ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1081 ไม่เป็นไร

ตอนที่ 1081 ไม่เป็นไร

เจียงเสี่ยวไป๋ไม่ได้ปฏิเสธ

เขาเหลือบมองไปที่หลินเจียเหลียงและพูดว่า “พี่ช่วยผมเรื่องนี้ได้”

หลินเจียเหลียงยิ้ม “นายต้องการให้ฉันบอกพ่อหรือเปล่า ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า

ตำแหน่งของหลินต้าจ้าวคืออะไรเขาย่อมรู้ดี เขาเป็นรองนายกรัฐมนตรีสมัชชาแห่งชาติของสาธารณรัฐประชาชนจีน เขาสามารถตัดสินใจได้โดยไม่ต้องถามความคิดเห็นใคร และมันจะทำให้เรื่องนี้ราบรื่นขึ้นไปอีก

ทว่าเขายังไม่ได้พบกับหลินต้าจ้าวกับตัว ดังนั้นจึงไม่เหมาะสมหากว่าเขาจะไปพูดถึงเรื่องนี้ด้วยตัวเอง

หรือต่อให้ชายชราคุยให้ก็ไม่สมควรเช่นกัน

มันไม่เหมาะสมที่จะรบกวนชายชราทุกเรื่องแบบนี้

แต่สถานะของหลินเจียเหลียงนั้นแตกต่างออกไป เขามาจากธนาคารแห่งประเทศจีน แหล่งที่มาของเงินทุนสำหรับการก่อสร้างทางรถไฟล้วนได้รับทุนจากธนาคาร จากมุมมองของตัวโครงการเอง เขาก็มีส่วนที่จะช่วยในโครงการนี้ อีกอย่างสองคนนี้ยังเป็นพ่อลูกกันด้วย

หลินเจียเหลียงยิ้ม “นายก็ให้คนในสำนักงานเทียนจิงเอาสำเนาเอกสารโครงการของชิงโจวที่กำลังดำเนินอยู่มาให้ฉัน หลังจากที่ฉันอ่านเสร็จ ฉันจะหาเวลาคุยกับพ่อให้”

“เอาล่ะ งั้นผมจะติดต่อนายกเทศมนตรีจางดูก่อน หากใครอยู่ในเทียนจิง ผมจะขอให้เขาเอาสำเนาเอกสารของโครงการมาให้พี่” เจียงเสี่ยวไป๋พูดด้วยรอยยิ้ม “อย่างไรพี่ก็อย่าปล่อยให้เขารอนานนะครับ”

บอกตามตรงว่าคนระดับสูงเหล่านี้ ต่อให้คนระดับล่างจะเป็นนายกเทศมนตรี แต่หากว่าเข้ามาที่ทำเนียบแล้ว ต่อให้พวกเขาได้เจอคนระดับสูงเหล่านี้ระหว่างทาง ก็ใช่ว่าจะคุยกันได้ทันที มันต้องมีการนัดหมายกันก่อน ซึ่งก็ต้องรอนานมาก แม้จะเป็นการขอพบกันแค่เวลาสั้น ๆ ก็ตาม

หลินเจียเหลียงยิ้มและพูดว่า “ฉันเห็นว่านายดูจะคุ้นเคยกับหน่วยงานระดับชาติมาก ราวกับว่านายเคยดำเนินโครงการกับหน่วยงานระดับชาติมาแล้ว”

แน่นอนว่าเจียงเสี่ยวไป๋เคยไปที่หน่วยงานระดับชาติเหล่านั้นเพื่อดำเนินโครงการต่าง ๆ มาแล้ว แต่นั่นเป็นสิ่งที่เขาได้ทำในชาติที่แล้ว

“เรื่องแบบนี้พี่สามารถจินตนาการได้ด้วยปลายเท้าของพี่ได้”

