พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 542 ผิดหวังในตัวเขา

ตอนที่ 542

ผิดหวังในตัวเขา

ประตูห้องของอินอวี่โหรวถูกปิดลงอย่างแน่นหนา

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเดินเข้ามาเคาะประตูห้อง ทว่าภายในห้องของอินอวี่โหรวกลับไม่มีการเคลื่อนไหวอะไรเลย ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจึงเดาว่าอินอวี่โหรวคงจะไม่อยากเจอหน้าคนอื่น

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพยายามกระซิบผ่านรอยแยกของบานประตู “อวี่โหรว ฉันเอง”

ทันทีที่พูดจบ เธอก็ได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวภายในห้อง

เสียงก๊อกแก๊กดังขึ้นเบา ๆ ก่อนที่บานประตูจะถูกเปิดออก

แสงสว่างภายในห้องสว่างจ้ามากจนทำให้สีผิวของ อินอวี่โหรวค่อนข้างขาวซีด ถงเหมี่ยวเหมี่ยวสามารถมองเห็นรอยแตกบนริมฝีปากของอินอวี่โหรวได้อย่างรวดเร็ว

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวตกตะลึง

อินอวี่โหรวหลีกทางให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเข้ามาก่อนจะปิดประตูลง

“อวี่โหรว รุ่นพี่ทำเหรอ?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวถามเสียงกระซิบ

อินอวี่โหรวพยักหน้าด้วยสีหน้าที่ดูบึ้งตึง

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวนึกไม่ถึงว่าลู่ซีจวี๋จะใช้วิธีการตามละครตบจูบแบบนี้ และมันก็ทำให้อินอวี่โหรวขุ่นเคืองมาก

เราทุกคนเป็นผู้ใหญ่แล้ว ย่อมรู้ชัดเจนว่ามีอะไรเกิดขึ้น

ไม่จำเป็นต้องพูดมาก และถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ไม่ได้ถามล่วงเกิน

ท้ายที่สุดมันไม่ใช่เรื่องที่ดีเลย

เธอรู้ว่าถ้าเธอถาม อินอวี่โหรวก็จะบอกเธอ แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่สนใจอยากจะรู้เรื่องส่วนตัวของคนอื่น

“ดูแลตัวเองดี ๆ รอยมันชัดเจนไป ไปหาขี้ผึ้งมาทาซะ ไม่งั้นพรุ่งนี้เธอจะอธิบายให้คุณปู่อินฟังยังไง?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวนั่งลงข้างอินอวี่โหรวแล้วพูดบอก

“ฉันทายาแล้ว ยาช่วยได้เยอะเลย แต่ฉันไม่เข้าใจว่า ลู่ซีจวี๋ทำแบบนี้หมายความว่ายังไง” ในเมื่อไม่รักกันแล้ว ทำไมถึงยังทำเรื่องให้เธอเข้าใจผิดอยู่ได้? หรือว่าเขาแค่อยากจะทำให้เธอเจ็บช้ำใจอีกครั้ง?

เขารู้สึกภาคภูมิใจมากเลยใช่ไหมที่เห็นเธอวิ่งไล่ตามเขาแบบนั้น?

“อวี่โหรว ฉันคิดว่าเธอกำลังใจเข้าใจรุ่นพี่ผิดไป เขาชอบเธอมากจริง ๆ แต่ตอนนั้นเขาไม่ได้สามารถแยกแยะความรู้สึกของตัวเองได้” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวช่วยพูดอธิบายให้ลู่ซีจวี๋ เธอเห็นว่าลู่ซีจวี๋น่าสงสารจึงอยากจะพูดช่วยเขาเป็นครั้งสุดท้าย

“แต่เรื่องมันเกิดขึ้นแล้ว มาบอกชอบตอนนี้จะมีประโยชน์อะไร?” อินอวี่โหรวตอบรับเบา ๆ

“อวี่โหรว เธอก็รู้ตัวว่าตัวเองกำลังหนีอยู่ไม่ใช่เหรอ?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจ้องมองเข้าไปในดวงตาของอินอวี่โหรว

อินอวี่โหรวไม่ได้หลีกเลี่ยง เธอพยักหน้าและตอบรับว่า “ใช่ เพราะฉันกลัว”

“เรื่องของพวกเธอน่ะพวกเธอจัดการกันเอาเองเถอะ และไม่ว่าเธอจะทำอะไรฉันก็จะอยู่ข้าง ๆ เธอเสมอ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่อยากช่วยเหลือใครสุ่มสี่สุ่มห้าอีกต่อไป

แม้ว่าลู่ซีจวี๋จะไม่ดี แต่เขาก็เป็นผู้มีพระคุณของเธอ

ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่สามารถช่วยเหลือเขาได้จริง ๆ

