ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 34 :ผู้ชายคนนี้น่ารังเกียจ

    ตอนที่ 34 :ผู้ชายคนนี้น่ารังเกียจ

    

    เมื่อทั้งสองคนหมดสิทธิ์ในการชิมฟรีพวกเขาก็ได้กัดฟันเมื่อเห็นคนรอบข้างยังกินอย่างเอร็ดอร่อย

    

    ทำไมไม่ไปกินไกลๆกันหน่อย ต้องการยั่วยวนฉันงั้นหรือ

    

    ทั้งสองแทบจะอดใจไม่ไหวอยากจะซื้อมัน แต่พวกเขาก็ไม่ชอบที่ราคาของมันแพงไปหน่อย

    

    แต่ถ้าไม่ซื้อ…ก็ทนไม่ได้จริง ๆ

    

    “เถ้าแก่ งั้นฉันเอา 1 ชาม”

    

    ช่างเถอะ

    

    คนแรกยอมกัดฟันที่จะซื้อ 1 ชาม แม้มันจะราคาแพงก็ตาม

    

    อีกคนเห็นเช่นนั้น หลังจากลังเลอยู่พักหนึ่ง ในที่สุดเขาก็ยอมซื้อ 1 ชามเหมือนเพื่อนไปในที่สุด

    

    “เถ้าแก่ วันนี้คุณเปิดเร็วจัง เมื่อวานฉันมาซื้อไม่ทัน มันหมดก่อน นี่คือคูปองส่วนลด”

    

    ในตอนนั้น ชายหนุ่มที่ได้คูปองส่วนลดไปเมื่อวาน ก็เดินเข้ามาที่หน้าร้าน เขาส่งคูปองให้เจียงเสี่ยวไป๋และพูดขึ้นมา

    

    เจียงเสี่ยวไป๋มองไปที่คูปองส่วนลดนั้น ซึ่งมันก็มาจากร้านของเขา เขาจึงทำเครื่องหมายใช้สิทธิ์แล้วลงไป

    

    จากนั้นก็ตักผัดมันฝรั่ง 1 ชามให้กับชายคนนั้นไป

    

    “ไอ้หยา ชามใบนี้ทำจากกระดาษ สวยจัง จุได้มากกว่าชามเมื่อวานเสียอีก”

    

    ชายหนุ่มกล่าวด้วยความยินดี

    

    ”ใช่แล้วครับ เพื่อความสะดวกของลูกค้าที่ซื้อกลับบ้านเป็นหลัก” เจียงเสี่ยวไป๋กล่าว

    

    ชายหนุ่มตาเป็นประกายเมื่อได้ยินสิ่งนี้ “โอ้ ดีเลย ถ้าอย่างนั้นฉันซื้อเพิ่มอีก 2 ชาม เอากลับบ้านก็แล้วกัน ”

    

    เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “พอดีกว่าชามมันใหญ่ขึ้นกว่าเดิม วันนี้เราจึงเพิ่มราคาเป็นชามละ 4 เหมา คุณแน่ใจใช่ไหมครับว่าจะซื้อ 2 ชาม”

    

    ชายหนุ่มผงะไปเล็กน้อย แพงกว่าเมื่อวานตั้ง 1 เหมา เชียวหรือ

    

    “ไม่เป็นไร แค่ 1 เหมาเอง ฉันเอาเพิ่มอีก 2 ชาม ” ชายหนุ่มยืนยันคำเดิมด้วยท่าทีหนักแน่น

    

    เจียงเสี่ยวไป่คิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ยื่นคูปองใบใหม่ให้กับชายหนุ่ม “งั้นเอาคูปองส่วนลดนี้ไปนะครับ หากคราวหน้าคุณลูกค้ามาซื้ออีกเราก็จะลดให้ สำหรับ 3 ชามในวันนี้เราคิดราคา 1 หยวนพอครับ ”

    

    ชามหนึ่งราคา 4 เหมา แต่ถ้าซื้อ 3 ชาม ปกติต้องราคา 1 หยวน 2 เหมา

    

    ทว่าตอนนี้เถ้าแก่เจ้าของร้านกลับเสนอให้จ่ายเพียง 1 หยวน ซึ่งลดลงไปตั้ง 2 เหมา อีกทั้งยังได้คูปองส่วนลดที่สามารถใช้ได้ในครั้งต่อไปอีกต่างหาก

    

    คนรอบข้างได้ยินแบบนั้นก็รู้สึกลังเล

    

