ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 33 :ปาท่องโก๋กับน้ำเต้าหู้

    ตอนที่ 33 :ปาท่องโก๋กับน้ำเต้าหู้

    

    ”ชานชาน รีบลุกเร็ว ๆ พ่อจะทำอาหารเช้าให้กิน”

    

    หลังจากล้างหน้าล้างตาแล้ว เจียงเสี่ยวไป๋ก็เดินไปที่เตาพร้อมกับขันน้ำในมือ พลางพูดขึ้นมาว่า

    

     “คุณไปนั่งพักเถอะ เดี๋ยวผมจะทำผัดบะหมี่ให้กิน”

    

    หลินเจียอินเดินตามเข้ามาหยิบขันน้ำจากมือของเจียงเสี่ยวไป๋ เธอเทน้ำในขันทิ้ง เอื้อมมือไปสะบัดผ้าขนหนูที่แขวนไว้ตรงตะปูบนผนัง

    

    เมื่อถูกภรรยาปรนนิบัติแบบนั้น หัวใจของเจียงเสี่ยวไป๋ก็หวานราวกับน้ำผึ้ง

    

    ยิ่งภรรยาทำแบบนี้ เขาก็ยิ่งรู้สึกเสียใจที่เคยทำไม่ดีกับเธอ

    

     “อีกอย่าง ผมก็ว่าจะทำปาท่องโก๋ให้คุณกินเช้านี้ด้วย”

    

    เจียงเสี่ยวไป๋พับแขนเสื้อขึ้นและเริ่มผสมแป้งสำหรับทำเป็นเส้นบะหมี่และปาท่องโก๋

    

    ปาท่องโก๋ที่เขาเคยกินเมื่อวันวานและผัดบะหมี่ที่เขากินเมื่อวานนี้ เขายังจำรสชาติของมันได้เป็นอย่างดี ฉะนั้นวันนี้ ภรรยาและลูกสาวของเขาต้องได้กินเหมือนที่เขาเคยกิน แต่รสชาติต้องดีกว่า

    

    ปาท่องโก๋ ?

    

    ดวงตาของหลินเจียอินเบิกกว้างขึ้นมา

    

    สมัยที่เธอกับเจียงเสี่ยวไป๋ยังเรียนอยู่ด้วยกัน พวกเขาจะซื้อปาท่องโก๋กินก่อนไปเรียนด้วยกันทุกครั้ง เธอชอบกลิ่นหอม ๆ ของแป้งที่โดนน้ำมัน และชอบความกรอบของมันหลังจากที่ทอดเสร็จใหม่ ๆ ร้อน ๆ

    

    ทว่าหลังจากที่เธอแต่งงานกับเจียงเสี่ยวไป๋มา เธอก็ไม่ได้กินปาท่องโก๋อีกเลย

    

    หลายครั้งที่เธอไปจ่ายตลอดในอำเภอชิงซาน เธออดไม่ได้ที่จะมองไปยังร้านขายปาท่องโก๋ แต่เพราะความจน เธอจึงไม่กล้าที่จะซื้อกินเพียงลำพัง

    

    คิดดูแล้วก็คิดถึงรสชาตินั้นจริง ๆ

    

    หรืออาจจะบอกว่า เธอไม่อาจเอาช่วงเวลาที่สวยงามสมัยเยาว์วัยนั้นกลับมาได้

    

    เธอจ้องมองชายตรงหน้าด้วยความเหม่อลอย เขาขนมันฝรั่งกว่าร้อยจินเข้าไปในเมืองตั้งแต่ก่อนรุ่งสาง และยังรีบกลับมาเพื่อมาทำอาหารให้เธอกับลูกได้ทานแต่เช้าตรู่ เขายังไม่ได้หยุดพักเลยด้วยซ้ำ แถมยังบอกว่าจะทำปาท่องโก๋ที่เธอชอบให้กินด้วย

    

    ในขณะนี้ หัวใจของเธอเริ่มที่จะเต้นแรงขึ้นมาอีกครั้ง อดไม่ได้ที่จะรู้สึกประทับใจเหมือนครั้งแรกที่รักกัน

    

