ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 999 แผนการสร้างบริษัทใหม่

ตอนที่ 999 แผนการสร้างบริษัทใหม่

สายลมที่แม่น้ำกำลังพัดเข้ามา

หลังจากสูบบุหรี่เสร็จ หลินเจียจวินก็สะบัดก้นบุหรี่ลงแม่น้ำ

เจียงเสี่ยวไป๋มองดูแล้วพูดว่า “พี่จวิน ดูแลสิ่งแวดล้อมด้วย ! อย่าโยนก้นบุหรี่ลงแม่น้ำอีกนะ”

ขณะที่เขาพูด เขาก็โยนก้นบุหรี่ลงบนพื้นแล้วกระทืบมันด้วยเท้าของเขา

หลินเจียจวินยิ้มและพูดอย่างเมินเฉย “ก้นบุหรี่อันเดียวสามารถทำให้แม่น้ำชิงเจียงสกปรกได้ขนาดนั้นเชียวเหรอ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ก้นบุหรี่อันเดียวนั้นไม่มีอะไรเลยจริง ๆ แต่ถ้าทุกคนทิ้งก้นบุหรี่ลงแม่น้ำเหมือนกันหมด มันก็จะมีปริมาณมหาศาล ! ”

เพราะในประเทศจีน มีประชากรเยอะมาก ไม่ว่าจำนวนจะน้อยแค่ไหน แต่เมื่อคูณด้วยประชากรจีนก็ยังมีจำนวนมหาศาล

ไม่ว่าตัวเลขจะมากขนาดไหน เมื่อหารด้วยจำนวนประชากรของจีนก็จะกลายเป็นจำนวนที่น้อยนิด

นี่คือคำพูดของผู้นำจีนในเวลาต่อมา ซึ่งเผยให้เห็นกุญแจสำคัญในการพัฒนาเศรษฐกิจของจีน และพิสูจน์ความยากลำบากของชาวจีนในการขจัดปัญหาความยากจน

หลังจากที่เจียงเสี่ยวไป๋อธิบายความจริงนี้ หลินเจียจวินก็เงียบไปครู่หนึ่งและพูดว่า “สิ่งที่นายพูดก็สมเหตุสมผล ฐานประชากรเป็นโอกาสสำคัญสำหรับการพัฒนาของเราในตอนนี้”

เขาเหลือบมองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋แล้วพูดว่า “นายอยากบอกฉันเกี่ยวกับบริษัทใหม่ที่นายกำลังวางแผนจะทำหรือเปล่า ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มเล็กน้อย “เราก็เพิ่งพูดเรื่องนี้ที่ว่าประเทศจีนมีประชากรมากเกินไปในขณะนี้ และเจียงเจียกรุ๊ปไม่สามารถกินกำไรมหาศาลทั้งหมดนี้จากจำนวนประชากรที่เยอะขนาดนี้ได้”

หลินเจียจวินพยักหน้าและถามว่า “แล้วนายมีความคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้อย่างไร ? ”

เขายิ้มและพูดว่า “เพราะนายไม่สามารถใช้ผลิตภัณฑ์เก่าของเจียงเจียกรุ๊ปมาเริ่มต้นใหม่ได้ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋มองหลินเจียจวินอย่างเอือมระอา “ใครจะทำอย่างนั้นกันเล่า”

เมื่อมองดูผืนน้ำในแม่น้ำ เขาก็กล่าวว่า “ถังทองคำถังแรกของเจียงเจียกรุ๊ปเริ่มต้นมาจากการขายอาหาร ดังนั้นธุรกิจส่วนใหญ่ในปัจจุบันจึงมุ่งเน้นไปที่อาหารเป็นส่วนใหญ่”

หลินเจียจวินกล่าวว่า “ใช่แล้ว อาหารเป็นสิ่งสำคัญที่สุดสำหรับผู้คน และธุรกิจอาหารจะไม่มีวันตกยุค ตราบใดที่ยังมีคนอยากกิน ธุรกิจก็จะไม่มีวันสิ้นสุด”

เจียงเสี่ยวไป๋พูดด้วยรอยยิ้มว่า “เป็นเรื่องจริงที่อาหารเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับผู้คน แต่ที่จริงมนุษย์เรายัง

ต้องการปัจจัยสี่อย่างเสื้อผ้า อาหาร ที่อยู่อาศัยและยา ซึ่งเสื้อผ้ามาก่อนอาหารเสียอีก”

ดวงตาของหลินเจียจวินหรี่ลง จากนั้นเขาก็หันไปมองเจียงเสี่ยวไป๋และพูดด้วยน้ำเสียงทุ้ม “อย่าบอกนะว่านายจะเปิดบริษัททำเสื้อผ้า ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋ไม่ได้ตอบออกมาโดยตรง และถามว่า “พี่คิดอย่างไร ? ”

