พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 525 เด็ดขาด

ตอนที่ 525

เด็ดขาด

ลู่ซีจวี๋มองดูสีหน้าของอินอวี่โหรวและถามอย่างระมัดระวัง “ที่คุณรีบมาหาผมเพราะรูปนั้นหรือเปล่า?”

“รูปไหน?” อินอวี่โหรวเงยหน้ามองลู่ซีจวี๋ด้วยสายตา เย้ยหยัน

“รูปที่เซเรน่าส่งไปให้” ลู่ซีจวี๋พูดอธิบายอย่างไม่เต็มใจนัก

“ตอนนี้ไม่สำคัญแล้วล่ะ” อินอวี่โหรวตอบรับอย่าง สบาย ๆ

จากนี้ไปไม่ว่าลู่ซีจวี๋จะอยู่กับใครก็ไม่เกี่ยวอะไรกับเธอ

เธอจะไม่สนใจอีกต่อไป

“แต่สิ่งสำคัญคือคุณเข้าใจผิด” ลู่ซีจวี๋รีบพูดขึ้น

“ใช่ ฉันรีบไปหาคุณเพราะรูปนั้น แต่ถึงแม้ว่าคุณกับ เซเรน่าจะไม่ได้เกี่ยวข้องกันจริง ๆ คุณก็จะไม่รู้สึกผิดอะไรหน่อยเลยเหรอลู่ซีจวี๋? ทำไมคุณถึงเดินทางไปทำธุระกับเซเรน่าทั้งที่รู้ว่าฉันกังวล คุณก็รู้ว่าเซเรน่าชอบคุณและมีความคิดแอบแฝงกับคุณไม่ใช่เหรอ? ถ้าคุณไม่ให้โอกาสเซเรน่า เซเรน่าจะเข้าไปถ่ายรูปนั้นได้มั้ย? คุณบอกว่าเซเรน่าเป็นแค่น้องสาวไม่ใช่เหรอ แต่นี่มันเป็นพฤติกรรมของคนที่เป็นน้องสาวควรมีมั้ย? จากนี้ไปถ้าคุณยังอยากจะปกป้องหล่อนก็ปกป้องไป รอให้เรื่องคลี่คลายก่อนแล้วเราค่อยมาหย่ากัน” อินอวี่โหรวเหนื่อยมากแล้ว

ดูเหมือนว่าประโยคนี้จะถูกสะสมมานานแล้ว จึงทำให้เธอรู้สึกผ่อนคลายทันทีที่พูดออกมา

เธอพบว่าหลังจากที่ลูกตายไป หัวใจของเธอก็ตายลงไปด้วย

จริง ๆ แล้วลู่ซีจวี๋ไม่ได้สำคัญกับเธอเท่าที่เธอจินตนาการไว้

เธอพยายามมามากพอแล้ว

สีหน้าของลู่ซีจวี๋เปลี่ยนไป

ในที่สุดคำพูดที่เขาไม่อยากได้ยินก็เกิดขึ้น

“ผมไม่เห็นด้วย! คุณคิดจะแต่งก็แต่ง คิดจะหย่าก็หย่า คราวนี้ฟังผมบ้าง ผมไม่หย่ากับคุณ” ลู่ซีจวี๋ปฏิเสธทันควัน

เขาเพิ่งเข้าใจว่าอินอวี่โหรวสำคัญกับเขามากแค่ไหน และอินอวี่โหรวก็กำลังจะทิ้งเขาไป

เธอจะทำตัวโหดร้ายกับเขาแบบนี้ไม่ได้

“ลู่ซีจวี๋ ยังไงคุณก็ไม่ได้มีความรู้สึกกับฉันอยู่แล้ว ปล่อยฉันไปเถอะ ฉันก็จะปล่อยคุณไปเหมือนกัน พวกเราอย่าทรมานกันอีกเลย ได้มั้ย? หลังจากนี้คุณอาจจะได้เจอคนที่ดีกว่าฉัน หรือถ้าคุณชอบเซเรน่า เซเรน่าไม่ได้เป็นน้องสาวแท้ ๆ ของคุณ ถ้าพวกคุณอยากจะอยู่ด้วยกันจริง ๆ ก็ไม่เป็นไร” อินอวี่โหรวไม่สนใจเรื่องนี้อีกต่อไป

“คุณรู้มั้ยว่ากำลังพูดเรื่องไร้สาระอะไรอยู่?” จู่ ๆ ความโกรธของลู่ซีจวี๋ก็ทวีคูณเพิ่มมากขึ้น จนเขาเผลอตวาดใส่อินอวี่โหรว