    ในตอนนั้น ชายหนุ่มก็ยืนมือไปหยิบคูปองจากเจียงเสี่ยวไป๋ และพูดขึ้นมาว่า “เถ้าแก่ใจดี งั้นเอาแบบที่คุณบอกเลย ”

    

    “เถ้าแก่ งั้นถ้าฉันซื้อ 3 ชามจะได้ในราคา 1 หยวนเหมือนที่พูดจริงไหม”

    

    ลูกค้าคนแรกที่ซื้อผัดมันฝรั่งไปเพิ่งกินหมดพอดี แต่ก็ยังรู้สึกไม่อิ่ม อยากจะกินเพิ่ม เมื่อเขาได้ยินบทสนทนาระหว่างชายหนุ่มกับเจียงเสี่ยวไป๋ เขาก็อดไม่ได้ที่จะถามขึ้นมา

    

    ”ได้สิ คุณซื้อไปแล้ว 1 ชามในราคา 4 เหมาแล้ว หากว่าจะซื้อเพิ่มอีก 2 ชาม ก็จ่ายมาอีก 6 เหมาพอครับ ” เจียงเสี่ยวไป๋ตอบลูกค้าด้วยรอยยิ้ม

    

    ”ดีเลย”

    

    ชายคนนั้นรีบจ่ายเงินเพิ่มอีก 6 เหมาทันที

    

    เมื่อร้านเปิด กิจการก็เริ่มที่จะเฟื่องฟู

    

    มีทั้งลูกค้าที่นั่งกินในร้านน้ำชาและซื้อกลับบ้าน ลูกค้าที่เดินเข้ามาหน้าร้านของเจียงเสี่ยวไป๋ เรียกได้ว่าไม่มีที่สิ้นสุด

    

    และลูกค้าของวันนี้ หลายคนยังคงเป็นลูกค้าที่มาซื้อเมื่อวาน

    

    แม้พวกเขาจะรู้ว่าผัดมันฝรั่งขึ้นราคาชามละ 1 เหมาแต่ก็ไม่มีใครสนใจ

    

    เพราะถึงแม้จะขึ้นราคา แต่ว่าชามก็ใหญ่ขึ้นกว่าเมื่อวานมาก

    

    และหลายคนก็ดูจะมีความสุขที่เห็นว่าชามที่ใส่สามารถนำกลับบ้านได้ และยังเป็นชามที่ใช้แล้วทิ้งได้

    

    มันฝรั่งลูกเล็กที่เขานำมาในวันนี้มีน้ำหนักเกือบ 400 จิน เจียงเสี่ยวไป๋คิดไว้แล้วว่าน่าจะขายหมดก่อนสี่โมงเย็น

    

    ด้วยความที่เมื่อวาน เขาเอามาขายน้อยกว่านี้ ของจึงหมดไว ซึ่งยังมีคนต่อแถวรออีกหลายสิบคนที่ไม่ได้กิน

    

    ดังนั้นเจียงเสี่ยวไป๋จึงแจกคูปองส่วนลดให้กับลูกค้าที่มายืนต่อแถวแต่ไม่ได้ซื้อ

    

    “เสี่ยวไป๋ ถ้านายให้คูปองส่วนลดกับลูกค้าจำนวนมากแบบนี้ มันจะคุ้มหรือ ? ” หวังผิงเกาหัวและถามออกมาด้วยความลำบากใจ

    

    ทว่าตอนนั้นเฝิงเยี่ยนหงกลับพูดขึ้นมาว่า “พูดอย่างกับคุณนั้นบริหารร้านเก่งอย่างนั้นแหละ แม้ว่าเสี่ยวไป๋จะแจกคูปองส่วนลดให้ลูกค้าเป็นโหล แต่คนที่รับคูปองไปก็มาซื้อซ้ำตลอด อย่ามาอวดฉลาดไปหน่อยเลย ถ้าอยากช่วย ก็ช่วยโฆษณาให้คนมาเข้าร้านของเสี่ยวไป๋เยอะ ๆ ดีกว่า”

    

    เจียงเสี่ยวไป๋หัวเราะและอดไม่ได้ที่จะมองเฝิงเยี่ยนหงตั้งแต่หัวจรดเท้า

    

    น้องสะใภ้ของเขานั้นไม่เลวเลย เธอมีความคิดที่เฉียบแหลมและมีไหวพริบที่ดีในการทำธุรกิจ

    

    คนแบบนี้สามารถพัฒนาได้อีกในอนาคต

    

