบบนี้

บ้านได้เปลี่ยนจากบ้านทรุดโทรมในอดีตมาเป็นคฤหาสน์ทรงโบราณ เสื้อผ้าเปลี่ยนจากผ้าขาด ๆ มาเป็นเสื้อผ้าแบรนด์ต่างประเทศ เครื่องใช้ในครัวเรือนเปลี่ยนจากไฟฉายแค่อันเดียวเป็นทีวี ตู้เย็น เครื่องซักผ้า วิทยุ เครื่องบันทึกเทป เครื่องปรับอากาศ และอื่น ๆ

แน่นอนว่าไม่ต้องพูดถึงเรื่องอาหาร

เมื่อก่อนเขากินมันฝรั่งแทนข้าวขาว แต่ตอนนี้จะกินปลาหรือเนื้อสัตว์มากเท่าไหร่ก็ได้ตามที่ต้องการ

จากทัศนคติที่มีในตอนนี้ ดูเหมือนว่าเนื้อกระต่ายหม้อนี้ยังไม่อร่อยเท่าเนื้อกระต่ายชามนั้น ทั้งที่ความจริงแล้ว หม้อนี้อร่อยกว่าชามนั้นมาก เพียงแต่ว่าพวกเขามีของกินเต็มหน้าไปหมด

เจียงเสี่ยวไป๋สามารถสัมผัสได้ถึงอารมณ์ที่เปลี่ยนไปของพ่อแม่ได้โดยธรรมชาติ จึงพูดอย่างรวดเร็ว “พ่อ แม่ ทำไมถึงคิดมากล่ะครับ ! รีบกินกันเถอะ ! ”

“ใช่ ๆ กินให้เยอะ ! ”

เจียงไห่หยางหัวเราะออกมา วันที่ยากลำบากได้ผ่านไปแล้ว ไม่จำเป็นต้องคิดถึงมันอีกต่อไป

เขาคีบเนื้อกระต่ายให้กับเจียงชาน และพูดด้วยรอยยิ้ม “เอานี่ ชานชาน กินเยอะ ๆ นะ ! ”

“ขอบคุณค่ะคุณปู่ ! ”

เจียงชานขอบคุณเขาอย่างสุภาพ และกินอย่างมีความสุข

“อ่า ถิงถิง กินเยอะ ๆ เลยนะ ! ”

เจียงไห่หยางคีบเนื้ออีกชิ้นให้เจียงถิง

“ขอบคุณค่ะคุณปู่ ! ”

ทั้งครอบครัวมีช่วงเวลาที่ดีด้วยกันพร้อมทั้งรับประทานอาหารอย่างเอร็ดอร่อย

หลังจากรับประทานอาหารแล้ว เจียงไห่หยางก็พูดว่า “วันนี้แกอยู่บ้าน งั้นไปที่บ้านของน้าแกกันเถอะ”

เจียงเสี่ยวไป๋รู้สึกประหลาดใจ “พ่อครับ ทำไมจู่ ๆ ถึงจะไปบ้านของน้าล่ะ ? ”

“มีอะไรหรือเปล่าครับ ? ”

เจียงไห่หยางกล่าวว่า “ในช่วงตรุษจีน ลุงและอาสามของแกบอกว่าจะสร้างสุสานใหม่ให้ปู่ย่าตายายของแกไม่ใช่หรือ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า เขาจำเรื่องนี้ได้

เจียงไห่หยางกล่าวต่อ “มีช่างหินคนหนึ่งในหลี่เจียผิง ซึ่งหนีจากทางเหนือในช่วงทศวรรษ 1960 และตั้งรกรากอยู่ที่นั่น เขากลายเป็นลูกเขยของหลีเจิ้งจวิ๋น แซ่เดิมของเขาดูเหมือนจะเป็นเสี่ยว แต่ชื่อของเขาคือ เสี่ยวหยาน หลังจากนั้นเขาก็เปลี่ยนมาใช้แซ่หลี่ ตอนนี้ชื่อของเขาคือหลี่เหยียน”

แถวชนบทในยุคนี้ เป็นเรื่องปกติที่ลูกเขยจะเปลี่ยนมาใช้แซ่ของพ่อตา เจียงเสี่ยวไป๋ไม่แปลกใจในเรื่องนี้

“พ่อครับ ที่พ่อจะไปบ้านน้า ก็เพราะจะขอให้อาไปหาหลี่เหยียนมาช่วยเราสร้างสุสานใช่ไหมครับ ? ”

