หญิงพาลผู้งามล่มเมือง กับสามีลึกลับริมบึง - บทที่ 634 ข้ากลัวแทบแย่เลยล่ะ!

“คุณหนูเหมากล่าวเช่นนี้เห็นทีจะคลาดเคลื่อนไปใหญ่” เมิ่งฉีฮ่วนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เป้าหมายที่เปิ่นหวังจุดพลุ ก็เพื่อให้ราษฎรแคว้นตงฮั่นรอดพ้นจากภัยพิบัติ ส่วนที่คุณชายสวีจุดประทัด ก็เพื่อสวดมนต์ขอพรให้แม่ทัพสวีที่ตรากตรำเฝ้าชายแดนภาคเหนือเพื่อปกป้องแผ่นดิน เหตุใดพอมาถึงปากของคุณหนูเหมา เรื่องเหล่านี้กลับกลายเป็นการกระทำที่ขาดคุณธรรมไปเสียได้?”

“อันเอ๋อร์ รีบขอขมาท่านอ๋องและพระชายาเดี๋ยวนี้!” ฮูหยินเหมาในฐานะนายหญิงใหญ่แห่งตระกูลสูงศักดิ์รีบกดมือน้อย ๆ ของบุตรสาวเพื่อส่งสัญญาณให้ยอมอ่อนข้อลงทันที

ตระกูลเหมามีบุตรสาวอยู่หลายคน คุณหนูเหมาผู้นี้จึงมิใช่คนไร้สมองอย่างอวี๋หลัน เมื่อรู้ตัวว่าพลั้งปากไปนางจึงรีบน้อมศีรษะลงคารวะยอมรับผิดในทันที

ทางด้านหลี่เยว่หานกลับรักษาท่าทีอ่อนโยน “คุณหนูเหมาเกรงใจไปแล้ว เรื่องนี้จะว่าไปจวนฉีอ๋องของเราก็ทำเกินไปบ้าง การที่คุณหนูเหมาจะรู้สึกขุ่นเคืองก็ถือเป็นเรื่องที่เข้าใจได้”

คำพูดนี้แว่วเข้าหูผู้คนที่สัญจรไปมา ต่างก็พากันชื่นชมว่าพระชายาฉีหวังช่างเป็นคนจิตใจดีเหลือเกิน

ทว่าในชั่วพริบตา หลี่เยว่หานกลับเปลี่ยนหัวโขนพลางเอ่ยถึงกู้หรูไห่ขึ้นมาดื้อ ๆ “ข้าได้ยินมาว่าอนุภรรยาแซ่เหมาของพี่เขยข้า มีเรื่องขัดใจกับพี่เขยจนหนีกลับบ้านเดิม แถมยังไม่ยอมให้พี่เขยพบหน้า พี่เขยข้าเฝ้าคิดถึงนางทุกวันแม้แต่พี่สาวข้าเองก็พลอยกลัดกลุ้มไปด้วย วันนี้ช่างประจวบเหมาะนักที่ได้พบท่าน ข้าจึงอยากถามแทนพี่สาวเสียหน่อยว่า แม่นางเหมาจะกลับไปจวนตระกูลกู้เมื่อใดหรือ?”

เมื่อได้ยินดังนั้น ฮูหยินเหมาก็ขมวดคิ้วมุ่น “อนุภรรยาที่เจ้าพูดถึง คือคุณหนูตระกูลเหมาของข้าอย่างนั้นหรือ?”

“ก็ใช่น่ะสิ แม่นางเหมาซืออิ่ง อนุภรรยาของกู้หรูไห่พี่เขยข้า” หลี่เยว่หานตอบด้วยใบหน้าใสซื่อ “ส่วนพี่สาวข้าก็คืออวี๋หลัน คุณหนูจากจวนเหวินกั๋วกงอย่างไรเล่า”

คำตอบนี้ทำเอาฮูหยินเหมาแทบจะสิ้นลมจนหน้ามืดลมจับ!

