ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1047 มอบสวัสดิการ

ตอนที่ 1047 มอบสวัสดิการ

ในการประชุมครั้งนี้ก็มีเปากันฉวนและโหยวโหย่วหยูจากฝ่ายสำนักงานเป็นประธาน หลังจากหลินเจียอินได้ประกาศเริ่มการประชุม แต่ละแผนก แต่ละโรงงาน และแต่ละบริษัทต่าง ๆ ก็ได้เริ่มรายงานสถานการณ์งานในส่วนที่ตัวเองรับผิดชอบ โดยเริ่มตั้งแต่เมิ่งเสี่ยวเป่ยเป็นคนแรก

เนื่องจากมีคนที่จะต้องรายงานหลายคน ถึงแม้ว่าจะเป็นรายงานสั้น ๆ แต่โดยรวมก็ได้กินเวลาไปถึงสองชั่วโมง

หลังจากที่พักไปได้ครึ่งชั่วโมง หลินเจียอินและเฝิงเยี่ยนหงก็ได้กลับมาที่ห้องทำงานเพื่อเลี้ยงลูก ๆ ต่อ จนผ่านช่วงพักเที่ยงไป การประชุมก็ได้เริ่มดำเนินต่ออีกครั้ง

ซึ่งการประชุมในช่วงบ่ายนี้มีเจียงเสี่ยวไป๋เป็นประธานการประชุม

“ในช่วงเช้า แต่ละแผนกได้รายงานเกี่ยวกับงานของตนในช่วงครึ่งแรกของปีนี้ไปแล้ว ซึ่งทุกคนก็เห็นและเข้าใจตรงกัน ขอบคุณในความพยายามของทุก ๆ คน”

หลังจากที่เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวเสร็จ เขาก็มองไปที่หลินเจียอินและพูดว่า “หลังจากที่ประธานหลินได้พิจารณาแล้ว ทางเราจึงได้ตัดสินใจที่จะให้สิ่งตอบแทนสำหรับทุกคนที่อยู่ที่นี่”

“แปะ แปะ แปะ…”

จู่ ๆ เสียงปรบมืออันอบอุ่นก็ได้ดังขึ้น และสายตาของทุกคนต่างก็จ้องมองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋อย่างคาดหวัง

ที่ผ่านมาเจียงเจียกรุ๊ปมักจะแจกโบนัสก้อนใหญ่เสมอ เพียงแต่คราวนี้น่าจะเป็นเงินก้อนใหญ่ไม่น้อย

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “ทุกคนใจเย็นก่อน อย่าเพิ่งเข้าใจผิดกัน ฉันกำลังพูดถึงสวัสดิการ ไม่ใช่แจกเงินโบนัสหรอกนะ”

ฮะ ?

ทุกคนเมื่อได้ยินแบบนั้น ต่างคนต่างก็แสดงท่าทีตกตะลึงออกมา

ก็นึกว่าจะได้รับเป็นเงินก้อนใหญ่เสียอีก !

ไม่คิดเลยว่าจะไม่ใช่การแจกเงินโบนัส

ทว่าไม่ได้มีใครผิดหวังมากนัก

เพราะอย่างไรทุกคนในที่นี้ก็มีเงินเดือนที่สูงและได้โบนัสประจำปีเยอะอยู่แล้ว ถ้าให้พูดกันตามตรงเลยก็คือผู้บริหารในเจียงเจียกรุ๊ปต่างก็มีฐานะที่ร่ำรวยกันทั้งนั้น !