เจียงไห่หยางกล่าวว่า “หลี่เจิ้งจวิ๋นพ่อตาของหลี่เหยียนเป็นลูกพี่ลูกน้องของอาแก ฉันจึงจะขอให้เขาไปช่วยพูดให้”

ในชนบทนั้น เมื่อต้องการขอความช่วยเหลือจากผู้อื่น มักจะกลัวว่าคนอื่นจะไม่ช่วย จึงไปขอให้คนรู้จักที่มีความสัมพันธ์อันดีกับอีกฝ่ายไปช่วยพูดให้ เพราะรู้สึกสบายใจมากกว่า

ตามการวิเคราะห์แล้ว เป็นเพราะพวกเขากลัวว่าจะโดนปฏิเสธ อันเนื่องมาจากยังขาดความมั่นใจ

ทว่าทัศนคติของเจียงเสี่ยวไป๋นั้นแตกต่างออกไป

เขาเป็นแค่ช่างหินไม่ใช่เหรอ ?

เพียงแค่จ่ายเงินให้

คนอื่นให้ค่าจ้างเขา 30-50 หยวน หรือเลี้ยงข้าว แต่ถ้าให้เงินเขาไปโดยตรง 30-50 หยวนเลยก็ได้

ถ้า 30-50 หยวนแล้วยังปฏิเสธ ก็ให้ 100 หยวนไปเลย

ตราบใดที่ให้เงินค่าจ้างมากพอ รับรองว่าช่างพวกนี้จะต้องทำงานให้อย่างเต็มที่ โดยไม่จำเป็นต้องไปขอให้คนรู้จักมาพูดให้ก็ได้ ?

ยังไงก็ตาม เขาเพียงแต่กล้าคิดเรื่องนี้ในใจเท่านั้น แต่เขาไม่กล้าพูดกับเจียงไห่หยางโดยตรง

“โอเค งั้นผมจะพาพ่อไปที่นั่น” เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวอย่างตรงไปตรงมา

เจียงไห่หยางกล่าวว่า “ถ้าอย่างนั้นไปเอาบุหรี่สองห่อและเหล้าสองขวด ใส่ในถุงสองถุง”

วิถีชนบทก็เป็นแบบนี้ จะไปบ้านคนอื่นมือเปล่าไม่ได้ ต้องพกของติดไม้ติดมือมาด้วย เป็นของฝากเมื่อไปบ้านคนอื่น

เจียงเสี่ยวไป๋ปฏิบัติตามคำแนะนำของพ่อ เขาเตรียมบุหรี่และเหล้าทั้งหมดอย่างรวดเร็ว และออกเดินทางไปหลี่เจียผิงพร้อมเจียงไห่หยาง

หลี่เจียผิงอยู่ระหว่างหมู่บ้านหลงกังและหมู่บ้านหวังเจีย

เมื่อก่อนที่ไปหลี่เจียผิง มักจะใช้ถนนเส้นเล็กที่ตรงไปยังหมู่บ้านหลงกังและหมู่บ้านหวังเจีย

ทว่าในตอนนี้ เพื่ออำนวยความสะดวกในการขนส่งขวดพลาสติกไปยังโรงงานผลิตน้ำแร่ เจียงเสี่ยวไป๋จึงได้สร้างถนนเส้นรองที่เชื่อมจากหมู่บ้านหวังเจียตรงไปยังหมู่บ้านหลงกังโดยตรง ถนนเส้นนี้เรียกว่าถนนหลงหวัง ซึ่งมันก็ผ่านหลี่เจียผิงด้วย

ดังนั้น ตอนนี้ก็สามารถไปที่หลี่เจียปิงจากวูลลองกองหรือหมู่บ้านหวังเจียก็ได้แล้ว

อีกทั้งยังเป็นถนนลาดยางทั้งหมด ซึ่งสะดวกสบายมาก

เจียงเสี่ยวไป๋ขับรถจากเจียงวานจนมาถึงหมู่บ้านหวังเจียในเวลาไม่ถึงสิบนาที

พื้นที่บ้านตระกูลหวังแต่เดิมและพื้นที่ทำการเกษตรขนาดใหญ่ตรงหน้าบ้าน ตอนนี้ได้กลายมาเป็นโรงงานทันสมัยขนาดใหญ่ มีอาคารโรงงานที่มีผนังสีขาวและหลังคาสีฟ้าตั้งตระหง่าน

ภายนอกโรงงาน ต้นไม้ที่ปลูกตั้งเรียงกันเป็นแถว พุ่มดอกไม้ สนามหญ้า ฯลฯ ทำให้หมู่บ้านหวังเจียสวยงามขึ้นมาอย่างมาก