     “ไม่ต้องหรอก ที่บ้านยังมีซุปกระดูกกับเกี๊ยวที่ทำเมื่อคืนเหลืออยู่ ไม่ต้องลำบากทำเพิ่มก็ได้ ฉันกับลูกกินแค่นี้ก็พอแล้ว”

    

    ขอบตาของหลินเจียอินเปียกชื้นไปด้วยน้ำตา เธอเช็ดมันออกอย่างรวดเร็วและพูดเบา ๆ

    

    ”ผมอยากทำจริง ๆ ”

    

    เจียงเสี่ยวไป๋ยืนยันออกมาเสียงแข็ง “เมียจ๋า ผมอยากให้คุณและชานชานจริง ๆ แค่กินอิ่มยังไม่พอหรอก ต้องได้กินของดี ๆ และอร่อยด้วย ”

    

     “แต่…นั่นมันลำบากเกินไป”

    

    ”ไม่เป็นไร ผมทำเสร็จเร็วจะตายไป ! ”

    

    เอ่อ……

    

    ทันทีที่พูดจบ เจียงเสี่ยวไป๋ก็รู้สึกเสียใจขึ้นมาทันที เขาเป็นผู้ชาย พูดคำว่าทำเสร็จเร็วออกมาได้อย่างไร ?

    

    เขายิ้มด้วยความเขินอาย และเริ่มเคลื่อนไหวเร็วขึ้น

    

    สำหรับมื้อเช้านี้ ในที่สุดหลินเจียอินก็ได้กินปาท่องโก๋ทอดร้อน ๆ อย่างที่เธอต้องการ

    

    นอกจากนี้ เจียงเสี่ยวไป๋ยังทำน้ำเต้าหู้ให้ดื่มคู่กันด้วย

    

    กัดปาท่องโก๋กรอบ ๆ เต็มปากเต็มคำ แล้วจิบน้ำเต้าหู้ร้อน ๆ ตามลงไป ไม่ต้องพูดถึงว่ามันฟินขนาดไหน

    

    หลินเจียอินกินไปยิ้มไปอย่างมีความสุข มันเป็นอาหารเช้าที่อร่อยที่สุดเท่าที่เธอเคยกินมา

    

    หลังจากที่เจียงเสี่ยวไป๋ทานอาหารเช้าเสร็จ เขาก็บอกให้หลินเจียอินรับซื้อมันฝรั่งเพิ่ม จากนั้นก็ขนกระสอบมันฝรั่งที่เหลือสองกระสอบเข้าไปในเมืองต่อ

    

    เพราะเขารับปากกับลูกค้าหลายคนเอาไว้แล้วเมื่อวานนี้ ว่าจะมาเปิดร้านตอน 10 โมง

    

    ทว่าในตอนที่เขามาถึงโรงน้ำชาก็ปาไป 9 โมงกว่าแล้ว

    

    ในเวลานี้หวังผิงและเฝิงเยี่ยนหงก็ได้มาถึงโรงน้ำชาแล้ว หวังผิงได้จุดเตาและเติมถ่านเข้าไป ก่อนจะไปเอาอุปกรณ์ต่าง ๆ ออกมาเตรียมไว้ และยกโต๊ะยกเก้าอี้ออกมาตั้งที่หน้าร้าน

    

    ส่วนเฝิงเยี่ยนหงก็รับหน้าที่ปอกเปลือกมันฝรั่ง และหั่นใส่กะละมังเตรียมเอาไว้

    

    ทั้งสามทักทายกันสั้น ๆ เมื่อเอามันฝรั่งลงที่ร้านเสร็จ เจียงเสี่ยวไป๋ก็ไปที่โรงพิมพ์ต่อ

    

    เพราะเขาได้จ้างเซี่ยงเฉียนจิ้น ให้ทำชามที่ใช้แล้วทิ้งจากระดาษมากที่สุดเท่าที่จะทำได้มาให้กับเขาวันนี้

    

     “พี่ครับ อยู่ไหมครับ”

    

    ”เข้ามาดูก่อนสิว่าชามแบบใช้แล้วทิ้งเหล่านี้ ตรงตามความต้องการของนายไหม”

    

    ที่โรงพิมพ์ เมื่อเห็นเจียงเสี่ยวไป๋เดินเข้ามา เซี่ยงเฉียนจิ้นก็กล่าวทักทายด้วยรอยยิ้ม

