ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1040 วิธีแก้ปัญหา

ตอนที่ 1040 วิธีแก้ปัญหา

“มีเรื่องด่วนอะไรเหรอ ? ”

“ถึงได้ขอให้ฉันเลื่อนการประชุมเพราะอยากเจอฉันตอนนี้น่ะ ? ”

เมื่อเห็นเจียงเสี่ยวไป๋ จางอี้เต๋อก็พูดด้วยความโกรธในทันที

เพราะนั่นคือเจียงเสี่ยวไป๋ ถ้าเป็นคนอื่นคงจะรอจนกว่าเขาจะประชุมเสร็จ

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “เรื่องนี้สำคัญกว่ามาก ไม่เช่นนั้นผมจะไม่รบกวนขนาดนี้หรอก”

จางอี้เต๋อไม่เคยจัดการกับเจียงเสี่ยวไป๋ได้เลยสักครั้ง แต่เขาไม่เคยเห็นเจียงเสี่ยวไป๋จริงจังขนาดนี้มาก่อน เขาจึงอดไม่ได้ที่จะแปลกใจ แล้วถามว่า “แล้วมันเกิดอะไรขึ้น ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ผลของการก่อสร้างถนนซุปเปอร์ไฮเวย์ที่ผมบอกคุณครั้งล่าสุดออกมาแล้ว”

เมื่อจางอี้เต๋อได้ยินสิ่งนี้ เขาก็มีพลังขึ้นมาทันที

ที่แท้เป็นเรื่องนี้นี่เอง ไม่น่าแปลกใจเลยที่เจียงเสี่ยวไป๋จะรีบร้อนขนาดนี้

“เยี่ยมมาก ! ” จางอี้เต๋อปรบมือ แล้วพูดอย่างตื่นเต้น “แล้วการก่อสร้างจะเริ่มเมื่อไหร่ล่ะ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มอย่างขมขื่นและพูดว่า “แต่นายกเทศมนตรีจาง ที่ผมอยากเจอคุณอย่างเร่งด่วนเพราะมีการเปลี่ยนแปลงบางอย่าง”

ฮะ ?

จู่ ๆ จางอี้เต๋อก็เริ่มกังวลขึ้นมา เขาถามอย่างรวดเร็วว่า “ทำไมล่ะ ? ไม่ได้รับการอนุมัติเหรอ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋เล่าเรื่องนี้ให้เขาฟังอีกครั้ง

หลังจากได้ยินสิ่งนี้ จางอี้เต๋อก็เคร่งขรึมเล็กน้อย เขามองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋และพูดว่า “แต่ถนนซุปเปอร์ไฮเวย์ทั้งหมดจากชิงโจวถึงหวงโจวจะถูกลงทุนโดยเจียงเจียกรุ๊ป เงินทุนของคุณสามารถทำได้ใช่ไหม ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า

“เรื่องเงินทุนไม่ใช่ปัญหา ปัญหาก็คืองานทั้งหมดบนถนนซุปเปอร์ไฮเวย์ชิงหวงจะต้องเสร็จสิ้นด้วยเจียงเจียกรุ๊ปเอง ซึ่งเราจะต้องไปคุยกับทางเทศบาลหวงโจวด้วย”

“ถ้าหวงโจวไม่ให้ความร่วมมือ งานของเราจะยากมาก”

จางอี้เต๋อกล่าวว่า “เรื่องนี้ คุณเอาสำเนาแผนถนนซุปเปอร์ไฮเวย์มาให้ฉัน แล้วฉันจะไปที่หวงโจวเพื่อติดต่อกับนายกเทศมนตรีจ้าวเอง”

เจียงเสี่ยวไป๋หยิบแผนออกจากกระเป๋าถือของเขา แล้วยื่นให้กับจางอี้เต๋อ “นี่คือแผนที่ผมเคยทำไว้ก่อนหน้านี้ มันเป็นแผนที่มีถนนซุปเปอร์ไฮเวย์ชิงเจียงรวมอยู่ด้วย ยังไม่มีแผนแยกต่างหากสำหรับส่วนตั้งแต่ชิงโจวไปถึงหวงโจว”

จางอี้เตอรับมันมาพลิกดูอย่างรวดเร็ว และพูดขณะอ่านว่า “แต่แบบแผนโดยรวมใช้งานได้ดีกว่า เพราะแผนแบบแยกอาจใช้ไม่ได้ผลเท่าไหร่”

ดวงตาของเจียงเสี่ยวไป่เป็นประกายเมื่อเขาสังเกตเห็นว่าจางอี้เต๋อใช้คำว่า “ใช้งานได้ดี”

แน่นอนว่าตำแหน่งนี้ไม่ใช่ว่าใครจะเข้ามาทำก็ได้ เขาจะต้องมีความเก่งและชำนาญในการมองภาพรวมออก

เขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกมั่นใจและไม่สนใจว่ามันจะเป็นอย่างไรต่อหลังจากนี้

