พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 526 อย่าโกรธผมเลย

ตอนที่ 526

อย่าโกรธผมเลย

เรื่องของอินอวี่โหรวทำให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกับมู่อวี้เฉิงตกอยู่ในสภาวะสงครามเย็นมาสองวันแล้ว และพวกเขาก็ไม่ได้พูดคุยกันเลยตลอดสองวันเต็ม

มู่อวี้เฉิงรู้สึกเสียใจอย่างสุดซึ้ง ทำไมเขาถึงไม่ยอมระงับความโกรธและไปโต้เถียงกับถงเหมี่ยวเหมี่ยว?

รู้ทั้งรู้ว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวดื้อรั้น ทำไมถึงได้ไปเอาจริงเอาจังนัก?

ตอนนี้เขาเริ่มทนไม่ไหวที่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวทำตัวเย็นชากับเขาขนาดนี้

ดูราวกับว่าทั้งสองกลับไปอยู่ในยุคสมัยที่เขากับ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวยังไม่ได้อยู่ด้วยกัน

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเฉยเมยกับเขามาก และเธอก็ปฏิเสธเขาทุกอย่างอย่างโหดเหี้ยม

มู่อวี้เฉิงไม่เคยรู้สึกเกรงกลัวมาก่อน แต่ตอนนี้เขากลับเริ่มกังวล

กังวลว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะไม่ต้องการเขา

ทำให้เหตุผลทั้งหมดถูกโยนทิ้งไป

เขาอยากจะขอโทษถงเหมี่ยวเหมี่ยวแต่กลับหาโอกาสไม่ได้เลย

สองวันมานี้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเลิกงานกลับมากล่อม เสี่ยวเป่าเข้านอน และหยิบชุดนอนเข้าไปนอนในห้องนอนที่เตรียมไว้สำหรับรับแขกตลอด ปล่อยให้เขาที่ตั้งตารอ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวต้องรอเก้อ

เขาสามารถหาเหตุผลมาขอโทษเธอได้

แต่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม้ให้โอกาสเลยและไม่มองมาที่เขาด้วยซ้ำ

ดังนั้นท่านประธานมู่ผู้ต่ำต้อยจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากขอความช่วยเหลือจากลูกชาย

“เสี่ยวเป่าช่วยแด๊ดดี้หน่อยได้มั้ย?” มู่อวี้เฉิงลงไปนั่ง ยอง ๆ ข้างหน้าเสี่ยวเป่าขณะจ้องมองเสี่ยวเป่า

“ไม่เอา” เสี่ยวเป่าส่ายหัวอย่างเด็ดขาด

เวลาที่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกับมู่อวี้เฉิงอยู่ด้วยกัน พวกเขามักจะหลงลืมเขาเสมอ

แด๊ดดี้ชอบขโมยหม่ามี้ไปจากเขา

ช่วงนี้พวกเขาสองคนทะเลาะกัน หม่ามี้ก็เลยเข้ามาเล่นเกมกับเขา คอยเล่าเรื่องราวต่าง ๆ ให้เขาฟัง

ฮึ่ม หากสถานการณ์เป็นเหมือนปกติ แด๊ดดี้คงจะลักพาตัวหม่ามี้ไปจากเขาแล้ว

“ทำไม? ไม่อยากเห็นแด๊ดดี้กับหม่ามี้คืนดีกันเหรอ?” มู่อวี้เฉิงคิดแล้วว่าเสี่ยวเป่าจะต้องปฏิเสธ เพราะเจ้าตัวแสบนี่แค้นเขามาตลอด

ครั้งล่าสุดที่เขาออกไปเที่ยวเล่นกับถงเหมี่ยวเหมี่ยว เสี่ยวเป่าก็โทรศัพท์หาเขาไม่หยุดเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์

“แด๊ดดี้ต้องไปทำอะไรผิดแน่ ๆ หม่ามี้ถึงโกรธ ถ้าหม่ามี้ไม่ยกโทษให้ ผมก็ไม่ช่วยแด๊ดดี้หรอก” ทัศนคติของเสี่ยวเป่าชัดเจนมาก

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะไม่ถือโทษโกรธโดยไร้เหตุผล และทุกครั้งถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะต้องมีเหตุผล

เหตุผลดังกล่าวจะต้องเป็นความผิดของมู่อวี้เฉิง

มู่อวี้เฉิงตกตะลึงกับคำพูดของเสี่ยวเป่า

เขามองไปที่เสี่ยวเป่าและพยายามพูดต่อรอง “เสี่ยวเป่า ถ้าช่วยแด๊ดดี้ แด๊ดดี้จะซื้อจิ๊กซอว์ตัวใหม่ล่าสุดที่เพิ่งวางขายให้ต่างประเทศให้ เอามั้ย?”