    

     “ผมต้องขอบคุณพนักงานทุกคนด้วย ที่ยอมทำงานหนักมาทั้งคืน”

    

    เจียงเสี่ยวไป๋ไม่ได้พูดกับเซี่ยงเฉียนจิ้น แต่เขาพูดกับคนงานที่ยืนอยู่รอบ ๆ อย่างสุภาพ

    

    หลังจากที่ทั้งสองทักทายกัน เจียงเสี่ยวไป๋ก็เข้าไปตรวจสอบสินค้าที่เขาสั่งทำทันที

    

    ขนาด ความหนาของชาม และรูปแบบของชามกระดาษที่ทำขึ้นในครั้งนี้เป็นไปตามที่เขากำหนดเอาไว้ทั้งหมด ส่วนคุณภาพของสินค้านั้นก็ผ่านการทดสอบเช่นกัน

    

    และที่น่ายินดียิ่งกว่าคือโรงพิมพ์สามารถทำยอดได้มากกว่า 6,000 ใบภายในหนึ่งคืน

    

    ”นี่เป็นครั้งแรกที่คนงานของเราได้ลองทำ ในตอนแรกมันยังไม่ดีพอ แต่หลังจากนั้นไม่นานพวกเขาก็สามารถทำได้อย่างดี”

    

    เซี่ยงเฉียนจิ้นอธิบาย

    

     “ไม่เป็นไรครับ ไม่ต้องรีบ แค่วันละสองสามร้อยใบก็พอครับ ”

    

    เจียงเสี่ยวไป๋พอใจเป็นอย่างมาก เขาพูดด้วยรอยยิ้ม

    

    โรงพิมพ์มีรถบรรทุก เซี่ยงเฉียนจิ้นจึงได้ให้คนงานยกชามกระดาษ 6,000 ใบใส่รถบรรทุกขนไปยังโรงน้ำชาของหวังผิงทันที

    

    ”เอ่อ ไม่ทราบว่ามาทำอะไร…?”

    

    หวังผิงถามคนงานที่มาส่งถ้วยกระดาษด้วยความประหลาดใจเมื่อเห็นชามกระดาษที่เจียงเสี่ยวไป๋หยิบออกมา

    

    เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวด้วยรอยยิ้ม “นี่คือชามแบบใช้แล้วทิ้ง ซึ่งสะดวกสำหรับลูกค้าที่ซื้อกลับบ้าน”

    

    ชามใช้แล้วทิ้ง ?

    

    นี่เป็นครั้งแรกที่หวังผิงและเฝิงเยี่ยนหงได้ยินเรื่องนี้ หลังจากฟังเจียงเสี่ยวไป๋อธิบายรายละเอียดให้ฟังจนจบ พวกเขาก็รู้สึกประหลาดใจและคิดว่ามันเป็นเรื่องที่ดี

    

    ไม่ว่าลูกค้าจะซื้อกลับบ้านหรือจะกินในโรงน้ำชา ก็สามารถทิ้งชามลงถังขยะได้ทันที ไม่ต้องกลัวว่ามันจะแตก ประหยัดแม้กระทั่งเวลาในการล้างจาน

    

     “ราคาไม่แพงเกินไปใช่ไหม ? ”

    

    เฝิงเยี่ยนหงถามขึ้นมาด้วยความกังวล

    

     “ราคาของมันแค่หนึ่งถึงสองเฟินต่อใบเท่านั้น อีกทั้งชามกระดาษนี้ ยังใบใหญ่กว่าชามหัวเข็ม ดังนั้นตั้งแต่วันนี้ไป ผัดมันฝรั่งจะขายในราคา 4 เหมา ” เจียงเสี่ยวไป่กล่าว

    

     “4 เหมา ? ”

    

    เฝิงเยี่ยนหงอดไม่ได้ที่จะอุทานออกมา

    

    เมื่อวานนี้ เจียงเสี่ยวไป๋มีรายได้มากถึง 80 หยวน ทั้งที่ขายในราคาถ้วยละ 3 เหมา ซึ่งใช้มันฝรั่งหมดไปทั้ง 2 กระสอบ แต่วันนี้เขาเอามาตั้ง 4 กระสอบ

