ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 114 :ทำธุรกิจแบบนี้ก็ได้หรือ

    ตอนที่ 114 :ทำธุรกิจแบบนี้ก็ได้หรือ

    

    ในตอนที่เจียงเสี่ยวไป๋มาถึงถนนลูกรัง พวกเจียงเสี่ยวหยุนก็ไปแล้ว

    

    อย่างไรก็ตาม ข่าวที่เขารับซื้อกุ้งเครย์ฟิชได้แพร่กระจายไปทั่วเจียงวานแล้ว

    

    เจียงเสี่ยวเฟิงบอกสถานการณ์คร่าว ๆ ให้เขาฟัง เจียงเสี่ยวไป๋ไม่สนใจ เขาเพียงยกถังไม้ใส่กุ้งเครย์ฟิชขึ้นพ่วงข้างแล้วขี่รถเข้าเมือง

    

    ……

    

    “หวังผิง นายขี่รถมอเตอร์ไซค์พ่วงข้างของฉันไปขนกุ้งเครย์ฟิชมาให้สักสองสามรอบหน่อยสิ”

    

    เมื่อวาน เขางานยุ่งมากจนลืมไปว่าหวังผิงขี่รถมอเตอร์ไซค์พ่วงข้างได้เหมือนกัน วันนี้พอนึกถึงเรื่องนี้ เขาจึงโยนกุญแจให้หวังผิงทันที

    

    “ได้ ! ”

    

    หวังผิงอยากช่วยแบ่งเบาภาระของเจียงเสี่ยวไป๋มานานแล้ว เขาคว้ากุญแจมาแล้วขี่รถไปยังเจียงวาน

    

    เจียงเสี่ยวไป๋ให้เจียงเสี่ยวเฟิ่ง เจียงเสี่ยวเฟิน และคนอื่นช่วยกันเอากุ้งแช่น้ำสะอาด ส่วนเขาเข้าครัวไปทำพะโล้ก่อน

    

    กระทั่งหวังผิงวิ่งรถขนกุ้งเสร็จแล้ว พะโล้ก็เสร็จพอดี

    

    เจียงเสี่ยวไป๋ทำพะโล้เสร็จก็จัดเตรียมตามใบสั่งจองของแต่ละหน่วยงาน แล้วให้หวังผิงเป็นคนวิ่งรถไปส่ง

    

    “ได้ ! ”

    

    หวังผิงไม่รีรอเช่นกัน เขารับใบรายการสั่งจองมาจากเจียงเสี่ยวไป๋แล้วแพคพะโล้ขึ้นรถพ่วงข้างเพื่อออกวิ่งส่ง

    

    “น่าจะเป็นแบบนี้ตั้งนานแล้ว ! ”

    

    เจียงเสี่ยวไป๋ถอนหายใจอย่างหดหู่ เขาไม่ได้เริ่มทำกุ้งอบน้ำมันในทันที แต่เดินไปที่โรงพิมพ์ของหนังสือพิมพ์รายวันแทน

    

    “น้องชาย ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ ทำไมวันนี้ถึงมีเวลาว่างมาเที่ยวหากันได้ล่ะ ? ”

    

    เมื่อเห็นเจียงเสี่ยวไป๋ เซี่ยงเฉียนจิ้นพูดด้วยความดีใจ จากนั้นก็ยื่นบุหรี่ให้เขาแล้วไปต้มชาต่อ

    

    เขาในตอนนี้แตกต่างกว่าเมื่อก่อนมาก

    

    ยอดขายกล่องอาหารกลางวันแบบใช้แล้วทิ้งและถ้วยกระดาษแบบใช้แล้วทิ้งมีจำนวนมาก นอกเหนือจากงานพิมพ์หนังสือพิมพ์รายวันชิงโจวของทุกวันแล้ว คนงานในโรงงานยังทำงานล่วงเวลาอีกด้วย เช่น การทำกล่องอาหารกลางวันแบบใช้แล้วทิ้งหรือถ้วยกระดาษแบบใช้แล้วทิ้ง

    

    ผลิตภัณฑ์ทั้งสองไม่เพียงได้รับความนิยมในเมืองนี้เท่านั้น แต่แม้แต่อำเภออื่น ๆ ก็มีคำสั่งซื้อเข้ามาทุกวัน ยอดขายต่อวันมากถึงหลายหมื่นชิ้น

    

    แม้กำไรต่อชิ้นจะแค่ไม่กี่หลี แต่เมื่อยอดขายต่อวันมากถึงหลายหมื่นชิ้นแบบนี้ ก็สามารถสร้างผลกำไรให้โรงพิมพ์ได้วันละหลายร้อยหยวนเช่นกัน

