ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 994 ชาน อัน ห่าว

ตอนที่ 994 ชาน อัน ห่าว

“นี่คือน้องชายและน้องสาวของหนู ! ”

หลังจากที่เจียงชานเห็นเด็กน้อยทั้งสองคน เธอก็เบิกตากว้างและพูดอย่างมีความสุข

หวังซิ่วจวี๋พยักหน้าด้วยรอยยิ้ม “ใช่ นี่คือหลานชายของย่า” จากนั้น เธอก็ชี้ไปที่อีกคนหนึ่ง “ส่วนนั่นคือหลานสาวคนเล็กของย่า ! ”

เจียงชานยิ้มและพูดว่า “ส่วนหนูเป็นพี่สาวคนโต ! ”

“หนูมีน้องชายและน้องสาวแล้ว ! จากนี้ไปหนูจะดูแลพวกเขาให้ดีที่สุด ! ”

มันทำให้ทั้งห้องมีความสุขมาก

หลังจากที่เจียงชานพูดจบ เธอก็มองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋แล้วพูดว่า “ป่าป๊าคะ ป่าป๊าได้ตั้งชื่อให้น้องชายและน้องสาวของหนูหรือยัง ? ”

เมื่อเธอพูดแบบนี้ ทุกคนก็อดไม่ได้ที่จะมองมาที่เจียงเสี่ยวไป๋

เจียงเสี่ยวไป๋เขินอายเล็กน้อย เขาพยายามตั้งชื่อลูกทั้งสองของเขามาหลายเดือนแล้ว เขาเปิดดูพจนานุกรมคังซีทั้งเล่ม แต่ก็ยังไม่เจอชื่อที่พอใจสักที

ตอนนี้ลูกชายและลูกสาวของเขาเกิดมาแล้ว หากยังไม่รีบตั้งชื่อคงไม่ได้

หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็พูดว่า “เอาล่ะ ! ”

เจียงชานถามอย่างตื่นเต้นว่า “งั้นน้องชายของหนูชื่ออะไร ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “เจียงอัน ! ”

ทุกคนตกตะลึง ตอนแรกก็คิดว่าเจียงเสี่ยวไป๋ตั้งชื่อให้กับลูกชายของเขาเพราะมาก แต่กลับกลายเป็นว่า เขาตั้งแค่ ‘อัน’ ตัวเดียว !

ชื่อนี้ธรรมดาเกินไป !

เจียงไห่หยางอดไม่ได้ที่จะถามว่า “มันย่อมาจากคำว่าผิงอัน ที่หมายถึงสงบสุขหรือเปล่า ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า “ครับ ‘อัน’ ที่มาจาก ‘ผิงอัน’ ผมแค่หวังว่าเขาจะสุขสงบ ปลอดภัยและแข็งแรงไปตลอดชีวิต”

เจียงไห่หยางคิดอยู่พักหนึ่ง แล้วพูดว่า “ตอนนี้แกมีครอบครัวใหญ่แล้ว จากนี้ไปเด็กน้อยจะไม่ต้องกังวลเรื่องอาหาร เสื้อผ้าและความปลอดภัย งั้นเรียกเขาว่าเจียงอันก็แล้วกัน ! ”

หลิวอี้ถิงกล่าวว่า “ใช่ ชื่อนี้ดีและเป็นสิริมงคล ! ”

หวังซิ่วจวี๋มีความสุขมาก เธออุ้มหลานชายไว้ในอ้อมแขนแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “ชื่อของหลานคือเจียงอันนะ จากนี้ไปย่าจะเรียกหลานว่าอันอัน ! ”

“อันอัน ชอบชื่อที่พ่อตั้งให้ไหม”

“พ่อหวังว่าลูกจะเติบโตขึ้นมาอย่างปลอดภัย ! ”

เจียงชานยิ้มและพูดว่า “อันอันจะเติบโตขึ้นอย่างปลอดภัยแน่นอนค่ะ ! ”

