ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1039 ความดื้อรั้น

ตอนที่ 1039 ความดื้อรั้น

ไม่กี่วันต่อมา ครอบครัวของเจียงเสี่ยวไป๋ก็จะได้ไปพักอยู่ที่บ้านของหวังผิง โจวเสี่ยวโจและเหลิ่งเวยจึงเริ่มมาอยู่กับหลินเจียอินมากขึ้น

มีเหลิ่งเวยมาคอยช่วยดูแลลูกแฝด หลินเจียอินจึงเริ่มมีเวลามากขึ้น และได้รับรู้ถึงข่าวสารต่าง ๆ ของเจียงเจียกรุ๊ปจากโจวเสี่ยวโจมากขึ้น

ระหว่างที่รอข่าวจากฉงไห่เยี่ยน เจียงเสี่ยวไป๋กำลังมุ่งเน้นไปที่การวางแผนการก่อสร้างพิพิธภัณฑ์ส่วนตัว และถนนการค้าเชิงวัฒนธรรม

ในไม่ช้า ก็มีข่าวเกี่ยวกับที่ดินผืนที่เขาสนใจ

หลังจากที่เทศบาลชิงโจวจัดประชุม ได้การว่าที่ดินทั้งสองฝั่งของถนนจากหมู่บ้านเซี่ยงเจียถึงหมู่บ้านเจียงวานได้ถูกโอนไปให้เขาแบบเชิงพาณิชย์เป็นที่เรียบร้อยแล้ว โดยมีพื้นที่รวมกว่า 3,600 หมู่

แต่ข่าวเกี่ยวกับโครงการก่อสร้างถนนซุปเปอร์ไฮเวย์ชิงเจียงที่เขารอคอยก็ยังไม่มา

ด้วยเหตุนี้ เขาจึงโทรไปหาหลินต้ากั๋วสองครั้ง ซึ่งทั้งสองสายล้วนบอกให้เขารอก่อน

เจียงเสี่ยวไป๋เองก็ไม่มีทางเลือกเช่นกัน

สิ่งที่เขาทำได้คือรอต่อไป

และในช่วงนี้ ครอบครัวของเขาก็กลับไปที่เจียงวานแล้ว

อย่างไรก็ตามโจวเสี่ยวโจและเหลิ่งเวยก็ยังคงอยู่ข้าง ๆ หลินเจียอินทุกวัน ซึ่งทำให้ทั้งเธอและหวังซิวจวี๋รู้สึกผ่อนคลายมากขึ้น

เวลาได้ผ่านไปอย่างรวดเร็ว กระทั่งเข้าสู่เดือนมิถุนายนอีกครั้ง

ในวันเด็กเมื่อปีที่แล้ว เจียงเสี่ยวไป๋ได้มอบวันเด็กที่น่าจดจำให้กับเจียงชานไป

ในปีนี้ เมื่อมีเด็ก ๆ ถึงสี่คนอยู่ที่บ้าน วันเด็กจึงได้รับการเฉลิมฉลองอย่างยิ่งใหญ่มากขึ้น ซึ่งทำให้ทั้งเจียงชานและเจียงถิงมีความสุขมาก

ในวันรุ่งขึ้น เจียงเสี่ยวไป๋กลับมาที่สำนักงานหลังจากที่เขาเข้าสอนที่คณะวิชาธุรกิจการจัดการมา และในที่สุดเขาก็ได้รับโทรศัพท์จากหลินต้ากั๋ว

ผู้บังคับบัญชาได้อนุมัติการลงทุนของบริษัทการลงทุนเจียงเฉิงในการสร้างทางด่วนแล้ว

แต่สุดท้ายโครงการขนาดใหญ่เช่นนี้ไม่จำเป็นต้องจัดสรรเงินทุนจากแหล่งอื่น บริษัทลงทุนเจียงเฉิงจะเป็นผู้ลงทุนและก่อสร้างทั้งหมดเอง ซึ่งถือเป็นการทดลองอย่างหนึ่งเช่นกัน

อย่างไรก็ตาม นี่เป็นเพียงแค่ส่วนที่เริ่มก่อสร้างจากหวงโจวไปยังเจียงเฉิงเท่านั้น

แต่สำหรับระยะทางจากชิงโจวไปถึงหวงโจว เบื้องบนคิดว่าต่อให้ผู้ลงทุนเป็นบริษัทลงทุนเจียงเฉิงก็ยังมีความเสี่ยงอยู่ดี พวกเขาจึงไม่แนะนำให้ลงทุน

เจียงเสี่ยวไป๋รู้สึกผิดหวังเมื่อได้ยินข่าว

ถ้าหากว่าไม่สามารถสร้างถนนจากชิงโจวถึงหวงโจวได้จริง ๆ ก็จะยังคงมีอุปสรรคในการขนส่งผลิตภัณฑ์ของเจียงเจียกรุ๊ปเหมือนเดิม

นี่ไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการเลย

หากเขาต้องการทำกำไรจากการลงทุนสร้างทางด่วนจริง ๆ เขาก็สามารถลงทุนจากเทียนจิงหรือเซี่ยงไฮ้ก็ได้ นั่นคือทางเลือกที่ดีที่สุดสำหรับการลงทุน

