ทะลุมิติมาเป็นหวานใจของนายทหารคลั่งรักในยุค 70 - บทที่ 205 ครอบครัวที่แท้จริง

บทที่ 205 ครอบครัวที่แท้จริง

หวงหมิงลู่ก้มลงมองมือเล็ก ๆ ที่วางอยู่บนมือเขา แล้วเงยหน้าขึ้นสบตากับหลี่เฟยฮวา ดวงตาของเขามีประกายความอบอุ่นเพิ่มขึ้น

หลี่เฟยฮวานิ่งไปชั่วครู่ เมื่อความคิดในหัวเธอปะติดปะต่อกัน เธอรู้ดีว่าหยกของหวงหมิงลู่ที่เธอเคยเห็นสลักชื่อ ‘เฉิงอู่’ ไว้จริง

แต่แซ่นั้นไม่ใช่แซ่กู้… หรือว่า…?

เธอชะงักเล็กน้อย สายตาหันไปมองสามีที่ยังคงนั่งฟังอย่างสงบ สีหน้าเขาไม่มีแววตื่นตระหนกหรือแสดงความสงสัย แต่แววตาคู่นั้นกลับเต็มไปด้วยความลึกซึ้งและไม่อาจคาดเดา

หลี่เฟยฮวาเอื้อมมือไปจับมือของหวงหมิงลู่ใต้โต๊ะ กุมไว้แน่นเป็นการให้กำลังใจ เธอรู้สึกถึงความอุ่นในมือใหญ่ของเขา แม้จะมีเหงื่อซึมเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ดึงมือกลับ

หวงหมิงลู่ก้มลงมองมือของหลี่เฟยฮวาที่กุมมือเขาไว้แน่น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับเธอ ดวงตาคู่นั้นฉายแววลังเลเล็กน้อย ราวกับเธอต้องการขออนุญาตพูดถึงเรื่องสร้อยหยก แต่ก็ยังไม่เอ่ยปากออกมา

หวหงมิงลู่ไม่ได้พูดอะไร เพียงยิ้มบาง ๆ แล้วพยักหน้าเบา ๆ

หลี่เฟยฮวายิ้มให้หวงหมิงลู่ มือเล็กที่กุมมือเขาแน่นขึ้นราวกับส่งต่อความมั่นใจและกำลังใจ กู้ป๋อเหวินที่นั่งอยู่บนตักของเธอเงยหน้ามองภาพนั้น ดวงตากลมโตมองหน้าหวงหมิงลู่สลับกับมือของทั้งคู่ ก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความสงสัย

หรือว่าลุงหวงหมิงลู่กำลังเศร้า? เด็กชายคิดในใจ ท่าทางของหลี่เฟยฮวาที่ดูเหมือนปลอบโยนทำให้กู้ป๋อเหวินเริ่มสงสัย เขาคิดแล้วตัดสินใจทันที

เด็กชายลงจากตักหลี่เฟยฮวา เดินไปหาหวงหมิงลู่ที่นั่งข้าง ๆ และยืนมองเขาด้วยแววตาจริงจัง

“อุ้มผมหน่อย” กู้ป๋อเหวินพูดพร้อมยกแขนขึ้น

หวงหมิงลู่เลิกคิ้วด้วยความแปลกใจ แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ เขายื่นมืออุ้มเด็กชายขึ้นมาไว้บนตัก

ทันทีที่กู้ป๋อเหวินขึ้นไปนั่งบนตักของเขา เด็กชายก็โอบคอหวงหมิงลู่แน่น เอาหัวเล็ก ๆ แนบตรงซอกคอของเขา และพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังราวกับปลอบโยน “ไม่ต้องเศร้า…หลี่เฟยฮวาผมดูแลได้”

หวงหมิงลู่ “…”

