ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1119 ภรรยาออกไป

ตอนที่ 1119 ภรรยาออกไป

เกี่ยวกับสัญญาการลงทุนของเจียงเจียกรุ๊ปในเทศมณฑลถู่เฉิงนั้น หม่าหลี่ได้เตรียมการไว้แล้ว

หลังจากกลับมาถึงบ้านของหลัวฉางเซิง เจียงเสี่ยวไป๋ก็ได้อ่านสัญญาดังกล่าวและเห็นว่ามันถูกร่างขึ้นตามเงื่อนไขการเจรจาที่พวกเขาได้ตกลงกันไว้ ดังนั้นเขาจึงลงนามในทันที

สำหรับรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ บางอย่าง เขาไม่สนใจและไม่ได้เอาคำเหล่านั้นมาคิด

หากพูดกันตามตรงก็คือ บางครั้งเราก็สามารถเห็นบุคลิกของบุคคลได้ดีขึ้นจากรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆเหล่านี้ ซึ่งไม่ได้จำกัดอยู่เพียงรูปลักษณ์ที่พวกเขาแสดงออกมาเท่านั้น

เพราะการจะมองคนอย่างถ่องแท้ มันต้องเก็บรายละเอียดให้ครบ

ไม่ว่าจะเป็นหลัวฉางเซิงหรือหม่าหลี่ เมื่อดูจากรายละเอียดในการร่างสัญญานี้ เจียงเสี่ยวไป๋ก็พอสรุปได้ว่า พวกเขาอาจจะสามารถก้าวไปข้างหน้าอีกขั้น ในสายอาชีพของพวกเขา แต่มันก็เป็นเพียงก้าวเดียวเท่านั้น

ท้ายที่สุดแล้ว เขาเชื่อว่าพวกเขาไม่สามารถไปไกลกว่านี้ได้อีก

แต่สิ่งเหล่านี้ก็ไม่เกี่ยวข้องกับเขา

เพราะมันไม่ได้ขัดขวางพวกเขาจากการเป็นเพื่อนและทำงานร่วมกันในตอนนี้

“ถ้าอย่างนั้นหลังจากนี้ก็ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ ! ”

หลังจากมอบสัญญาที่ลงนามให้กับหลี่ชิงอีแล้ว เจียงเสี่ยวไป๋ก็จับมือกับหลัวฉางเซิงด้วยรอยยิ้ม

““ยินดีที่ได้ร่วมงาน ! ”

หลัวฉางเซิงพูดอย่างมีความสุขด้วยสีหน้าเหม่อลอย

วันนี้เรียกได้ว่าเป็นวันที่มีความสุขที่สุดของเขา ด้วยสัญญาของเจียงเสี่ยวไป๋ เขาไม่ต้องกังวลกับการพัฒนาเศรษฐกิจของถู่เฉิงอีกต่อไป

หลังจากจับมือกับเจียงเสี่ยวไป๋ เขาก็ไม่ยอมปล่อยทันที เขายังคงจับมือของเจียงเสี่ยวไป๋และแนะนำออกมาว่า “ช่วงเย็นที่บ้านของผู้อำนวยการหลี่ ฉันยังดื่มไม่หนำใจเลย ตอนนี้เราได้เซ็นสัญญาแล้ว เพื่อที่จะได้ร่วมเฉลิมฉลองไปด้วย งั้นเรามาดื่มกันจนถึงเที่ยงคืนไปเลยดีไหม ”

หม่าหลี่รีบตอบทันทีว่า “ใช่ เรื่องใหญ่แบบนี้จะต้องมีการเฉลิมฉลอง”

หยินซื่อหัวเราะออกมาเสียงดัง “ใช่ ตอนนี้ฉันยังเมาไม่ได้ที่เลย”

เมื่อได้ยินว่าพวกเขาต้องการดื่มอีกครั้ง เจียงเสี่ยวไป๋ก็รีบพูดว่า “อย่าเลยครับ มันดึกมากแล้ว อย่ารบกวนพี่สะใภ้ดีกว่า”

หลัวฉางเซิงหัวเราะและพูดว่า “ไม่มีปัญหา ฉันขอให้เธอเตรียมกับแกล้มให้ล่วงหน้าตั้งแต่ตอนเย็นแล้ว ที่เหลือก็แค่กินและดื่มให้เต็มที่”

เจียงเสี่ยวไป๋พูดไม่ออกอยู่พักหนึ่ง

จากนั้นไม่ถึงครึ่งชั่วโมง เซี่ยงหงจวี๋ก็ยกอาหารจานอร่อยมาเสิร์ฟ ส่วนหลัวฉางเซิงก็ไปหยิบเหมาไถออกมาสามขวด

……

วันรุ่งขึ้น เจียงเสี่ยวไป๋ยังคงเวียนหัวเล็กน้อยเมื่อเขาเดินทางออกจากถู่เฉิง

ที่บ้านของหลัวฉางเซิงเมื่อคืนนี้ เขาดื่มไปมาก

โชคดีที่ทุกสิ่งที่ต้องทำระหว่างการเดินทางไปถู่เฉิงครั้งนี้ได้ทำไว้ล่วงหน้าแล้ว ไม่งั้นก็คงจะเกิดความล่าช้าแน่นอน

