ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1085 ชายชรามีความสุข

ตอนที่ 1085 ชายชรามีความสุข

เหตุผลที่เกษตรกรในหมู่บ้านต้าชิ่งมีรายได้สูงเช่นนี้ก็คือทุกครัวเรือนในหมู่บ้านต้าชิ่ง ประกอบอาชีพอิสระและผลิตชิ้นส่วนไฟแช็กแบบใช้แล้วทิ้ง

หากถามว่าสินค้าอะไรได้รับความนิยมมากที่สุดในปี 1984 แน่นอนว่าต้องเป็นไฟแช็กแบบใช้แล้วทิ้ง

เมื่องานประชุมตัวแทนจำหน่ายและงานมหกรรมการลงทุนของเจียงเจียกรุ๊ปสิ้นสุดลงในปลายปี 1983 ไฟแช็กแบบใช้แล้วทิ้งก็ปรากฏขึ้นในเมืองต่าง ๆ ทั่วประเทศ เนื่องจากมีคุณภาพสูง ราคาต่ำและใช้งานง่าย มันจึงเข้ามาแทนที่ไม้ขีดไฟทันที ภายในหนึ่งปีมีการขายไฟแช็กแบบใช้แล้วทิ้งไปแล้วเกือบ 2 พันล้านชิ้น

และไฟแช็กแบบใช้แล้วทิ้งกว่า 60 เปอร์เซ็นต์ผลิตในหมู่บ้านต้าชิ่ง

ส่วนที่เหลืออีก 40 เปอร์เซ็นต์ได้กระจายไปยังหมู่บ้านต่าง ๆ หลายแห่งในอำเภอเจี้ยนหยาง ซึ่งทำตามแบบอย่างของหมู่บ้านต้าชิ่ง โดยมีการผลิตไฟแช็กแบบใช้แล้วทิ้งออกมา

และแม้ว่าขนาดของการผลิตไฟแช็กแบบใช้แล้วทิ้งในหมู่บ้านอื่นหลายแห่งจะใหญ่พอกันกับหมู่บ้านต้าชิ่ง แต่เนื่องจากการผลิตที่ล่าช้า ปริมาณการขายจึงไม่เยอะเท่าของหมู่บ้านต้าชิ่ง

ชาวบ้านในหมู่บ้านต้าชิ่งได้ผลิตไฟแช็กแบบใช้แล้วทิ้งจำนวนมากและรายได้ต่อหัวก็ได้มากถึงห้าพันหยวน และเหตุผลที่สำคัญที่สุดคือมันถูกผูกขาดโดยเจียงเสี่ยวไป๋

ประการแรก สิทธิ์การขายและช่องทางการขายอยู่ในมือของเจียงเสี่ยวไป๋ ซึ่งการผลิตและการแปรรูปได้รับผลกำไรเพียงเล็กน้อย ประการที่สอง เครื่องจักรและอุปกรณ์สำหรับการผลิตและแปรรูปไฟแช็กแบบใช้แล้วทิ้งนั้น เจียงเสี่ยวไป๋เป็นคนจัดหา ชาวบ้านจึงไม่ต้องถูกหักเงินในส่วนนี้ และประการที่สาม เจียงเสี่ยวไป๋เป็นผู้จัดหาวัตถุดิบด้วยตัวเอง

หลังจากเคลื่อนไหวไม่กี่ครั้ง เจียงเสี่ยวไป๋ก็ทำกำไรได้มหาศาล

แต่ถึงกระนั้นก็ไม่มีชาวบ้านคนใดคัดค้านวิธีการของเจียงเสี่ยวไป๋

เพราะทุกคนรู้ดีว่าถ้าพวกเขาประกอบอาชีพตามปกติที่เคยทำมา รายได้ต่อหัวของพวกเขาจะอยู่ที่หนึ่งหรือสองร้อยหยวนต่อปีเท่านั้น

แต่ตอนนี้รายได้ของพวกเขาสูงถึงห้าพันหยวนต่อเดือน ซึ่งเพิ่มขึ้นยี่สิบถึงสามสิบเท่า

เนื่องจากรายได้เพิ่มขึ้นมากขนาดนี้ ก็คงไม่มีใครโง่พอที่จะไปคัดค้าน ?

ดังนั้นชาวบ้านในหมู่บ้านต้าชิ่ง ไม่เพียงแต่ไม่คัดค้านเจียงเสี่ยวไป๋เท่านั้น แต่ยังรู้สึกขอบคุณเขาอย่างมาก ทุกคนปฏิบัติต่อเขาเสมือนกับพระโพธิสัตว์ที่มีชีวิต

แน่นอนว่าเจียงเสี่ยวไป๋จะไม่พูดเรื่องนี้กับชายชรา

เพราะหากเขาพูดไป เขาก็จะไม่เข้าทางสำนวนที่ว่า: ลุงหวังขายแตงโมคุยโวโอ้อวดสรรพคุณตัวเองเอาหรือ?

