พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 544 ผมจะหย่า

ตอนที่ 544

ผมจะหย่า

แต่ไม่ว่าภาพตรงหน้าจะสวยงามสักแค่ไหน อินอวี่โหรวก็ไม่มีอารมณ์จะชื่นชมมันนัก

เธอรู้สึกไม่สบายใจเมื่อต้องอยู่กับลู่ซีจวี๋เพียงลำพัง เธอแค่อยากจะรีบจัดการเรื่องนี้ให้เสร็จและรีบกลับไป

นานทีจะได้มองดูทิวทัศน์ที่สวยงามเช่นนี้ น่าเสียดายที่มากับคนที่ไม่ใช่

อินอวี่โหรวฝืนมองดูอยู่หลายครั้งก่อนจะมองออกไป

เธอหันกลับไปมองลู่ซีจวี๋ที่อยู่ข้างหลังเธอ

“ไหนคุณบอกฉันว่าจะคุยเรื่องหย่าไง? รีบพูดมาสิ ฉันจะได้รีบกลับบ้าน” การมาที่นี่กับลู่ซีจวี๋ทำให้เธอเสียเวลามาก

“คุณแน่ใจเหรอว่าอยากยืนคุยกับผมตรงนี้?” ลู่ซีจวี๋ไม่ได้แสดงอารมณ์โกรธและส่งยิ้มให้เธอ

“ยังไงก็ได้” อินอวี่โหรวตอบกลับอย่างไม่สบอารมณ์

“ผมจองห้องส่วนตัวเอาไว้แล้ว เข้าไปคุยกันข้างในเถอะ” ลู่ซีจวี๋ทำท่าทางเชิญชวน ดูเป็นสุภาพบุรุษมาก

อินอวี่โหรวเดินเข้าไปหาลู่ซีจวี๋ จากนั้นลู่ซีจวี๋ก็เดินนำหน้าเธอไปและพาเธอเดินไปตามทาง

ไม่เพียงแต่วิวทิวทัศน์ข้างนอกเท่านั้น ภายในร้านอาหารยังถูกประดับตกแต่งด้วยของเก่ามากมาย จนรู้สึกราวกับได้ย้อนเวลากลับไปในสมัยโบราณ

อินอวี่โหรวที่อยู่ในชุดกี่เพ้ามีใบหน้าที่สวยงามตามมาตรฐาน และการสวมชุดกี่เพ้าก็ทำให้เธอดูมีเสน่ห์ซ่อนเร้นมากขึ้น

รอยยิ้มของเธองดงามราวกับสาวงามที่หลุดออกมาจากภาพวาด

ทำให้ผู้ชายมากหน้าหลายตาที่กำลังกินอาหารอยู่ในร้านอาหารต่างมองมาที่อินอวี่โหรว

ลู่ซีจวี๋ไม่ชอบสายตาของพวกเขาเลย

“คุณครับ เดี๋ยวก่อน” จู่ ๆ เสียงชายหนุ่มก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

อินอวี่โหรวกับลู่ซีจวี๋หยุดเดินและมองดูชายที่สวมใส่แว่นตากรอบทองในชุดสูทที่ยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขา

“เรียกฉันเหรอคะ?” อินอวี่โหรวถามด้วยความสงสัย

“คุณครับ ถ้า ถ้าไม่เป็นการรบกวน มาทานข้าวกับผมมั้ยครับ?” ชายคนนั้นพูดขึ้นด้วยสีหน้าแดงระเรื่อ ดูราวกับว่าเขากำลังเขินอายอยู่

ใบหน้าของลู่ซีจวี๋ดูเย็นชาขึ้นในทันที

เขานึกไม่ถึงว่าจะมีคนมาจีบอินอวี่โหรวต่อหน้าเขาแบบนี้

เขากลายเป็นมนุษย์ล่องหนตั้งแต่เมื่อไหร่?

อินอวี่โหรวยังคงประหลาดใจอยู่และกว่าเธอจะได้สติกลับคืนมา แรงโอบรัดที่เอวของเธอก็กระชับแน่นขึ้น

ลู่ซีจวี๋เลิกคิ้วและมองดูชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าเขา “กล้าดียังไง?”

