ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1055 ความสุขแสนเรียบง่าย
ตอนที่ 1055 ความสุขแสนเรียบง่าย
“เรียกได้แล้ว ! ”
หลินเจียอินยิ้มและพยักหน้า “ซึ่งมันก็เหมือนกับที่เธอเรียกป่าป๊า ยังไม่ค่อยชัดเท่าไหร่”
เจียงเสี่ยวไป๋มีความสุขมากหลังจากที่ได้ยินแบบนั้น ก่อนที่จะยื่นมือออกมาแกล้งเจ้าตัวเล็ก “เอาล่ะ ไหนลองเรียกหม่าม๊าให้ป่าป๊าฟังหน่อยสิ ! ”
ดวงตากลมโตของเจ้าตัวเล็กเหลือบมองไปตามนิ้วมือของเจียงเสี่ยวไป๋ เด็กน้อยยิ้มอย่างสดใส
“เร็ว ไหนเรียกหม่าม๊าสิ ! ”
“เรียกหม่าม๊าให้ป่าป๊าฟังหน่อย ! ”
เจียงเสี่ยวไป๋ยังคงหยอกล้อเธอต่อไป
“ป่าป๊า……”
“ป่าป๊า……”
เอ่อ !
เจียงเสี่ยวไป๋มีความสุขและทำอะไรไม่ถูกในเวลาเดียวกัน ลูกสาวของเขาดูเหมือนจะไม่เข้าใจในสิ่งที่เขาพูด จึงทำได้แค่เรียกป่าป๊าของเธอเท่านั้น
“มา เดี๋ยวฉันเอง ! ”
หลินเจียอินยื่นมือออกไปหาเจียงห่าว แล้วพูดว่า “ฉันคิดว่าน่าจะเป็นเพราะคุณอุ้มเธอ เธอเลยเอาแต่เรียกคุณ ! ”
แต่เจียงเสี่ยวไป๋ยังอยากจะอุ้มลูกสาวตัวน้อยต่อ เขาเลยไม่ได้ยื่นเธอให้ในทันที แต่เพื่อให้ได้ยินลูกสาวเรียกหม่าม๊า เขาจึงยอมปล่อย
“ห่าวห่าว เดี๋ยวให้หม่าม๊าอุ้มสักพักหนึ่งนะ เดี๋ยวป่าป๊าจะมาอุ้มต่อ ! ”
หลินเจียอินอุ้มเจียงห่าวเข้ามาใกล้ แล้วพูดเบา ๆ ว่า “ห่าวห่าว ไหนเรียกหม่าม๊าสิ ! ”
“หมาม๊า ! ”
“หมาม๊ะ…หมาม๊ะ…”
เจ้าตัวเล็กพูดออกมาไม่ได้ความหมาย แต่รู้ได้ว่าเจ้าตัวเล็กกำลังพยายามที่จะเรียกหม่าม๊าของเธอ
“เห็นไหม เธอเรียกถูกเพราะฉันเป็นคนอุ้มเธอ ! ”
เจียงเสี่ยวไป๋พูดอย่างตื่นเต้นและขยับหน้าเข้ามาใกล้ขึ้น แล้วพูดว่า “ห่าวห่าว ไหนลองเรียกอีกครั้ง เรียกป่าป๊าด้วย ! ”
“ป่าป๊า ป่าป๊า…หม่าม๊า…หม่าม๊า…”
เธอเรียกป่าป๊ากับหม๊าม๊ะพร้อมกันเหรอ ?
เจียงเสี่ยวไป๋ตื่นเต้นมาก เหมือนว่ากำลังได้ยินสิ่งที่ดีที่สุดในโลกนี้ “คุณ ผมขออุ้มหน่อยเร็ว ๆ ให้ผมอุ้มหน่อย…… “
อืม สิ่งที่เขาต้องการที่จะสื่อนั่นก็คือ เอาเจ้าตัวเล็กมาให้เขาอุ้ม ไม่ได้มีความหมายอื่น !
