ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 980 เคารพหลุมศพบรรพบุรุษ

ตอนที่ 980 เคารพหลุมศพบรรพบุรุษ

เจียงเสี่ยวไป๋ได้ยินแบบนี้จึงพูดว่า “ลุงใหญ่ พ่อ อาสาม ไปเล่นไพ่เถอะครับ ผมจะทำให้เอง”

เจียงไห่เทียนโบกมือ “ถ้าอยากไป ก็ไปด้วยกันหมดนี่แหละ หากเด็ก ๆ คนไหนอยากไปก็พาไปด้วยกันเลย”

เจียงไห่หยางพยักหน้า “เล่นไพ่จะเล่นเมื่อไหร่ก็ได้ แต่พิธีนี้มีเพียงครั้งเดียวในรอบปี”

“ไปไหว้หลุมศพบรรพบุรุษก่อน ! ”

เจียงไห่โปกล่าวว่า “ถ้าอย่างนั้น เรากลับไปเตรียมของที่บ้านแล้วไปพบกันที่หลุมศพ”

“ดี ! ”

“เอิ่ม ! ”

เจียงไห่เทียนและเจียงไห่หยางต่างก็พยักหน้าเห็นด้วย จากนั้นเจียงไห่เทียนและเจียงไห่โปก็กลับบ้านเพื่อไปเอาของเซ่นไหว้ ซึ่งเจียงเสี่ยวจี๋และเจียงเสี่ยวโจวก็ไปเหมือนกัน

ส่วนเจียงไห่หยางก็เข้าไปในบ้าน เพื่อเอาของเซ่นไหว้เหมือนกัน

โดยทั่วไปแล้วเครื่องเซ่นไหว้ที่ต้องเอาไปที่หลุมศพบรรพบุราก็ได้แก่ เทียน ธูป กระดาษเงินกระดาษทอง ประทัด ส่วนของเซ่นไหว้ของคนรุ่นหลัง ๆ ก็จะมีเยอะกว่านี้

ไม่นานหลังจากนั้น เจียงไห่หยางก็ออกมาพร้อมกับตะกร้าที่เต็มไปด้วยเทียน ธูป และกระดาษเงินกระดาษทอง เขาหันมาพูดกับเจียงเสี่ยวไป๋และเจียงเสี่ยวเฟิงว่า “เจ้ารอง เจ้าสาม เอาประทัดแล้วตามฉันมา”

“ครับ ! ” เจียงเสี่ยวเฟิงตอบกลับ หลังจากหันกลับมา เขาก็หันไปถามอีกครั้งว่า “เอาประทัดไปแปดแถวใช่ไหมครับ ? ”

เจียงไห่หยางพยักหน้า

ประทัดแปดแถวหมายถึงการมอบให้บรรพบุรุษแปดคน

“ปู่ หนูจะไปด้วยคนค่ะ ! ” เจียงชานวิ่งเข้ามาและพูด

เจียงไห่หยางพยักหน้า “เอาล่ะ ถ้าชานชานอยากไปก็ไปได้”

“หนูก็อยากไปเหมือนกัน ! ”

“หนูด้วย”

เจียงถิงและเจียงเสี่ยวหยูก็เดินเข้ามา

เจียงเสี่ยวเหลยเม้มริมฝีปากและไม่พูดอะไร

เจียงไห่หยางเหลือบมองลูกชายคนเล็กแล้วถามว่า “เสี่ยวเหลย แกไปช่วยพี่รองและพี่สามของแกจุดประทัดด้วย”

เจียงเสี่ยวเหลยกล่าวว่า “ตราบใดที่พี่รองและพี่สามไม่ขอให้ผมไป ผมก็จะไม่ทำครับ”

สุสานอยู่บนเนินเขา บางจุดไม่มีถนนด้วยซ้ำ เขาจึงไม่อยากไป

เจียงไห่หยางพูดด้วยความโกรธ “แม้แต่ชานชานและถิงถิงก็รู้ว่าต้องไปเคารพบรรพบุรุษ ทำไมแกถึงไม่ไปล่ะ ? ”

“ไม่ไปเคารพหลุมศพปู่ย่าตายายของแกหรือไง ! ”

เจียงเสี่ยวเหลยไม่พอใจ ก็แค่ไปจุดประทัดเคารพหลุมศพบรรพบุรุษไม่ใช่เหรอ ? ไปคนเดียวก็ได้นี่ ทำไมต้องพาทั้งครอบครัวไปด้วย จำเป็นไหม ?

แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ไม่กล้าโต้เถียงกับพ่อของเขา

เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องตามเจียงเสี่ยวเฟิงเข้าไปในบ้านเพื่อเอาประทัดออกมา

เจียงไห่หยางตะโกนตามหลังไปว่า “เอาประทัดหนึ่งหมื่นนัดเลยนะ ! ”

“รู้แล้วน่า ! ”

เจียงเสี่ยวเหลยตอบอย่างไม่อดทน

ประทัดที่ซื้อมาในปีนี้ไม่มีแบบสิบนัดหรือหนึ่งร้อยนัดเลย จะมีก็แต่ประทัดหนึ่งพันนัดขึ้นไปถึงหนึ่งหมื่นนัด

ซึ่งประทัดหนึ่งหมื่นนัดก็หนักมากถึงห้ากิโลกรัม

เจียงเสี่ยวไป๋และเจียงเสี่ยวเฟิงขนไปคนละสามแถว ส่วนเจียงเสี่ยวเหลยขนไปสองแถว

การยกของที่หนักสิบกิโลกรัมเดินเป็นระยะทางไกลนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

เจียงเสี่ยวเหลยรู้สึกไม่พอใจมาก และพึมพำเบา ๆ “จะไปเคารพสุสานบรรพบุรุษของตัวเอง แล้วทำไมต้อง ให้ฉันไปด้วย ? ”

“แกพูดอะไร ? ” เจียงไห่หยางถาม เพราะเขาได้ยินที่เจียงเสี่ยวเหลยพูดไม่ชัดเจน

“ผมบอกว่าปีนี้เราให้ประทัดกับบรรพบุรุษหมื่นนัด ผมกลัวว่าพวกเขาจะตกใจเสียงประทัด ! ” เจียงเสี่ยวเหลยโกหกออกมา เพราะเขาไม่กล้าพูดความจริง

“ไอ้เด็กสารเลว หัดเคารพต่อบรรพบุรุษของแกหน่อยสิ ! ” เจียงไห่หยางจ้องมองลูกชาย “เอาไปเยอะ ๆ ยิ่งดี พอไปไหว้ก็ขอให้พวกเขาช่วยให้แกสอบเข้ามหาวิทยาลัยดี ๆ ให้ได้”

เจียงเสี่ยวเหลยคิดในใจว่าถ้าเขาสามารถเข้ามหาวิทยาลัยที่ดีได้เพราะความช่วยเหลือจากบรรพบุรุษของเขา เขาคงไม่มานั่งเรียนงก ๆ อยู่แบบนี้หรอก

แต่เมื่อคิดถึงคำพูดของเจียงเสี่ยวไป๋ พี่รองบอกว่าจะให้รถกับเขาหลังจากที่เขาสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ เขาก็เปลี่ยนความคิดทันที

“ผมรู้ ผมจะขอทีหลังครับ ! ” เจียงเสี่ยวเหลยตอบ

หลุมศพบรรพบุรุษของตระกูลเจียงล้วนอยู่บนเนินเขาด้านหลังของบ้านหลังเก่า เจียงไห่หยางนำกลุ่มคนเดินไปยังบ้านหลังเก่าอย่างทรงพลัง

ระหว่างทางก็ได้ยินเสียงประทัดดังเป็นครั้งคราวตามทุ่งนาและภูเขาในหมู่บ้าน

นั่นหมายความว่ามีคนมาเคารพหลุมศพบรรพบุรุษของพวกเขาแล้ว

ระหว่างทางยังได้เจอกับคนมากมายที่ต่างก็ถือตะกร้าซึ่งเต็มไปด้วยธูป เทียน และกระดาษเงินกระดาษทอง ซึ่งพวกเขากำลังจะนำไปเคารพหลุมศพบรรพบุรุษของพวกเขาเช่นกัน