ชายตรงหน้าค่อนข้างหล่อเหลา แต่เมื่อเปรียบกับลู่ซีจวี๋แล้วเขายังไม่ดีพอนัก

ในความเป็นจริง ชายคนนี้เพิ่งสังเกตเห็นว่าลู่ซีจวี๋มากับอินอวี่โหรว

แต่เนื่องจากลู่ซีจวี๋กับอินอวี่โหรวรักษาระยะห่างที่มีต่อกัน ไม่แสดงความใกล้ชิดสนิทสนม เขาจึงคิดว่าทั้งสองเป็นเพียงแค่คนรู้จักกัน

พอมองดูปฏิกิริยาของเขาแล้วกลับพบว่ามันไม่เป็นเช่นนั้นเลย

ออร่าของลู่ซีจวี๋ดุดันมาก เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นคนที่ไม่ควรไปรุกรานด้วย

อินอวี่โหรวนึกไม่ถึงว่าลู่ซีจวี๋จะแสดงท่าทางสนิทสนมในที่สาธารณะ

โดยเฉพาะต่อหน้าคนอื่น

อินอวี่โหรวจ้องมองลู่ซีจวี๋ด้วยความโกรธ “ปล่อยฉัน!”

ลู่ซีจวี๋แสดงสีหน้าเย้ยหยัน เขาโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูของอินอวี่โหรวว่า “ถ้าคุณปฏิเสธผมต่อหน้าเขา ผมจะจูบคุณ”

เรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย เธอจะไปต่อต้านคนที่ชอบฉวยโอกาสอย่างลู่ซีจวี๋ได้ยังไง

เธออยากจะหายตัวไปให้พ้นทาง

อินอวี่โหรวเบิกตากว้างและจ้องมองลู่ซีจวี๋ด้วยสายตาเหลือเชื่อ

จากนั้นเธอก็นึกถึงการกระทำที่ลู่ซีจวี๋ทำกับเธอ เธอรู้สึกว่าลู่ซีจวี๋สามารถทำเรื่องพรรค์นั้นได้อย่างแน่นอน

เธอจึงหยุดผลักดันลู่ซีจวี๋ออกไป

เมื่อเห็นว่าอินอวี่โหรวอยู่ในอ้อมกอดของเขาอย่างเชื่อฟัง ลู่ซีจวี๋ก็แสยะยิ้ม

เขาเงยหน้ามองชายคนนั้นด้วยสีหน้าเย็นชาอย่างมาก และแสยะยิ้มให้อีกฝ่ายเบา ๆ “ทำไม? ยังอยากจะคิดการใหญ่อะไรอยู่อีกเหรอ?”

ชายคนนั้นเห็นรูปลักษณ์ที่น่าสะพรึงกลัวของลู่ซีจวี๋แล้วไม่พูดอะไรต่อ โบกมือลาและลดตัวกลับไปประจำตำแหน่งเดิมของตัวเอง

ลู่ซีจวี๋โอบเอวอินอวี่โหรวแล้วเดินเข้าไปข้างใน จากนั้น ลู่ซีจวี๋ก็หันกลับมากวาดสายมองผู้ชายทุกคนที่จ้องมอง อินอวี่โหรวก่อนหน้านี้ด้วยสายตาเย็นชา ทำให้ผู้ชายที่มองดูอินอวี่โหรวเมื่อสักครู่นี้รีบก้มหน้าลง

แม้ว่าคนสวยจะงดงามเพียงใด พวกเขาก็ไม่มีสิทธิ์ได้ชมเชย

เมื่อเดินมาถึงห้องอาหารส่วนตัว อินอวี่โหรวก็ปัดมือของลู่ซีจวี๋ออก

เธอเดินเข้าไปนั่งด้านใน ขณะที่ลู่ซีจวี๋นั่งลงตรงข้ามเธอ

“ตอนนี้คุยกันได้แล้วใช่มั้ย?” อินอวี่โหรวมองดูลู่ซีจวี๋ด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

การสูญเสียความนุ่มนวลและส่วนโค้งอันเรียวเล็กในมือไปทำให้ลู่ซีจวี๋ต้องประสานมือเข้าหากัน เขาอยากจะรู้สึกแบบนั้นอีกครั้งแต่มันกลับไม่เกิดผล

“ไม่ต้องรีบร้อน ดื่มน้ำก่อน” ลู่ซีจวี๋รินชาให้อินอวี่โหรวด้วยตัวเอง

อินอวี่โหรวจิบน้ำชาเล็กน้อยและไม่มีความตั้งใจจะดื่มอีกต่อไป เธอจึงเงยหน้าขึ้นมามองลู่ซีจวี๋

ลู่ซีจวี๋ทำอะไรไม่ถูกเพราะเธอ

เขาจึงจำใจพูดว่า “ผมจะหย่า”

ทว่าเขาไม่ได้สังเกตว่าในขณะที่เขาพูดประโยคนั้นออกไป มือของอินอวี่โหรวกำถ้วยชาเอาไว้แน่นจนปลายนิ้วของเธอเปลี่ยนไปเป็นสีขาว