แต่เมื่อเห็นสีหน้าซีดเซียวของอินอวี่โหรว เขาก็ลดน้ำเสียงลงว่า “เรื่องเซเรน่า ผมขอโทษนะ หลังจากนี้ผมจะอยู่ให้ห่างจากเซเรน่า ใครบอกว่าผมไม่รู้สึกอะไรกับคุณ อวี่โหรว ตอนนี้ผมรักคุณมาก ผมอยากจะทำดีกับคุณ เรามามีลูกกันใหม่เถอะ ผมจะดูแลพวกคุณให้ดี จะไม่ปล่อยให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก”

“ทำไมก่อนหน้าคุณไม่บอกฉันล่ะ?” ดวงตาของ อินอวี่โหรวแดงก่ำ ตอนนี้ทุกอย่างมันสายไปแล้ว เธอไม่กล้ามีลูกกับลู่ซีจวี๋อีก และเธอก็ไม่กล้ามอบความจริงใจกับหัวใจที่สิ้นหวังแบบเดียวกันที่มอบให้ลู่ซีจวี๋นี้ให้ใครอื่นอีก

“ตอนนี้มันยังไม่สายหรอก สัญญากับผมสิว่าเราจะไม่หย่ากัน ได้มั้ย?” ลู่ซีจวี๋เข้าไปกอดอินอวี่โหรว

อินอวี่โหรวก้มหน้าลงและไม่พูดอะไร

ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับลู่ซีจวี๋ไม่สามารถอธิบายอย่างชัดเจนด้วยประโยคหรือสองประโยคได้อีกต่อไป

เธอไม่กล้าที่จะทำมันอีกแล้ว

“คลิ๊ก” ขณะที่ทั้งสองกำลังกอดกัน จู่ ๆ บานประตูก็ถูกเปิดออก

อินอวี่โหรวผลักลู่ซีจวี๋ออกไปสุดแรง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาเห็นว่าเป็นผู้เฒ่าอิน

ผู้เฒ่าอินมองดูฉากตรงหน้าด้วยสีหน้าไม่ค่อยดีนัก และเขาดูไม่พอใจกับลู่ซีจวี๋มาก “แกมาถูกทางด้วยเหรอ”

“คุณปู่” ลู่ซีจวี๋ไม่โกรธแม้จะถูกผลักออก

ตราบใดที่อินอวี่โหรวให้อภัยเขา เขาก็จะทำอย่างตามที่เธอต้องการ

หากเป็นไปได้ เขาก็อยากจะแบกรับทุกอย่างเพื่อ อินอวี่โหรว

“อย่ามาเรียกฉันว่าปู่” ผู้เฒ่าอินไม่อยากจะนับญาติกับเขาอีกต่อไป

ลู่ซีจวี๋ยืนก้มหน้าอยู่ที่เดิมโดยไม่พูดอะไร

“ไปซะ ไปทำธุระไปทำงานของแก อวี่โหรวเป็นคนในตระกูลอิน แค่ตระกูลอินของเราฝ่ายเดียวก็ดูแลเธอได้แล้ว” คำพูดของผู้เฒ่าอินเต็มไปด้วยถ้อยคำถากถาง

“คุณปู่ ผมย้อนเวลากลับไปไม่ได้แล้วและมันเป็นความผิดของผมเอง ผมผิดเองครับ หลังจากนี้ผมจะดูแลอวี่โหรวให้ดี” ลู่ซีจวี๋ก้มศีรษะลงและยอมรับความผิดพลาดอย่างรวดเร็ว

“ฉันได้ยินมาว่าครั้งนี้หนูถงเป็นคนไปช่วยอวี่โหรว แกเป็นถึงสามีอวี่โหรวกลับใส่ใจภรรยาน้อยกว่าเพื่อนได้ยังไง แล้วกล้าดียังไงถึงมาพูดเรื่องในอนาคต? แกยังมีหน้ามาพูดถึงมันอีกเหรอ?” ผู้เฒ่าอินชี้นิ้วไปที่ลู่ซีจวี๋และด่าทอด้วยความโกรธจัด

“คุณปู่” อินอวี่โหรวทนไม่ไหวเมื่อเห็นว่าผู้เฒ่าอินพูดบันดาลโทสะมากเกินไป

เธอไม่ได้รู้สึกเสียใจกับลู่ซีจวี๋ แต่มีหลายเรื่องที่ไม่สมควรพูดในโรงพยาบาล

“ยังเข้าข้างเขาอยู่อีกเหรอ? ต้องกลายมาเป็นแบบนี้ก็เพราะเขา” ผู้เฒ่าอินโกรธมากกว่าเดิมเมื่อเห็นว่าอินอวี่โหรวพยายามพูดห้ามปราม