“ลุงรองครับ หากเป็นแบบนี้ งั้นผมไม่ลงทุนแล้ว ! ”

หลินต้ากั๋วกล่าวว่า “ส่งโครงการไปแล้ว นายบอกจะไม่ลงทุนก็ไม่ลงทุนแล้วเหรอ นี่มันไม่ใช่เรื่องเล่นนะ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ลุงรอง ลุงเองก็รู้ว่าที่ผมเสนอให้สร้างถนนซุปเปอร์ไฮเวย์ชิงเจียงก็เพื่อที่จะสามารถขนส่งผลิตภัณฑ์ของเจียงเจียกรุ๊ปไปยังทุกภาคส่วนของประเทศได้อย่างรวดเร็ว ตอนนี้เมื่อไม่สามารถบรรลุความตั้งใจของผมได้ แล้วทำไมผมต้องไปเปลืองแรงเปลืองความคิดด้วย ? ”

หลินต้ากั๋วพูดด้วยความโกรธว่า “ทำไมนายถึงต้องเอาตัวเองเป็นหลักเสมอ ? ”

“คิดถึงส่วนรวมบ้างสิ ! ”

“ถึงแม้ถนนซุปเปอร์ไฮเวย์ชิงเจียงจะไม่ได้ถูกสร้างขึ้นก็จริง แต่ทางด่วนหวงเจียงก็ยังคงถูกสร้างขึ้นอยู่ ทั้งยังเป็นเส้นทางคมนาคมหลักของมณฑลจีนตอนกลางอีกด้วย ! ”

“ลองคิดดูสิว่าสิ่งนี้จะช่วยกระตุ้นเศรษฐกิจของภูมิภาคได้มากแค่ไหน ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ผมก็เป็นแค่เพียงพลเมืองตัวเล็ก และเป็นนักธุรกิจตัวจ้อย ผมไม่ได้อยากทำเพื่อส่วนรวมขนาดนั้นได้ และผมก็ไม่จำเป็นต้องทำเพื่อคนส่วนมากระดับนั้นด้วย”

“ผมอยู่จุดไหน ผมก็คิดจากมุมมองจุดนั้น ! ”

“ผมทำได้เพียงคิดและทำตามมุมมองที่ผมยืนอยู่ในตอนนี้เท่านั้น”

หลังจากได้ยินสิ่งนี้ หลินต้ากั๋วก็พูดด้วยความโกรธ “นายคิดอะไรอยู่ ? ”

“แม้ว่าจะไม่มีถนนซุปเปอร์ไฮเวย์จากชิงโจวไปยังหวงโจว แต่ก็ยังมีถนนซุปเปอร์ไฮเวย์จากหวงโจวมายังเจียงเฉิง นั่นก็สามารถอำนวยความสะดวกให้ผลิตภัณฑ์จากเจียงเจียกรุ๊ปมาถึงเจียงเฉิงได้สะดวกเหมือนกัน ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ผมก็ยังยืนยันคำเดิมว่าถ้าจะสร้างแค่จากหวงโจวถึงเจียงเฉิง สร้างหรือไม่สร้างล้วนไม่ต่างกันเลย”

หลินต้ากั๋วส่ายหัวเมื่อได้ยินสิ่งนี้ “ฉันล่ะยอมนายจริง ๆ ! ”

เขาถอนหายใจด้วยความโมโห “อย่างไรก็ตาม แม้ว่าผู้บังคับบัญชาจะไม่เห็นด้วยที่จะให้บริษัทการลงทุนเจียงเฉิงมาร่วมลงทุนในการก่อสร้างทางด่วนจากชิงโจวถึงหวงโจว แต่พวกเขาก็ไม่ได้ห้ามไม่ให้ก่อสร้างทางด่วน”

เจียงเสี่ยวไป๋ตกตะลึง และถามด้วยความสับสน “ลุงรอง ลุงหมายความว่าอะไร ? ”

หลินต้ากั๋วกล่าวว่า “มองอีกมุมหนึ่ง หากนายต้องการสร้างทางด่วนเส้นนั้นจริง ๆ ก็สามารถลงทุนในนามเจียงเจียกรุ๊ปได้”

“จริงเหรอครับ ? ” เจียงเสี่ยวไป๋มีความสุขมากมื่อได้ยินแบบนั้น และเสียงของเขาก็สั่นเล็กน้อย

“จริงสิ ! ” หลินต้ากั๋วตอบรับ และกล่าวว่า “แม้ว่าเงินทุนของบริษัทลงทุนเจียงเฉิงจะไม่ใช่กองทุนทางการเงิน แต่พวกเขาก็ถูกลงทุนโดยสำนักงานใหญ่ของประเทศจีนด้วยเหมือนกัน ที่จริงแล้วมีเงินทุนของเทศบาลเจียงเฉิงที่ยืมมาจากเจียงเจียกรุ๊ปด้วยเหมือนกัน แต่เงินที่ยืม แน่นอนว่าจะต้องจ่ายคืนในที่สุด”

