ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1136 ไปเทียนจิงเพื่อเฉลิมฉลองปีใหม่

ตอนที่ 1136 ไปเทียนจิงเพื่อเฉลิมฉลองปีใหม่

“อันอันเป็นเด็กดีสิ เห็นไหมว่าน้องห่าวห่าวหยุดร้องไห้แล้ว …”

หลินเจียอินปลอบใจเจียงอัน

หลังจากนั้นไม่นาน เจียงอันก็สงบลงและหยุดร้องไห้ในที่สุด

หวังเสวี่ยฮัวกล่าวว่า “เมื่อทั้งสองกลับมา อันอันและห่าวห่าวก็หยุดร้องไห้ทันที ฉันเดาว่าที่พวกเขาร้องไห้คงเพราะพวกเขารู้ว่าพวกคุณกำลังจะกลับมา”

เจียงเสี่ยวไป๋อดไม่ได้ที่จะมองลูกสาวตัวน้อยในอ้อมแขนของเขา ในเวลานี้ใบหน้ากลมเล็กของเธอยิ้มน่ารัก ลิ้นของหนูน้อยบิดไปมาในปากเล็ก ๆ ของเธอ และเธอก็พ่นฟองน้ำลายออกมา ดูมีความสุขมาก

“ฮ่าฮ่า เสี่ยวหวังดูสิ บางทีมันอาจจะเป็นอย่างที่คุณพูดจริง ๆ ”

“เจ้าตัวน้อยรู้ว่าเรากำลังจะกลับมา จึงร้องไห้งอแงเพื่อให้เราเข้ามาอุ้ม”

หลินเจียอินกล่าวว่า “พวกเขายังเด็กมาก จะรู้ได้อย่างไร ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “ที่เขาบอกว่าแม่และลูกมีสายใยเชื่อมโยงกัน แม้ว่าอันอันและห่าวห่าวจะยังเด็กอยู่ แต่พวกเขาก็สามารถรับรู้ได้”

“ซึ่งพวกเขาก็ยังพูดไม่ได้ จึงแสดงออกด้วยการร้องไห้เท่านั้น”

“นี่เป็นเพราะว่าลูกชายและลูกสาวของเราคิดถึงเรา เด็กน้อยทั้งสองต้อนรับเรากลับบ้าน ! ”

“ใช่ ใช่ ใช่ ! ” หวังเสวี่ยฮัวพยักหน้าซ้ำ ๆ จนเหมือนไก่จิกข้าวสาร

เฉินหยุนยังเห็นด้วยกับความคิดของเจียงเสี่ยวไป๋ และกล่าวว่า “ที่จริงแล้วอันอันและห่าวห่าวรู้วิธีแสดงความรักต่อพวกคุณตั้งแต่อายุยังน้อย”

หลังจากได้ยินแบบนี้ หลินเจียอินก็จับแก้มเจียงอันอย่างมีความสุขและพูดว่า “อันอัน นี่เป็นเรื่องจริงเหรอ ? ”

“คิก…คิก…”

เจียงอันระเบิดเสียงหัวเราะออกมา ดูเหมือนว่าเขากำลังตอบสนองคำพูดของหลินเจียอิน

อีกด้านหนึ่ง เจียงห่าวในอ้อมแขนของเจียงเสี่ยวไป๋ก็หัวเราะออกมาเหมือนกัน

ห้องโถงด้านข้างเต็มไปด้วยความอบอุ่นและความสุขในช่วงเวลานี้

หลังจากนั้นไม่นาน หวังซิ่วจวี๋ก็ถามว่า “ลูกบอกว่าจะกลับมาภายในสามวัน ทำไมถึงกลับมาวันที่สี่ล่ะ ? มีอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “แม่ ไม่มีอะไรผิดพลาด เจียอินไม่ได้ไปบ้านลุงรองของเธอมาหลายปีแล้ว ลุงรองก็บอกให้ผมไปหา ถ้าไม่ไปก็คงดูไม่ดีแน่ ก็เลยล่าช้าไปหนึ่งวันครับ”

หวังซิ่วจวี๋พูดว่า “อ้อ” และพูดว่า “นั่นสินะ ลูกก็ควรจะไปหาลุงรองจริง ๆ นั่นแหละ”

เจียงเสี่ยวไป๋ไม่ได้พูดเรื่องนี้ต่อ และพูดว่า “แม่ พ่ออยู่ไหน ทำไมไม่เห็นเขาล่ะ ? ”

หวังซิ่วจวี๋กล่าวว่า “เขาไปบ้านลุงใหญ่ เห็นว่าจะไปทำเค้กข้าวเหนียว ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “วันนี้ผมก็ว่าจะทำเค้กข้าวเหนียวเหมือนกัน”

หวังซิ่วจวี๋กลอกตามองมาที่เขา “นี่ก็วันที่ 20 เดือน 12 ตามปฏิทินจันทรคติแล้ว และปีใหม่จีนก็จะมาถึงในอีกสิบวันแล้ว ถ้าเราไม่ทำเค้กข้าวเหนียวตอนนี้ ก็คงไม่ทันแล้วล่ะ”