แน่นอนว่าเขาไม่มีทางยอมรับมัน และยังพูดออกมาด้วยท่าทางสบาย ๆ

หลินเจียเหลียงเองก็ไม่ได้คะยั้นคะยออะไรในเรื่องนี้

ท้ายที่สุดแล้ว สิ่งต่าง ๆ ในหน่วยงานก็ยังเป็นความลับ พวกเขาได้ควบคุมหน่วยงานเทียนจิง และหน่วยงานในระดับมณฑลหรือเมืองต่าง ๆ ด้วย มันทำให้เห็นได้ชัดถึงความแตกต่างระหว่างแม่มดตัวเล็กกับแม่มดตัวใหญ่

เขาแค่คิดว่าเจียงเสี่ยวไป๋มีความสัมพันธ์อันดีกับผู้คนมากมายในชิงโจว

เขายิ้มและพูดว่า “อย่ากังวล ตราบใดที่เขาบอกว่ามาจากชิงโจว ฉันจะไปพบเขาให้เร็วที่สุดแน่นอน”

เจียงเสี่ยวไป๋ขอบคุณเขาอีกครั้ง

หลินเจียเหลียงยิ้มและพูดว่า “นายจะสุภาพไปทำไม”

หลังจากพูดอย่างนั้น เขาก็พูดว่า “นายพูดเกี่ยวกับธุรกิจของนายเสร็จแล้วหรือยัง งั้นก็ถึงตาฉันที่จะถามนายบ้างแล้ว”

“เสร็จแล้วครับ” เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “พี่อยากถามอะไรก็ถามออกมาได้เลย”

หลินเจียเหลียงกล่าวว่า “ถนนซุปเปอร์ไฮเวย์ชิงเจียงได้เริ่มก่อสร้างแล้ว และเงินในบัญชีของบริษัทการลงทุนเจียงเฉิงก็เกือบจะหมดแล้วด้วย ซึ่งเห็นได้ชัดว่าเงินทุนของบริษัทไม่เพียงพอต่อการก่อสร้าง แล้วแบบนี้นายจะทำอย่างไร ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ถ้ามีเงินไม่เพียงพอ ก็แค่หาเงินทุนต่อไป ! ”

ใบหน้าของหลินเจียเหลียงเข้มขึ้น เขาไม่คิดว่าเจียงเสี่ยวไป๋จะให้คำตอบแบบนี้กับเขามา

“นายก็พูดง่าย นายคิดว่าธนาคารแห่งชาติจีนจะสามารถจัดการเงินได้เพียงพองั้นเหรอ ? ”

ธนาคารแห่งชาติจีนลงทุนในบริษัทการลงทุนเจียงเฉิงหนึ่งร้อยล้าน ส่วนรัฐบาลเมืองเจียงเฉิงและเจียงเจียกรุ๊ปลงทุนไปคนละสองร้อยล้าน

ในจำนวนเงินเหล่านี้ เงินที่รัฐบาลเมืองเจียงเฉิงลงทุนไปนั้นยังยืมมาจากเจียงเจียกรุ๊ปอีกด้วย

อย่าพูดถึงว่าธนาคารแห่งชาติจีนจะยังคงลงทุนต่อไปหรือไม่ มาพูดถึงรัฐบาลเมืองเจียงเฉิงกันดีกว่าว่าพวกเขาจะเอาเงินที่ไหนมาลงทุนต่อ ?

หรือจะกู้ยืมเงินจากเจียงเจียกรุ๊ปต่อไป ?