เขาไม่ได้จะตายสักหน่อย ไอ้เด็กแสบ

หลี่เฟยฮวาที่เห็นฉากนี้ถึงกับส่ายหัว บรรยากาศในห้องก็กลับมาตึงเครียดอีกครั้งเมื่อหลี่เฟยฮวาตัดสินใจพูดต่อ

“หวงหมิงลู่…” เธอเอ่ยชื่อเขาด้วยน้ำเสียงจริงจัง

หวงหมิงลู่หันไปสบตากับเธอ ก่อนที่หลี่เฟยฮวาจะพูดต่อ “เขาไม่ได้เป็นลูกหลานแท้ ๆ ของตระกูลหวงค่ะ”

คำพูดนั้นทำให้ทุกคนในห้องนิ่งงัน กู้เจียอีที่นั่งฟังอยู่เบิกตากว้างด้วยความตกใจ สองสามีภรรยาตระกูลกู้เองก็ตาแดงก่ำ น้ำตาเอ่อล้นด้วยความรู้สึกหลากหลาย

หลี่เฟยฮวาอธิบายต่อ “เขามีสร้อยหยกที่ติดตัวมาตั้งแต่เกิดค่ะ…”

ไม่ทันที่หลี่เฟยฮวาจะพูดจบ เสียงของกู้หนิงเซียนก็เอ่ยแทรกขึ้นทันทีด้วยความตื่นเต้น “ซู่เฉิงอู่…”

หวงหมิงลู่ที่ได้ยินชื่อ ‘ซู่เฉิงอู่’ ออกมาจากปากของกู้หนิงเซียน ถึงกับนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ความรู้สึกสับสนตีขึ้นมาภายในใจ เขามองไปยังสองสามีภรรยาตระกูลกู้ที่จ้องมองเขาด้วยสายตาเปี่ยมด้วยความหวังและน้ำตาเอ่อคลอ

หลี่เฟยฮวาที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เห็นท่าทีของทุกคนก็พอจะเข้าใจบางอย่างในทันที แซ่ ‘ซู่’ ที่สลักในจี้คงจะเป็นแซ่เดิมของกู้หนิงเซียนก่อนเธอจะแต่งงานและเปลี่ยนมาใช้แซ่สามี

กู้หนิงเซียนค่อย ๆ ลุกขึ้นจากเก้าอี้ เดินเข้าไปหาหวงหมิงลู่ด้วยท่าทางระมัดระวัง น้ำตาไหลอาบแก้มทั้งสองข้าง เธอเอื้อมมือเข้าไปใกล้ใบหน้าของหวงหมิงลู่ แต่ชายหนุ่มชะงักและเผลอถอยหนีเล็กน้อยด้วยความตกใจ

มือของกู้หนิงเซียนนิ่งค้างกลางอากาศ เธอดูเหมือนจะลังเล แต่ก็ยังคงมองเขาด้วยความอ่อนโยน

หวงหมิงลู่หันไปมองหลี่เฟยฮวาเหมือนต้องการคำแนะนำ ภรรยาของเขายิ้มบาง ๆ อย่างอ่อนโยนและพยักหน้าให้

ชายหนุ่มสูดลมหายใจลึกก่อนจะค่อย ๆ เลื่อนหน้าเข้าไปที่ฝ่ามือของกู้หนิงเซียน

สัมผัสอบอุ่นจากฝ่ามือที่แตะลงบนแก้มของเขาอย่างแผ่วเบา พร้อมเสียงสะอื้นของกู้หนิงเซียนที่เอ่ยขึ้นอย่างสั่นเครือ “เฉิงอู่… พ่อกับแม่ขอโทษนะ ที่ไม่ได้อยู่ข้าง ๆ ตอนลูกโตมา ลำบากมากเลยใช่ไหม…”

กู้เฟยหรงเดินเข้ามาสมทบ มือใหญ่ของเขาวางลงบนไหล่ของหวงหมิงลู่แน่น น้ำตาคลอเต็มดวงตา “เฉิงอู่… เราตามหาลูกมาตลอด แต่กลับ… ไม่มีโอกาสได้เจอเลย”