เสี่ยวเป่าจ้องมองมู่อวี้เฉิงด้วยสายตาระมัดระวัง

มู่อวี้เฉิงคิดว่าเขาหลอกล่อเสี่ยวเป่าสำเร็จ แต่จู่ ๆ เสี่ยวเป่ากลับพูดว่า ‘ไม่’

“คุณปู่ซื้อจิ๊กซอว์ตัวล่าสุดให้ผมแล้ว ถ้ามีรุ่นใหม่ออกมาอีก เดี๋ยวก็มีคนส่งมาให้ผมเองแหละ แด๊ดดี้ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก” น้ำเสียงของเสี่ยวเป่าเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ

ทว่าใบหน้าของมู่อวี้เฉิงซีดเผือด

พ่อนี่จริง ๆ เลย ปิดกั้นเส้นทางมีชีวิตรอดของเขาทั้งหมด ไม่เหลือทางรอดให้เขาบ้างเลย

“แล้วไม่มีทางอื่นแล้วเหรอ?” มู่อวี้เฉิงพูดด้วยน้ำเสียงน่าสงสาร

นี่เป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ที่มู่อวี้เฉิงก้มหัวลงและพูดกับคนอื่นด้วยน้ำเสียงเช่นนี้

“หรืออะไรก็ได้ที่ลูกอยากได้ แด๊ดดี้จะซื้อให้ทุกอย่างเลย ช่วยแด๊ดดี้หน่อยนะ”

“ไม่เอา หม่ามี้ซื้อของที่ผมอยากได้ให้แล้ว ไม่เอาจากแด๊ดดี้หรอก” เสี่ยวเป่าปฏิเสธไม่ว่าอย่างไรก็ตาม

มู่อวี้เฉิงจึงต้องยอมรับความพ่ายแพ้ไป

เขาตระหนักได้ว่าทั้งแม่และลูกชายไม่ยอมเปิดโอกาสให้เขาเลย

และเขาก็ไม่มีทางไปจริง ๆ

เมื่อนึกถึงเรื่องในอดีต มู่อวี้เฉิงก็หวาดผวา

เขาอุตส่าห์โชคดีได้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกลับมา แต่ตอนนี้ดันทำเธอโกรธซะได้ เขาควรจะทำยังไง?

มู่อวี้เฉิงเดินทางไปทำงานที่บริษัทและยังคงคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้

เขาไม่สามารถอ่านเอกสารตรงหน้าได้เลย

ขณะเดียวกันลู่หมิงบังเอิญเดินเข้ามา มู่อวี้เฉิงจึงเงยหน้าถามว่า “ลู่หมิง ฉันขอถามนายหน่อย”

ลู่หมิงตกตะลึง

หลังจากร่วมงานกับมู่อวี้เฉิงมาเป็นเวลานาน นี่เป็นครั้งแรกที่มู่อวี้เฉิงพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงนี้

ลู่หมิงคิดว่ามันเป็นเรื่องใหญ่โตจึงยืดหลังตรงและพูดว่า “ท่านประธาน ถามมาได้เลยครับ”

“ถ้านายทำให้แฟนโกรธ นายจะง้อแฟนยังไง?” มู่อวี้เฉิงขมวดคิ้วราวกับว่านี่เป็นปัญหาใหญ่ทางธุรกิจ

“แฟน? ปกติแล้วเขาก็จะให้ของขวัญอะไรกันสักอย่างนะครับ” ลู่หมิงเคยเห็นหลายกรณีแล้ว ถึงแม้ว่าเขาจะไม่มีแฟนก็ตาม

“ท่านประธานไปทำให้คุณผู้หญิงโกรธเหรอครับ?” ลู่หมิงพูดเสริม

มู่อวี้เฉิงไม่ได้ตอบกลับมาตามตรง “ของพวกนั้นน่าจะไม่ได้ผลน่ะสิ”

เขาไม่รู้ว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวต้องการอะไร แต่เธอน่าจะไม่ต้องการอะไรเลย

“ถ้างั้นก็ทำสิ่งที่ชอบให้มั้ยครับ?” ลู่หมิงตอบกลับอย่างระมัดระวัง

มู่อวี้เฉิงเงยหน้ามองเขาจนลู่หมิงรู้สึกเกร็งไปชั่วขณะ

“ขอบใจนะ ลืมไปว่านายไม่มีแฟน” มู่อวี้เฉิงพูดเบา ๆ

จู่ ๆ รอยแตกก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่ไร้ความรู้สึกของ ลู่หมิง

จะถามคำถามก็ถาม อย่ามาโจมตีชีวิตคนอื่นแบบนี้

หากเขาไม่ต้องรอรับโทรศัพท์ยี่สิบชั่วโมง และมีเวลาไปพบปะเพื่อนฝูง เขาจะตกอยู่ในสภาพที่น่าสังเวชแบบนี้เหรอ?

