ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1137 โกรธ

ตอนที่ 1137 โกรธ

เจียงเสี่ยวไป๋คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “พ่อ ผมอยากจะคุยอะไรบางอย่างกับพ่อ”

เจียงไห่หยางเหลือบมองมาที่เขา นับตั้งแต่ที่ลูกชายของเขารวย เขาก็ไม่ถามความคิดเห็นของใครในครอบครัวและตัดสินใจด้วยตัวเองมาตลอด ไม่เคยคิดว่าวันนี่เขากลับมาบอกว่ามีอะไรจะพูดคุยด้วย ?

เขาอดไม่ได้ที่จะอยากรู้อยากเห็น และถามด้วยความประหลาดใจว่า “เกิดอะไรขึ้น ? ว่ามาสิ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “เหตุผลหลักคือผมเคยบอกเรื่องนี้กับแม่ไปแล้ว แต่แม่ก็ดูจะไม่พอใจเล็กน้อย”

เจียงไห่หยางหัวเราะเบา ๆ “อะไรนะ แม่ของแกไม่เห็นด้วย ดังนั้นจึงอยากจะมาเจรจากับฉันต่องั้นเหรอ แกนี่เจ้าเล่ห์มาก ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มเจื่อน “ไม่ เพราะผมคิดว่าพ่อมีเหตุผลมากกว่าแม่ต่างหาก ! ”

“หยุดเลย ! ” เจียงไห่หยางยกมือขึ้นเพื่อหยุดคำพูดของเจียงเสี่ยวไป๋แล้วพูดว่า “อย่ามายกยอฉันแบบนี้ ถ้าแกอยากให้ฉันมีเหตุผล ฉันเองก็ไม่ดีไปมากกว่าแม่ของแกหรอก”

เจียงเสี่ยวไป๋พูดไม่ออกอยู่พักหนึ่ง

คนที่มักจะดึงตัวเองขึ้นไปบนฟ้าตอนนี้ยังถ่อมตัวอยู่เหรอ ?

เจียงไห่หยางกล่าวต่อ “ในเมื่อแม่ของแกไม่เห็นด้วย นั่นก็หมายความว่าสิ่งที่แกขอมันมากเกินไป”

“อย่าคิดจะมาเจรจากับฉันดีกว่า”

“จะทำให้ฉันลำบากใจเสียเปล่า ! ”

หลังจากพูดอย่างนั้น เขาก็ลุกขึ้นและเตรียมที่จะเดินออกไป

เจียงเสี่ยวไป๋จึงรีบพูดขึ้นมาว่า “พ่อ อย่าเพิ่งรีบไป ผมยังไม่ได้พูดอะไรเลย”

เจียงไห่หยางกล่าวว่า “ฉันจะไปถามแม่ของแกก่อน”

หลังจากพูดอย่างนั้น เขาก็ไม่รอให้เจียงเสี่ยวไป๋พูดอะไรอีก และรีบเดินออกไปทันที

ทำเอาเจียงเสี่ยวไป๋อึกอักเพราะมีคำพูดที่อยากพูดเต็มไปหมด

เมื่อมองย้อนกลับไป โชคดีที่หลินเจียอินไม่ได้อยู่ที่นี่ในขณะนี้ ไม่งั้นเธอคงจะคิดมากกับเรื่องนี้อีกครั้ง

เจียงเสี่ยวเหลยหัวเราะออกมา “พี่ ไม่คิดเลยว่าพี่เองก็จะเจอเรื่องที่ทำให้จนมุมกับเขาด้วย ! ”

เมื่อเห็นท่าทางที่มองด้วยความเยาะเย้ยของเขา เจียงเสี่ยวไป๋ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกโกรธ เขาจึงเดินไปตบหัวของน้องชายด้วยความหมั่นไส้ “แกหัวเราะใช่ไหม ? ฉันจะทำให้แกหัวเราะไปนาน ๆ เลย ! ”

“ก็คุยกันดี ๆ สิ ทำไมพี่ถึงทำร้ายร่างกายคนอื่นแบบนี้ ? ” เจียงเสี่ยวเหลยประท้วงออกมาอย่างไม่ยอม

“ตีแกแค่นี้จะเป็นอะไรไป ? ” เจียงเสี่ยวไป๋ยกมือขึ้นราวกับจะตีเขาอีกครั้ง

เจียงเสี่ยวเหลยรีบวิ่งออกไปให้พ้นทาง และพูดขณะที่วิ่งไปด้วย “สุภาพบุรุษเขาไม่ทำร้ายคนอื่นหรอก ! ”

“เอาสิ ! ” เจียงเสี่ยวไป๋ไม่ได้ไล่ตามเขา แค่พูดว่า “ในเมื่อแกบอกว่าสุภาพบุรุษเขาไม่ทำร้ายคนอื่น ก็ไปอธิบายเรื่องนี้ให้พ่อแม่ของแกฟังด้วย”

เขาตะคอกอย่างหนัก “ถ้าไม่ช่วยพูด เงินอั่งเปาปีนี้ก็ไม่ต้องหวังว่าจะได้จากฉัน”

เจียงเสี่ยวเหลยตื่นตระหนกขึ้นมาทันที เขาได้แต่ร่ำร้องคร่ำครวญในใจ

ทำไมถึงเป็นแบบนี้ได้ ?