เจียงเสี่ยวไป๋ดีใจมากที่ได้อุ้มลูกสาวตัวน้อยของเขาอีกครั้ง เขาจึงเล่นกับเธอต่อ
หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็ถามว่า “ว่าแต่ห่าวห่าวได้เรียกป่าป๊ากับหม่าม๊าไปแล้ว แล้วอันอันล่ะอยู่ไหน ? ”
“เขาเรียกได้ด้วยไหม ? ”
หลังจากพูดอย่างนั้นจบแล้ว เขาก็หันไปมองเจียงอันที่หวังซิ่วจวี๋กำลังอุ้มอยู่อย่างคาดหวัง
หวังซิ่วจวี๋พูดด้วยรอยยิ้มว่า “เรียกได้ ! เขาเรียกได้พร้อม ๆ กับห่าวห่าวอีกด้วย ! ”
เจียงเสี่ยวไป๋ดีใจมากเมื่อได้ยินแบบนี้ เขาจึงพูดออกมาว่า “แม่ ช่วยอุ้มห่าวห่าวให้หน่อย ผมอยากอุ้มอันอันด้วย ! ”
เขาเองก็อยากได้ยินเสียงลูกชายเรียกเขาว่า ‘ป่าป๊า’ เหมือนกัน !
ด้วยเหตุนี้ เขาจึงยื่นเจียงห่าวให้หลินเจียอินอุ้มก่อน หลังจากที่มือของเขาว่าง เขาก็ยื่นมือไปอุ้มเจียงอันมา
“อุแว้ อุแว้…”
ทันทีที่เจียงเสี่ยวไป๋อุ้มเจียงอัน เด็กชายตัวน้อยก็ได้เริ่มร้องไห้เสียงดัง
นี่……
เจียงเสี่ยวไป๋พูดไม่ออกและรีบส่ายไปมาเพื่อกล่อมเขา
“อันอัน อย่าร้องไห้ นี่ป่าป๊าเอง ! ”
“อย่าร้องไห้ อย่าร้องไห้ นี่ป่าป๊าไง ! ”
“อุแว้ อุแว้…”
ดูเหมือนเจ้าตัวน้อยจะไม่เข้าใจเลย แถมยังร้องไห้หนักขึ้นกว่าเดิมอีก
“เห็นไหมว่านายไม่ได้กลับบ้านนานขนาดไหนแล้ว อันอันลืมนายแล้วมั้ง ! ” หวังซิ่วจวี๋เหลือบมองเจียงเสี่ยวไป๋ แต่เธอก็ไม่ได้ไปอุ้มอันอันออกมา เธอแค่เอาหน้าไปอยู่ตรงหน้าเจียงอัน และพูดออกมาว่า “อันอัน หนูร้องไห้ทำไม อย่าร้อง ๆ ป่าป๊ากำลังอุ้มหนูอยู่ ! ”
“อุแว้ อุแว้…”
การกล่อมไม่ได้ผล และเจียงอันก็ยังคงร้องไห้หนักขึ้นเรื่อย ๆ
“มา เอามาให้แม่ ! ”หวังซิ่วจวี๋ยื่นมือออกมาแล้วพูด
เจียงเสี่ยวไป๋ส่ายหัวแล้วพูดว่า “ไม่เป็นไร เดี๋ยวผมขอลองกล่อมดูสักพัก ! ”
หลังจากพูดอย่างนั้น เขาก็ทำการกล่อมต่อ “อย่าร้องไห้ อันอัน อย่าร้องไห้ ป่าป๊ากำลังกอดลูกอยู่ ! ”
“อุแว้ อุแว้…”
“อุแว้ อุแว้…”
นอกจากเสียงร้องของเจียงอันแล้ว ก็ยังมีเสียงร้องอีกเสียงหนึ่งดังขึ้นด้วย
เจียงเสี่ยวไป๋หันกลับมามองเจียงห่าวที่อยู่ในอ้อมแขนของหลินเจียอินที่กำลังเริ่มร้องไห้ตามเช่นกัน
เสียงร้องทั้งสองดูเหมือนจะร้องเพลงประสานกัน
“ทั้งสองคนร้องไห้เพราะหิวหรือเปล่า ? ”