เห็นได้ชัดว่าไม่สมควร

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม “ผมพูดเล่น เราไม่จำเป็นต้องลงทุนต่อแล้ว”

หลินเจียเหลียงกล่าวว่า “ตอนนี้เงินทุนหมดแล้ว แต่ถนนซุปเปอร์ไฮเวย์หวงเจียงยังสร้างไม่เสร็จด้วยซ้ำ มันจะเกิดอะไรขึ้น หากว่าไม่ลงทุนต่อ โครงการต้องหยุดกะทันหันงั้นเหรอ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “บริษัทการลงทุนเจียงเฉิงนั้นได้ผลกำไรตลอด เราแค่เอาเงินที่ได้มาลงทุนในโครงการถนนซุปเปอร์ไฮเวย์ต่อไป”

หลินเจียเหลียงตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง “นายหมายถึงกำไรจากวิสาหกิจเหล่านั้นในเมืองชิงโจวน่ะเหรอ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า “ใช่ บริษัทการลงทุนเจียงเฉิงได้ลงทุนเกือบสองร้อยล้านเพื่อทำโรงงานเหล็ก โรงงานปูนซีเมนต์ โรงงานไม้ เหมืองหิน และบริษัทวิศวกรรมชิงโจว ตอนที่เราเริ่มก่อสร้างถนนซุปเปอร์ไฮเวย์ขึ้นมา เราก็ได้เอาเงินทุนของโครงการถนนซุปเปอร์ไฮเวย์ไปซื้อของจากโรงงานเหล่านี้ พอโรงงานเหล่านี้มีรายได้ ผลกำไรที่ได้เราก็เอามาลงทุนในโครงการถนนซุปเปอร์ไฮเวย์ต่อ แบบนี้ก็เท่ากับว่าเราไม่ได้ขาดแคลนเงินทุน”

โครงการถนนซุปเปอร์ไฮเวย์ชิงเจียงเปรียบเสมือนกุญแจสำคัญในการเปิดประตูสู่ความมั่งคั่งของโครงการต่าง ๆ เช่น โรงงานเหล็ก โรงงานปูนซีเมนต์ โรงงานไม้ เหมืองหิน และบริษัทวิศวกรรม หรือกล่าวอีกนัยหนึ่งคือโครงการเหล่านี้ได้รับการสนับสนุน

จากนั้น โครงการเหล่านี้จะใหญ่ขึ้นและแข็งแกร่งขึ้น โดยมีลูกค้ารายใหญ่คือโครงการถนนซุปเปอร์ไฮเวย์ชิงเจียง

และเงินส่วนหนึ่งที่ได้รับหลังจากโครงการเหล่านั้นก็จะหมุนเวียนกลับไปที่บริษัทการลงทุนเจียงเฉิง จากนั้นบริษัทก็เอาเงินไปลงทุนในการสร้างถนนซุปเปอร์ไฮเวย์ต่อ

หลินเจียตงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ได้ฟังก็พูดแทรกขึ้นมา “คนเจ้าเล่ห์ นี่ไม่ต่างจากการฟอกเงินเลย ที่ใช้เงินทุนเพียงเล็กน้อย สุดท้ายทุกอย่างก็เข้ากระเป๋าของนายเอง”

“นี่มันจับเสือมือเปล่าชัด ๆ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “พี่เจียตง นี่ไม่ใช่การจับเสือมือเปล่า อย่างน้อยเงินห้าร้อยล้านตรงหน้าก็เป็นเงินจริง”

หลินเจียตงกล่าวว่า “ใช่ นายใช้เงินห้าร้อยล้านเพื่อทำโครงการมูลค่าหลายพันล้าน นายนี่ชอบเอาเปรียบจริง ๆ ”

หลินเจียเหลียงพูดด้วยรอยยิ้ม “ทำไมล่ะ พี่อิจฉางั้นเหรอ ก็ดีแล้วที่เสี่ยวไป๋เล่นเกมการลงทุนได้ดีแบบนี้ ! ”

“อิจฉาสิ ! ”

หลินเจียตงพูดอย่างตรงไปตรงมา

แต่ถ้ามัวอิจฉาจะไปมีประโยชน์อะไรล่ะ ?