ระหว่างทาง เจียงเสี่ยวไป๋นั่งอยู่แถวหลังเพื่อที่เขาจะได้หลับไปด้วย

เมื่อพวกเขาเข้าใกล้ซิงโจว หลี่ชิงอีก็ปลุกเจียงเสี่ยวไป๋ “ผู้ช่วยเจียง เรามาถึงซิงโจวแล้วค่ะ”

เจียงเสี่ยวไป๋ลืมตาขึ้นและมองดู แน่นอนว่าเขากำลังจะเข้าในตัวเมือง เขาจึงยิ้มแล้วพูดว่า “เรามาถึงเร็วขนาดนี้เลยเหรอ ฉันเพิ่งหลับไป”

หลี่ชิงอีกล่าวว่า “ผู้ช่วยเจียง แล้วคุณจะไปออฟฟิศหรือจะกลับไปที่เจียงวานคะ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ไปที่ออฟฟิศก่อนเถอะ ! ”

“ได้ค่ะ ! ” หลี่ชิงอีตอบและบอกกับจางเสี่ยวชุ่น “ไปที่สำนักงานของบริษัท”

จางเสี่ยวชุ่นเองก็ได้ยินแล้ว แต่ก็ยังคงตอบกลับ

ใช้เวลาไม่นานรถแลนด์โรเวอร์ก็มาจอดในลานจอดรถของสำนักงานใหญ่ของเจียงเจียกรุ๊ป

เจียงเสี่ยวไป๋ลงจากรถแล้วเดินเข้าไปที่สำนักงาน

ทันทีที่เขาเดินมาถึงสี่แยกของสำนักงานแถวที่สอง เขาก็พบกับเย่กวงโต้วที่ดูมีท่าทางเร่งรีบ

“สวัสดีผู้ช่วยเจียง ! ”

เมื่อเห็นเจียงเสี่ยวไป๋ เย่กวงโต้วก็รีบหยุดเพื่อทักทาย

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าและถามอย่างไม่เป็นทางการ “คุณเย่ คุณรีบออกไปข้างนอกเหรอ ? ”

เย่กวงโต้วกล่าวว่า “ผมกำลังจะไปที่สำนักงานเทศมณฑลเพื่อจะไปตรวจสอบรายชื่อผู้นำที่จะไปที่เข้าร่วมการประชุมตัวแทนจำหน่ายประจำปีกับนายกเทศมนตรีถังที่เจียงเฉิงครับ”

หลังจากพูดอย่างนั้น เขาก็กล่าวเสริมทันที “เอ่อ ผู้ช่วยเจียง ตอนนี้บัตรคอนเสิร์ตออกมาแล้ว คุณอยากดูไหมครับ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋โบกมือ “คุณสามารถตัดสินใจเกี่ยวกับเรื่องเหล่านี้ได้ด้วยตัวเอง ! ”

เย่กวงโต้วจึงรีบตอบ “เอาล่ะ งั้นผมขอตัวไปที่สำนักงานเทศมณฑลก่อนนะครับ”

เจียงเสี่ยวไป๋โบกมือ “โอเค ไปทำงานของคุณเถอะ ! ”

จากนั้นเย่กวงโต้วก็เดินออกไปอย่างรวดเร็ว

เจียงเสี่ยวไป๋มองตามแผ่นหลังของเขาและอดไม่ได้ที่จะส่ายหัว รู้สึกว่าทุกครั้งที่เย่กวงโต้วเห็นเขา มันก็เหมือนกับหนูที่เจอแมว

ฉันไม่รู้จริง ๆ ว่าเด็กคนนี้กลัวฉันเรื่องอะไร ?

ถ้าเย่กวงโต้วรู้ว่าเจียงเสี่ยวไป๋กำลังคิดอะไรอยู่ เขาอาจจะกระอักเลือดออกมาก็ได้

คุณไม่รู้จริง ๆ เหรอว่าฉันกลัวอะไร ?

เหตุผลที่ฉันไม่สามารถเข้าใกล้เสี่ยวซิงได้ ไม่ใช่เพราะคุณซึ่งเป็นพี่ชายคนโตกำลังขวางทางอยู่เหรอ

ฮืม รอดูเถอะ สักวันหนึ่งฉันจะทำให้คุณกลายมาเป็นพี่เขยและเป็นลุงของลูกฉันให้ได้

เจียงเสี่ยวไป๋เดินไปที่สำนักงานแถวที่สาม และไม่นานก็มาถึงหน้าประตูห้องทำงานของเขาเอง เขาเงยหน้าขึ้นมอง และเดินต่อไปข้างหน้าโดยไม่หยุด

หลี่ชิงอีและจางเสี่ยวชุ่นหยุดมองหน้ากัน ก่อนจะเปิดประตูแล้วเดินเข้าไป

จางเสี่ยวชุ่นกล่าวว่า “ผู้ช่วยเจียงยังคงเหมือนเดิม สิ่งแรกที่เขาทำเมื่อกลับมาคือไปรายงานท่านประธาน”