“สามีภรรยาลิ้นกับฟันย่อมมีกระทบกระทั่งกันบ้าง ข้ากลับไปจะรีบตักเตือนซืออิ่งให้เอง!” ฮูหยินเหมาขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน ก่อนจะเค้นคำพูดนี้ออกมาได้

“มิใช่สามีภรรยาหรอกเจ้าค่ะ แม่นางเหมาซืออิ่งเป็นเพียงอนุภรรยาในบ้านพี่เขยข้าเท่านั้น ฮูหยินเหมาจะใช้คำว่าสามีภรรยามาเปรียบเปรยได้อย่างไร” หลี่เยว่หานเอ่ยสอนสั่งอย่างจริงจัง “โบราณว่าไว้ เมียเอกคือเมียเอก อนุคืออนุ ฮูหยินเหมาจะเอามาปะปนกันไม่ได้นะเจ้าคะ!”

ฮูหยินเหมานึกไม่ถึงว่าหลี่เยว่หานจะตอกกลับมาเช่นนี้ จึงได้แต่อึ้งจนเถียงไม่ออก

ยามนี้ทั้งสองครอบครัวกำลังเดินขึ้นเขามุ่งหน้าไปยังวัดหมื่นพุทธพร้อมกัน ผู้คนที่เดินผ่านไปมามีไม่น้อย และหลี่เยว่หานก็มิได้ลดเสียงลงเลยแม้แต่นิดเดียว เรื่องนี้จึงเข้าหูผู้คนรอบข้างไปโดยปริยาย

เพื่อรักษาหน้าตาของตระกูลสูงศักดิ์ ฮูหยินเหมาทำได้เพียงฝืนยิ้มแล้วตอบว่า “พระชายาสั่งสอนได้ถูกต้องแล้ว เป็นข้าที่เลอะเลือนจนลืมฐานะของซืออิ่งไป พระชายาวางใจเถิด ข้ากลับไปจะจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อย และสั่งให้นางรีบกลับจวนตระกูลกู้โดยเร็ว”

เมื่อเห็นฮูหยินเหมาจำนนเช่นนั้น หลี่เยว่หานจึงพยักหน้าอย่างพอใจ “ฮูหยินเหมาสมกับเป็นสตรีแบบอย่างของตระกูลสูงศักดิ์จริงๆ วันหน้าข้าคงต้องหาโอกาสเรียนรู้อะไรหลายๆ อย่างจากท่านเสียแล้ว”

พูดจบ นางก็มิได้สนใจสีหน้าของอีกฝ่าย แต่วางมือลงบนแขนของเมิ่งฉีฮ่วนที่กำลังอุ้มเมิ่งอิงหนิงอยู่ “ท่านอ๋อง ข้ารู้สึกเหนื่อยเล็กน้อยแล้วเจ้าค่ะ”

“เช่นนั้นพวกเราพักสักครู่ค่อยเดินต่อ ประจวบเหมาะกับที่อานิ่งก็บ่นว่าเหนื่อยพอดี” เมิ่งฉีฮ่วนจูงมือหลี่เยว่หานอย่างเป็นธรรมชาติ ท่านอ๋องผู้เฉยชาที่ใครๆ ต่างเกรงกลัว บัดนี้กลับมีรอยยิ้มอ่อนโยนประดับอยู่บนใบหน้า

ฮูหยินเหมาเห็นภาพนั้นแล้วแววตาก็หม่นลงด้วยความริษยา

เหมาอันเอ๋อร์ที่ตามมาไหว้พระด้วยเป็นคนหัวไว เมื่อเห็นมารดามีสีหน้าไม่สู้ดีนางก็นึกแค้นใจแทน จึงเอ่ยถากถางด้วยเสียงเย็นชา “สุดท้ายก็แค่ลูกชาวนา ขึ้นหิ้งไม่สำเร็จ เดินไม่กี่ก้าวก็ริอ่านเลียนแบบพวกผู้หญิงไร้ยางอายมาทำเป็นบีบน้ำเสียงออดอ้อน ช่างน่าไม่อายจริงๆ!”