    

    และทั้งหมดทั้งมวลนี้ล้วนเป็นผลประโยชน์ที่เจียงเสี่ยวไป๋นำมาให้เขา

    

    ดังนั้น เมื่อเขาเห็นเจียงเสี่ยวไป๋ เขาจึงดีใจมาก เขาทั้งยื่นบุหรี่ให้ทั้งต้มชามารินให้

    

    เจียงเสี่ยวไป๋หัวเราะแล้วพูดว่า “ผมทำเมนูใหม่ออกขาย ต้องการถ้วยกระดาษที่มีฝาปิดสัก 1 ล็อต”

    

    “น้องเจียงทำเมนูใหม่ขายอีกแล้วหรือ ! ”

    

    เซี่ยงเฉียนจิ้นไม่ได้สนใจเรื่องงานมากนัก เขาถามถึงเมนูใหม่ที่เจียงเสี่ยวไป๋พูดถึงเป็นอันดับแรก

    

    และเมื่อรู้ว่ามันคือเมนูกุ้งเครย์ฟิชอบน้ำมัน เขาก็ถูกชื่อเมนูนี้ดึงดูดความสนใจทันที

    

    “ฮ่าฮ่า อาหารที่น้องเจียงทำรสชาติอร่อยอย่าบอกใคร สงสัยคงต้องไปชิมบ้างแล้ว”

    

    เจียงเสี่ยวไป๋จึงพูดขึ้นว่า “ถ้าหากไม่เป็นการรบกวนพี่เซี่ยงเกินไป วันนี้ช่วยผลิตถ้วยกระดาษแบบมีฝาปิดให้ผมก่อนได้ไหม แล้วผมจะเลี้ยงเมนูกุ้ง 1 สัปดาห์เลย”

    

    “ฮ่าฮ่า……”

    

    เซี่ยงเฉียนจิ้นหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ “น้องเจียงพูดแล้วนะ ว่ามาสิว่าต้องการแบบไหน เดี๋ยวฉันจะพักงานทุกอย่างไว้แล้วทำถ้วยกระดาษให้น้องเจียงก่อน”

    

    ที่เจียงเสี่ยวไป๋ต้องการคือกล่องใส่เมนูกุ้งเครย์ฟิช กล่องบรรจุภัณฑ์จะเหมือนกับกล่องอาหารกลางวันแบบใช้แล้วทิ้ง แต่ขนาดจะต่างกัน และการทำแบบมีฝาปิดก็ทำได้ไม่ยาก

    

    หลังจากบอกความต้องการแล้ว เซี่ยงเฉียนจิ้นขมวดคิ้วแล้วพูดว่า: “แบบมีฝาปิดน่ะไม่มีปัญหาอะไรหรอก เพราะชามใบเล็กที่สั่งผลิตครั้งที่แล้วก็มีฝาปิดเหมือนกัน เพียงแต่ขนาดที่น้องเจียงต้องการในคราวนี้มันค่อนข้างใหญ่ไปหน่อย ฉันเป็นกังวลว่าหากใส่อาหารลงไปแล้วอาจจะขาดหรือรับน้ำหนักไม่ไหว”

    

    เจียงเสี่ยวไป๋โบกมือปัดพลางพูดว่า: “ไม่ต้องกังวล ใช้กระดาษหนา 350 แกรมเหมือนกันได้เลย ไม่เป็นไรหรอก”

    

    ในเมื่อเจียงเสี่ยวไป๋พูดมาขนาดนี้แล้ว เซี่ยงเฉียนจิ้นจึงไม่กังวลอีก

    

    ทั้งยังบอกอีกว่า พรุ่งนี้เช้าจะส่งไปให้ที่ร้านเขาก่อน 1 ล็อต

    

    เจียงเสี่ยวไป๋ได้ยินแบบนั้นจึงขอตัวลา

    

    เมื่อกลับมาถึงร้าน ช่างไม้ถานและถานชิงซานได้นำโต๊ะและเก้าอี้มาส่งไว้ให้อีก 3 ชุด

    

    “ฉันบอกจะไปส่งพวกเขาที่เจียงวาน แต่ลุงถานไม่ยอมท่าเดียว”

    

    หวังผิงพูดอย่างจนใจ

    

    เขาไม่รู้ว่าวันนี้ช่างไม้ถานจะมาส่งโต๊ะเก้าอี้อีก ไม่อย่างนั้นเขาก็จะได้ขี่รถไปขน พวกเขาทั้งสองคนจะได้ไม่ต้องแบกของหนักเดินมาไกลหลายลี้ขนาดนี้

    