“ดังนั้นความเสี่ยงทางการเงินก็ยังคงต้องได้รับการพิจารณาก่อน”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและกล่าวต่อว่า “ผมเข้าใจ แต่ตราบใดที่ผู้มีอำนาจอนุมัติการก่อสร้างได้ จะให้เจียงเจียกรุ๊ปออกเงินทุนส่วนนี้ก็ไม่มีปัญหาเช่นกัน”

หลินต้ากั๋วไม่คาดคิดว่าเจียงเสี่ยวไป๋จะมุ่งมั่นขนาดนี้ เขาพูดอย่างเคร่งขรึมว่า “คิดจะทำจริง ๆ เหรอ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ยังจะต้องคิดอะไรอีก ต้องทำสิครับ ! ”

หลินต้ากั๋วพูดต่อ “ในเมื่อนายตัดสินใจแล้ว เดี๋ยวฉันจะส่งรายงานตามแผนโดยรวมของถนนซุปเปอร์ไฮเวย์ชิงเจียงให้ ถนนส่วนตั้งแต่หวงโจวถึงเจียงเฉิงก็จะยังคงได้รับการลงทุนจากบริษัทลงทุนเจียงเฉิง และส่วนจากชิงโจวถึงหวงโจวจะลงทุนโดยเจียงเจียกรุ๊ป”

“ไม่มีปัญหาครับ ! ” เจียงเสี่ยวไป๋เห็นด้วยทันที

จากนั้น เขาก็ถามคำถามสำคัญต่อว่า “แล้วรายได้จากการลงทุนล่ะ ? ”

หลินต้ากั๋วพูดต่อ “รายได้จะยังคงเป็นไปตามแผนเดิมอยู่ แถมนักลงทุนจะเก็บค่าผ่านทางเป็นเวลา 50 ปี และสิทธิในการเก็บค่าผ่านทางจะถูกส่งมอบให้กับรัฐบาลหลังจากผ่านไป 50 ปีแล้ว”

“นั่นไม่ใช่ปัญหา ! ” เจียงเสี่ยวไป๋เห็นด้วยโดยไม่ลังเล

“เอาแบบนี้แล้วกัน เมื่อออกเอกสารอย่างเป็นทางการแล้ว เราจะเริ่มก่อสร้างได้ ! ” หลังจากที่หลินต้ากั๋วพูดจบ เขาก็วางสายโทรศัพท์ไปในทันที

ที่จริงเขาดีใจมากที่เจียงเสี่ยวไป๋ยืนกรานที่จะสร้างถนนซุปเปอร์ไฮเวย์จากชิงโจวไปยังหวงโจว

ถ้าไม่เช่นนั้น ตัวเขาเองก็จะไม่ต่อสู้เพื่อนโยบายนี้

แต่สำหรับเจียงเสี่ยวไป๋นั้น เขาได้ปรับแผนเดิมทั้งหมด

เพราะอย่างไรแล้วถนนซุปเปอร์ไฮเวย์จากชิงโจวไปยังหวงโจวจะดำเนินการโดยเจียงเจียกรุ๊ปทั้งหมด ฉะนั้นเจียงเจียกรุ๊ปจะต้องดำเนินโครงการนี้ให้สำเร็จด้วยตนเอง

เขาจุดบุหรี่แล้วสูบมัน และคิดอย่างรวดเร็วในใจ

ไม่นาน บุหรี่ที่ก็หมด และเขาก็ตัดสินใจได้ในทันที

เขาขอให้หลี่ชิงอีโทรหาเมิ่งเสี่ยวเป่ย และหลังจากที่เล่าเรื่องนี้แล้ว เขาก็พูดว่า “นั่นคือสิ่งที่จะเกิดขึ้น คุณต้องเตรียมตัวอีกครั้ง”

เมิ่งเสี่ยวเป่ยกล่าวว่า “เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับเทศบาลชิงโจวและทางหวงโจวด้วย กับฝั่งชิงโจวยังพอคุยง่าย ทว่าฝั่งหวงโจวนั้น ฉันคิดว่าเราต้องส่งคนไปพูดคุยค่ะ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “เรื่องนั้นเดี๋ยวผมจะไปหานายกเทศมนตรีจางเอง เพราะเขาเองก็จะต้องออกหน้าพูดคุยกับทางฝั่งของหวงโจว”

“ได้ค่ะ ! ” เมิ่งเสี่ยวเป่ยตอบรับและกลับไปทำงาน

หลังจากที่เจียงเสี่ยวไป๋โทรหาจางอี้เต๋อ เขาก็ได้ออกจากสำนักงานและให้จางเสี่ยวชุ่นไปส่งเขาที่สำนักงานเทศบาล

คราวนี้เขาได้พาหลี่ชิงอีไปด้วย

ท้ายที่สุดแล้วหลี่ชิงอีจะมีส่วนร่วมในภารกิจต่อไปอีกมากมาย และแน่นอนว่าเขาเองไม่มีเวลามากขนาดนั้น

เจียงเสี่ยวไป๋ได้มาถึงห้องทำงานของจางอี้เต๋ออย่างรวดเร็ว