“เหมี่ยวเหมี่ยว ขอบใจนะ” อินอวี่โหรวเหนื่อยมาก และไม่อยากพยายามอีกต่อไปแล้ว

“ไม่เป็นไร” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวตอบ

หลังจากที่ทั้งสองพูดคุยกันอยู่สักพักหนึ่ง เสี่ยวเถาก็ขึ้นมาบอกถงเหมี่ยวเหมี่ยวว่าคุณมู่กำลังรอเธออยู่

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดูเวลา ก่อนจะหันไปพูดขอโทษกับอินอวี่โหรว “อวี่โหรว มันดึกแล้ว ฉันต้องกลับก่อน ถ้าเธอเบื่อก็ส่งข้อความมาคุยกับฉันนะ”

“อืม” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวอยู่กับอินอวี่โหรวมานานพอแล้ว และอินอวี่โหรวก็ไม่อยากจะรั้งเธอไว้ต่อ

หลังจากบอกลากับอินอวี่โหรว ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ลงไปชั้นล่าง

แน่นอนว่ามู่อวี้เฉิงกำลังยืนรอเธออยู่ที่ชั้นล่าง

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรีบเดินเข้าไปหามู่อวี้เฉิง

เธออยากจะกระโดดเข้าไปในอ้อมกอดของมู่อวี้เฉิง แต่เนื่องจากที่นี่มีคนอยู่มากมาย เธอจึงทำได้แค่ควบคุมตัวเอง

“อวี้เฉิง เหมี่ยวเหมี่ยว เอาไว้กลับมาเล่นด้วยกันใหม่นะ ที่บ้านนี้ก็มีแค่ปู่กับอวี่โหรวนั่นแหละ ถึงจะจืดชืดไปหน่อย แต่พอพวกเธอมาบ้านก็มีชีวิตชีวาขึ้น” ผู้เฒ่าอินพูดบอกอย่างกระตือรือร้น

“ค่ะคุณปู่อิน ไว้มีเวลาว่างแล้วพวกเราจะกลับมาเยี่ยมใหม่นะคะ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวยิ้มตอบรับผู้เฒ่าอิน

หลังจากบอกลาพวกเขาแล้ว ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ควงแขนมู่อวี้เฉิงเดินออกไป

แต่ขณะที่พวกเขากำลังจะขึ้นรถยนต์ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ถูกใครบางคนเรียกหา

“เหมี่ยวเหมี่ยว ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย” ลู่ซีจวี๋ยืนอยู่ไม่ไกลจากรถยนต์ของพวกเขา

“อะ… อะไร” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวถูกมู่อวี้เฉิงคว้าตัวเอาไว้ในขณะที่กำลังจะเดินออกไปหาเขา

มู่อวี้เฉิงจ้องเขม็งไปทางลู่ซีจวี๋ด้วยสายตาเย็นชา

“ผมจะคุยเรื่องของอวี่โหรวน่ะ” เมื่อเห็นว่ามู่อวี้เฉิงแสดงท่าทางไม่มิตรใส่เขา ลู่ซีจวี๋ก็ยิ้มบิดเบี้ยวก่อนจะพูดอธิบาย

ในความเป็นจริงเขารู้สึกชื่นชมมู่อวี้เฉิงอยู่มาก

หากเขาสามารถทำได้เหมือนมู่อวี้เฉิง อินอวี่โหรวก็คงจะไม่ทิ้งเขาไป

น่าเสียดายที่เขาทำไม่ได้

เขาเคยดูถูกเหยียดหยามมู่อวี้เฉิง เคยไม่ชอบมู่อวี้เฉิง แต่ตอนนี้เขากลับดีไม่เท่าอีกฝ่ายด้วยซ้ำ

หลังจากได้ยินเรื่องเกี่ยวกับอินอวี่โหรว มู่อวี้เฉิงก็คลายมือออก

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวตบมือมู่อวี้เฉิงเบา ๆ เพื่อให้มู่อวี้เฉิงเอามือออก

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวโน้มตัวลงไปหอมแก้มมู่อวี้เฉิงเพื่อปลอบโยนชายผู้ขี้อิจฉา จากนั้นจึงเดินเข้าไปหาลู่ซีจวี๋

ลู่ซีจวี๋มองดูฉากตรงหน้าแล้วรู้สึกอิจฉาอย่างมาก

เมื่อเขากับอินอวี่โหรวจะทำแบบนั้นได้บ้าง

แต่ตอนนี้อินอวี่โหรวไม่อยากจะเจอหน้าเขาด้วยซ้ำ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเดินเข้าไปหาและเห็นร่องรอยสีแดงใบหน้าของลู่ซีจวี๋

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวตกใจมาก สองคนนี้ไปทำอะไรมา? ทำร้ายกันเองเหรอ?