หลี่ชิงอีกลอกตามองมาที่เขา “ฉันเห็นว่าปกติคุณพูดน้อยมาก แต่ไม่คิดว่าคุณจะกล้านินทาผู้ช่วยเจียงลับหลังเขาแบบนี้มาก่อน”

จางเสี่ยวชุ่นหัวเราะเบา ๆ แล้วพูดว่า “เลขาหลี่ คุณคิดผิด ต่อหน้าผู้ช่วยเจียง หากคิดอะไร ฉันก็พูดมันออกมาแบบนี้แหละ”

หลี่ชิงอีรู้ดีว่าเจียงเสี่ยวไป๋นั้นไม่สนใจว่าคนอื่นจะมองว่าเขาสนใจแค่ภรรยาของเขาหรือไม่

หลี่ชิงอียกมุมปากขึ้นแล้วพูดว่า “ฉันไม่เคยเห็นคุณพูดแบบนั้นต่อหน้าเขาเลย”

จางเสี่ยวชุ่นกล่าวว่า “ฉันแค่ไม่เคยพูดต่อหน้าคุณต่างหาก”

หลี่ชิงอีหัวเราะเบา ๆ และพูดว่า “ทำไม คุณไม่กล้าพูดต่อหน้าฉันเหรอ ? ”

จางเสี่ยวชุ่นกลอกตาและพึมพำออกมา “ฉันเกรงว่าคุณจะอิจฉาพวกเขาก็เท่านั้น”

หลี่ชิงอีพูดอย่างไม่พอใจ “ฉันจะอิจฉาพวกเขาไปทำไมกัน”

จางเสี่ยวชุ่นส่ายหัวแล้วพูดว่า “เพราะคุณ…ไม่สามารถหาคนรักที่ดีอย่างผู้ช่วยเจียงได้ ! ”

หลี่ชิงอีตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง

เธอไม่สามารถหักล้างคำพูดของจางเสี่ยวชุ่นได้

เธอแอบเปรียบเทียบผู้ชายที่เธอเคยคบหา เธอก็พบว่าไม่เห็นใครที่ร่ำรวยไปกว่าเจียงเสี่ยวไป๋ ไม่เคยเห็นใครที่มีความสามารถมากกว่าเจียงเสี่ยวไป๋ และไม่เคยเห็นใครที่รักภรรยาเหมือนเจียงเสี่ยวไป๋มาก่อน

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ เธอก็อิจฉาท่านประธานจริง ๆ

เจียงเสี่ยวไป๋ไม่รู้ถึงเรื่องที่ผู้ใต้บังคับบัญชาทั้งสองของเขากำลังพูดถึงเขาอยู่ เพราะเขาเดินมาถึงประตูห้องทำงานของประธานแล้ว

“ผู้ช่วยเจียง คุณกลับมาแล้วเหรอ ? ”

โจวเสี่ยวโจวเห็นเจียงเสี่ยวไป๋เข้ามา ก็ยืนขึ้นเพื่อทักทายทันที

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าและชี้ไปที่สำนักงานด้านใน “ประธานหลินยุ่งอยู่หรือเปล่า ? ”

โจวเสี่ยวโจวกล่าวว่า “ผู้ช่วยเจียง ฉันต้องขอโทษด้วย ประธานออกไปแล้วค่ะ”

เจียงเสี่ยวไป๋สะดุ้งอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นเขาก็สังเกตเห็นว่าเหลิ่งเวยคนขับรถของหลินเจียอินไม่ได้อยู่ที่นี่

เขาประหลาดใจเล็กน้อยและถามว่า “แล้วประธานไปไหน”

โจวเสี่ยวโจวกล่าวว่า “เพื่อนร่วมชั้นของประธานมาพบเธอ พวกเธอจึงออกไปด้วยกัน เหลิ่งเวยขับรถไปให้ค่ะ”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า “ไม่เป็นไร งั้นฉันจะออกไปก่อน”

หลังจากนั้นเขาก็หันหลังและเดินกลับไปที่ห้องทำงาน

เขาไม่คาดคิดว่าเมื่อเขารีบกลับมาหาภรรยา ภรรยาของเขากลับออกไปข้างนอกกับเพื่อนร่วมชั้น

เจียงเสี่ยวไป๋และหลินเจียอินทั้งคู่สำเร็จการศึกษาจากวิทยาลัยครูซิงโจว เพื่อนร่วมชั้นของหลินเจียอินก็คือเพื่อนร่วมชั้นของเขาด้วยไม่ใช่เหรอ ?

หยางเจี๋ยเหรอ ?

เจียงเสี่ยวไป๋รู้สึกสับสน

ท้ายที่สุดหยางเจี๋ยก็เป็นเพื่อนร่วมชั้นเพียงคนเดียวที่มีการติดต่อกับเธอเมื่อเร็ว ๆ นี้