สิ้นคำพูดนั้น ก็มีลมพัดผ่านวูบหนึ่ง สตรีร่างโปร่งบางผิวพรรณผุดผ่องผู้หนึ่งปรากฏตัวขึ้นมาจากที่ใดไม่ทราบ นางจ้องเขม็งไปที่เหมาอันเอ๋อร์จนอีกฝ่ายรู้สึกขนลุกซู่ “นังไพร่ที่ไหน กล้าดียังไงมาจ้องหน้าข้า!” พูดจบ อันเอ๋อร์ก็เงื้อมือหมายจะตบหน้าเหยียนจื่อเซียงที่โผล่มาขวางทาง

เหยียนจื่อเซียงเบี่ยงตัวหลบได้อย่างหวุดหวิด ฝ่ามือของเหมาอันเอ๋อร์จึงฟาดใส่ความว่างเปล่า แรงเหวี่ยงจากการลงมือเต็มกำลังทำให้เจ้าตัวหมุนคว้างไปหนึ่งรอบก่อนจะเสียหลักล้มก้นจ้ำเบ้ากับพื้น

เหยียนจื่อเซียงกอดอกมองภาพตรงหน้าพลางเอ่ยถากถาง “คุณหนูบ้านไหนกันเนี่ย นึกอยากจะลงไปนั่งเล่นบนพื้นก็ลงไปเลย ช่างขายหน้านัก!”

“เจ้า…” อันเอ๋อร์โกรธจนหน้าดำหน้าแดง รีบยันตัวลุกขึ้นจะเข้าไปตบคู่อริอีกครั้ง

ทว่าคราวนี้เวินเทียนเหล่ยกลับโผล่มาจากไหนไม่รู้ เขาเข้ามาขวางหน้าเหยียนจื่อเซียงไว้พลางจ้องเขม็งไปที่เหมาอันเอ๋อร์ “คุณหนูเหมาเป็นสตรีสูงศักดิ์ คิดจะลงมือทำร้ายคนกลางถนนเช่นนี้หรือ?”

แม้สองแม่ลูกตระกูลเหมาจะไม่รู้จักเหยียนจื่อเซียง แต่พวกนางรู้จักคุณชายใหญ่เวินเทียนเหล่ยเป็นอย่างดี

เมื่อเห็นเวินเทียนเหล่ยออกหน้าปกป้องสตรีนางนี้ ฮูหยินเหมาจึงไม่อาจยืนดูเฉยได้ นางก้าวเข้ามารั้งตัวบุตรสาวไว้ก่อนจะปั้นหน้ายิ้มที่แฝงไปด้วยความแค้นเคืองเอ่ยขอโทษ “ข้าไม่ทราบว่าแม่นางผู้นี้จะเป็นคนในห้องหับของคุณชายใหญ่เวิน ที่ล่วงเกินไปต้องขออภัยด้วย หวังว่าคุณชายใหญ่จะไม่ถือสาหาความอันเอ๋อร์ของข้าเลยนะเจ้าคะ”

แม้จะเป็นคำขอโทษ แต่ฮูหยินเหมาก็ไม่วายจิกกัดลดทอนคุณค่าของอีกฝ่าย

เหยียนจื่อเซียงมิใช่คนที่จะยอมให้ใครมารังแกได้ง่าย ๆ ซ้ำยังมีความคิดหลักแหลม นางฟังเพียงปราดเดียวก็รู้ว่าฮูหยินเหมาจงใจหลอกด่า จึงผลักเวินเทียนเหล่ยออกไปด้านข้างแล้วเผชิญหน้ากับฮูหยินเหมาตรงๆ “ฮูหยินเหมาช่างฝีปากกล้านัก ข้าไปเป็นคนในห้องหับของคุณชายใหญ่ตั้งแต่เมื่อไหร่? แล้วเหตุใดคุณชายใหญ่ต้องมาเจ้าคิดเจ้าแค้นบุตรสาวท่านด้วย?”