“รุ่นพี่ เรียกหาฉันมีอะไรคะ?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้สึกประหลาดใจ แต่ดวงตาของเธอยังคงสงบนิ่ง

“ฉันอยากให้เธอช่วยพูดกับอวี่โหรวหน่อย ตอนนี้… เธอไม่ยอมเจอหน้าฉันเลย” หน้าอกของลู่ซีจวี๋เต็มไปด้วยขมขื่น

ทำไมในอดีตเขาจึงไม่รู้จักถนอมช่วงเวลาที่ได้อยู่กับอินอวี่โหรวเอาไว้?

“รุ่นพี่ พี่กำลังทำให้ฉันลำบากใจอยู่นะคะ ฉันจะไปช่วยพูดได้ยังไง?” น้ำเสียงของถงเหมี่ยวเหมี่ยวเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

“ทำไมจะไม่ได้ล่ะ อวี่โหรวฟังเธอตลอด ไปพูดอะไรดี ๆ กับเธอหน่อยนะ อย่างน้อยก็ให้เธอยอมเจอหน้าฉันบ้าง” อินอวี่โหรวไม่อยากเจอหน้าเขา เขาจึงไม่สามารถทำอะไรที่อยากทำได้

“แต่รุ่นพี่ พี่ก็เห็นท่าทางของอวี่โหรวแล้วนี่ มันเป็นการตัดสินใจของอวี่โหรวเอง ไม่ว่าเธอจะทำอะไรมันก็เป็นสิ่งที่เธออยากทำเอง ฉันไม่อยากไปก้าวก่ายใครหรอก” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวทำอะไรไม่ถูกเช่นกัน

เดิมทีเธอคิดว่าเรื่องราวระหว่างลู่ซีจวี๋กันอินอวี่โหรวจะเป็นไปในทิศทางที่ดี

ใครจะคิดว่าพวกเขาจะกลายมาเป็นแบบนี้?

“ฉันไม่เชื่อ ฉันเชื่อว่าคำพูดของเธอจะต้องช่วยอะไรได้บ้างแหละ” ลู่ซีจวี๋รู้สึกว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่อยากจะช่วยเขา

เธอคงจะผิดหวังในตัวเขาเช่นกัน

“รุ่นพี่ก็รู้เรื่องนี้ตั้งแต่แรกนี่คะ ทำไมถึงทำมันล่ะ? ฉันเคยเตือนพี่แล้วไม่ใช่เหรอว่าการที่พี่ไปคลุกตัวอยู่กับเซเรน่ามันทำให้อวี่โหรวเสียใจ? ฉันช่วยพี่เต็มที่แล้ว แต่พี่นั่นแหละไม่ยอมคว้าโอกาสเอาไว้เอง” น้ำเสียงของถงเหมี่ยวเหมี่ยวฟังดูเย็นชาขึ้น

ทั้งหมดมันเป็นความผิดของลู่ซีจวี๋ที่ทำให้เรื่องทุกอย่างมาถึงจุดนี้ไม่ใช่เหรอ?

“ตอนนี้ฉันเสียใจ ฉันผิดไปแล้ว” ดวงตาของลู่ซีจวี๋เปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ

ตอนนี้เขาเข้าใจแล้วว่าอินอวี่โหรวเป็นคนสำคัญที่สุดสำหรับเขา

“รุ่นพี่ ทำไมเป็นแบบนี้ล่ะ? อวี่โหรวก็ยืนกรานจะหย่าแล้วทำไมพี่ไม่ตกลงหย่าไปซะ? มาดันทุรังแบบนี้มันน่าอับอายและสุดท้ายจะจบกันไม่ดีเปล่า ๆ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดแนะนำ

อินอวี่โหรวไม่ต้องการอยู่กับลู่ซีจวี๋อีกต่อไป และเรื่องนี้ก็ไม่มีทางออกแล้ว

เธอเข้าใจความคิดของอินอวี่โหรวดี

ความเจ็บปวดที่ลู่ซีจวี๋มอบให้นั้นถลำลึกลงไปจนเธอไม่อยากจะพยายามอะไรอีกแล้ว

ใบหน้าของลู่ซีจวี๋ดูขุ่นเคืองขึ้น เขากัดฟันและพูดจาอย่างชั่วร้าย “แล้วเธอจะมาพูดเกลี้ยกล่อมฉันทำไม? ไม่ต้องมาคิดแทนฉัน ฉันไม่ยอมแพ้หรอก”