    

    หากว่าขายหมดทั้ง 4 กระสอบ ไม่ใช่ว่าเขาจะหาเงินได้มากถึง 200-300 หยวนเลยหรือ

    

    หากมีรายได้ 200-300 หยวนต่อวัน เดือนหนึ่งก็ได้เกือบ 10,000 หยวน

    

    เมื่อคิดแบบนี้ เฝิงเยี่ยนหงก็รู้สึกอิจฉาเป็นอย่างมาก

    

    ในตอนนั้นเจียงเสี่ยวไป๋ก็ขอให้หวังผิงหาลังกระดาษมาเขียนข้อความลงไป และเอามาแปะไว้ที่หน้าร้าน

    

    ”ผัดมันฝรั่ง ชิมฟรี ไม่คิดเงิน ไม่ชอบไม่ต้องจ่ายเงิน ! ”

    

    ป้ายลังกระดาษถูกห้อยลงมาจากชายคาของกันสาดด้วยเชือก ทำให้ผู้สัญจรผ่านไปมาสามารถสังเกตเห็นได้อย่างชัดเจน

    

    ”เป็นคนหัวการค้าจริง ๆ ”

    

    เมื่อเห็นแบบนี้ เฝิงเยี่ยนหงก็อดไม่ได้ที่จะชื่นชม

    

    หลังจากช่วยกันเปิดร้านเสร็จแล้ว เจียงเสี่ยวไป๋ก็เริ่มผัดมันฝรั่งกระทะแรก

    

    ”สหาย ถ้าผัดมันฝรั่งของคุณไม่อร่อย ไม่ต้องจ่ายเงินใช่ไหม ? ”

    

    ในไม่ช้า ผู้คนที่สัญจรผ่านไปมาก็ถูกดึงดูดด้วยป้ายโฆษณาที่แขวนอยู่บนชายคาของกันสาด

    

    แม้ว่าผัดมันฝรั่งจะไม่ค่อยอร่อยนัก แต่ร้านนี้ก็ทำได้หอมเตะจมูกมาก

    

    หากไม่อร่อยก็ไม่ต้องจ่ายเงิน ลองไปชิมฟรีดูก่อนไม่เสียหายอะไร

    

     “ใช่ครับ คุณลูกค้าไม่จำเป็นต้องจ่ายเงิน ลองมาชิมดูก่อนได้”

    

    เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวด้วยรอยยิ้ม

    

    ”ได้ ๆ ขอชิมดูก่อนนะ”

    

    ”งั้นนั่งรอสักครู่นะครับ ผัดมันฝรั่งใกล้จะสุกแล้ว ”

    

     “ไม่เป็นไร ฉันยืนจะรออยู่ตรงนี้แหละ”

    

    ชายคนนั้นรอประมาณห้าถึงหกนาที ไม่นานผัดมันฝรั่งกระทะแรกก็สุก

    

    ในช่วงเวลานี้ ป้ายโฆษณาชิมฟรีได้ดึงดูดผู้คนที่เดินผ่านไปมาให้เข้ามาหา จนตอนนี้ที่หน้าร้านมีคน 4-5 คนกำลังยืนรอคิวที่จะชิมฟรีอยู่

    

    เจียงเสี่ยวไป๋นำมันฝรั่งทั้งหมดที่ผัดในกระทะแรก ใส่ลงในหม้อเคลือบที่มีเครื่องปรุงสูตรพิเศษอยู่ในนั้น ทำการคลุกเคล้าให้เข้ากัน เพื่อให้เครื่องปรุงซึมเข้าไปในมันฝรั่ง

    

    หลังจากนั้น เขาหยิบไม้ที่ทำมา จิ้มลงไปในมันฝรั่งสองสามชิ้น

    

     “นี่ครับทุกคน ลองชิมดูก่อน”

    

     “ชิมฟรีได้คนละ 3 ชิ้นครับ หากว่าอยากกินมากกว่านี้ก็ต้องอุดหนุนผมแล้วล่ะ”

    

    เจียงเสี่ยวไป๋กล่าว

    

    อ่า ?