“ผู้ช่วยเจียง คุณอย่ามาอ้อมค้อมเลย รีบบอกเรามาเถอะว่ามันคืออะไรกันแน่ ! ”

“ใช่ คุณเห็นไหมว่าเราทุกคนตั้งตารอมันอยู่ บอกมาเร็ว ๆ เถอะ ! ”

“คุณจะให้บัตรกำนัลสปานวดเท้ากับเราคนละสองสามใบเหรอ ? ”

“……”

คนส่วนใหญ่ที่นี่ต่างคุ้นเคยและสนิทกับเจียงเสี่ยวไป๋มาก ดังนั้นพวกเขาจึงพูดคุยกันอย่างเป็นกันเอง

และคนที่พูดถึงการออกบัตรกำนัลของสปานวดเท้าก็คือหลี่เฉิงหรู

แต่เจียงเสี่ยวไป๋ก็ได้ยิ้มและพูดออกมาว่า “”ลืมบัตรกำนัลของสปานวดเท้าไปได้เลย ท่านประธานได้ตัดสินใจแล้วว่าจะจัดทริปให้เราทุกคนในที่นี้ไปเที่ยวเทียนจิง เซี่ยงไฮ้ และกวางตุ้งเป็นเวลา 7 วัน”

“ไปเทียนจิง ! ”

“เยี่ยมมาก ฉันอยากไปดูจัตุรัสเทียนอันเหมินมานานแล้ว ! ”

“ในที่สุดฉันก็ได้เห็นเทียนอันเหมินด้วยตาของฉันเอง ! ”

“ยังมีพระราชวังต้องห้ามอีก ฉันอยากไปดูความยิ่งใหญ่ของมันมาก”

“ยังมีกำแพงเมืองจีนด้วย ว่ากันว่าหากไปไม่ถึงกำแพงเมืองจีน ไม่ใช่วีรบุรุษ ฉันอยากเป็นวีรบุรุษสักครั้ง ! ”

“ฉันได้ยินมาว่าเซี่ยงไฮ้เป็นมหานครที่ใหญ่ที่สุด ฉันอยากไปเยือนดูสักครั้ง”

“คุณไม่เคยได้ยินที่รองประธานเฉินบอกเหรอว่ากวางตุ้งเป็นเมืองที่ทันสมัยที่สุด อั้ยหยา ฉันอยากไปเสียแล้วสิ”

“……”

ทุกคนต่างมีความสุขเมื่อได้ยินเกี่ยวกับทริปท่องเที่ยวเจ็ดวันที่เทียนจิง เซี่ยงไฮ้ กวางตุ้งและเซินเจิ้น

พวกเขาส่วนใหญ่ต่างก็ตื่นเต้นที่จะได้ไปเทียนจิง ที่เป็นเมืองหลวงของประเทศตัวเอง

เหตุผลที่เจียงเสี่ยวไป๋เลือกจัดทริปท่องเที่ยวในทั้งสามเมืองนี้ก็มาจากการตัดสินใจที่ได้พิจารณามาดีแล้ว

เพราะปัจจุบันนี้ในปี 1984 ผู้คนไม่ค่อยสนใจจุดชมวิวเด่น ๆ อย่างภูเขาหวงซาน ภูเขาไท่ซาน และภูเขาหัวซานกันมากนัก

สาเหตุหลักเลยก็คือเศรษฐกิจในยุคนี้ยังไม่พัฒนามากนัก ผู้คนปรารถนาที่จะได้เห็นความเจริญรุ่งเรืองในเมืองใหญ่มากกว่าทิวทัศน์ธรรมชาติที่งดงาม

ยิ่งไปกว่านั้น ชิงโจวก็ยังเป็นสถานที่ที่มีภูเขาอยู่แล้ว

เมื่อคุณคุ้นเคยกับการเห็นภูเขาและแม่น้ำ เวลาที่คุณมองดูภูเขาที่อื่น มันก็เป็นเหมือนกัน

แต่การไปเทียนจิง เซี่ยงไฮ้ และกวางตุ้งนั้นแตกต่างออกไป

เพราะทั้งสามแห่งนี้ล้วนเป็นสามมหานครที่โดดเด่นมากที่สุดในประเทศจีน มันมีเศรษฐกิจที่เจริญรุ่งเรืองและบรรยากาศทางสังคมที่เปิดกว้าง

การที่ให้ผู้บริหารระดับสูงและระดับกลางของเจียงเจียกรุ๊ปไปเที่ยมชมเมืองใหญ่นี้ไม่เพียงแต่เป็นการให้รางวัลพวกเขาเท่านั้น แต่ยังเป็นการส่งเสริมให้พวกเขาไปเรียนรู้ ไปเปิดโลกทัศน์ของตนเองอีกด้วย