“หรือจะปวดฉี่ ? ”
“ไม่ได้เป็นเพราะป่าป๊าใช่ไหม ? ”
เจียงเสี่ยวไป๋คาดเดาอยู่พักหนึ่ง
“อาจจะหิวแล้ว เดี๋ยวฉันไปเอานมให้ลูกก่อน คุณส่งอันอันให้แม่อุ้มเลย ! ”
หลินเจียอินกล่าวโดยอุ้มเจียงห่าวแล้วเดินเข้าไปในบ้านด้วย
เจียงเสี่ยวไป๋ไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากจะส่งลูกชายของเขาให้กับหวังซิ่วจวี๋และเดินตามเข้าไปในบ้าน
“ฉันจะให้นมห่าวห่าว คุณตามมาทำไม ? ”
ในห้อง หลินเจียอินนั่งลงและเอาผ้าคลุมมาคลุมตัวเองเพื่อให้นมเจียงห่าว ทันทีที่เธอเห็นเจียงเสี่ยวไป๋เดินเข้ามา เธอก็อดถามไม่ได้
“ผมอยากดูลูกกินนม ! ”
เอ่อ ไม่สิ “ผมอยากดูว่าลูกหิวหรือยัง ! ”
เด็กน้อยค่อย ๆ หลับตาลง ปากเล็ก ๆ ของเธอดูดไปที่หัวนมและดิ้นเป็นจังหวะด้วยสีหน้าสนุกสนาน และนั่นก็ทำให้เธอหยุดร้องไห้จริง ๆ
ทั้งห้องเงียบสงบ แต่เสียงร้องไห้ข้างนอกก็ยังคงดังไม่หยุด
หลินเจียอินเลี้ยงเจียงห่าวอยู่พักหนึ่ง ก่อนที่จะส่งเจียงห่าวให้กับเจียงเสี่ยวไป๋ แล้วเอาเจียงอันเข้ามากินนมต่อ
ขณะที่กำลังป้อนนมอยู่นั้น หลินเจียอินก็พูดกับเจียงเสี่ยวไป๋ว่า “หลังจากกินอิ่มแล้ว เธอจะอึ คุณจะต้องดูเธอด้วยนะ ไม่อย่างนั้นเธอจะหลับและอึบนผ้าอ้อมได้”
“ได้ ! ”
เจียงเสี่ยวไป๋เห็นด้วยและเดินไปห้องน้ำโดยมีเจียงห่าวอยู่ในอ้อมแขน หลังจากนั้นไม่นาน ก็มีเสียง “ฮึบบ”
แม้ว่าเจียงเสี่ยวไป๋จะค่อนข้างงุ่มง่าม แต่เขาก็เคยดูแลเด็กตอนอุจจาระและปัสสาวะมาหลายครั้งแล้ว
ไม่นาน เขาก็ออกมาจากห้องน้ำ
ในเวลานี้ เจียงอันก็ได้หยุดร้องไห้แล้ว และกินอย่างมีความสุข
หลินเจียอินถามว่า “เสร็จแล้วเหรอ ? ”
“ใช่แล้ว ! ” เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า “อึและฉี่แล้วเรียบร้อย ! ”
หลินเจียอินพูดต่ออีกว่า “ถ้าอย่างนั้นคุณอุ้มเธอแล้วเดินไปเดินมาสักพัก เดี๋ยวเธอก็จะหลับแล้ว ! ”
“อืม ! ”
เจียงเสี่ยวไป๋ตอบรับและมองดูเจียงอันที่กำลังเพลิดเพลินกับการกินนมอีกครั้ง ก่อนที่จะเดินออกจากห้องไปโดยมีเจียงห่าวอยู่ในอ้อมแขนของเขา
ไม่นาน เจ้าตัวเล็กที่อยู่ในอ้อมแขนของเขาก็ผล็อยหลับไป
เมื่อมองดูลูกสาวตัวน้อยของเขาที่กำลังนอนหลับอยู่ เจียงเสี่ยวไป๋ก็ยิ้มออกมา
มันเป็นความรู้สึกที่ดีมาก !
