พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 523 แสดงความรู้สึกตั้งแต่เนิ่น ๆ

ตอนที่ 523

แสดงความรู้สึกตั้งแต่เนิ่น ๆ

ลู่ซีจวี๋ตกใจมากและรู้สึกว่าหลาย ๆ เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนี้ทำให้เขาแทบจะล้มลง

เขาไม่คิดว่าเซเรน่าจะทำแบบนี้จริง ๆ

หากเห็นรูปภาพนี้ อินอวี่โหรวจะรู้สึกอย่างไร?

อาจจะเกลียดเขาไปจนวันตาย

ลู่ซีจวี๋รู้ว่าอินอวี่โหรวไม่อยากเจอหน้าเขาในตอนนี้

เขาจึงเดินโซซัดโซเซกลับบ้านไปและเห็นว่าเซเรน่ากำลังรออยู่ที่หน้าประตู

ลู่ซีจวี๋โกรธมากเมื่อเห็นเซเรน่า

แม้ว่าจะไม่มีใครอยากให้เกิดอุบัติเหตุ แต่ถ้าเซเรน่าไม่ส่งรูปภาพนั้นไปให้อินอวี่โหรว อินอวี่โหรวก็คงจะไม่ออกมาตามหาเธอ

ถ้าอินอวี่โหรวไม่ออกมา เรื่องแบบนี้ก็คงจะไม่เกิดขึ้น

เซเรน่ารอลู่ซีจวี๋มานานแล้ว เธอจึงรีบวิ่งเข้าไปหาลู่ซีจวี๋ทันทีแต่กลับต้องเห็นดวงตาเย็นชาของลู่ซีจวี๋แทน

ลู่ซีจวี๋ไม่เคยมองเธอด้วยสายตาแบบนี้มาก่อนเลย

“พะ พี่ซีจวี๋ ฉันเห็นพี่รีบออกจากโรงแรมไป ยังไม่ทันได้เก็บของเลย ฉันก็เลยเก็บของทุกอย่างมาให้” เซเรน่ายื่นกระเป๋าให้ลู่ซีจวี๋ที่ยืนทำหน้าบึ้งตึง

ลู่ซีจวี๋ไม่ได้รับมันมา แต่จ้องมองเข้าไปในดวงตาของ เซเรน่าแทน “ทำไมเธอถึงส่งรูปนั้นไปให้อวี่โหรว?”

“ระ รูปอะไร?” ใบหน้าของเซเรน่าซีดเผือดลงครู่หนึ่ง

โดยปกติแล้วอินอวี่โหรวจะไม่บอกเรื่องพรรค์กับลู่ซีจวี๋

ลู่ซีจวี๋รู้เกี่ยวกับรูปภาพได้อย่างไร?

หากเซเรน่ายอมรับอย่างตรงไปตรงมาคงจะไม่เป็นไร แต่เธอกลับปิดบังมันไว้

ลู่ซีจวี๋เห็นว่าเซเรน่ายังคงพูดเฉไฉออกนอกเรื่องอยู่ เขาจึงรู้สึกผิดหวังในตัวเซเรน่ามาก

“เธอโกหกพี่เหรอ?” น้ำเสียงของลู่ซีจวี๋เย็นชาขึ้นมา

“ฉัน ฉันไม่ได้ทำพี่ซีจวี๋” เซเรน่าพูดพร้อมกับแสร้งทำเป็นสงบ

“พี่รู้ทุกอย่างแล้ว เธอจงใจขอใช้ห้องน้ำเพื่อส่งรูปถ่ายคลุมเครือนี้ไปให้อวี่โหรว เธอรู้มั้ยว่าอวี่โหรวรถคว่ำตอนมาหาพี่ และลูกพี่ก็ตายแล้ว!” ลู่ซีจวี๋จ้องมองเซเรน่าด้วยดวงตาเฉียบคมขณะค่อย ๆ เดินเข้าไปหาเธอ

เซเรน่ารีบถอยหลังกลับไปหนึ่งก้าว

“มันเป็นไปได้ยังไง?” เซเรน่าแสร้งทำเสียงตกใจ

“เซเรน่า เธอทำให้พี่ผิดหวังจริง ๆ ทำแบบนี้ต่อต้าน พี่ชัด ๆ” ลู่ซีจวี๋ตระหนักได้ว่าเขาไม่รู้จักเซเรน่าอีกต่อไป

ลู่ซีจวี๋รู้สึกรังเกียจเซเรน่าอย่างมากเมื่อคิดขึ้นได้ว่าหล่อนจงใจขอยืมห้องน้ำเพื่อแอบถ่ายรูปเขา