“คุณปู่ พอก่อนค่ะ อย่าเพิ่งพูด” อินอวี่โหรวรู้สึกลำบากใจ

“ช่างเถอะ ออกไปจากที่นี่ซะ ฉันไม่อยากเห็นหน้าแก” ผู้เฒ่าอินชี้นิ้วไปที่ประตูทางออกด้วยความรู้สึกรังเกียจลู่ซีจวี๋ อย่างมาก

“คุณปู่ ผมรู้ว่าผมผิด หลังจากนี้ผมจะดูแลอวี่โหรวให้ดีครับ” ลู่ซีจวี๋ตื่นตระหนกมาก ไม่คิดว่าผู้เฒ่าอินจะเด็ดขาดขนาดนี้ เขาจึงมองขอความช่วยเหลือกับอินอวี่โหรวแต่อินอวี่โหรวกลับเบือนหน้าหนีไปทางอื่น

“ฉันบอกว่าฉันไม่อยากเห็นหน้าแกไง ออกไปซะ” ผู้เฒ่าอินพูดเสียงอู้อี้ขณะยกไม้เท้าขึ้นมากระแทกพื้นอย่างแรง

จากนั้นผู้เฒ่าอินก็ยกมือขึ้นมากุมหัวใจและเซไปด้านข้างเล็กน้อย

“คุณปู่” อินอวี่โหรวส่งเสียงร้องเรียกด้วยความกังวล แต่เธอยังอยู่บนเตียงพยาบาลจึงยังขยับตัวไม่ได้

ลู่ซีจวี๋รีบก้าวไปข้างหน้าและพยุงผู้เฒ่าอินเอาไว้

ผู้เฒ่าอินที่ไม่ต้องการความช่วยเหลือจากเขารีบผลักมือของลู่ซีจวี๋ออก

ลู่ซีจวี๋ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากพูดว่า “คุณปู่ ในเมื่อไม่อยากเห็นหน้าผม ผมก็จะออกไปครับ”

เขาเหลือบมองอินอวี่โหรวที่กำลังนั่งอยู่บนเตียงพยาบาล และหันหลังกลับไปอย่างไม่เต็มใจ

หลังจากที่ลู่ซีจวี๋จากไป ผู้เฒ่าอินก็เข้าไปนั่งลงข้าง ๆ เตียงและมองหน้าอินอวี่โหรว “อวี่โหรว บอกปู่มาว่าคิดอะไรอยู่”

“คุณปู่ ตอนนี้หนูแค่อยากจะหาตัวฆาตกรที่ทำร้ายลูกหนูให้เจอ ส่วนเรื่องนี้ค่อยมาคุยกันทีหลังนะคะ” อินอวี่โหรวดูเหนื่อยล้าเต็มทน

“ถ้าหลานอยากจะจับตัวฆาตกร ปู่จะช่วยหลานเอง ปู่แค่อยากจะถามว่าหลานวางแผนเรื่องระหว่างลู่ซีจวี๋ไว้ยังไงบ้าง” ผู้เฒ่าอินจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าอินอวี่โหรวกำลังพูดแก้ต่างแทนเขาอยู่?

“คุณปู่ หนูจะตอบเรื่องนี้ทีหลังค่ะ ช่วยใจเย็นลงก่อนได้มั้ยคะ?” อินอวี่โหรวพูดวิงวอนผู้เฒ่าอิน

ผู้เฒ่าอินจะสามารถทำอะไรกับหลานสาวที่เลี้ยงดูฟูมฟักมาตั้งแต่เด็กได้อีก?

ทำได้แค่ประนีประนอมเท่านั้น

“ถ้างั้นก็คิดให้ดี ไม่ว่าจะเป็นยังไงก็บอกปู่ด้วยล่ะ”

“คุณปู่ หนูรู้ค่ะ” อินอวี่โหรวยังไม่อยากบอกผู้เฒ่าอินว่าตอนนี้เธอวางแผนจะหย่ากับลู่ซีจวี๋

ปัจจุบันเรื่องของลูกยังไม่คลี่คลายลง ดังนั้นอินอวี่โหรวจึงไม่อยากทำให้มันน่าเกลียดเกินไป

รอให้เรื่องทั้งหมดสงบลงก่อน ถึงตอนนั้นเธอจะบอกเขาเอง