“ลุงไห่หยางก็จะไปเคารพหลุมศพบรรพบุรุษเหมือนกันใช่ไหม ! ”

“เสี่ยวไป๋ พวกคุณซื้อประทัดหนึ่งหมื่นนัดไปจุดที่หน้าหลุมศพบรรพบุรุษเลยเหรอ ! ”

“ชานชาน ถิงถิงก็ไปเคารพหลุมศพบรรพบุรุษด้วย ! ”

“เสี่ยวเหลยแข็งแกร่งมากที่สามารถยกประทัดหนึ่งหมื่นนัดได้ตั้งสองแถว ! ”

“……”

ระหว่างทาง หากเจอชาวบ้าน พวกเขาก็มักจะถูกทักทายอยู่เสมอ

เมื่อเดินเข้าใกล้บ้านของเจียงไห่โจว เขาก็กำลังจะออกไปเคารพหลุมศพบรรพบุรุษพอดี หลังจากเห็นเจียงไห่หยางและคนอื่น เขาก็พูดว่า “พี่ไห่หยาง พี่กำลังจะไปเคารพหลุมศพของลุงรองและป้ารองใช่ไหม ? ไปก่อนเลยนะ ฉันขอไปเคารพหลุมศพพ่อแม่ฉันก่อน แล้วจะตามไปเคารพหลุมศพของลุงรองต่อ”

เจียงไห่หยางพยักหน้า “เอาล่ะ ฉันเองก็จะไปเคารพหลุมศพลุงใหญ่หลังจากนี้เหมือนกัน”

เจียงไห่หยางและเจียงไห่โจวมีปู่คนเดียวกัน เจียงเซี่ยวหยุนพ่อของเจียงไห่หยางเป็นลูกคนที่สองในครอบครัว ดังนั้นเจียงไห่โจวจึงเรียกพ่อของเขาว่าลุงรอง

ในชนบท เมื่อไปเคารพหลุมศพบรรพบุรุษ จะต้องไปที่หลุมศพของพ่อแม่ก่อน แล้วค่อยไปหลุมศพของปู่ย่าตายายและญาติพี่น้อง

และหากว่าอยู่ไม่ไกลหลุมศพของญาติ ก็ควรจะไปเคารพด้วย ดังนั้นสามพี่น้องเจียงไห่หยางจึงไปเคารพหลุมศพลุงและอาของพวกเขาทุกปี

หลุมศพของเจียงเซี่ยวหยุนอยู่บนเนินเขาต้าชิง หลังจากเดินตามถนนแล้ว คุณต้องเดินเข้าไปในป่าที่อยู่ข้าง ๆ

เนื่องจากเทศกาลนี้จัดขึ้นปีละครั้ง จึงไม่มีใครมาทำถนนเข้าสู่สุสานเลย

แต่เนื่องจากเจียงเสี่ยวจี๋และเจียงเสี่ยวโจวมาถึงก่อนแล้ว พวกเขาจึงใช้เคียวถางหญ้าออกให้มีทางเดิน ซึ่งทำให้เจียงไห่หยางและคนอื่นเดินเข้ามาได้ง่ายขึ้น

เมื่อไปถึงสุสาน ก็เห็นหลุมศพติดพื้นที่ถูกล้อมรอบไปด้วยหิน แผ่นดินถูกปกคลุมไปด้วยหญ้าจนแทบไม่เห็นหลุมฝังศพเลย

หากไม่ใช่คนท้องถิ่น ก็แทบจะไม่รู้ว่านี่คือสุสาน

ในเวลานี้ เจียงไห่เทียนและเจียงไห่โปได้จุดเทียนและธูปหน้าหลุมศพ พร้อมกับกำลังเผากระดาษเงินกระดาษทองอยู่

เจียงไห่หยางเห็นอย่างนั้นจึงรีบเข้าไป

หลังจากจุดเทียนและธูปแล้ว เขาก็เผากระดาษเงินแล้วพูดว่า “พี่ใหญ่ น้องสาม สุสานของพ่อกำลังจะถล่มแล้ว”

เจียงไห่เทียนกล่าวว่า “เมื่อกี้ฉันกำลังพูดถึงเรื่องนี้กับเจ้าสามอยู่พอดี”

