พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 541 ช่วยเคารพกันด้วย

ตอนที่ 541

ช่วยเคารพกันด้วย

อินอวี่โหรวเดินทอดน่องอยู่ในสวนหลังบ้านช้า ๆ

กิ่งก้านของต้นไม้ดอกไม้ถูกตัดแต่งอย่างดี ดูเรียบร้อยและดูสบายตาเป็นพิเศษ

ดอกพุดเบ่งบานเรียงรายเป็นแถวตามแนวกำแพงในสวน ตอนนี้มันกำลังบานสะพรั่งและส่งกลิ่นหอมจาง ๆ

อินอวี่โหรวสูดลมหายใจเข้าลึก

กลิ่นหอมสดชื่นทำให้เธอรู้สึกดีขึ้นมาก

“อวี่โหรว” แต่เมื่อได้ยินเสียงเรียกดังกล่าว หัวใจของอินอวี่โหรวก็รู้สึกหงุดหงิดทันที

เธอมองย้อนไปทางข้างหลังและเห็นลู่ซีจวี๋ยืนอยู่ไม่ไกลจากเธอ

“คุณลู่ ไม่ทราบว่ามีอะไรหรือเปล่าคะ?” น้ำเสียงของอินอวี่โหรวดูเย็นชาและห่างเหินมาก เธอก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวเพื่อเว้นระยะห่างจากลู่ซีจวี๋

“พวกเรายังไม่ได้หย่ากันนะอวี่โหรว อย่าเรียกผมว่าคุณลู่สิ” ดวงตาของลู่ซีจวี๋เต็มไปด้วยความเจ็บปวด

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดถูก มันเป็นความผิดของเขาที่ทำให้เรื่องทุกอย่างบานปลายมาถึงจุดนี้

หากเขาไม่ย่ำยีความรักที่อินอวี่โหรวมอบให้เขา พวกเขาก็คงจะไม่ลงเอยแบบนี้

“ต่อให้ตอนนี้ยังไม่หย่า แต่ในอนาคตเราก็จะหย่ากันอยู่ดี ไม่เห็นแตกต่างตรงไหน” อินอวี่โหรวมองดูลู่ซีจวี๋ด้วยดวงตา เย็นชา

ในอดีตสายตาของอินอวี่โหรวจับจ้องไปที่เขาคนเดียวเสมอ แต่ตอนนี้สายตาของเธอกลับไม่เหลือความรักและความหลงใหลอีกต่อไป

ดวงตาของอินอวี่โหรวแน่วแน่มากและมีแต่ความเย็นชา

จนเขามองไม่เห็นดวงตาคู่งามคู่นั้นอีกต่อไป

ลู่ซีจวี๋เพิ่งรู้ตัวว่าเขามีความสุขมากแค่ไหนเมื่อถูกมองด้วยดวงตาคู่นี้

ลู่ซีจวี๋หลับตาลงเพื่อระงับอารมณ์ที่แปรปรวนของตัวเอง

เขาพูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้งว่า “อวี่โหรว ผมอยากคุยกับคุณ เรื่องของเรามันไม่ควรจะมาลงเอยแบบนี้”

อินอวี่โหรวเยาะเย้ย “ไม่ควรลงเอยแบบนี้เหรอ? แล้วคุณลู่คิดว่าเรื่องของเรามันควรจะเป็นแบบไหนล่ะคะ? คุณรู้สึกเสียใจกับน้องสาวสุดที่รักของคุณหรือเปล่า? คิดว่าฉันทำลายความสัมพันธ์อันดีงามระหว่างพวกคุณหรือเปล่า? ลู่ซีจวี๋ ขอแค่คุณพูดออกมา ฉันก็จะยกโทษให้เธอและช่วยพวกคุณเอง”

“คุณก็รู้ว่าผมคิดกับเซเรน่าแค่น้องสาว ก่อนหน้านี้ผมไว้ใจเซเรน่ามากเกินไป ผมผิดเอง คุณอย่าทำแบบนี้เลย” ลู่ซีจวี๋รีบพูดอธิบาย

ในความทรงจำของเขา อินอวี่โหรวไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน

เธอไม่เคยพูดจาแบบนี้

“ลู่ซีจวี๋ ฉันเป็นแบบนี้แล้ว ทีนี้คุณจะเข้าใจได้หรือยัง?” ทั้งหมดเป็นเพราะลู่ซีจวี๋ที่ทำให้เธอคอยกดดันตัวเอง ดูถูกตัวเอง

ในความเป็นจริงเธอไม่ได้เลวร้ายแบบนั้น เพียงแต่ตอนที่อยู่กับลู่ซีจวี๋ เธอถูกเอารัดเอาเปรียบจนต้องยอมคน

เธอเริ่มไม่มีความมั่นใจในตัวเอง

แล้วจะบอกว่านี่ไม่ใช่ความผิดของลู่ซีจวี๋อย่างนั้นหรือ?