เขาไม่ใช่นักลงทุน ดังนั้นเขาจึงทำได้แค่อิจฉาเท่านั้น

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “พี่เจียตง ที่จริงแล้วพี่ไม่จำเป็นต้องอิจฉา ผมยังสามารถร่วมมือกับพี่เพื่อออกแบบโครงการที่คล้ายกันได้”

หลินเจียตงตกใจและมองดูเขาด้วยความไม่เชื่อ ก่อนจะถามว่า “ที่นายบอกเป็นเรื่องจริงงั้นเหรอ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าด้วยสีหน้าจริงจัง

หลินเจียตงวางผักที่เขาล้างลงและพูดด้วยความตื่นเต้น “งั้นก็รีบบอกฉันมาเร็วเข้า”

เจียงเสี่ยวไป๋พูดด้วยรอยยิ้มว่า “แต่พี่จะหยุดล้างผักไม่ได้ เพราะเราต้องกินข้าวเย็นนี้”

เขาหยิบเนื้อแกะที่ล้างแล้วมาหั่นเป็นชิ้น ๆ

หลินเจียตงยิ้มออกมาช้า ๆ เขาเริ่มล้างผักอีกครั้งและเร่งเร้า “ฉันล้างแล้ว นายก็รีบบอกฉันมาเร็วเข้าสิ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า: “พี่เจียตง พี่ไม่ได้คุยกับพี่จวินเมื่อเร็ว ๆ นี้เหรอ ? ”

หลินเจียตงชะงักไป หลังจากนั้นครู่หนึ่ง เขาก็พูดว่า “มีอะไรถึงต้องไปคุยกับเขา ? ”

“นอกจากนี้ เขาก็อยู่ที่เจียงเฉิง ส่วนฉันอยู่ที่เทียนจิง จะเอาเวลาที่ไหนมาพบกัน”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ไม่ใช่ แล้วได้โทรคุยกันบ้างไหม ? ”

หลินเจียตงคิดอยู่พักหนึ่ง แล้วพูดว่า “หลังจากที่เขากลับมาจากสหรัฐอเมริกา เขาก็โทรหาฉันและบอกฉันว่าอุตสาหกรรมการสื่อสารในสหรัฐอเมริกาพัฒนาไปอย่างไร และขอให้ฉันไปดูงานถ้ามีโอกาส”

“ต่อมา ฉันก็โทรกลับไปหาเขา แต่อารองรับสาย เขาบอกว่าเสี่ยวจวินไปทำงาน ไม่ได้อยู่กับที่ บางครั้งก็ไปเซี่ยงไฮ้ เจียงซูและเจ้อเจียง ฝูเจี้ยนและกวางตุ้ง แต่ฉันไม่รู้ว่าเขายุ่งอยู่กับอะไร”

เขาเหลือบมองเจียงเสี่ยวไป๋และพูดว่า “นายพัฒนาธุรกิจไปยังมณฑลเจียงซูและเจ้อเจียง ฝูเจี้ยน และกวางตุ้งแล้วงั้นเหรอ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวด้วยรอยยิ้ม “ไม่ใช่แค่มณฑลเจียงซู เจ้อเจียง ฝูเจี้ยนและกวางตุ้ง แต่ธุรกิจของเจียงเจียกรุ๊ปก็เปิดให้บริการเกือบจะทั่วประเทศแล้ว”

หลินเจียตงยิ้ม “ใช่ ตอนนี้ด้วยความสะดวกสบายของธุรกิจในเครือโฮมส์อินน์ของนาย นายได้เปิดร้านค้าไปทั่วประเทศและสร้างฐานการขนส่งด้านโลจิสติกส์ทุกที่ ธุรกิจของนายแพร่กระจายไปทั่วประเทศแล้ว”

แต่เขาไม่รู้เลยว่าที่หลินเจียจวินกำลังวิ่งไปทั่วมณฑลเจียงซูและเจ้อเจียง ฝูเจี้ยนและกวางตุ้งนั้น ไม่ใช่เพราะธุรกิจของเจียงเจียกรุ๊ป