หวังกังยังกล่าวอีกว่า “น้องอันอัน รีบโตเร็ว ๆ นะ เราจะได้เล่นด้วยกัน”

“เจียงอัน ! ” หลินเจียอินกระซิบชื่อลูกชายของเธอเบา ๆ เธอรู้สึกมีความสุขมากและถามด้วยรอยยิ้ม “แล้วลูกสาวของคุณล่ะ ? คุณตั้งชื่อให้เธอว่าอะไร ? ”

ทุกคนมองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋อีกครั้ง

คราวนี้ เจียงเสี่ยวไป๋สงบขึ้นมาก และพูดด้วยรอยยิ้ม “ลูกสาวของผมเธอมีชื่อว่าเจียงห่าว ! ”

ห่าว ?

ทุกคนตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง ทำไมชื่อนี้มันแปลก ๆ ?

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “ครั้งนี้เราให้กำเนิดลูกแฝด ลูกชายหนึ่งคนและลูกสาวหนึ่งคน เด็กทั้งสองคือของขวัญที่เกิดจากความรัก และศูนย์กลางของเรื่อง “ดี ๆ ” ดังนั้นผมจึงตั้งชื่อให้เธอว่า ‘เจียงห่าว’ เพื่อเป็นอนุสรณ์”

เมื่อเขาอธิบายเรื่องนี้ ทุกคนก็เข้าใจทันที

“เอาล่ะ นี่ถือเป็นชื่อที่ดี ! ”

“งั้นก็ใช้ชื่อนี้แหละ ! ”

“เจียงห่าว เป็นชื่อที่เพราะมาก ! ”

“……”

หลายคนเห็นด้วยทันที

เจียงชานยิ้มและพูดว่า “น้องชายของหนูชื่อเจียงอัน ส่วนน้องสาวของหนูชื่อเจียงห่าว ชื่อของพวกเขารวมกันคืออันห่าว ! ”

“ป่าป๊าคะ หนูคิดว่าชื่อของน้องชายและน้องสาวของหนูมีความหมายดีมาก”

หลังจากฟังคำพูดของเจียงชาน เจียงไห่หยาง หวังซิ่วจวี๋ และคนอื่นก็รู้สึกว่าเจียงอันและเจียงห่าวเป็นชื่อที่ดี

“อันอัน ! ”

“ห่าวห่าว ! ”

แต่ละคนเรียกชื่อเด็กน้อยทั้งสองคน

หลิวอี้ถิงยังเล่นกับเจียงห่าวด้วย “พ่อของหลานตั้งชื่อให้หลานว่าเจียงห่าว เขามอบสิ่งดี ๆ ให้กับหลาน หลานเป็นศูนย์รวมเรื่องราวดี ๆ เลยนะ ห่าวห่าว ! ”

เด็กน้อยทั้งสองผล็อยหลับไปหลังจากงอแงอยู่พักหนึ่ง แต่ดูเหมือนพวกผู้ใหญ่ยังคงสนุกสนานกันอยู่

หลังเที่ยงวัน หวังผิงก็ได้มาที่โรงพยาบาลเพื่อมาเยี่ยมเฝิงเยี่ยนหง และรู้ว่าหลินเจียอินคลอดแล้ว เขาจึงวิ่งมาดูเด็กน้อยทั้งสองด้วยความอิจฉา

ในช่วงบ่าย หลังจากที่หวังผิงกลับมาที่สำนักงานใหญ่ของบริษัท ข่าวที่ว่าประธานได้คลอดลูกแฝดก็ได้แพร่สะพัดไปทั่ว

เมิ่งเสี่ยวเป่ยเป็นคนแรกที่เข้ามาเยี่ยม

“ขอแสดงความยินดีกับประธาน ขอแสดงความยินดีกับผู้ช่วยเจียง ! ”