“ไม่ว่าคุณจะเป็นยังไงผมก็ยังชอบคุณอยู่ดี ผมแค่อยากจะบอกว่าเราคุยเรื่องนี้กันได้อวี่โหรว เรื่องนั้นมันเป็นอดีตไปแล้ว เรามาเริ่มต้นกันใหม่ได้มั้ย?” ลู่ซีจวี๋พูดเกลี้ยกล่อม อินอวี่โหรว

“ไม่ได้หรอก คุณคิดว่ามันผ่านไปแล้ว แต่ฉันยังไม่รู้สึกแบบนั้น ระหว่างเราไม่มีอะไรจะต้องคุยกันอีก ถ้าอยากคุยจริง ๆ ก็คงมีแต่เรื่องหย่าเรื่องเดียว” อินอวี่โหรวไม่อยากคุยกับลู่ซีจวี๋อีกต่อไป

อารมณ์ของเธอไม่มั่นคงมากพอแล้ว

เธอจึงพูดจบแล้วหันหลังกลับไป

ลู่ซีจวี๋คว้าข้อมือเธออย่างว่องไว “อวี่โหรว จะเอาแบบนี้กับผมใช่มั้ย?”

“ปล่อยฉัน ฉันจะกลับบ้าน” อินอวี่โหรวพยายามดิ้นรน ทว่าพละกำลังของลู่ซีจวี๋กลับแข็งแกร่งมาก ทำให้ต่อหน้าลู่ซีจวี๋ การดิ้นรนของเธอจึงไม่ต่างไปจากการดิ้นรนของลูกแมว

“คุณจะหย่ากับผมจริง ๆ ใช่มั้ย?” ลู่ซีจวี๋ถาม

อินอวี่โหรวหันหน้ากลับไปมองอย่างไม่อดทน “ใช่ ฉันจะหย่า…”

แต่ก่อนที่อินอวี่โหรวจะพูดจบ ลู่ซีจวี๋กลับเข้ามาประกบริมฝีปากเอาไว้เสียก่อน

สัมผัสที่นุ่มนวลบนริมฝีปากของอินอวี่โหรวทำให้ อินอวี่โหรวเบิกตากว้าง

เธอตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง แต่เมื่อได้สติอีกครั้งเธอก็พยายามผลักไสเขาออกอย่างดุเดือด

เธอทุบหน้าอกของลู่ซีจวี๋อย่างเอกเป็นเอาตาย แต่ลู่ซีจวี๋ กลับปฏิเสธที่จะปล่อย

การเคลื่อนไหวของลู่ซีจวี๋นั้นหนักหน่วงมาก ราวกับว่าเขาต้องการจะกลืนกินเธอทั้งตัวและพยายามดูดกลืนลิ้นของเธอจนด้านชา

“อ๊ะ อืม ลู่ซีจวี๋…” อินอวี่โหรวพยายามหายใจเข้าและผลักไสเขาออกไป แต่หลังจากนั้นไม่นานเธอก็ถูกขัดจังหวะอีกครั้ง

อินอวี่โหรวโน้มตัวเข้าไปในอ้อมแขนของลู่ซีจวี๋และ ค่อย ๆ สูญเสียความแข็งแกร่งไป

แต่เธอยังไม่ยอมแพ้และพยายามผลักไสลู่ซีจวี๋ออกไป

เมื่อรับรู้ว่าเธอไม่ได้ผลักไสไล่ส่งเขาด้วยความรุนแรงอีกต่อไป การกระทำของลู่ซีจวี๋ก็นุ่มนวลลง

อินอวี่โหรวพยายามใช้ประโยชน์จากช่วงเวลานี้หลบหนีออกมาอ้อมแขนของลู่ซีจวี๋

ลู่ซีจวี๋สังเกตเห็นจึงกอดรัดเอวเธอเอาไว้แน่น

แต่เมื่อเห็นท่าทางโกรธเคืองของเธอ ลู่ซีจวี๋ก็หัวเราะ “ฉลาดนี่ ยังมีกลยุทธ์อะไรเหลืออีกมั้ย?”