“แม่นาง การที่เจ้าทำตัวโอหังเช่นนี้มันดูไม่งามเลยนะ” ฮูหยินเหมาที่ถนัดแต่การพูดจากระทบกระเทียบเปรียบเปรย เมื่อมาเจอคนที่สวนกลับตรงๆ แบบไม่ตามเกม ก็เริ่มจะรักษามาดไว้ไม่อยู่ “ทุกคนก็เห็นกันอยู่ว่าคุณชายเวินเข้ามาช่วยเจ้า หากข้าจะเข้าใจผิดไปบ้าง เจ้าก็ไม่เห็นต้องทำตัวเป็นคนพาลไม่ยอมความเช่นนี้”

“โอ้?” เหยียนจื่อเซียงเลิกคิ้ว “ฮูหยินเหมาช่างพูดจริงๆ เพียงไม่กี่คำก็เปลี่ยนเรื่องที่จงใจทำลายชื่อเสียงข้าให้กลายเป็นเรื่องเข้าใจผิดไปเสียได้ เช่นนั้นข้าขอถามกลับบ้าง ถ้าข้าจะเข้าใจว่า เหมาอันเอ๋อร์ของท่านจงใจอ่อยท่านอ๋องฉีอ๋อง จึงได้พูดจาสามหาวใส่พระชายาเพื่อหวังจะเหยียบพระชายาให้จมดินเพื่อส่งตัวเองเข้าจวนอ๋อง แบบนี้ข้าเข้าใจถูกหรือไม่?”

“เจ้าพูดเพ้อเจ้ออะไร!” อันเอ๋อร์แผดเสียงลั่นด้วยความโมโห

“แม่เจ้าพูดเพ้อเจ้ออะไร ข้าคนนี้ก็จะพูดเพ้อเจ้อแบบเดียวกันนั่นแหละ!” เหยียนจื่อเซียงถลึงตาใส่ “ทำไมกัน? ทีพวกเจ้าปากสกปรกได้ แต่พอคนอื่นสาดน้ำโคลนใส่บ้าง กลับทนไม่ได้ขึ้นมาอย่างนั้นหรือ?”

ฮูหยินเหมาเห็นเหยียนจื่อเซียงกัดไม่ปล่อย ก็รู้ทันทีว่าแม่นางผู้นี้รับมือยาก ทีแรกนางกังวลว่าเด็กสาวคนนี้อาจจะมีความสัมพันธ์บางอย่างกับจวนฉีอ๋องจึงไม่กล้าวางอำนาจ แต่พอสังเกตเห็นเมิ่งฉีฮ่วนและหลี่เยว่หานเอาแต่ยืนดูเหตุการณ์อย่างสนุกสนาน โดยมีเพียงเวินเทียนเหล่ยคนเดียวที่ออกหน้าให้ นางจึงมั่นใจว่าเด็กสาวคนนี้คงไม่มีความสำคัญกับจวนอ๋องเท่าใดนัก ฮูหยินเหมาจึงเริ่มมีท่าทีแข็งกร้าวขึ้นมา

“แม่นาง ในเมื่อเจ้ารู้ว่าพวกเราคือคนตระกูลเหมา ก็ควรจะรู้ไว้ว่าชื่อเสียงของสตรีตระกูลเหมากับเด็กสาวชาวบ้านอย่างเจ้านั้นเทียบกันไม่ได้ หากเจ้ายอมคุกเข่าขอขมาอันเอ๋อร์ของข้าตอนนี้ ข้าจะใจกว้างไม่ถือสาหาความ แต่หากยังกล้าพล่ามคำพูดเหลวไหลอยู่อีก ข้าเกรงว่าข้าคงต้องส่งตัวเจ้าเข้าคุกเสียแล้ว!” พูดจบ ฮูหยินเหมาก็ปั้นหน้าทะมึนข่มขวัญเต็มที่

“ข้ากลัวแทบแย่เลยล่ะ!” เหยียนจื่อเซียงกลอกตาพลางทำเสียงล้อเลียนอย่างน่าหมั่นไส้