หลินเจียอินและเจียงเสี่ยวไป๋ต่างก็ขอบคุณเธออย่างสุภาพ

เมิ่งเสี่ยวเป่ยพูดด้วยรอยยิ้ม “วันนี้เป็นวันดี คลอดลูกแฝดชายหญิงในวันที่ 2 เดือน 2 ในอนาคตพวกเขาจะต้องโดดเด่นเป็นเหมือนมังกรและนกเฟิ่งหวงอย่างแน่นอน”

เจียงไห่หยางหัวเราะเสียงดังหลังจากได้ยินประโยคนี้ และพูดว่า “สมแล้วที่เป็นประธานเมิ่ง คุณพูดได้ดีมาก”

เมิ่งเสี่ยวเป่ยกล่าวว่า “ลุงเจียง ป้าหวัง พวกคุณก็ดูสิคะว่าผู้ช่วยเจียงสอนชานชานได้ดีแค่ไหน ฉันเชื่อว่าในอนาคตเด็กสองคนนี้จะต้องประสบความสำเร็จอันยิ่งใหญ่แน่นอน”

จากนั้น เธอก็ถามว่า “จริงสิ แล้วพวกเขาชื่ออะไรเหรอคะ ? ”

เจียงไห่หยางพูดด้วยรอยยิ้ม “คนนั้น คนนั้น เด็กชายคนนั้นชื่อเจียงอัน ส่วนเด็กผู้หญิงคนนั้นชื่อเจียงห่าว”

“สวัสดีนะเจียงอัน ! เจียงห่าว ! ” เมิ่งเสี่ยวเป่ยเรียกชื่อทารกน้อยทั้งสองและพูดด้วยรอยยิ้ม “พวกเขาจะต้องมีชีวิตที่ดี มีความสุขสงบแน่นอน ! ”

ขณะที่เธอกำลังพูด เฉินหยวนเฉาและเจียงเสี่ยวเยว่ก็มาถึง

“หลานชายและหลานสาวของฉันอยู่ที่ไหน ? ”

ทันทีที่เจียงเสี่ยวเยว่เข้าประตูมา เธอก็มองไปรอบ ๆ

ในเวลานี้ เด็กน้อยทั้งสองคนกำลังนอนหลับอยู่บนเปลข้าง ๆ

เปลทั้งสองได้รับการออกแบบเป็นพิเศษโดยเจียงเสี่ยวไป๋และมอบหมายให้ช่างไม้ถานสร้างมันขึ้นมา

ทันทีที่เด็กเกิด เจียงเสี่ยวไป๋ก็ขอให้จางเสี่ยวชุนไปรับมาให้เขา

เจียงเสี่ยวเยว่และเฉินหยวนเฉามองดูเด็กน้อยสองคนที่นอนหลับสนิทอยู่บนเปล พวกเขาต่างก็มีความสุขมาก

“พ่อครับ แม่ครับ ในที่สุดหลานแฝดของเราก็เกิดมาแล้ว ! ” เฉินหยวนเฉาพูดกับเจียงไห่หยางและหวังซิ่วจวี๋ด้วยรอยยิ้ม

เจียงไห่หยางยิ้มอย่างมีความสุขมาก และพูดว่า “ฉันได้อุ้มหลานของฉันแล้ว หรือว่าชานชานและถิงถิงไม่ได้เป็นหลานสาวของฉันกันล่ะ ? ”

เฉินหยวนเฉาพูดอะไรไม่ออกอยู่พักหนึ่ง เมื่อก่อนพ่อไม่เห็นพูดแบบนี้เลย

หลังจากนั้นไม่นาน เจียงเสี่ยวไป๋ก็ขอให้เมิ่งเสี่ยวเป่ย, เฉินหยวนเฉา และเจียงเสี่ยวเยว่กลับไปก่อน

“มาเยี่ยมแป๊บ ๆ ก็พอแล้ว กลับไปทำงานของพวกคุณเถอะ ! ”