หลินเจียจวินกล่าวว่า “นายได้กล่าวถึงสิ่งจำเป็นพื้นฐาน อาหาร ยา เสื้อผ้า ที่อยู่อาศัยไปแล้ว และบอกว่าเสื้อผ้ามาก่อนอาหาร การขายเสื้อผ้าไม่ใช่ปัญหาแน่นอน แต่ว่าเราจะเริ่มจากตรงไหนดีล่ะ ? ”

ธุรกิจทั้งหมดของเจียงเจียกรุ๊ปไม่ได้เกี่ยวกับเสื้อผ้า ดังนั้นจึงอาจกล่าวได้ว่ามันเป็นธุรกิจที่ไม่คุ้นเคยสักเท่าไหร่

จากนั้น เจียงเสี่ยวไป๋ก็วิเคราะห์สถานการณ์ปัจจุบันของอุตสาหกรรมเสื้อผ้าในประเทศกับหลินเจียจวิน

โดยทั่วไป อุตสาหกรรมเสื้อผ้าในปัจจุบันยังอยู่ในช่วงล้าหลัง มีคนเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่ซื้อเสื้อผ้าเป็นชุดจากในห้างมาใส่ เพราะคนส่วนใหญ่จะซื้อผ้ามาให้ช่างตัดเย็บให้ ดังนั้นผ้าสำเร็จรูปจึงล้าสมัยไปโดยสิ้นเชิง ไม่มีใครสนใจแฟชั่น เสื้อผ้าที่พวกเขาใส่ยังคงเน้นไปที่แพทเทิร์นพื้นฐาน

ปัจจุบันมีเพียงปีแอร์ การ์แดงเท่านั้นที่เข้ามาตีตลาดของจีน แต่ราคาของมันค่อนข้างแพง เป็นสินค้าฟุ่มเฟือยจากต่างประเทศ และมีเคาท์เตอร์จำหน่ายในเมืองใหญ่เพียงไม่กี่เมืองเท่านั้น

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ภายใต้สถานการณ์แบบนี้ ใครก็ตามที่สามารถเป็นผู้นำเทรนด์การแต่งกายก็สามารถครองโลกได้”

หลินเจียจวินกล่าวว่า “ที่นายพูดมามันก็จริง แต่ฉันยังไม่รู้ว่าจะเริ่มจากตรงไหน”

บางเรื่องก็ต้องยอมรับว่าพูดง่าย แต่ทำยากจริง ๆ

โดยเฉพาะในเรื่องที่ไม่เคยลองทำมาก่อน เรามักจะรู้สึกไร้พลัง

เจียงเสี่ยวไป๋นึกถึงชาติที่แล้วของเขา ในอนาคตอันใกล้ ‘กางเกงออกกำลังกาย’ จะได้รับความนิยมในประเทศจีนไปอีกนาน

เขาลืมเหตุผลเฉพาะเจาะจงว่าทำไม ‘กางเกงออกกำลังกาย’ ถึงได้รับความนิยม แต่หลังจากวิเคราะห์แล้วก็รู้ว่าด้วยรายการทีวีที่เพิ่มขึ้น ผู้คนเห็น ‘คนดัง’ ใส่แบบนี้ในทีวี และรู้สึกว่ามันอินเทรนด์ดี จึงใส่ตามเทรนด์

ดังนั้น เขาจึงไม่คิดที่จะมุ่งเน้นไปที่กางเกงออกกำลังกาย แต่จะมุ่งเน้นไปที่การให้ “ดารา ! ” มาเป็นพรีเซ็นเตอร์แทน

กลางทศวรรษ 1980 เป็นยุคที่เด็กและเยาวชนชาวจีนทุกคนเริ่มแสวงหาชื่อเสียง และสิ่งนี้ยังคงเป็นที่นิยมอย่างต่อเนื่องมานานหลายทศวรรษ

จากความทรงจำของเขาเกี่ยวกับแฟชั่นเสื้อผ้าของคนรุ่นหลัง เขาจึงตัดสินใจมองข้าม ‘กางเกงออกกำลังกาย’ และคิดจะนำเสื้อผ้าที่เรียบง่าย หรูหราและทันสมัยของคนรุ่นหลังมาเปิดตัวในยุคนี้แทน

ควบคุมขนาดการผลิตเสื้อผ้าที่ใหญ่ที่สุดด้วยมือข้างหนึ่ง และควบคุมทรัพยากรดารากับมืออีกข้าง ในเวลาเดียวกัน ก็สร้างช่องทางการขายเสื้อผ้าและช่องทางการจัดจำหน่ายตามสื่อต่าง ๆ

ตราบใดที่ทั้งสี่ทิศทางได้รับการควบคุมอย่างดี มันก็ไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้

เขาไม่ได้บอกแผนการที่เขาคิดให้หลินเจียจวินในทันที

ไม่ใช่ว่าเขาไม่ไว้ใจหลินเจียจวิน แต่เพราะเขาเกรงว่าหลินเจียจวินอาจแยกแยะไม่ได้ถ้าเขาจะพูดมันออกไปทั้งหมด