“พี่ซีจวี๋ ฟังคำอธิบายของฉันก่อน ฉันก็แค่อิจฉาที่พี่ดีกับพี่อวี่โหรวมาก พี่รักเธอ พี่ก็รู้ว่าฉันชอบพี่ ฉันก็แค่ถ่ายรูปเพื่อทำให้พี่อวี่โหรวไม่สบายใจไปงั้น ไม่คิดว่าเรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้น” เซเรน่ารีบพูดอธิบาย

แต่ในความเป็นจริงนั้นหล่อนมีความสุขมาก

ลูกของอินอวี่โหรวไม่อยู่ที่นี่อีกต่อไป ซึ่งต้องบอกว่านั่นเป็นข่าวดีสำหรับหล่อน

หล่อนรู้ว่าคนจากฝั่งแจ็คจะต้องเป็นคนลงมือทำเรื่องนี้

คราวนี้ในที่สุดแจ็คก็ไม่พลาดและสามารถกำจัดลูกของอินอวี่โหรวได้สำเร็จ

“อวี่โหรวเป็นเมียพี่ พี่เคยบอกไปแล้วไงว่าพี่ไม่ได้ชอบเธอ อย่ามาทำลายครอบครัวพี่แบบนี้ได้มั้ย? เซเรน่า พี่ทำดีกับเธอไม่มากพอเหรอ? ทำไมเธอถึงมาทำแบบนี้กับพี่?” หลังจากเกิดเหตุการณ์นี้ ความเข้าใจผิดระหว่างเขากับอินอวี่โหรวก็เพิ่มมากขึ้น

อินอวี่โหรวเข้าใจเรื่องระหว่างเขากับเซเรน่าผิดไป และตอนนี้ลูกก็จากไปแล้ว ไม่รู้ว่าอินอวี่โหรวจะคิดอย่างไรกับเขาบ้าง

“พี่ซีจวี๋ แต่ฉันไม่อยากยอมแพ้ ฉันไม่อยากยอมแพ้จริง ๆ ทำไมพี่อวี่โหรวถึงได้รับความรักจากพี่ ฉันรู้จักพี่มาก่อนแท้ ๆ อีกอย่างเรายังใช้เวลาร่วมกันมามากกว่าเธออีก” เซเรน่าพูดด้วยความรู้สึกสะเทือนใจ

“ไม่ว่ายังไงเรื่องระหว่างเราก็เป็นไปไม่ได้ ออกไปซะ” ลู่ซีจวี๋ไม่ต้องการโต้เถียงเกี่ยวกับปัญหานี้อีกต่อไป

ในเมื่อมันเกิดขึ้นแล้ว ก็ไม่มีประโยชน์ที่จะอธิบายมัน

“พี่ซีจวี๋ พี่จะใจร้ายกับฉันจริง ๆ เหรอ?” เซเรน่านึกไม่ถึงว่าในขณะที่อินอวี่โหรวไม่มีลูกแล้ว ลู่ซีจวี๋ก็ยังไม่เหลียวมามองหล่อน

“พี่ไม่ได้ใจร้ายกับเธอ แต่เธอต่างหากที่ไม่ควรคิดอะไรที่ไม่ควรคิด ไปซะ อย่าบีบบังคับให้พี่ต้องไล่เธอออกไปเลย” ลู่ซีจวี๋เหลือบมองเซเรน่าอย่างไม่สบอารมณ์

“พี่ซีจวี๋” เซเรน่าร้องไห้สะอึกสะอื้น

ลู่ซีจวี๋หันหลังกลับและเดินเข้าไปในบ้าน

เซเรน่าพยายามเดินตามเข้าไป แต่คนเฝ้าประตูกลับหยุดเธอไว้

“คุณครับ คุณชายบอกว่าคุณเข้าไปไม่ได้”

เซเรน่าจ้องมองคนเฝ้าประตูและจากไปอย่างไม่เต็มใจ

ลู่ซีจวี๋กลับเข้าไปในคฤหาสน์ด้วยท่าทางเศร้าหมอง ขณะที่พ่อบ้านรีบเดินเข้ามาทักทายเขาทันทีที่เห็นเขาเข้ามา

“คุณชาย ยินดีต้อนรับกลับครับ” เขามองไปทางด้านหลังแล้วไม่เห็นอินอวี่โหรวจึงถามอย่างสงสัยว่า “คุณผู้หญิงล่ะครับ ไม่ได้กลับมาด้วยกันเหรอ?”

“ไม่ ไม่มีอะไรเหลือแล้วทั้งนั้น” ลู่ซีจวี๋พึมพำด้วยเสียงแผ่วเบา

“ครับ?” พ่อบ้านได้ยินไม่ชัดว่าลู่ซีจวี๋พูดอะไร เขาจึงพูดบอกว่า “เมื่อคืนคุณผู้หญิงบอกว่าคิดถึงคุณมาก บังคับให้ผมเตรียมรถจะออกไปหาคุณให้ได้ คุณผู้หญิงไม่ได้ไปหาคุณชายเหรอครับ?”