นอกจากนี้ยังมีการสร้างบ้านสไตล์จีนให้กับชาวบ้านอีกหลายสิบแห่ง ซึ่งดูเหมือนเมืองโบราณอย่างมาก

“บ้านลุงของแกและคนอื่น ๆ ตอนนี้เปลี่ยนไปมากจริง ๆ ! ”

เจียงไห่หยางเห็นการเปลี่ยนแปลงในหมู่บ้านหวังเจียจากที่มองผ่านหน้าต่างรถ

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “เราจำเป็นต้องส่งขวดพลาสติกจากโรงงานผลิตขวดบรรจุภัณฑ์พลาสติกไปยังอีกโรงงาน จึงจำเป็นต้องสร้างถนน จะไม่ให้มีการเปลี่ยนแปลงได้ยังไงครับ ? ”

เจียงไห่หยางมีรอยยิ้มบนใบหน้า ลูกชายคนที่สองของเขาสร้างการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ให้กับหมู่บ้านหวังเจีย สิ่งนี้ทำให้เขาภูมิใจมาก

เมื่อเห็นว่าพ่อของเขามีความสุข เจียงเสี่ยวไป๋ก็พูดว่า “พ่ออยากไปนั่งที่บ้านของลุงสักพักไหมครับ ? ”

เจียงไห่หยางโบกมือ “ลืมไปเถอะ ไปทำธุระกันก่อนดีกว่า”

หลังจากพูดจบ เขาก็หยุดชั่วครู่ แล้วพูดว่าต่อ “เมื่อกลับมา ค่อยมานั่งพักที่บ้านลุง”

“เอาล่ะ แล้วแต่พ่อเลยครับ” เจียงเสี่ยวไป๋พูดด้วยรอยยิ้ม

เจียงไห่หยางดูเหมือนจะจำอะไรบางอย่างได้ จึงพูดว่า “แล้วเรื่องเหมืองหินที่ให้พวกลุง ๆ ดูแล เป็นยังไงบ้าง”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “เหมืองทั้ง 6 แห่ง ดำเนินการไปด้วยดี ขณะนี้มีการสร้างถนนทุกที่ในชิงโจว และมีหลายสถานที่ ที่ใช้หินจากเหมืองของเรา”

เจียงไห่หยางกล่าวว่า “แล้วหินดอกเบญจมาศที่แกพูดถึงล่ะ ? ขุดได้เท่าไหร่แล้ว ? ”

จากเหมืองทั้งหมด 6 แห่ง มีเพียง 3 แห่งเท่านั้นที่ขุดหินตามปกติ และอีก 3 แห่งที่เหลือใช้ขุดหินดอกเบญจมาศ

ในขณะนี้หินดอกเบญจมาศยังไม่สามารถขายเป็นเงินได้ แต่เนื่องจากมีการขุดแล้ว เจียงไห่หยางจึงกังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้เล็กน้อย

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “มีการขุดหินเบญจมาศจำนวนมาก ซึ่งทั้งหมดที่ขุดขึ้นมายังกองรวมกันอยู่บนภูเขา”

เจียงไห่หยางจึงอดไม่ได้ที่จะถามอย่างเป็นกังวล “แกกองมันไว้แบบนั้นเลยเหรอ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ที่กองหินไว้ที่นั่นก็เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้เป็นที่จับตามอง เรื่องลมฝนมันไม่สำคัญหรอกครับ”

เจียงไห่หยางกล่าวว่า “ฉันว่าควรเปลี่ยนให้เป็นเงินโดยเร็วที่สุด เมื่อทำธุรกิจ การหมุนเวียนเงินทุนเป็นสิ่งสำคัญที่สุด การเก็บสินค้าในมือนาน ๆ จะทำให้ไม่คุ้มทุน”

เจียงเสี่ยวไป๋อดไม่ได้ที่จะยิ้ม “พ่อเองก็เริ่มเข้าใจเรื่องธุรกิจขึ้นมาแล้วเหมือนกัน พ่อดูจะก้าวหน้าไปมาก”

เจียงไห่หยางจ้องมองลูกชายด้วยความโกรธและพูดว่า “แม้ว่าฉันจะไม่เคยทำธุรกิจมาก่อน แต่ฉันยังมีความรู้พื้นฐานอยู่บ้าง แกคิดว่าพ่อของแกเป็นคนโง่งั้นเหรอ ! ”

“ไม่ครับไม่ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋ปฏิเสธอย่างรวดเร็ว