มีความสุขจริง ๆ !
ในชีวิตที่แล้ว เขาไม่เคยมีประสบการณ์ที่มีความสุขแบบนี้มาก่อนเลย เพราะในตอนที่ชานชานยังเป็นเด็ก เขาไม่ค่อยได้เลี้ยงเธอเท่าไหร่
เขาอดไม่ได้ที่จะมองดูเจียงชานที่กำลังเล่นกับเจียงถิงและรู้สึกผิดอีกครั้ง
“หลับแล้วเหรอ ? ”
ไม่นาน หลินเจียอินก็เดินออกมาแล้วมองเจียงห่าวที่อยู่ในอ้อมแขนของเจียงเสี่ยวไป๋
เจียงเสี่ยวไป๋เลยกลับมามีสติอีกครั้งและตอบเบา ๆ ว่า “ลูกหลับแล้ว”
หลังจากพูดจบ เขาก็ถามต่อในทันทีว่า “แล้วอันอันล่ะ ? ”
หลินเจียอินพูดว่า “แม่พาเขาฉี่ ไม่นานเดี๋ยวก็น่าจะหลับแล้ว”
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า เด็ก ๆ มักจะเป็นแบบนี้สินะ กินอิ่มแล้วก็นอนหลับ
หลินเจียอินกล่าวว่า “ถ้าคุณอยากพักผ่อนแล้วก็วางเธอไว้ในเปลได้เลย”
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “ผมยังไม่เหนื่อย ผมขออุ้มต่ออีกหน่อย ! ”
หลินเจียอินกล่าวว่า “วันนี้คุณใช้เวลาทั้งวันบนภูเขาและในป่า แถมวันนี้อากาศยังร้อนมากอีกด้วย จะไม่เหนื่อยได้อย่างไร ? ”
ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความเป็นห่วง เพราะเห็นได้ชัดเลยว่าเขาดูเหนื่อยล้ามาก
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม “เมียจ๋า ผมไม่เหนื่อยเลยจริง ๆ ตอนชานชานยังเด็ก ผมพลาดที่ได้ใช้เวลากับเธอ ตอนนี้คุณให้กำเนิดอันอันและห่าวห่าวแล้ว ผมจะพลาดไม่ได้อีกแล้ว”
หลินเจียอินไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่าเจียงเสี่ยวไป๋จะพูดแบบนี้ นั่นทำให้เธอนึกถึงตอนที่เจียงชานยังอายุไม่ถึงหนึ่งขวบด้วยซ้ำ
“อันที่จริง ตอนที่ชานชานเกิดมา คุณก็มักจะอุ้มเธอบ่อย ๆ นะ”
“ทุกครั้งที่กลับมาจากวิทยาลัย คุณก็จะอุ้มเธอนานมาก ๆ ”
“จริงเหรอ ? ” เจียงเสี่ยวไป๋ไม่อยากจะเชื่อ ในความทรงจำของเขา เขาจำไม่ได้เลย
“อื้ม ! ” หลินเจียอินพยักหน้า
เจียงเสี่ยวไป๋เริ่มติดการพนันเมื่อตอนที่เจียงชานอายุได้หนึ่งขวบ กำลังจะเข้าสองขวบ และหลังจากนั้น ชีวิตเธอก็เปลี่ยนไป
ตั้งแต่นั้นมา ชีวิตของเธอก็ทุกข์ระทม
แต่มันได้ผ่านไปแล้ว
ตอนนี้ชีวิตของเธอมันมีความสุขมากแล้ว เธอชอบมันมากจริง ๆ
Comments for chapter "ตอนที่ 1055 ความสุขแสนเรียบง่าย"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