กู้เจียอีที่พอจะเข้าใจเรื่องราวทุกอย่างแล้วก็ก้าวเข้ามาร่วมวง เขามองพ่อแม่ที่กำลังร้องไห้และน้องชายที่เขาเพิ่งรู้ตัวว่ามี ทั้งสามคนโอบกอดกันแน่น ขณะที่กู้ป๋อเหวินมองภาพนั้นแล้วอดไม่ได้ที่จะเข้ามาแทรกกลาง

“ผมด้วย! ผมกอดด้วย!” เด็กชายพูดเสียงดัง แล้วปีนขึ้นไปนั่งบนตักหวงหมิงลู่พร้อมอ้าแขนกอดทั้งวง

เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้นพร้อมเสียงสะอื้นปะปนกันในบรรยากาศอบอุ่น หลี่เฟยฮวานั่งมองฉากตรงหน้าด้วยรอยยิ้ม เธอรู้สึกอิ่มเอมในใจ

หลังจากทุกคนสงบลง กู้เฟยหรงเล่าว่าช่วงเวลานั้นตระกูลกู้ไม่ได้มั่งมีเหมือนในปัจจุบัน พวกเขาจึงไม่มีทรัพยากรมากพอที่จะตามหาเฉิงอู่ แต่เมื่อฐานะครอบครัวดีขึ้น พวกเขาก็กลับมาพยายามอีกครั้ง ทว่าเขตฐานทัพเป็นพื้นที่เดียวที่พวกเขาไม่สามารถแทรกแซงหรือค้นหาได้

หวงหมิงลู่รับฟังเงียบ ๆ แววตาของเขายังคงเปี่ยมด้วยความสับสน แต่ลึก ๆ แล้วก็อบอุ่นอย่างไม่เคยรู้สึกมาก่อน

ก่อนจะแยกย้ายกัน หวงหมิงลู่สัญญาว่าจะหาเวลามาเยี่ยมบ้านตระกูลกู้ในเร็ว ๆ นี้ กู้ป๋อเหวินที่เป็นเด็กฉลาดเพียงพอ เข้าใจสถานการณ์ทั้งหมดได้ในทันที

ความคิดหนึ่งผุดขึ้นในหัวของเขา และมันทำให้ดวงตาเล็ก ๆ เป็นประกายสดใส เขาได้กลายเป็นครอบครัวเดียวกันกับหลี่เฟยฮวาและลุงหวงหมิงลู่จริง ๆ แล้ว!

เขายิ้มกว้างออกมาอย่างดีใจจนแทบจะกระโดดโลดเต้นในใจ ในที่สุดเขาก็ไม่ต้องหาวิธีอะไรอีกต่อไป เพราะต่อจากนี้ หลี่เฟยฮวาจะกลายเป็นครอบครัวเดียวกันกับเขาจริง ๆ และอาศัยอยู่ด้วยกันตลอดไป

กู้ป๋อเหวินยิ้มกว้างจนแก้มป่อง ขณะที่หัวใจดวงน้อยพองโตกับความคิดของตัวเอง

ระหว่างเดินทางกลับ หลี่เฟยฮวานั่งมองหน้าหวงหมิงลู่แล้วเอ่ยขึ้น “คุณดูเหมือนจะได้บ้านใหม่อีกหลังแล้วนะ”

หวงหมิงลู่หันมามองเธอ ก่อนจะยิ้มบาง ๆ “ใช่… บ้านที่ฉันไม่เคยรู้ว่ามีอยู่”

หวงหมิงลู่มองหลี่เฟยฮวา รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏบนใบหน้า “ใช่… บ้านที่ฉันไม่เคยรู้ว่ามีอยู่”