เจียงเสี่ยวไป๋ได้ยกมือขึ้นเพื่อหยุดการสนทนา

เขาหันไปพูดกับเปากันฉวนว่า “ผู้อำนวยการเปา ฝากจัดการเรื่องนี้ด้วยนะ เราจะเดินทางโดยเครื่องบินและพักในโรงแรมที่ดีที่สุด”

“ครับ ! ”

เปากันฉวนยิ้มรับ

หลังจากจัดการเรื่องสวัสดิการเสร็จแล้ว เจียงเสี่ยวไป๋ก็พูดต่ออีกว่า “สำหรับปัญหาที่เกิดขึ้นในช่วงครึ่งปีแรก เราจะไม่จัดการทุกเรื่องในการประชุมใหญ่ แต่รอให้จบการประชุมแล้วค่อยแยกกันไปแก้ปัญหาทีละจุด”

หลังจากพูดจบ เขาก็เหลือบมองทุกคนและพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ต่อไป ฉันขอพูดถึงจุดเน้นของงานในช่วงครึ่งหลังของปีก่อน”

“อย่างแรกเลยก็คือ เราจะต้องเพิ่มกำลังผลิตของโรงงานผลิตแต่ละแห่ง เนื่องจากจำนวนร้านสะดวกซื้อในเครือโฮมส์อินมีปริมาณเยอะขึ้น สินค้าของเราจึงเริ่มเพียงพอต่อความต้องการ”

“ในสถานการณ์แบบนี้ หากไลน์การผลิตใดควรขยายก็ขยาย หากโรงงานไหนควรเพิ่มไลน์การผลิตใหม่ก็ให้เพิ่มได้เลย”

“สรุปก็คือ เป้าหมายในครึ่งปีหลังนี้ ขอให้ทุกโรงงานเพิ่มกำลังผลิตของตัวเองอย่างน้อยสามสิบเปอร์เซ็นต์”

เฉินหยวนเฉาซึ่งเป็นคนรับผิดชอบแผนกอุตสาหกรรมกล่าวว่า “ประธานและผู้ช่วยเจียงมั่นใจได้เลยว่าแผนกอุตสาหกรรมได้เตรียมพร้อมสำหรับที่จะเพิ่มกำลังการผลิตไว้แล้ว เราสามารถเพิ่มกำลังการผลิตสามสิบเปอร์เซ็นต์ในช่วงครึ่งหลังของปีนี้ได้อย่างแน่นอน”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าและกล่าวว่า “แผนกอุตสาหกรรมไม่เพียงแต่ต้องพิจารณาเพิ่มกำลังการผลิตในปีนี้เท่านั้น แต่ยังต้องพิจารณาไปถึงในปีหน้า ปีหลังจากนั้น และในระยะยาวอีกด้วย”

เฉินหยวนเฉากล่าวว่า “โรงงานหลายแห่งของเราถูกสร้างขึ้นเป็นเฟส รอให้การก่อสร้างเฟสสุดท้ายเสร็จสิ้นแล้ว กำลังการผลิตของเราจะได้รับการรับประกันภายในห้าถึงสิบปีแน่นอน”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “เราไม่สามารถพิจารณาความสำเร็จของโครงการหลังการก่อสร้างเพียงอย่างเดียวได้ หากผลิตภัณฑ์ไหนควรแยกก็ต้องแยกออกมา เดินตามเส้นทางในการเป็นผู้เชี่ยวชาญของผลิตภัณฑ์นั้น ๆ และดำเนินกลยุทธ์ในการสร้างยักษ์ใหญ่ในอุตสาหกรรม ทำให้ตัวเองเป็นแบรนด์แรกเท่านั้น เราถึงจะสามารถรักษาข้อได้เปรียบของเราเอาไว้ได้เสมอ”