    เจียงเสี่ยวไป๋รู้สึกซาบซึ้งใจเช่นกัน เขาพูดว่า “ไม่เป็นไร ยังมีโอกาสอื่นอีก”

    

    หวังผิงพยักหน้ารับแล้วโยนกุญแจรถมอเตอร์ไซค์พ่วงข้างคืนให้เจียงเสี่ยวไป๋ จากนั้นเขาก็ไปฆ่ากุ้งที่หลังครัวต่อ

    

    กุ้งเครย์ฟิชในวันนี้มีจำนวนเยอะกว่าเมื่อวานหลายสิบชั่ง ทำเอาคนที่ต้องทำกุ้งถึงกับเหนื่อยหอบไปตาม ๆ กัน

    

    “หาจ้างพนักงานเพิ่มอีกสัก 2 คนเถอะ ! ”

    

    หลินเจียอินบอกกับเจียงเสี่ยวไป๋

    

    เจียงเสี่ยวไป๋คิดแล้วจึงพูดว่า “ในอนาคต งานที่ร้านน่าจะยุ่งมาก เราจะจ้างพนักงานเพิ่มอีกสัก 4 คนจะเป็นผู้ชายหรือผู้หญิงก็ได้”

    

    หลินเจียอินพยักหน้าเห็นด้วยกับคำพูดของเขาแล้วพูดต่ออีกว่า “ฉันคิดว่าพี่ชิงซานใช้ได้เลย ไม่อย่างนั้นบ่ายนี้ลองไปถามเขาดูดีไหม”

    

    “ผมก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน ! ”

    

    เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวตอบด้วยรอยยิ้ม

    

    ในความทรงจำของเขา ถานชิงซานเป็นคนดี ฉลาดและมีความอดทนสูง ในชาติที่แล้ว ถานชิงซานก่อร่างสร้างตัวด้วยตนเองจนมีชื่อเสียงโด่งดัง

    

    หลังจากที่ทั้งสองปรึกษากันเสร็จแล้ว หลินเจียอินจึงไปที่หน้าร้าน ส่วนเจียงเสี่ยวไป๋ก็ทำกุ้งอบน้ำมันต่อ

    

    วันนี้คาดว่าพวกเขาจะสามารถทำกุ้งอบน้ำมันได้ประมาณ 200 ชุด

    

    เมื่อมีประสบการณ์จากเมื่อวานแล้ว เจียงเสี่ยวไป๋จึงให้หลินเจียอินไปแจ้งลูกค้าล่วงหน้า หากลูกค้าไม่นั่งกินในร้านก็สามารถนำกล่องหรือภาชนะมาใส่อาหารกลับไปได้

    

    และสำหรับลูกค้าที่นำภาชนะมาใส่กลับไปกินบ้านก็จะได้รับบัตรกำนัลมูลค่า 1 หยวนและได้เบียร์แถมไปอีก 1 ขวดเหมือนเดิม

    

    ยิ่งไปกว่านั้นวันนี้ยังเป็นวันสุดท้ายในการแถมโปรโมชั่นนี้แล้ว

    

    เพราะว่าพรุ่งนี้เขาจะมีกล่องที่ใช้สำหรับใส่กุ้งอบน้ำมันโดยเฉพาะ จึงไม่ต้องให้ลูกค้านำมาเองอีก

    

    เนื่องจากยังไม่เปิดขายกุ้งอบน้ำมัน ลูกค้าหลายคนที่มารอนานแล้วจึงกลับบ้านไปเอาภาชนะเพื่อมาใส่ ส่วนลูกค้าเก่าที่มีประสบการณ์เมื่อวานก็นำภาชนะมาด้วยตั้งแต่ตอนมาถึงร้านแล้ว

    

    และก่อนที่จะเริ่มเปิดขาย จำนวนคิวจองมีมากถึง 40 กว่าคิวแล้วเช่นกัน

    

    ตอนนี้โต๊ะที่อยู่ด้านนอกและด้านในของร้านถูกยึดไว้โดยลูกค้าหมดแล้ว

    

    สถานการณ์นี้คาดเดาได้ไม่ยากเลยว่าเมนูกุ้งเครย์ฟิชเป็นที่นิยมขนาดไหน

    

    เจียงเสี่ยวไป๋ทำทีละ 3 กระทะเช่นเดิม ถึงแม้จะมีลูกค้าเป็นจำนวนมากนำกลับไปกินที่บ้าน แต่มันก็ไม่ได้ทำให้เขาเบาแรงลงเลย เขายังคงงานยุ่งจนมือไม้พันกันเช่นเดิม

    