หลี่เฟยฮวายิ้มให้เขา สายตาของเธอเต็มไปด้วยความอ่อนโยน “อย่างน้อย คุณก็รู้ว่าเขาไม่ได้ตั้งใจทิ้งคุณ และยังรอคุณมาตลอด”

คำพูดของเธอทำให้หวงหมิงลู่รู้สึกอบอุ่นในหัวใจ เขาหันมามองหลี่เฟยฮวาอีกครั้ง รอยยิ้มของเขากว้างขึ้น “ขอบคุณนะ หลี่เฟยฮวา”

พวกเขาสบตากันด้วยความเข้าใจ ก่อนที่รถจะแล่นเข้าสู่หมู่บ้านครอบครัวทหาร ที่นี่ไม่ใช่แค่ที่พัก แต่กลายเป็นบ้านที่เต็มไปด้วยความสุข

เช้าวันเปิดเรียนที่มหาวิทยาลัย หลี่เฟยฮวาเล่าเรื่องของหวงหมิงลู่ให้ลู่อันหยางฟังอย่างกระตือรือร้น ลู่อันหยางที่ฟังอยู่ถึงกับอ้าปากค้าง

“ผมรู้สึกว่าชีวิตของคุณเริ่มจะเหมือนนิยายเข้าไปเรื่อย ๆ ” เขาหยักไหล่เหมือนจะยอมรับชะตากรรม “ขนาดเรื่องของคุณยังเกิดขึ้นได้ เรื่องของหวงหมิงลู่ก็ดูเหมือนจะธรรมดาไปเลย”

แต่เมื่อพูดถึงฐานะที่แท้จริงของหวงหมิงลู่ ลู่อันหยางก็อดหวั่นใจไม่ได้ “นอกจากจะเป็นนายพันตั้งแต่อายุน้อย ๆ ตอนนี้ยังเป็นทายาทของตระกูลกู้อีก…”

เขาหรี่ตามองหลี่เฟยฮวาด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “นี่คุณก็เป็นสะใภ้ตระกูลกู้แล้วน่ะสิ”

คำพูดนั้นทำให้หลี่เฟยฮวาตาเป็นประกาย “นั่นสิ!” เธอพูดพร้อมหัวเราะ “ฉันก็ไม่ต้องกังวลเรื่องเงินทำวิจัยในอนาคตแล้วน่ะสิ”

ลู่อันหยาง “…”

ในหัวของเธอก็คงคิดแต่เรื่องนี้สินะ

สิ้นสุดการสอบปลายเทอม บรรยากาศในมหาวิทยาลัยเต็มไปด้วยความคึกคักและความคุ้นเคยของนักศึกษาที่กำลังล่ำลากันก่อนแยกย้ายกลับบ้าน เสียงหัวเราะ การพูดคุย และความตื่นเต้นที่แฝงด้วยความคิดถึงครอบครัวสะท้อนอยู่ในทุกมุม

ลู่ซือเจี้ยยิ้มกว้าง ขณะพูดกับหลี่เฟยฮวาด้วยน้ำเสียงสดใส “ในที่สุด ฉันก็จะได้กลับบ้านสักที! ไม่ได้กลับไปนานจนแทบจะลืมกลิ่นอายของบ้านแล้ว คิดถึงครอบครัวมากเลยล่ะ”

หลี่เฟยฮวายิ้มตอบ ความตื่นเต้นของลู่ซือเจี้ยดูจะส่งผ่านถึงเธอเช่นกัน

ตู้เจียวเหม่ยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ร่วมวงสนทนาด้วยรอยยิ้มอบอุ่น “ส่วนฉันก็วางแผนจะกลับไปเยี่ยมบ้านพ่อแม่สามีบ้าง หลังจากที่ไม่ได้กลับไปนานเลยเหมือนกัน เทอมนี้ดูเหมือนพวกเราจะแยกย้ายกันกลับไปหาครอบครัวของตัวเองกันหมดเลยนะ”