เขาไม่ได้หัวเราะเยาะสักหน่อย ?

พูดแค่นี้ก็จะทำให้เงินอั่งเปาในปีนี้หายไปแล้วเหรอ

เขาอยากจะตบหน้าตัวเอง ทำไมเขาถึงไปยั่วยุพี่ชายของเขาแบบนั้น ?

“ไม่เอาแบบนั้นสิครับพี่ ! ”

“ตีผมได้ แต่จะไม่ให้เงินอั่งเปาไม่ได้ ! ”

“ฉันพูดไปแล้ว ไม่ต้องคิดจะมาต่อรอง ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋หัวเราะ “ดูเหมือนเรียนมัธยมปลายมาปีครึ่งจะไม่ได้เรียนอย่างเสียเปล่า ตอนนี้รู้จักต่อรองแล้ว”

“ในเมื่อแกมีความรู้แต่ยังไม่มีมารยาท ฉันจะให้แกได้เรียนรู้มารยาทนั้นในวันนี้ ! ”

“พี่จะใจร้ายอะไรกับผมขนาดนั้น ? ” เจียงเสี่ยวเหลยถามออกมาโดยไม่รู้ตัว

เจียงเสี่ยวไป๋ยกกำปั้นขึ้นแล้วพูดว่า “ฉันแค่ถามว่าแกจะไปไหม ? ”

เจียงเสี่ยวเหลยบ่นในใจและพูดอย่างไม่พอใจ “เห็นได้ชัดว่าพี่กำลังรังแกคนตัวเล็กและใช้กำลังข่มขู่คนที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่อะไรด้วยเลย ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “แกพูดถูก ฉันรังแกคนที่อ่อนแอกว่า แล้วแกจะทำตามที่ฉันบอกไหม ? ”

“ต่อจากนี้แกจะได้ระวัง ไม่ทำให้ใครขุ่นเคืองอีก ก่อนที่แกจะยั่วยุใคร แกต้องดูว่าคนที่แกยั่วยุคือคนที่แกสามารถทำให้ขุ่นเคืองได้ไหม ! ”

อ่า ?

ในที่สุด เจียงเสี่ยวเหลยก็เข้าใจแล้วว่าสิ่งนี้ต้องใช้การคิดอย่างรอบคอบจริง ๆ

มาเสียใจตอนนี้ก็ไม่ทันแล้ว !

พี่รองคือคนที่เขาไม่สามารถทำให้ขุ่นเคืองได้ !

“แกเข้าใจไหม ? ” หมัดของเจียงเสี่ยวไป๋ลดระดับลง แต่พลังที่น่าเกรงขามยังคงอยู่ เขาถามด้วยสีหน้าหยอกล้อ

“เข้าใจแล้ว ! ” เจียงเสี่ยวเหลยพยักหน้าเหมือนไก่จิกข้าวสาร

ผู้เข้าใจสถานการณ์คือผู้เฉลียวฉลาด !

เขาเข้มแข็งปล่อยให้เข้มแข็งไป ฉันยอม !

เขาเก่งกาจปล่อยให้เขาเก่งกาจไป ฉันยอมเขา !

ที่ใดมีชีวิต ที่นั่นย่อมมีความหวัง

……

ชั่วขณะหนึ่ง จิตใจของเจียงเสี่ยวเหลยก็เปิดกว้างขึ้น จากนั้นเขาก็พบเหตุผลมากมายที่ทำให้ตัวเองยอมจำนน

หากเจียงเสี่ยวไป๋รู้ว่าจู่ ๆ น้องของเขาก็เข้าใจเหตุผลที่เขาต้องการจะสื่อออกมา เขาคงจะประทับใจ

เจียงเสี่ยวไป๋พูดว่า “ถ้าอย่างนั้น แกยังไม่ไปอีกเหรอ ? ”

“ไป ไป ไป! ผมไปให้ก็ได้ ? ” เจียงเสี่ยวเหลยพูดอย่างช่วยไม่ได้

อย่างไรก็ตาม เขาเคยชินกับการทะเลาะกับพ่อของเขาอยู่แล้ว

เมื่อเทียบกับพ่อของเขา เขากลัวเจียงเสี่ยวไป๋ที่เป็นพี่ชายของเขามากกว่า

เจียงเสี่ยวไป๋ออกจากห้องโถงด้านข้างด้วยความโกรธและไปหาเจียงไห่หยาง

ในเวลานี้ เจียงไห่หยางก็ได้มาพบหวังซิ่วจวี๋ที่กำลังให้อาหารเจียงซือในสวนหลังบ้าน

ทั้งสองกำลังคุยกัน แต่พวกเขาไม่รู้ว่าเจียงเสี่ยวเหลยก็ได้เดินตามมา

หวังซิ่วจวี๋ “วันนี้คุณทำเค้กข้าวเหนียวเสร็จแล้วหรือยัง ? ”