นี่เป็นครั้งแรกที่จางอี้เต๋อเห็นแผนถนนซุปเปอร์ไฮเวย์ชิงเจียงที่จัดทำโดยเจียงเสี่ยวไป๋ เขาดูมันอย่างจริงจังมากและคิดไปด้วยขณะอ่าน เขาใช้เวลาเกือบชั่วโมงจึงจะอ่านเสร็จ

หลังจากปิดสมุดแผนลง จางอี้เต๋อก็ตกตะลึงในทันที

ผู้ชายคนนี้ เจียงเสี่ยวไป๋เขาเป็นอัจฉริยะและรู้หลายสิ่งหลายอย่างมากจริง ๆ

เขาคิดไม่ออกเลยจริง ๆ ว่าคน ๆ หนึ่งจะรู้ได้มากขนาดนี้ได้อย่างไร !

เขาอยากเปิดสมองของเจียงเสี่ยวไป๋เหลือเกิน เขาอยากรู้ว่าด้านในนั้นมันใส่อะไรเอาไว้ !

แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาพูดถึงไร้สาระ เอาจริง ๆ เขาเองก็ยังไม่เข้าใจในรายละเอียดบางอย่างของแผนอย่างถ่องแท้ เขาจึงถามเจียงเสี่ยวไป๋

เจียงเสี่ยวไป๋รู้ทุกอย่างโดยธรรมชาติและพูดออกมาอย่างคล่องแคล่ว

ผ่านไปหนึ่งชั่วโมงเศษกว่าที่การสนทนาจะสิ้นสุดลง

จางอี้เต๋อยกข้อมือขึ้นดูนาฬิกา “เฮ้ สี่โมงแล้ว ฉันยังไม่ได้กินอะไรเลย คุณอยากกินอะไรด้วยกันไหม ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋โบกมือ “ผมยังไม่กินตอนนี้ ผมกินไม่ได้ถ้ายังกลับไม่ถึงบ้าน ผมจะกลับไปกินที่บ้าน”

จางอี้เต๋อฮึดฮัดนิดหน่อย และพูดว่า “เอาล่ะ คุณไปทำงานเถอะ ฉันก็จะไม่กินเหมือนกัน ฉันจะเตรียมตัวและไปที่หวงโจวในเช้าวันพรุ่งนี้”

“ลำบากท่านผู้นำแล้ว” เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวอย่างขอบคุณและชี้ไปที่หลี่ชิงอี แล้วพูดว่า “อ๋อ และนี่คือเลขาของผม หลี่ชิงอี ! ”

ทั้งสองคนเริ่มคุยกันเรื่องงานทันทีที่พบกัน เลยไม่มีเวลาแนะนำตัวเองและไม่ได้คุยกันเลยจนกระทั่งตอนนี้

“สวัสดีค่ะนายกเทศมนตรีจาง ! ”

“ฝากเนื้อฝากตัวนะคะ ! ”

หลี่ชิงอีกล่าวทักทาย

จางอี้เต๋อยิ้มแล้วพูดว่า “สวัสดีเลขาหลี่ ! ”

เขายื่นมือไปจับมือกับหลี่ชิงอี

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “นายกเทศมนตรีจาง ถ้าคุณไปที่หวงโจวก็พาหลี่ชิงอีไปด้วยสิ คุณสามารถให้เธอจัดการงานในส่วนของเจียงเจียกรุ๊ปได้”

จางอี้เต๋อเหลือบมองหลี่ชิงอีและพยักหน้า

ถนนซุปเปอร์ไฮเวย์ชิงเจียงจากชิงโจวถึงหวงโจวได้รับการลงทุนทั้งหมดโดยเจียงเจียกรุ๊ป โครงการทั้งหมดจึงจำเป็นที่จะต้องจะได้รับการพิจารณาจากเจียงเจียกรุ๊ป การมีตัวแทนของเจียงเจียกรุ๊ปไปด้วยจะเป็นการดีมาก

เขาพูดกับหลี่ชิงอีว่า “เอาล่ะ ฉันจะออกเดินทางตอนหกโมงเช้าพรุ่งนี้ เธอมารอฉันอยู่ที่ประตูสำนักงานเทศบาลได้เลยนะ”

“รับทราบค่ะ นายกเทศมนตรีจาง ! ” หลี่ชิงอีตอบรับพร้อมกับแสดงความเคารพ

เจียงเสี่ยวไป๋คิดอยู่พักหนึ่ง แล้วพูดว่า “นายกเทศมนตรีจาง พรุ่งนี้ผมจะจัดรถให้คุณไปที่หวงโจวเอง ! ”

จางอี้เตอตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งและพูดด้วยรอยยิ้ม “ทำเหมือนฉันไม่มีรถไปได้ จะจัดให้ทำไม ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ในตอนนี้ ถนนจากชิงโจวไปยังหวงโจวไม่ค่อยราบลื่นสักเท่าไหร่ และรถของคุณไม่สามารถขับเร็วได้ ผมจะขอให้จางเสี่ยวชุ่นขับรถแลนด์โรเวอร์เพื่อพาคุณไปที่นั่นในวันพรุ่งนี้ดีกว่า”