“พ่อบ้าน ฉันเหนื่อย อยากพักผ่อน” ลู่ซีจวี๋ขัดจังหวะเสียงพึมพำของพ่อบ้าน

พ่อบ้านสังเกตเห็นว่าสีหน้าของลู่ซีจวี๋ดูไม่ถูกต้อง เขาจึงไม่ได้พูดอะไรอีกและก้าวถอยหลังกลับไป

ลู่ซีจวี๋กักขังตัวเองอยู่ในห้องและหยิบไวน์ทั้งตู้ไวน์ออกมา

ดูเหมือนว่าไวน์พวกนี้จะระงับความเจ็บปวดในใจของเขาได้

เขารู้สึกเสียใจกับอินอวี่โหรว ไม่ใช่แค่สำหรับเหตุการณ์นี้ แต่ยังรวมถึงทุกอย่างในอดีต

ถ้าเขาไม่เดินทางไปทำธุรกิจเพื่อทดลองความรู้สึกของอินอวี่โหรว ก็จะไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับอินอวี่โหรว

เขายังคงรินไวน์สีแดงเข้าปากอย่างต่อเนื่อง ปล่อยให้ของเหลวที่ร้อนแรงไหลลงคอ

ทว่ามันกลับเป็นเหมือนมีดคมเล่มหนึ่งที่ทำให้หน้าอกของเขารู้สึกเจ็บปวด

เขายังคงดื่มไวน์อย่างต่อเนื่องโดยที่สีหน้าไม่ได้เปลี่ยนแปลงไป

คุณปู่ลู่เพิ่งทราบข่าวเกี่ยวกับอุบัติเหตุของอินอวี่โหรวในตอนเช้า

เขารู้ว่าตอนนี้ลู่ซีจวี๋อยู่ที่คฤหาสน์จึงรีบเข้ามาหาในทันที

พ่อบ้านสับสนมากเมื่อเห็นท่าทางที่น่าสะพรึงกลัวของคุณปู่ลู่ “ท่านผู้เฒ่า”

“ลู่ซีจวี๋ล่ะ?” เขาโกรธมากจนเรียกชื่อแซ่จริง ๆ ของหลานชายตัวเอง

“คุณชายเพิ่งกลับมาครับ อยู่ในห้อง” พ่อบ้านรู้สึกว่าบรรยากาศดูไม่ปกติ ทำไมทั้งคู่ถึงดูไม่มีความสุขนัก

จากนั้นคุณปู่ลู่ก็เดินขึ้นไปชั้นบนโดยไม่พูดไม่จา

แต่เมื่อเปิดบานประตู กลิ่นแอลกอฮอล์ฉุนกึกก็ลอยมากระทบใบหน้า

ลู่ซีจวี๋นั่งอยู่บนพื้น โดยมีขวดไวน์เปล่ากระจัดกระจายอยู่บนพื้นรอบ ๆ

เมื่อเห็นท่าทางที่ไร้ประโยชน์ของหลานชาย คุณปู่ลู่ก็โมโหยิ่งกว่าเดิม

ลู่ซีจวี๋ลืมตาขึ้นเล็กน้อยขณะส่งเสียงร้องอย่างคลุมเครือ “คุณปู่”

“แกยังรู้ว่าฉันเป็นปู่แกอยู่อีกเหรอ? คุกเข่าลง!” คุณปู่ลู่ด่าทออย่างรุนแรง

ลู่ซีจวี๋รีบลุกขึ้นไปคุกเข่าอย่างไม่มั่นคง

คุณปู่ลู่ยกไม้เท้าขึ้นมากระแทกใส่ลำตัวของลู่ซีจวี๋โดยตรง

เขาออกแรงกำลังทั้งหมด และเมื่อเห็นว่าลู่ซีจวี๋ทำแบบนั้นแต่ก็ยังไม่รู้สึกสลดใจสักนิด เขาก็ยิ่งออกแรงมากกว่าเดิม

ลู่ซีจวี๋สูดลมหายใจหนักหน่วง ไม่ห้ามปรามและพยายามอดทนโดยไม่พูดอะไรสักคำ

ลู่ซีจวี๋รู้สึกว่าเขาสมควรถูกทุบตีแล้ว เขาไม่รู้ว่าตัวเองคิดอย่างไรและใช้ชีวิตไร้สาระแบบนี้ได้อย่างไร

แม้แต่กับภรรยาและลูกก็ยังปกป้องไม่ได้

ถ้าเขาใส่ใจอินอวี่โหรวและแสดงความรู้สึกตั้งแต่เนิ่น ๆ สถานการณ์แบบนี้ก็อาจจะไม่เกิดขึ้นใช่ไหม?

แต่ไม่มียาใดบนโลกใบนี้สามารถล้มล้างความเสียใจได้ และสิ่งที่เขาไม่อยากให้เกิดขึ้นก็ยังเกิดขึ้น