    หลังจากที่เก็บอุปกรณ์และแผงขายเสร็จเรียบร้อยแล้ว เจียงเสี่ยวไป๋และหวังผิงก็เริ่มนับเงินที่พวกเขาขายได้ในวันนี้

    

    ”วันนี้ขายผัดมันฝรั่งได้ 249 หยวนกับอีก 2 เหมา”

    

    เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวหลังจากนับเงินเสร็จ

    

    ลูกค้าที่มาซื้อในวันนี้ มี 50 คนที่ซื้อ 3 ชาม ส่วนที่เหลือก็ซื้อ 1 ชามบ้าง 2 ชามบ้าง ซึ่งวันนี้เขาขายผัดมันฝรั่งได้ทั้งหมดกว่า 600 ชาม

    

    และในจำนวนนี้ ก็มีหลายสิบชามที่ซื้อในราคาส่วนลดจากคูปองเมื่อวาน

    

    ”ช่วยไม่ได้ ฉันเองก็อยากจะมีรายได้สองร้อยหยวนต่อวันเหมือนกัน”

    

    แม้ว่าเฝิงเยี่ยนหงจะคาดหวังไว้ในใจ แต่เธอก็อดทึ่งไม่ได้เมื่อผลลัพธ์ปรากฏขึ้นจริง

    

    “มานี่ มานี่ มาดูกันว่าวันนี้ร้านน้ำชาขายได้เท่าไหร่”

    

    ร้านน้ำชาวันนี้ก็มีลูกค้าเหมือนกับเมื่อวาน ลูกค้าส่วนใหญ่จะสั่งชาหลังจากกินผัดมันฝรั่งหมด

    

    ”39 หยวน 6 เฟิน”

    

    เมื่อหวังผิงนับเงินเสร็จแล้ว เขาก็พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงดีใจ

    

    ”รวย รวย รวย”

    

    เฝิงเยี่ยนหงเองก็ดูจะตื่นเต้นมาก รายได้วันนี้สูงกว่าเมื่อวานตั้งสิบหยวน อีกนิดเดียวก็จะได้ 40 หยวนแล้ว

    

    หากยังเป็นเช่นนี้ต่อไป กำไรต่อเดือนจะเกิน 1,000 หยวน

    

    นอกจากนี้ รายได้ของวันนี้กับเมื่อวานก็เยอะขึ้นกว่าเดิม ทั้งที่ขายได้เพียงครึ่งวันเท่านั้น หากหน้าร้านยังมีผัดมันฝรั่งมาขายแบบนี้ต่อไปเรื่อย ๆ รายได้ของเขาก็อาจจะมากขึ้นเรื่อย ๆ

    

    ”เสี่ยวไป๋ จักรยานของนายไม่อาจขนมันฝรั่งครั้งละหลายร้อยจินในครั้งเดียวได้”

    

    “นี่ก็เย็นแล้ว ฉันว่าเราแยกย้ายกันกลับไปทำกับข้าวกินกันก่อน ส่วนเรื่องขนมันฝรั่งเอามาขายในวันพรุ่งนี้ ฉันว่าจะขอให้พี่ชายของฉันไปขนมาให้ตอนกลางคืนนี้เลย”

    

    เฝิงเยี่ยนหงกล่าวด้วยความตื่นเต้น

    

    เฝิงเจียเหอ พี่ชายของเธอทำงานที่สถานีรถแทรกเตอร์และยังเป็นรองหัวหน้าของสถานีอีกด้วย เธอเชื่อว่าตราบใดที่เธอบอกเฝิงเจียเหอ การขนมันเข้าเมืองในแต่ละครั้งก็คงไม่มีปัญหา

    

    ที่จริงเจียงเสี่ยวไป๋ก็กำลังคิดหาวิธีขนมันฝรั่งเข้ามาในเมืองอยู่พอดี และเมื่อได้ยินแบบนี้ เขาก็อดที่จะดีใจไม่ได้

    

    “เอาล่ะ เดี๋ยวฉันจะไปกับหวังผิงด้วย ประมาณสองทุ่มก็น่าจะถึง ฉันจะให้หวังผิงนำทาง ส่วนพี่ของฉันก็ให้ขับรถตามหลังไป”

    

    ทั้งสองตกลงกัน จากนั้นเจียงเสี่ยวไป๋ก็ขี่จักรยานออกไป

    

    อย่างไรก็ตาม แทนที่จะออกจากเมืองทันที เขากลับแวะไปที่เขียงขายหมูก่อน

    

    ธุรกิจก็สำคัญ แต่การดูแลภรรยาและลูกสาวนั้นสำคัญยิ่งกว่า

    

    มีเนื้อสัตว์ให้กินทุกวัน จะเบื่อได้อย่างไร ?