ในที่สุด หลินต้ากั๋วก็เป็นคนบอกชายชราเอง

ชายชราได้ยินดังนั้นก็โล่งใจมาก เขาพูดด้วยรอยยิ้มว่ “ฉันแค่บอกว่าไฟแช็กแบบใช้แล้วทิ้งนี้ดี ไม่คิดว่าจะทำให้ชาวบ้านรวยได้ขนาดนี้”

ในช่วงกลางทศวรรษ 1980 มีครัวเรือนเพียงสิบครัวเรือนเท่านั้นที่มีรายได้พันหยวนต่อเดือน และแค่นั้นก็ถือว่ารวยแล้ว

หลินต้ากั๋วกล่าวว่า “ใช่ ไฟแช็กแบบใช้แล้วทิ้งขนาดเล็กสามารถสร้างมูลค่าในตลาดได้หลายร้อยล้าน ดังนั้นถ้าหากอยากร่ำรวย แค่มีที่ดินยังไม่เพียงพอ เพราะนวัตกรรมการผลิตผลิตภัณฑ์ที่ทันสมัยกำลังเข้ามามีบทบาทสำคัญและเป็นหนทางในการพัฒนาเศรษฐกิจ”

ชายชราพยักหน้า “แกพูดถูก”

หลังจากพูดจบ เขาก็มองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋แล้วพูดว่า “ไฟแช็กแบบใช้แล้วทิ้งของนายนั้นดีจริง ๆ และรูปแบบธุรกิจก็ทันสมัย มันได้ขับเคลื่อนชาวบ้านที่ยากไร้ให้ร่ำรวยขึ้นได้จริง ๆ ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “คุณปู่ไม่ต้องชมผมหรอกครับ ผมก็แค่คนคิดค้นผลิตภัณฑ์มาให้ เป็นพ่อตาของผมต่างหากที่นำอุตสาหกรรมนี้ไปใช้จริง หากไม่มีการส่งเสริมอย่างแข็งขันของเขา มันก็คงไม่พัฒนามาจนถึงทุกวันนี้ ! ”

“ฮ่าฮ่าฮ่า…”

ชายชราหัวเราะเสียงดัง เพราะ ‘หลินต้าเหว่ย’ หรือพ่อตาของเจียงเสี่ยวไป๋ก็คือลูกชายคนเล็กของเขาไม่ใช่หรือไง ?

ลูกชายคนเล็กของเขาสามารถประสบความสำเร็จได้ขนาดนี้ จะไม่ให้เขาภูมิใจได้อย่างไร !

“ไอ้เด็กตัวเหม็นคนนี้ ! ” ชายชราพูดอย่างร่าเริง เขาชี้ไปที่เจียงเสี่ยวไป๋

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ผมแค่พูดความจริง”

ชายชรายิ้มและพูดว่า “เอาล่ะ ฉันจะโทรหาเขาตอนนี้และชมเขาอย่างเหมาะสม”

“และฉันจะไม่ลืมบอกว่าเป็นลูกเขยของเขาที่ขอให้ฉันชมเชยเขา ! ”

“ฮ่าฮ่าฮ่า…”

หัวเราะเสร็จ ชายชราก็เดินไปที่โทรศัพท์

“ติ๊ง ติ๊ง ติ๊ง…”

ก่อนที่เขาจะทันได้โทรออกไป โทรศัพท์ก็ดังขึ้นมาเสียก่อน

“ใครโทรมาในเวลานี้ ! ”

“มาทำให้ฉันล่าช้าในการโทรหาเสี่ยวเหว่ยอีกแล้ว ! ”

ชายชราไม่พอใจเล็กน้อย เขาคว้าโทรศัพท์มาพร้อมกับสบถ แล้วพูดเสียงดัง “ไม่ทราบว่านั่นใครโทรมา ! ”

ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง เพราะไม่คิดว่าชายชราจะมารับสายด้วยตนเอง แต่ไม่นาน เสียงของหลินต้าเหว่ยก็ดังขึ้น

“พ่อครับ เดินมารับสายเองทำไม”

ชายชราก็ตกตะลึงไปครู่หนึ่งเหมือนกัน ช่างบังเอิญจริง ๆ กลับเป็นสายจากลูกชายของเขา แต่มันทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกโล่งใจขึ้นมา

“ทำไม ? ฉันมารับโทรศัพท์เองไม่ได้หรือไง ! ”

แน่นอนว่าชายชราไม่ยอมรับ เดิมทีเขาตั้งใจจะโทรหาหลินต้าเหว่ย แต่เขากลับแสดงท่าทีเหมือนพ่อเฒ่าขึ้นมาทันที

หลินต้าเหว่ยพูดว่า “รับได้สิครับ ! ”

ชายชราตะคอกออกมาว่า “แล้วแกโทรมามีอะไรเหรอ ? ”

หลินต้าเหว่ยพูดว่า “พ่อ วันนี้เป็นวันปีใหม่ ผมก็จะโทรหาพ่อเพื่ออวยพรปีใหม่อย่างไรล่ะครับ”

ชายชรารู้สึกมีความสุขและพูดว่า “ฉันไม่ใช่จักรพรรดิสักหน่อย ทำไมต้องให้แกมาอวยพรด้วย ? ”