เจียงไห่หยางตอบ “ผมทำเสร็จแล้ว จึงกลับมาพัก เพราะพรุ่งนี้ทำฟองเต้าหู้มันไม่ง่ายเลย”

หวังซิ่วจวี๋ “พวกเจ้ารองกลับมาแล้ว พรุ่งนี้ฉันก็ไปช่วยได้เหมือนกัน”

เจียงไห่หยาง “ไม่ต้องหรอก พวกเขาสองคนกลับมาก็ต้องไปทำงานเหมือนกัน คุณควรดูแลอันอันและห่าวห่าวอยู่ที่บ้านดีกว่า”

“แม้ว่าเสี่ยวเฉินและเสี่ยวหวังจะอยู่ที่นี่ แต่พวกเขาก็เป็นคนนอก ผมยังคงรู้สึกไม่สบายใจถ้าไม่มีคนที่บ้านอยู่ด้วย”

“เรื่องฟองเต้าหู้ ผมได้บอกให้ลูกสี่ไปช่วยแล้ว”

หวังซิ่วจวี๋พูดว่า “เธอเป็นเด็กผู้หญิงที่ไม่เคยทำงานหนักแบบนี้มาก่อน เธอจะช่วยได้อย่างไร ? ”

“ให้เธออยู่บ้านเถอะ ฉันจะไปช่วยเอง”

เจียงไห่หยางพยักหน้า “งั้นก็ได้”

หลังจากพูดอย่างนั้น เขาก็เหลือบมองหวังซิ่วจวี๋แล้วพูดว่า “อย่างไรก็ตาม เจ้ารองพูดอะไรกับคุณบ้าง เขาบอกว่าคุณปฏิเสธคำขอของเขา”

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ หวังซิ่วจวี๋ก็โกรธและพูดว่า “เขาบอกว่าปีนี้จะไม่อยู่ฉลองปีใหม่ที่บ้าน แต่จะพาเจียอินและลูก ๆ ทั้งสามของเขาไปเฉลิมฉลองปีใหม่ที่เทียนจิง”

“อะไรนะ ? ”

เจียงไห่หยางโกรธมาก “ฉลองอยู่ที่บ้านมาหลายปีแล้ว แต่กลับอยากจะกบฏตอนโตสินะ ! ”

“โชคดีที่ฉันไม่ฟังเขามาก่อน ไม่งั้นฉันจะต้องหักขาของเขาไม่ให้เดินไปไหนได้เลยคอยดู ! ”

ภายนอก เจียงเสี่ยวเหลยที่ติดตามมาอย่างลับ ๆ ก็ตัวสั่นทันที โชคดีที่เขาไม่ได้เข้าไปพูดอะไรโดยตรง พ่อดูโกรธมาก และถึงกับขู่ว่าจะหักขาของพี่รองด้วยซ้ำ ขืนถ้าเขาอ้าปาก ปากคงจะฉีกแน่ !

เขากลัวเกินกว่าจะไปเป็นที่รองรับอารมณ์ของเจียงไห่หยาง

ขณะที่เขากำลังจะแอบหนีไป เขาก็ได้ยินคำพูดของหวังซิ่วจวี๋

“เฮ้อ… ที่จริงแล้วฉันก็ไม่สามารถตำหนิเจ้ารองได้หรอก”

เจียงไห่หยางเลิกคิ้ว “เกิดอะไรขึ้น ? ทำไมคุณถึงช่วยพูดแทนเขาล่ะ ? ”

หวังชิ่วจวี๋กล่าวว่า “เป็นปู่ของเจียอิน ซึ่งอายุย่าง 98 ปีแล้ว เขาบอกว่าตระกูลหลินไม่ได้กลับมารวมตัวกันนานแล้ว และในปีนี้เขาต้องการเรียกทุกคนให้กลับมาฉลองพร้อมหน้าพร้อมตากัน”

เจียงไห่หยางเองก็รู้เรื่องชายชราของตระกูลหลินด้วย

หลังจากได้ยินคำพูดของหวังซิ่วจวี๋ เขาก็สงบลงมากและถอนหายใจ “ใช่ เขาอายุย่าง 98 ปีแล้ว ไม่รู้ว่าจะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้อีกกี่ปี ! ”

“เป็นเรื่องปกติที่จะมีความคิดนี้เกิดขึ้น”

หวังชิ่วจวี๋กล่าวว่า “ทุกคนในตระกูลหลินกำลังไปที่เทียนจิง และเจียอินก็จะไปด้วยเหมือนกัน ถ้าเจียอินไป เจ้ารองก็ต้องไปด้วย เฮ้อ ……”

“ไม่ใช่ว่าฉันไม่เข้าใจ มันเป็นแค่… มันเป็นวันตรุษจีน ถ้าเจ้ารองและครอบครัวของเขาทั้งห้าคนไม่อยู่บ้าน และมีเพียงเราสองคนกับลูกอีกสามคนที่อยู่ที่นี่ เราจะฉลองปีใหม่ได้อย่างไร ! ”