“ลู่ซีจวี๋ เราหย่ากัน คุณทำแบบนี้หมายความว่ายังไง? ปล่อยฉันนะ ปล่อยฉันไป หลังจากนี้คุณจะได้เจอคนที่ดีกว่า ฉันก็จะไปมีชีวิตเป็นของตัวเอง” อินอวี่โหรวเห็นว่าท่าทางที่แข็งกร้าวไม่มีประโยชน์จึงพยายามพูดเจรจากับลู่ซีจวี๋

“ผมไม่ต้องการใครอีกแล้ว” ลู่ซีจวี๋พูด

“หลังจากนี้ฉันก็จะไปเจอคนที่ชอบฉันเหมือนกัน เพราะงั้นปล่อยฉันไปได้มั้ย?” ดวงตาของอินอวี่โหรวเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ

“คุณยังอยากจะเจอคนอื่นอีกเหรอ?” ดวงตาของลู่ซีจวี๋มืดมนลง แม้แต่น้ำเสียงยังแผ่วเบาขึ้น

ท่าทางของลู่ซีจวี๋ทำให้อินอวี่โหรวหวาดกลัว

แต่เพื่ออนาคต เธอยังต้องพูดต่อ

“ใช่ ฉันยังเด็ก หลังจากนี้คุณปู่จะแนะนำให้ฉันรู้จักกับผู้ชายที่มีความสามารถอีกหลายคน”

“อย่าแม้แต่จะคิด!” ลู่ซีจวี๋โน้มตัวลงไปขบเม้มริมฝีปากของอินอวี่โหรวอย่างรุนแรง

การกระทำของเขาแข็งแกร่งมากจนปากของอินอวี่โหรวเต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือด

อินอวี่โหรวจึงยกมือขึ้นมาตบหน้าลู่ซีจวี๋อย่างแรงด้วยความตื่นตระหนก

ลู่ซีจวี๋ถูกตบจนใบหน้าหันไปด้านข้าง

อินอวี่โหรวไม่ได้รู้สึกทุกข์ใจ แต่โกรธเคืองมากกว่า “คุณลู่ ช่วยเคารพกันด้วยค่ะ!”

อินอวี่โหรวพูดก่อนจัดระเบียบกระโปรงและเดินกลับไปที่ห้องนั่งเล่น

ลู่ซีจวี๋มองไปทางทิศทางของอินอวี่โหรวด้วยดวงตามืดมน

อินอวี่โหรวรีบเดินสาวเท้าไปยังห้องนั่งเล่น

ทุกคนในห้องนั่งเล่นกำลังพูดคุยหัวเราะกันอยู่แต่จู่ ๆ ก็เห็นอินอวี่โหรวเดินเข้ามา

“อวี่โหรว…” ผู้เฒ่าอินเรียกหาเธอ แต่เธอกลับไม่ฟังและเดินหนีไปอย่างรวดเร็ว

อินอวี่โหรวดูอารมณ์ไม่ดีอย่างเห็นได้ชัด

จนทำให้คนในห้องนั่งเล่นกระอักกระอ่วนใจ

ผู้เฒ่าอินเรียกหาเสี่ยวเถา “เกิดอะไรขึ้นกับคุณหนู?”

อินอวี่โหรวเพิ่งเดินออกไปเมื่อสักครู่นี้เอง แต่กลับดูโมโหมาก

“คุณหนูกับคุณชายลู่เพิ่งคุยอะไรกันสักอย่างในสวนเมื่อสักครู่นี้ค่ะ” เสี่ยวเถาก้มหน้าลงและพูดตอบ

เธอไม่ได้เล่าถึงฉากเร่าร้อนในสวนที่เธอเห็น

มันไม่เหมาะสมที่จะพูดออกไป

แม้ว่าเสี่ยวเถาจะไม่พูด พวกเขาก็พอจะคาดเดาได้

คงจะมีเรื่องขัดแย้งกับลู่ซีจวี๋ในสวนอีกครั้ง

อินอวี่โหรวเคยชอบลู่ซีจวี๋มาก ทำไมตอนนี้ถึงกลายมาเป็นแบบนี้ได้?

คุณปู่ลู่กับผู้เฒ่าอินมองหน้ากัน ก่อนที่สายตาของผู้เฒ่าอินจะดูเหยียดหยามขึ้น

ท้ายที่สุดผู้เฒ่าอินก็มองไปทางถงเหมี่ยวเหมี่ยวและปริปากบอกว่า “เหมี่ยวเหมี่ยว หนูขึ้นไปดูอวี่โหรวหน่อยสิ หนูสนิทกับอวี่โหรวที่สุดแล้ว”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพยักหน้า เหลือบมองมู่อวี้เฉิงแล้วเดินขึ้นไปข้างบน