ขณะที่เขาพูด เขาก็เหลือบมองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋แล้วพูดว่า “จะว่าไปเมื่อครู่นี้ฉันก็กำลังพูดถึงแกกับพี่รองของแกอยู่เลย รวมทั้งลูกเขยของแกด้วย”

หลินต้าเหว่ยรู้ว่าเจียงเสี่ยวไป๋ไปเทียนจิงแล้ว แต่เขาไม่รู้ว่าหลินต้ากั๋วก็ไปที่นั่นด้วย เขาจึงพูดว่า “โอ้ พี่รองก็ไปที่นั่นเหรอครับ แล้วทุกคนพูดถึงผมเรื่องอะไรกัน ? ”

ชายชราพูดว่า “ลูกเขยของแกขอให้ฉันมาชื่นชมแก โดยบอกว่าในปี 1984 แกมีผลงานทางการเมืองที่ดี สร้างหมู่บ้านที่มีครัวเรือนหมื่นหยวนขึ้นมาได้”

ทุกครัวเรือนในหมู่บ้านต้าชิ่งกลายเป็นครัวเรือนที่มีรายได้เฉลี่ยหนึ่งหมื่นหยวน และหมู่บ้านต้าชิ่งก็ได้พัฒนาขึ้นมาเพราะหลินต้าเหว่ย นี่คือสิ่งที่หลินต้าเหว่ยภูมิใจที่สุด

และเมื่อคำพูดเหล่านี้ออกมาจากปากของชายชรา เขาก็มีความสุขมากจากก้นบึ้งของหัวใจ

นี่คือการยอมรับจากพ่อ !

แน่นอนว่าทุกคนมีคนที่พวกเขาชื่นชมหรือเอาเป็นแบบอย่าง และพวกเขาก็อยากเป็นเหมือนคนคนนั้น

ซึ่งชายชราก็คือแบบอย่างของหลินต้าเหว่ย

ไม่มีอะไรที่ทำให้ผู้คนภาคภูมิใจไปกว่าการได้รับการยอมรับจากคนที่เป็นแบบอย่าง

นั่นคือความรู้สึกที่แสดงถึงความสำเร็จอย่างแท้จริง

“พ่อครับ นี่คือสิ่งที่ผมควรทำ ซึ่งก็เป็นโครงการดี ๆ ที่เสี่ยวไป๋เป็นคนมอบให้ ! ”

หลินต้าเหว่ยภูมิใจ แต่เขาก็ยังคงถ่อมตัวมาก

ชายชราหัวเราะเมื่อได้ยินแบบนี้ “ทั้งพ่อตาและลูกเขยบ้านนี้ต่างก็ยกย่องกันไปยกย่องกันมา”

หลินต้าเหว่ยไม่สามารถพูดอะไรได้

ชายชราจึงพูดว่า “ทำได้ดีมาก ฉันดีใจมากที่แกสามารถทำให้เจี้ยนหยางพัฒนามาได้จนถึงตอนนี้”

“ถ้าแกว่างก็มาเที่ยวหาฉันบ้าง ไว้เรามาดื่มด้วยกัน ! ”

หลินต้าเหว่ยกล่าวว่า “ได้ครับ ก่อนตรุษจีน ผมกับอี้ถิงจะไปเที่ยวหาพ่อ”

ชายชราพูดว่า “งั้นก็มานัดหมายกันก่อน ปีนี้มาฉลองตรุษจีนด้วยกัน แกก็พาลูก ๆ มาด้วย แล้วฉันจะบอกให้พี่ชายคนโต พี่ชายคนรอง และครอบครัวของพวกเขากลับมารวมตัวกัน”

“มากันให้หมด ทุกปีครอบครัวเราไม่เคยจะอยู่ด้วยกันพร้อมหน้าพร้อมตาเลย ! ”

“ฉันก็อายุเก้าสิบกว่าแล้ว ! ”

“หากปีนี้พลาดไป ก็ไม่รู้ว่าในอนาคตจะมีโอกาสกลับมารวมตัวเป็นครอบครัวแบบนี้อีกไหม ! ”

เสียงของชายชราแฝงไปด้วยความเหงาและเศร้าใจ

หลินต้าเหว่ยจับน้ำเสียงได้จึงรีบพูดขึ้นว่า “พ่อครับ วันนี้เป็นวันปีใหม่ อย่าพูดอะไรแบบนั้นเลย ! ”

“พ่อต้องมีสุขภาพที่แข็งแรง ! ”

“ตอนนี้ประเทศอยู่ในสถานการณ์ที่ดี และพ่อยังต้องอยู่ดูบ้านเกิดของเราเจริญรุ่งเรืองขึ้น และกลายเป็นประเทศมหาอำนาจให้ได้ ! ”

ชายชรายิ้มรับ “เมื่อคนเราแก่ขึ้นก็มักจะรู้สึกเศร้านิดหน่อยเป็นธรรมดา ไม่ต้องห่วง ฉันสบายดี ! ”

“เอาล่ะ อย่าลืมกลับมาฉลองตรุษจีนด้วยกันนะ ! ”