    กระทั่งเวลาล่วงเลยมาถึงช่วงบ่ายสองโมงกว่า กุ้งเครย์ฟิชที่เหลืออยู่มีไม่มากแล้ว

    

    เจียงเสี่ยวไป๋ให้หวังผิงไปบอกหลินเจียอิน ให้เธอค่อย ๆ จ่ายบัตรคิวให้ลูกค้าไป

    

    แต่เขาประเมินความชื่นชอบที่ลูกค้าทุกคนมีต่อกุ้งเครย์ฟิชต่ำไป

    

    “อะไรนะ เพิ่งเลยเที่ยงวันมาก็จะหมดแล้วหรือ ? ”

    

    เมื่อรู้ว่ากุ้งเครย์ฟิชของวันนี้กำลังจะหมด ลูกค้าที่ยังไม่ได้ซื้อก็เริ่มเป็นกังวลใจ

    

    “เถ้าแก่ ถ้าหากหมดก่อนถึงคิวฉัน งั้นฉันขอจองไว้สำหรับวันพรุ่งนี้แล้วกัน”

    

    “ใช่ ๆ ฉันก็เหมือนกัน”

    

    “งั้นวันนี้ฉันจะจับบัตรคิวไว้ พรุ่งนี้จะได้ถึงคิวฉันเป็นคิวแรกสุด”

    

    “ไม่ว่าจะได้กินวันนี้หรือพรุ่งนี้ ฉันขอจองก่อน 2 ชุด”

    

    “เถ้าแก่ ฉันอยากซื้อหลายชุดหน่อย ช่วยไม่จำกัดระยะเวลาในการรับได้ไหม ? ”

    

    “ใช่แล้ว เถ้าแก่ ถ้าไม่จำกัดเวลา ฉันก็จะได้ซื้อหลาย ๆ ชุดเหมือนกัน”

    

    “……”

    

    กระแสตอบรับของลูกค้าดีมาก ถึงขั้นยินดีจ่ายเงินล่วงหน้า เพื่อที่วันหลังพวกเขาจะได้มากินวันไหนก็ได้ตามต้องการ

    

    หลินเจียอินที่ได้ยินแบบนั้นถึงกับตกตะลึง

    

    เธอไม่เคยคิดเลยว่าจะมีเหตุการณ์แบบนี้ด้วย

    

    แต่ไม่นานเธอก็ตัดสินใจได้ เธอพูดเสียงดังว่า “ในเมื่อลูกค้าทุกท่านเชื่อมั่นในร้านของเรา และชื่นชอบรสชาติกุ้งอบน้ำมันของร้านเราขนาดนั้น ฉะนั้นฉันจะทำตามความต้องการของทุกคนแล้วกัน”

    

    “ฉันจะขายให้พวกคุณก่อน จากนั้นพวกคุณสามารถเข้ามาทานในร้านพร้อมกับใบเสร็จที่ฉันให้ไว้ได้”

    

    “และฉันจะยึดตามคิวการจองของพวกคุณด้วย”

    

    “ตกลง ! ”

    

    “เยี่ยมมาก ! ”

    

    “ฉันจอง 3 ชุด ! ”

    

    “ฉันจอง 5 ชุด ! ”

    

    “ฉันจอง 2 ชุดก่อน ! ”

    

    “……”

    

    ใช้เวลาเพียงครู่เดียวก็มีลูกค้ามาสั่งจองไว้ถึงสิบกว่าคนแล้ว

    

    ลูกค้าจำนวนมากที่เข้ามาในร้านภายหลังก็ทำการจองเช่นกัน

    

    จนกระทั่งกุ้งอบน้ำมันของวันนี้ขายหมดเกลี้ยงแล้ว หลินเจียอินยังได้รับคำสั่งซื้อเพิ่มเติมอีก 417 รายการ ซึ่งมากกว่ายอดขายสองเท่าในวันนี้

    

    หวังผิงและเจียงเสี่ยวเฟิ่งที่คอยดูแลลูกค้าอยู่ในร้านเห็นแบบนี้ก็ถึงกับมองหน้ากันอย่างเหลือเชื่อ

    

    ทำธุรกิจแบบนี้ก็ได้หรือ !

    

    หลินเจียอินเล่าเรื่องทุกอย่างให้เจียงเสี่ยวไป๋ฟัง เจียงเสี่ยวไป๋ได้ยินแบบนั้นก็หัวเราะแล้วพูดว่า “เมียจ๋า คุณทำได้ดีมาก ที่จริงวิธีนี้เรียกว่าระบบสมาชิก”

    

    “ระบบสมาชิก ? ”

    

    หลินเจียอินมองเจียงเสี่ยวไป๋ด้วยความงุนงง เธอไม่เข้าใจ