เวลาผ่านไปเร็วมาก ปีใหม่ก็กำลังจะมาถึงอีกครั้ง

เจียงเสี่ยวไป๋จำได้ว่าเขาสัญญากับชายชราว่าจะไปฉลองปีใหม่ที่เทียนจิงในปีนี้ แต่ก่อนที่เขาจะเล่าให้พ่อแม่ฟังเกี่ยวกับเรื่องนี้ เขาก็พูดว่า “แม่ ผมมีอะไรจะคุยด้วย”

“เกิดอะไรขึ้น บอกมาสิ ! ” หวังซิ่วจวี๋พูดอย่างสบาย ๆ โดยไม่สนใจ และมองไปที่เจียงอัน

“แม่ แม่ก็รู้ใช่ไหมว่าเจียอินมีปู่อยู่ที่เทียนจิง ? ” เจียงเสี่ยวไป๋คิดเกี่ยวกับเรื่องนี้แล้วพูด

“ฉันรู้ ! ” หวังซิ่วจวี๋พยักหน้า “ได้ยินว่าเขาอายุเก้าสิบกว่าปีแล้ว แต่ยังมีมาดผู้นำที่แข็งแกร่ง เมื่อก่อนเขาคงเคยบุกน้ำลุยไฟมานับไม่ถ้วน”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ใช่ครับ คุณปู่อายุย่างเก้าสิบแปดปีแล้ว”

หวังซิ่วจวี๋พูดว่า “ทำไม ? หรือว่าปู่ของเจียอินกำลังจะฉลองวันเกิดของเขา ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและส่ายหัว “ไม่ครับ แต่เป็นเพราะคุณปู่รู้สึกว่าเขาแก่แล้ว ครอบครัวไม่ได้กลับมารวมกันหลายปี เขาจึงอยากให้ลูกหลานกลับมารวมตัวกันในตรุษจีนปีนี้”

จู่ ๆ หวังซิ่วจวี๋ก็หันหน้าไปมองเขาอย่างว่างเปล่า แล้วพูดว่า “ลูกต้องการจะพูดอะไรกันแน่ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “แม่ครับ คุณปู่อยากให้เจียอินไปฉลองตรุษจีนกับเขาในช่วงตรุษจีนปีนี้ ดังนั้นผมกับเจียอินจะไปที่เทียนจิงเพื่อเฉลิมฉลองปีใหม่จีน”

ฮะ ?

หวังซิ่วจวี๋ตกตะลึง

หลังจากนั้นไม่นาน เธอก็กลับมามีสติอีกครั้ง ใบหน้าของเธอดูไม่ค่อยดีขณะพูดว่า “ลูกหมายความว่า เจียอินจะไปเฉลิมฉลองปีใหม่ที่เทียนจิงงั้นเหรอ ? ”

ในยุคนี้ ผู้คนในชนบทให้ความใส่ใจกับสถานที่ในการเฉลิมฉลองปีใหม่ของพวกเขามาก

ทั้งครอบครัวควรอยู่ร่วมกันในช่วงตรุษจีน

หากหลินเจียอินไม่ได้อยู่เฉลิมฉลองปีใหม่ มีคนหายไปหนึ่งคน แบบนั้นก็จะไม่เรียกว่าครอบครัวพร้อมหน้าพร้อมตา

เมื่อเจียงเสี่ยวไป๋เห็นการแสดงออกของหวังซิ่วจวี๋ เขาก็อดไม่ได้ที่จะคร่ำครวญในใจ แต่เขาก็ยังคงพูดมันออกมาอย่างกล้าหาญ “ไม่ครับ ไม่ใช่แค่เจียอินคนเดียวเท่านั้นที่จะไม่อยู่บ้านเพื่อเฉลิมฉลองปีใหม่ในปีนี้ แต่ผม ชานชาน อันอันและห่าวห่าวก็จะไปเทียนจิงด้วย”

“อะไรนะ ! ” หวังซิ่วจวี๋ลุกขึ้นยืนทันที

หลินเจียอินไม่เพียงไปเฉลิมฉลองปีใหม่ที่เทียนจิงเพียงคนเดียวเท่านั้น แต่เจียงเสี่ยวไป๋และลูก ๆ ทั้งสามของเขาก็จะไปเทียนจิงเพื่อเฉลิมฉลองปีใหม่ด้วย

หากว่าทุกคนไปแบบนี้ แล้วครอบครัวจะเฉลิมฉลองปีใหม่แบบไหน ?