จางอี้เต๋อมีความสุขหลังจากได้ยินสิ่งนี้และพูดด้วยรอยยิ้ม “คุณกำลังพยายามหาวิธีอื่นเพื่อเร่งงานให้เร็วขึ้นนี่เอง”

เขาตบต้นขาแล้วพูดว่า “เอาล่ะ งั้นฉันจะไม่เตรียมคนขับรถ คุณให้เสี่ยวจางมารับฉันที่บ้านตอนตีห้าครึ่งได้เลย ! ”

“ครับผม ! ” เจียงเสี่ยวไป๋รับคำ ก่อนที่จะยืนขึ้นและขอตัวออกมา

เขาไม่ได้กลับไปที่สำนักงานแล้ว แต่ขอให้จางเสี่ยวชุ่นพาเขากลับไปที่เจียงวานเลย

ระหว่างทาง เขาพูดกับจางเสี่ยวชุ่นว่า “หลังจากที่คุณพาฉันกลับวันนี้ พรุ่งนี้คุณขับรถแลนด์โรเวอร์พานายกเทศมนตรีจางไปที่หวงโจว และรอจนกว่าเขาจะกลับมาด้วยนะ”

จางเสี่ยวชุ่นกล่าวว่า “ผมไม่มีปัญหาอะไร แต่คุณล่ะ คุณจะไปทำงานอย่างไร ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มแล้วพูดว่า “ฉันขับรถเองได้ แค่ทุกวันนี้ฉันขับรถเชอโรกีเป็นส่วนใหญ่”

หลังจากพูดจบแล้ว เขาก็พูดกับหลี่ชิงอีว่า “ชิงอี โทรหาเฉินเซียนจิ้นด้วยนะ แจ้งว่าจะมีคนติดตามนายกเทศมนตรีจางไปยังหวงโจวพรุ่งนี้ รับคนที่มาด้วยทั้งหมดนั้นและไปรับนายกเทศมนตรีจาง”

“นอกจากนี้คุณต้องทำงานให้ละเอียด ตอนบ่ายนี้กลับไปแล้วก็ไปซื้อเซ็ตของขวัญที่ร้านโยวผิ่น จากนั้นแจ้งโรงอาหารที่สำนักงานใหญ่ว่าให้พวกเขาเตรียมอาหารเช้าให้นายกเทศมนตรีจางในวันพรุ่งนี้ด้วย”

“ได้ค่ะ ! ” หลี่ชิงอีตอบ และอดไม่ได้ที่จะชื่นชมเขา ผู้ช่วยเจียงต่างหากที่สมควรถูกเรียกว่าเลขา เพราะเขาคิดได้ละเอียดรอบคอบเหลือเกิน

ฉันยังต้องเรียนรู้อะไรอีกเยอะ

หลังจากที่มาถึงลานจอดรถใต้ดิน จางเสี่ยวชุ่นก็ได้ขับรถแลนด์โรเวอร์และไปส่งหลี่ชิงอีต่อ ขณะที่เจียง เสี่ยวไป๋ก็กลับบ้าน

“ผู้ช่วยเจียง วันนี้คุณกลับมาเร็วจัง”

เมื่อเข้าไปในสนามหญ้า เหลิ่งเวยก็กำลังเดินอุ้มเด็กทารกอยู่ในสนามหญ้า ทันทีที่เธอเห็นเจียงเสี่ยวไป๋ เธอก็กล่าวสวัสดีด้วยรอยยิ้มทันที

“คุณอุ้มห่าวห่าวอยู่เหรอ ! ” เจียงเสี่ยวไป๋มองดูและถามด้วยรอยยิ้ม

เหลิ่งเวยกล่าวต่อว่า “ใช่แค่ะ คุณป้ากำลังดูอันอันอยู่ ! ”

“ต้องรบกวนคุณแล้ว ! ” เจียงเสี่ยวไป๋พูดและถามต่อว่า “ประธานอยู่ที่ไหนล่ะ ? ”

เหลิ่งเวยพูดว่า “ประธานและเลขาโจวอยู่ในห้องหนังสือ คุณจะให้ฉันไปเรียกพวกเธอไหมคะ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋ส่ายหัวแล้วเอื้อมมือไปอุ้มเจียงห่าว เขาพูดด้วยรอยยิ้มว่า “มา มาให้ฉันอุ้มลูกหน่อยสิ คุณไปพักผ่อนเลยก็ได้”

เขายื่นกระเป๋าให้เหลิ่งเวย

เหลิ่งเวยส่งเจียงห่าวให้กับเจียงเสี่ยวไป๋ แล้วหยิบกระเป๋านั้นไปเก็บให้ ส่วนเจียงเสี่ยวไป๋ก็กำลังเล่นกับลูกสาวตัวน้อยในอ้อมแขน