เมิ่งเสี่ยวเป่ยและเฉินหยวนเฉาต่างก็เห็นด้วย สองวันนี้พวกเขายุ่งกับงานมาก ดังนั้นพวกเขาทั้งสองจึงเจียดเวลามาที่นี่สักพักหนึ่ง

ทว่าเจียงเสี่ยวเยว่กลับไม่อยากไป “ฉันไม่มีอะไรทำอยู่แล้ว ฉันจะดูแลเจียอินเอง เมื่อหลานทั้งสองตื่นขึ้นมา ฉันจะได้อุ้มพวกเขาด้วย”

หากพี่ใหญ่ไม่อยากกลับ เจียงเสี่ยวไป๋ก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากปล่อยเธอไป

ก่อนที่เมิ่งเสี่ยวเป่ยจะกลับไป เธอก็ได้พูดกับเจียงเสี่ยวไป๋ว่า “ผู้ช่วยเจียง คุณก็อยู่ดูแลประธานในโรงพยาบาลไปเถอะค่ะ งานของร้านสะดวกซื้อในเครือโฮมอินน์เป็นไปอย่างราบรื่นดีค่ะ”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า เขาไม่กังวลเกี่ยวกับร้านสะดวกซื้อในเครือโฮมอินน์เลย ดังนั้นเขาจึงถามว่า “ยอดขายล็อตเตอรี่เป็นอย่างไรบ้าง ? ”

เมิ่งเสี่ยวเป่ยกล่าวว่า “ข้อมูลการขายเมื่อแปดโมงเช้าของเมื่อวานนี้ถูกส่งกลับมาแล้ว เมื่อวานนี้มีการขายล็อตเตอรี่ไปมากกว่า 3.7 ล้านใบค่ะ”

ล็อตเตอรี่ราคาใบละ 1 เหมา หากมีการขายได้มากกว่า 3.7 ล้านใบ ก็เท่ากับว่าขายได้ 300,000 กว่าหยวน

ก็ถือว่ายังขายได้ไม่มากนัก

เมิ่งเสี่ยวเป่ยกล่าวว่า “ท้ายที่สุดแล้ว เมื่อวานนี้ก็เป็นวันแรก หลายคนยังไม่เคยเห็นการออกรางวัลและยังไม่มีแรงจูงใจที่จะซื้อ ฉันคาดว่าหลังจากออกรางวัลแล้ว ยอดขายคงจะเพิ่มมากขึ้นค่ะ”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าและกล่าวว่า “ผมหวังว่าวิธีออกล็อตเตอรี่จะแตกต่างจากล็อตเตอรี่ที่เราจัดขึ้นในรอบก่อน ๆ แต่ผมยังไม่รู้ว่าจะมีการออกรางวัลใหญ่เมื่อไหร่”

เมิ่งเสี่ยวเป่ยกล่าวว่า “ต่อให้ไม่มีรางวัลใหญ่ก็ไม่สำคัญ ยิ่งจำนวนรางวัลพิเศษสูงเท่าไหร่ ความน่าดึงดูดก็จะยิ่งมากขึ้นเท่านั้น”

เธอยิ้มแล้วพูดว่า “อย่ากังวลไปเลยค่ะ อยู่เป็นเพื่อนประธานในโรงพยาบาลเถอะค่ะ ฉันจะรายงานสถานการณ์ให้คุณทราบหากมีเรื่องสำคัญเกิดขึ้นในบริษัท”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า “รบกวนคุณแล้ว ! ”

หลังจากส่งเฉินหยวนเฉาและเมิ่งเสี่ยวเป่ยออกไปแล้ว เจียงเสี่ยวไป๋ก็หันหลังเดินกลับเข้ามา

จริงดั่งที่เมิ่งเสี่ยวเป่ยพูด สิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับเขาในตอนนี้คือการดูแลภรรยาและลูก ๆ ของเขา

เพราะหลังจากนี้ยังมีเวลาทำงานอีกเหลือเฟือ