ลู่หมิงมีอีกหลายเรื่องที่กำลังพร่ำบ่นในใจ

แต่ต่อมา เขาก็สวมหน้ากากผู้ช่วยผู้สมบูรณ์แบบและพูดกับมู่อวี้เฉิงว่า “ยินดีครับท่านประธาน เชิญคุณทำงานต่อเถอะครับ ผมขอตัวก่อน”

มู่อวี้เฉิงโบกมือไล่เขา

เขาทำอะไรไม่ถูกและไม่สามารถได้รับคำตอบที่ถูกต้องสักทีไม่ว่าจะถามใครก็ตาม

สิ่งที่สามารถทำได้ด้วยตัวเอง

หลังจากเลิกงาน มู่อวี้เฉิงก็ไปซื้อของที่ซูเปอร์มาร์เก็ตด้วยตัวเอง เขาเลือกซื้อของหลายอย่างที่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวชอบ

พอถึงเวลาจ่ายเงิน พนักงานคิดเงินก็หันมามองเขาอยู่หลายครั้ง

เมื่อเห็นว่าพนักงานเก็บเงินมัวแต่จ้องเขา มู่อวี้เฉิงก็ขมวดคิ้วและเคาะโต๊ะเบา ๆ “เร็ว ๆ”

พนักงานเก็บเงินกลับมาได้สติอีกครั้ง และรู้สึกแทบจะเป็นลมเมื่อเห็นใบหน้าที่หล่อเหลาของมู่อวี้เฉิง

มู่อวี้เฉิงที่รออยู่นานเริ่มหมดความอดทน

ดวงตาของเขาค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นเย็นชา

พนักงานเก็บเงินรู้สึกหวาดกลัวกับสายตาของมู่อวี้เฉิงมากจนแทบอยากจะเข้าไปสิงอยู่ในสินค้า

มู่อวี้เฉิงหยิบบัตรขึ้นมารูดจ่ายเงินและเดินออกไปพร้อมกับถุงใส่ของ

พนักงานเก็บเงินมองไล่ตามหลังด้วยความหลงใหลขณะพูดกับเพื่อนว่า “ดูสิ หล่อมาก เป็นดาราหรือเปล่า? ผู้หญิงคนไหนมีแฟนหน้าตาดีขนาดนี้เนี่ย มาซื้อของเองด้วย ต้องรวยมากแน่ ๆ เห็นเขาว่ายิ่งรวยยิ่งรักแฟน ถ้ามาเป็นแฟนฉันบ้างก็คงจะดี”

เพื่อนของหล่อนมองแรงแล้วพูดว่า “ถ้ามีเวลาบ้าผู้ชายก็ไปทำความสะอาดโต๊ะซะ ไม่งั้นผู้จัดการเห็นคนที่ถูกหักเงินเดือนก็คือเธอ”

พนักงานเก็บเงินมีสีหน้าเปลี่ยนไปทันที “ฮึ่ม ใจดำชะมัด”

เมื่อมู่อวี้เฉิงกลับมาถึงบ้าน เขาก็เดินเข้าไปสวมผ้ากันเปื้อน พับแขนเสื้อขึ้นและเริ่มทำความสะอาดวัตถุดิบต่าง ๆ

จนกระทั่งถงเหมี่ยวเหมี่ยวกลับมาถึงบ้าน เธอก็ได้กลิ่นหอมลอยมาจากห้องครัว

เธอมองดูเวลาและพบว่าปกติจะยังไม่ถึงเวลาคุณป้าเข้าไปทำอาหาร แล้วใครเป็นคนทำอาหารกันล่ะ?

เธอเดินเข้าไปและเห็นว่าชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังยุ่งกับการทำอาหารอยู่

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจึงมองไปทางอื่นและตั้งใจจะกลับขึ้นไปยังชั้นบน

มู่อวี้เฉิงที่เห็นเช่นนั้นรีบเดินตามถงเหมี่ยวเหมี่ยวไปทันที และยื่นมือออกไปหยุดเธอไว้

เขาอยากจะกอดถงเหมี่ยวเหมี่ยว แต่เนื่องจากมือของเขาสกปรกเกินไป เขาจึงหยุดเธอไว้แทน

“เหมี่ยวเหมี่ยว ผมผิดเอง ยกโทษให้ผมได้มั้ย? อย่าโกรธผมเลยนะ”