พูดแล้ว เขาก็ยกตัวอย่างให้ฟัง

“ยกตัวอย่างผลิตภัณฑ์ของโรงงานเครื่องปรุงรส ปัจจุบันเราครอบคลุมไปถึงเครื่องปรุงรสกุ้งอบน้ำมันสำเร็จรูป, ซอสพริก, ผงห้าเครื่องเทศ, ผงสิบสามเครื่องเทศ, ซีอิ๊ว, ซุปไก่สกัด และผลิตภัณฑ์อื่น ๆ ซึ่งเราสามารถแยกผลิตภัณฑ์เหล่านี้ออกไปตั้งโรงงานแยกได้ เช่น โรงงานซอสพริก โรงงานซีอิ๊วขาว โรงงานน้ำส้มสายชูเป็นต้น”

เจียงเสี่ยวไป๋เหลือบมองเฉินหยวนเฉาแล้วก็ได้เน้นย้ำว่า “อย่ากลัวที่จะแยกพวกมัน ในตอนนี้ยิ่งเราแยกมันออกเป็นปริมาณมากเท่าไร เราก็จะมีโรงงานมากขึ้นเท่านั้น และยิ่งเรามีโรงงานมากขึ้น เราก็จะมีรายได้และผลกำไรในอนาคตที่มากขึ้นเช่นกัน”

“ยิ่งไปกว่านั้นโรงงานที่จะแบ่งย่อยออกมาจะต้องพิจารณาไปตามขนาด โรงงานแต่ละแห่งจะต้องสร้างเป็นขนาดใหญ่ที่สุด เราต้องพิจารณาจากตลาดทั่วทั้งประเทศ ไปจนถึงการส่งออกไปต่างประเทศ”

เฉินหยวนเฉาหยิบปากกาขึ้นมาจดรายละเอียด แล้วพูดว่า “เอาล่ะ งั้นเดี๋ยวฉันจะไปหารือและวางแผนเรื่องการลงทุนของโรงงานใหม่กับถานชิงซานก่อน แล้วจะมารายงานอีกที ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า

“หลังจากพูดถึงแผนกอุตสาหกรรมจบแล้ว ฉันขอพูดถึงแผนกการตลาดก่อน”

“ตอนนี้ งานของฝ่ายการตลาดคือการรักษาลูกค้าเก่า เพิ่มลูกค้าใหม่ และขยายส่วนแบ่งการตลาดต่อไป”

“และเราจะต้องเร่งการเปิดร้านสะดวกซื้อเครือโฮมส์อินไปทั่วประเทศอีกด้วย”

“นี่เป็นสิ่งสำคัญที่สุด ! ”

เฉินอันผิงกล่าวว่า “ผู้ช่วยเจียง จากการดำเนินงานด้านการตลาดในช่วงครึ่งปีแรก ทีมการตลาดได้เปิดร้านสะดวกซื้อเครือโฮมส์อินในมณฑลจีนตอนกลาง และได้เตรียมขยายสาขาไปยังเมืองใหญ่ ๆ ระดับประเทศแล้ว เช่น ที่เทียนจิง, เซี่ยงไฮ้, จินหลิง, ซูโจว และหางโจว”

“ต่อไป ทีมการตลาดของเราก็จะต้องเตรียมรับมือกับสาขาที่จะมีการเปิดเพิ่มมากขึ้น เพราะรับประกันเลยว่าจำนวนร้านสะดวกซื้อในเครือโฮมส์อินที่จะเพิ่มขึ้นมาใหม่จะต้องสูงถึงสองพันแห่งในช่วงครึ่งหลังของปีอย่างแน่นอน”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ความเร็วในการเปิดร้านสะดวกซื้อเครือโฮมส์อินส่งผลโดยตรงต่อความเร็วในการออกล็อตเตอรี่แห่งความหวังทั่วประเทศ ดังนั้นเราจะต้องเพิ่มเป้าหมายเป็นสองพันแห่ง และมุ่งมั่นไปต่อที่สามพันแห่งในช่วงครึ่งหลังของปี”

“ครับ”

เฉินอันผิงตอบรับ เขารู้สึกกดดันกับเป้าหมายของเจียงเสี่ยวไป๋มาก