    

    ไม่ใช่ชิมฟรีทั้งชาม แต่ให้ชิมเพียงสามชิ้นเท่านั้น

    

    คนที่ยืนรอชิมอยู่สองคนรู้สึกว่าเหมือนกับถูกหลอก และรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย

    

    แต่ไหน ๆ ก็มายืนรอตั้งนานแล้ว ขอชิมก่อนก็แล้วกัน

    

    หลายคนรีบหยิบไม้จิ้มในกระบอกไม้ไผ่ แล้วจิ้มมันฝรั่งสีทองที่เคลื่อบด้วยซอสสูตรพิเศษ ส่งกลิ่นหอมเย้ายวนใจ

    

    ”ไอ้หยา อร่อยใช้ได้เลย”

    

    ”กินได้ไม่เบื่อ ไม่คิดว่าผัดมันฝรั่งจะอร่อยขนาดนี้”

    

    ”นี่มัน… อร่อยเกินไปแล้ว”

    

    ”…”

    

    ทุกคนเพิ่งกัดเข้าไปคำแรก และหลายคนที่ได้ลองชิมก็รู้สึกประหลาดใจ

    

    จะบอกว่าไม่อร่อยก็เป็นไปไม่ได้

    

    เพราะมันอร่อยจริง ๆ

    

     “เถ้าแก่ แล้วขายยังไง ”

    

     “ใช่ เถ้าแก่ ราคาเท่าไหร่”

    

    เจียงเสี่ยวไป๋หยิบชามกระดาษออกมาและพูดว่า “ราคาชามละ 4 เหมา แถมไม้เอาไปจิ้มกินด้วย จะนั่งกินในโรงน้ำชาหรือซื้อกลับบ้านได้ครับ”

    

     “ชามละ 4 เหมา ไม่แพงไปหรือ”

    

    ”มันไม่แพงไปหน่อยหรือ เงิน 4 เหมาซื้อข้าวได้ตั้ง 4 จินเชียวนะ”

    

    ลูกค้าสองคนเกิดความลังเลเล็กน้อย

    

     “ถึงจะแพง แต่หากอร่อยก็คุ้มค่า ฉันซื้อชามนึง”

    

     “งั้นเถ้าแก่ ฉันก็เอาชามหนึ่ง”

    

    ”ฉันเอาผัดมันฝรั่งแสนอร่อยสองชามจ้า เอากลับบ้านไปให้ลูกสะใภ้ของฉันได้ชิมด้วย”

    

    คนที่เหลืออีกสามสี่คนกลับซื้อโดยไม่ลังเล

    

     “ได้เลยครับลูกค้า รอสักครู่ ผมจะใส่ชามให้”

    

    เจียงเสี่ยวไป๋พูดด้วยรอยยิ้ม ในขณะที่รีบตักมันฝรั่งให้ลูกค้าทั้งสามคนอยู่ เขาก็ไม่ลืมที่จะพูดกับอีกสองคนที่ดูจะลังเลว่า “หากยังลังเล หรือไม่แน่ใจในรสชาติ ลองชิมอีกสองชิ้นดูก็ได้นะครับ”

    

    ในตอนแรกทั้งสองคนคิดว่ามันแพงไปหน่อย ดังนั้นพวกเขาจึงไม่ได้คิดที่จะซื้อมัน แค่อยากมาลองชิมฟรีก็เท่านั้น แต่หลังจากที่เจียงเสี่ยวไป๋พูดแบบนี้ออกมา พวกเขาก็มองไปที่มันฝรั่งสีทองในกะละมัง แล้วทั้งคู่ก็หยิบไม้จิ้มขึ้นมาราวกับถูกผีดึงมือ หลังจากนั้นก็จิ้มมันเข้าปากทันที

    

    ในขณะนี้ ลูกค้ารายแรกที่ได้ผัดมันฝรั่งไป แทบรอไม่ไหวที่จะกินมัน

    

    ”อร่อย ! ”

    

     “อร่อยจริง ๆ ! ”

    

    เขายังชมออกมาไม่หยุด ส่วนลิ้นก็ยังวนอยู่ในปากเพื่อสัมผัสรสชาติที่ยังหลงเหลือ ส่วนเสียงของเขาก็แหบพร่าเล็กน้อย

    

    แต่ดูสีหน้าตอนกินสิ อร่อยจริง ๆ