“พี่จวิน ผมวางแผนที่จะตั้งฐานอุตสาหกรรมเสื้อผ้าทั้งหมดในมณฑลเจียงซูและเจ้อเจียง ฝูเจี้ยน และกวางตุ้ง ในเวลาเดียวกัน ผมจะเปิดแบรนด์เสื้อผ้าในสหรัฐอเมริกา จีน เยอรมนี อิตาลี เกาหลี ฯลฯ พี่ต้องทำทั้งหมดนี้ด้วยตัวคนเดียว และอย่าให้ใครรู้ว่าพี่และผมเป็นผู้ที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้”

เจียงเสี่ยวไป๋มองไปที่หลินเจียจวินและพูดอย่างลึกซึ้ง

หลินเจียจวินมองเจียงเสี่ยวไป๋ด้วยความประหลาดใจและพูดว่า “แม้ว่านายจะไม่ได้ทำแบรนด์เสื้อผ้าในเจียงเฉิง แต่ก็ไม่จำเป็นต้องไปที่เจียงซูและเจ้อเจียง, ฝูเจี้ยน และกวางตุ้งก็ได้ มันจะไม่กระจัดกระจายเกินไปเหรอ ? ”

“นอกจากนี้ ตอนนี้ยังแค่เริ่ม มันจำเป็นต้องเปิดแบรนด์เสื้อผ้าในต่างประเทศเลยหรือ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “สิ่งที่ผมต้องการคือกระจายมันไป ยิ่งกระจายมากเท่าไหร่ก็ยิ่งดีเท่านั้น ! ”

ครั้งนี้เขาจะไม่ทำเหมือนกับเจียงเจียกรุ๊ป อุตสาหกรรมใหม่ที่เขาลงทุนไป ไม่ต้องการเป็นศูนย์กลางของความสนใจ เพราะเขาจะทำตัวเป็นม้ามืด

เพื่อควบคุมบริษัทเหล่านี้ในอนาคต คนรุ่นหลังได้บุกเบิกวิธีการให้แล้ว ตามวิธีการของบริษัทให้บริการทางการเงินหางโจว หม่าโต่ว การก่อตั้งบริษัทขนาดเล็กนั้นจะมีความรับผิดชอบที่จำกัด และเป็นผู้ถือหุ้น 100% จากนั้นก็ใช้บริษัทเล็กนี้ลงทุนในบริษัทการลงทุนขนาดใหญ่ และในฐานะ GP คุณสามารถควบคุมบริษัทการลงทุนนี้ได้อย่างเต็มที่โดยถือหุ้นเพียง 1% เท่านั้น หลังจากนั้นบริษัททั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับโครงการจะถูกควบคุมโดยบริษัทการลงทุน

ด้วยวิธีนี้ เมื่อดูเผิน ๆ บริษัทที่กระจัดกระจายเหล่านี้ก็จะไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเจียงเสี่ยวไป๋ แต่เขาสามารถเป็นผู้ควบคุมที่แท้จริงได้

ไม่จำเป็นต้องอธิบายเทคนิคการปฏิบัติงานขั้นสูงสุดพวกนี้ให้หลินเจียจวินทราบทันที เขาเพียงแค่บอก หลินเจียจวินว่าต้องทำอย่างไรก็พอ

“ในสี่มณฑล ได้แก่ มณฑลเจียงซูและเจ้อเจียง ฝูเจี้ยนและกวางตุ้ง เขาจะก่อตั้งโรงงานหลายร้อยแห่งเพื่อผลิตเสื้อผ้าสตรี เสื้อผ้าบุรุษ เสื้อผ้าเด็ก ชุดชั้นใน เสื้อผ้าเฉพาะแบบ จากนั้นก็ตั้งชื่อแบรนด์เสื้อผ้าขึ้นมา ก่อนอื่นจะต้องไปที่เทียนจิงเพื่อจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าของแบรนด์เหล่านี้ก่อน”

แน่นอนว่าเครื่องหมายการค้าเหล่านี้ส่วนใหญ่จะเป็นเครื่องหมายการค้าของอุตสาหกรรมเสื้อผ้าในรุ่นต่อมา

แต่ใครใช้ให้เขากลับมาเกิดใหม่กันล่ะ !

เจียงเสี่ยวไป๋ไม่ใช่คนชอบธรรม และเขาจะไม่มีวันปล่อยโอกาสใดก็ตามที่เขาสามารถคว้ามันมาได้ให้มันหลุดมือไป

การเป็นธุระจัดการให้ เป็นเรื่องง่ายสำหรับหลินเจียจวิน ดังนั้นเขาจึงตอบตกลงโดยไม่ต้องคิดอะไรมาก

อย่างไรก็ตาม เขาเข้าใจเรื่องเสื้อผ้าเด็ก เสื้อผ้าสตรี เสื้อผ้าบุรุษ และแม้แต่ชุดชั้นใน แต่เขาสับสนเล็กน้อยเกี่ยวกับเสื้อผ้าเฉพาะแบบ