    

    วันนี้ ด้วยความที่ขายผัดมันฝรั่งได้เงินเยอะ เขาจึงอยากซื้อของกลับบ้านเต็มที่ เขาซื้อกระดูกชิ้นใหญ่ ตีนหมู 2 ตีน ซี่โครง 1 ชิ้น และหัวหมูครึ่งหัว

    

    และทั้งหมดนี้ก็ราคา 21 หยวน 5 เหมาด้วยกัน

    

    จากนั้นเขาก็มุ่งหน้ากลับไปที่หมู่บ้าน เพื่อที่จะมาตุ๋นซี่โครงให้ภรรยาและลูกสาวกิน

    

    ตอนที่แวะตลาด ด้วยความที่เขาตั้งใจจะทำน้ำซุปไว้ใช้ เขาจึงได้ไปซื้อของที่ตลาดขายผักด้วย

    

    เจียงเสี่ยวไป๋ซื้อสาหร่ายทะเล เต้าเจี้ยวอัดแท่ง เห็ดเข็มทอง และผักอื่น ๆ

    

    “ว้าว ปะป๊ะซื้อหมูมาเยอะอีกแล้วหรือคะ”

    

    ทันทีที่กลับมาถึงบ้าน ชานชานก็อุทานออกมาด้วยความตื่นเต้น

    

    ”ชานชาน วันนี้หนูไม่ไปเล่นกับพี่ถิงถิงหรือคะ”

    

    เจียงเสี่ยวไป๋ลูบหัวของลูกสาวเบา ๆ แล้วถามขึ้นมา

    

    “หนูรอให้ปะป๊ากลับมาก่อนค่ะ”

    

    แม่หนูน้อยเอียงศีรษะตอบด้วยน้ำเสียงออดอ้อน

    

    สองวันมานี้ ทุกครั้งที่ปะป๊ากลับมา ปะป๊าจะเอาของอร่อย ๆ มาให้เสมอ เด็กหญิงจึงเคยชินกับการที่ต้องมารอปะป๊าของเธอกลับมาตอนเย็นทุกวัน

    

    สิ่งนี้ทำให้เจียงเสี่ยวไป๋มีความสุขมาก

    

    ลูกสาวนั้นไม่ต่างจากแจ็กเก็ตตัวเล็ก ๆ ที่ให้ความอบอุ่นแก่ผู้เป็นพ่อ และคำพูดที่เธอพูดออกมานั้นก็ไพเราะจับใจ

    

    ”กลับมาแล้วหรือ ! ”

    

    เมื่อได้ยินเสียงสนทนาข้างนอกบ้าน หลินเจียอินก็เดินออกมาจากข้างในบ้าน

    

    “เมียจ๋า ผัวกลับมาแล้ว”

    

    นี่เป็นครั้งแรกที่ภรรยาของเขาเริ่มที่จะทักทายและถามไถ่เขาก่อน จึงทำให้เจียงเสี่ยวไป๋ดีใจเป็นอย่างมาก และตอบกลับเสียงดังทันที

    

    เอ่อ……

    

    หลินเจียอินได้แต่เอามือกุมหน้าผากของเธอ

    

    ผู้ชายคนนี้ ไม่เคยทักทายกันดี ๆ ได้เลยจริง ๆ

    

    ทำไมถึงเรียกเมียจ๋าดังขนาดนี้

    

    น่ารังเกียจเกินไปไหม ?

    

    ไม่กลัวเพื่อนบ้านจะได้ยินหรืออย่างไร ?

    

    เมื่อมองออกไป เธอก็เห็นของพะรุงพะรังห้อยที่ราวของจักรยาน

    

    กระดูกชิ้นโต ตีนหมู ซี่โครง หัวหมู และผักเต็มตะกร้า

    

    พระเจ้า

    

    ของทั้งหมดนี้มันราคาเท่าไหร่กัน ?

    

    หลินเจียอินรู้สึกเป็นทุกข์ขึ้นมาทันที

    

    ฮึ่ม เรื่องนี้เธอต้องจัดการให้เรียบร้อย ไม่อย่างนั้นเขาจะสุรุ่ยสุร่ายเกินไปแล้ว