เจียงไห่หยางถามว่า “แล้วพูดอะไรกัน ? ”

เจียงไห่เทียนกล่าวว่า “ก่อนหน้านี้ฉันไม่เคยคิดจะใส่ใจเรื่องพวกนี้มาก่อนเลย เมื่อพ่อจากไป เราไม่มีโลงศพ ให้เขาด้วยซ้ำ มีเพียงเสื่อฟางพันไว้เพียงครึ่งผืน”

เขาชี้ไปที่ก้อนหินที่อยู่รอบ ๆ สุสาน “ดูสิ ก้อนหินที่อยู่รอบ ๆ สุสานก็เอามาจากแถวนี้ทั้งนั้น และยังกองไว้สะเปะสะปะ”

ขณะที่เขาพูด มุมตาของเขาก็ชื้นขึ้นมาเล็กน้อย

เจียงไห่โปพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือว่า “รุ่นพ่อแม่ของเรานั้นต้องทนทุกข์ทรมานมาก ! ”

เจียงไห่เทียนยิ้มอย่างขมขื่นและพูดว่า “แต่รุ่นเราไม่เหมือนกัน”

เขามองย้อนกลับไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ และพูดว่า “ถ้าไม่ใช่เพราะเสี่ยวไป๋ ตอนนี้เราก็คงมีชีวิตที่น่าสังเวชไม่ต่างจากพวกเขาหรอก”

เจียงไห่หยางกล่าวว่า “พี่ใหญ่อย่าพูดอย่างนั้น แม้ว่าจะไม่มีเขา ชีวิตของเราในตอนนี้ก็ยังดีกว่าชีวิตของพ่อแม่ในตอนนั้นมาก”

เจียงไห่เทียนพยักหน้าและพูดว่า “อย่าพูดถึงเรื่องนี้เลย ฉันจะบอกว่าหลังจากเทศกาลเชงเม้ง ฉันจะปรับปรุงหลุมศพพ่อแม่ และสร้างมันขึ้นมาใหญ่ให้คงทนกว่านี้”

เจียงไห่หยางกล่าวว่า “ฉันเห็นด้วย ! ”

เจียงไห่โปยังกล่าวอีกว่า “ฉันก็เห็นด้วย พวกเราสามคนพี่น้องจะรวมเงินสร้างสุสานใหม่ให้พ่อแม่ของเราด้วยกัน”

เจียงไห่เทียนและเจียงไห่หยางไม่คัดค้านอะไร

ท้ายที่สุดแล้ว การสร้างสุสานใหม่ให้พ่อแม่ก็ถือเป็นเรื่องที่สามพี่น้องควรทำ

หลังจากเผากระดาษเงินกระดาษทองเสร็จแล้ว สามพี่น้องก็คำนับหน้าหลุมศพของเจียงเซี่ยวหยุน จากนั้นจึงยืนไว้อาลัยอย่างเงียบ ๆ

“เสี่ยวจี๋ เสี่ยวโจว ถึงตาพวกนายแล้ว ! ”

เจียงเสี่ยวจี๋และเจียงเสี่ยวโจวก็รีบไปคำนับที่หน้าหลุมศพทันที

หลังจากนั้นก็มาถึงตาของเจียงเสี่ยวไป๋, เจียงเสี่ยวเฟิง, เจียงเสี่ยวเหลย และคนอื่น แล้วก็มาถึงรุ่นของเจียงซง, เจียงชาน และรุ่นที่สามต่อ ทั้งหมดได้มาเคารพที่หน้าหลุมศพทีละคน

หลังจากที่ทุกคนคุกเข่าลง เจียงไห่เทียนก็นำพวกผู้ใหญ่กำจัดวัชพืชที่อยู่หน้าหลุมศพ ส่วนเจียงเสี่ยวเฟิงก็ไปจุดประทัด

“ปัง ปัง ปัง ปัง ปัง….”

เสียงประทัดระเบิด ควันสีเขียวลอยอยู่ในอากาศ และแสงเทียนที่ด้านหน้าหลุมศพก็ส่องสว่างราวกับเป็นการอำนวยอวยชัยให้อนาคตของคนรุ่นต่อไปมีแต่ความเจริญรุ่งเรือง