ไม่ เธอไม่เห็นด้วยกับเรื่องนี้

“เจ้ารอง ลูกจะไม่อยู่บ้านในช่วงตรุษจีนได้อย่างไร ? ”

“นี่เป็นการเฉลิมฉลองปีใหม่ครั้งแรกนับตั้งแต่อันอันและห่าวห่าวเกิดมา”

เจียงเสี่ยวไป๋พูดว่า “แม่ ผมรู้ ผม…”

หวังซิ่วจวี๋ขัดจังหวะเขา “ลูกรู้แต่ก็ยังพูด แกจะไม่อยู่ฉลองตรุษจีนที่บ้านได้อย่างไร ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “แม่ครับ ปู่ของเจียอินอายุ 98 ปี เขาแค่อยากให้ครอบครัวกลับมารวมตัวอีกครั้งในช่วงตรุษจีน แต่แม่จะห้ามไม่ให้เราไปเหรอครับ ? ”

“นี่……” หวังซิ่วจวี๋พูดไม่ออก

เธอไม่ใช่คนไร้เหตุผล

แต่เจียงเสี่ยวไป๋และครอบครัวของเขาไม่ได้อยู่บ้านในช่วงตรุษจีน ซึ่งทำให้เธอรู้สึกน้อยใจ แม้จะรู้ถึงเหตุผลแล้วก็ตาม

แต่เธอไม่รู้ว่าจะปฏิเสธข้อเสนอของเจียงเสี่ยวไป๋ได้อย่างไร ดังนั้นเธอจึงยืนขึ้นและกระทืบเท้า “โอ้ ฉันไม่สนใจ ไปพูดกับพ่อของแกเองก็แล้วกัน ! ”

หลังจากพูดอย่างนั้น เธอไม่แม้แต่จะสนใจเจียงอันด้วยซ้ำและเดินออกไปทันที

หลินเจียอินมองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ เธอไม่คาดคิดว่ามันจะเป็นอย่างนี้ และไม่รู้ว่าจะพูดอะไรอยู่ครู่หนึ่ง

เจียงเสี่ยวไป๋พูดว่า “เมียจ๋า ไม่เป็นไร แม่แค่ดูเหมือนไม่เข้าใจ เเต่อันที่จริงเธอก็รู้ว่าเราควรใช้เวลาปีใหม่กับคุณปู่ แต่เธอแค่ยังยอมรับเรื่องนี้ไม่ได้ที่ต้องฉลองตามลำพังก็เท่านั้น”

หลินเจียอินกล่าวว่า “แต่ถ้าเป็นแบบนี้ แม่ก็จะไม่มีความสุขในช่วงปีใหม่ และฉันก็คงจะไม่สบายใจเหมือนกัน”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ไม่เป็นไร ผมจะอธิบายให้พวกเขาฟังอย่างชัดเจนเอง”

หลินเจียอินพยักหน้าแล้วพูดว่า “พ่อดื้อกว่าแม่ ไม่รู้ว่าเขาจะเห็นด้วยไหม ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “ไม่ต้องกังวล แม้ว่าพ่อจะดื้อรั้นมาก แต่ผมเชื่อว่าเขาจะจัดการเรื่องแบบนี้ได้ดีกว่าแม่แน่นอน”

หลินเจียอินไม่ได้พูดอะไรอีก แต่เธอก็รู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย

ในช่วงบ่าย เจียงไห่หยางก็กลับมาที่บ้าน

เมื่อเห็นเจียงเสี่ยวไป๋ เขาก็พูดด้วยรอยยิ้ม “แกกลับมาแล้ว มาถึงเมื่อไหร่ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “มาถึงที่นี่ตอนเที่ยงครับ”

เจียงเสี่ยวชิง, เจียงเสี่ยวเหลย และเจียงเสี่ยวหยูก็ทักทายเจียงไห่หยางตามลำดับ

“ทุกคนกลับมาแล้วก็ดี” เจียงไห่หยางพยักหน้าและพูดกับเจียงเสี่ยวชิง “พรุ่งนี้เราจะทำเต้าหู้ที่บ้านลุง พวกแกทุกคนจะต้องไปช่วยกัน”

เจียงเสี่ยวเหลยพูดขึ้นมาทันที “พ่อ ผมต้องทำการบ้าน คงจะไปช่วยไม่ได้หรอก”

เจียงไห่หยางตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งและพูดว่า “อ้อ แล้วแกกับเสี่ยวหยูจะไม่ไปใช่ไหม เสี่ยวชิงไม่มีการบ้าน งั้นลูกก็ไปคนเดียว”

“ได้ค่ะ ! ” เจียงเสี่ยวชิงตอบตกลงอย่างไม่เต็มใจ

การทำฟองเต้าหู้เป็นงานยาก เธอจึงไม่อยากทำ

เจียงไห่หยางหยิบบุหรี่ออกมาหนึ่งมวนแล้วจุด จากนั้นก็พูดว่า “เต้าหู้อบปีที่แล้วไม่พอกิน ปีนี้ฉันจะทำเต้าหู้เพิ่มอีกห้าสิบชั่ง”

เจียงเสี่ยวไป๋ไม่ได้พูดอะไรมาก

เพราะสิ่งที่เขาคิดในหัวตอนนี้คือจะพูดเกี่ยวกับการไปเฉลิมฉลองปีใหม่ที่เทียนจิงกับพ่ออย่างไรดี