“งั้นเรามาหย่ากันให้จบภายในสองวันนี้” อินอวี่โหรวพยายามประคองเสียงให้สงบ

จนกระทั่งมาถึงจุดนี้ อินอวี่โหรวก็ตระหนักได้ว่าเธอลังเลที่จะยอมแพ้

“หย่าก็ได้ แต่คุณต้องให้ผมติดตามคุณ ไม่กีดกั้นผมออก ถ้าคุณสัญญาผมก็จะหย่ากับคุณ ไม่อย่างนั้นผมก็ไม่เห็นด้วย” เนื่องจากตอนนี้อินอวี่โหรวไม่ชอบเขา เขาจึงหาทางทำให้ อินอวี่โหรวกลับมาชอบเขาได้ยากขึ้น

อย่างน้อยการทำแบบนี้ก็ทำให้พวกเขากลับมาเป็นเหมือนเดิมได้

เขาจะไล่ตามอินอวี่โหรวจนกว่าอินอวี่โหรวจะเห็นด้วย

ลู่ซีจวี๋ทำแบบนี้เพราะเขาอยากจะลองเสี่ยงดูอีกสักครั้ง อินอวี่โหรวมักจะหนีหน้าเขา เพราะฉะนั้นถ้าเขาไม่พูดแบบนี้ เขาก็จะไม่มีโอกาสอีกเลย

เขาจำต้องต่อสู้เพื่อที่เขาจะได้รับโอกาสอีกครั้ง

ถ้าอินอวี่โหรวเห็นด้วยกับเขา ทุกคนก็จะมีความสุข แต่ถ้าไม่…

ไม่ เขาจะไม่มีวันปล่อยให้มันเกิดขึ้น

“เพื่ออะไร?” อินอวี่โหรวไม่ทันสังเกตด้วยซ้ำว่าตัวเองกำลังถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ถึงอย่างนั้นเธอก็รู้สึกว่าลู่ซีจวี๋ไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้

ลู่ซีจวี๋ต้องการอะไร? ทำไมถึงต้องทำแบบนั้นด้วย?

“แค่ตอบผมมาว่าตกลงหรือไม่ตกลง” ลู่ซีจวี๋พูดอย่างร้ายกาจ

“มันเป็นกฎของคุณแล้วเกี่ยวอะไรกับฉันด้วย?” อินอวี่โหรวเหลือบมองเขาอย่างเกียจคร้าน

“คุณอยากหย่ากับผมไม่ใช่หรือไง? ผมก็ตอบตกลงแล้ว ถ้าเกิดคุณไม่ชอบผมจริง ๆ ก็ไม่เห็นต้องกังวลอะไรเลย หรือว่าคุณกลัวผม?” ลู่ซีจวี๋มองเข้าไปในดวงตาของอินอวี่โหรว

ดูเหมือนทั้งสองคนนี้กำลังเล่นเกมกันอยู่

ท้ายที่สุดอินอวี่โหรวเบือนหน้าหนีด้วยความรู้สึกไม่สบายใจและประนีประนอม “ก็ได้”

อินอวี่โหรวคิดว่าหลังจากพวกเขาหย่าร้างกันแล้ว ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองก็คงจะตัดขาดลงอยู่ดี

ไม่รู้ว่าสิ่งที่ลู่ซีจวี๋พูดจะเป็นเรื่องจริงไหม แต่สุดท้ายการแต่งงานครั้งนี้ก็จบลงที่หย่าร้างกัน

หลังจากพูดคุยเสร็จแล้ว อินอวี่โหรววางแผนจะกลับบ้าน

แต่เนื่องจากฉนวนกันเสียงนั้นมีประสิทธิภาพดีมากจึงไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นข้างนอก

เมื่ออินอวี่โหรวเดินออกมา เธอเห็นว่าข้างนอกมีฝนตกหนัก

ฝนตกหนักมากจนแทบจะมองไม่เห็นถนน

ไม่เพียงแต่เธอเท่านั้น แขกที่มาใช้บริการร้านอาหารนี้ก็มองลอดออกมาจากหน้าต่างด้วยความกังวล

ฝนเป็นสิ่งที่คาดไม่ถึงจริง ๆ เมื่อสักครู่นี้แดดจ้า แต่ตอนนี้กลับฝนตกหนัก

ลู่ซีจวี๋มองดูสายฝนด้านนอกแล้วอดไม่ได้ที่จะยกยิ้มมุมปาก

อย่างไรก็ตามเขารีบควบคุมตัวเองอย่างรวดเร็ว

เขาวิ่งเข้าไปหาอินอวี่โหรว “ฝนตก กินอะไรก่อนสิ รอฝนหยุดแล้วผมจะไปส่ง”