พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 545 ภรรยาของเขาคงจะหนีหายไป

ตอนที่ 545

ภรรยาของเขาคงจะหนีหายไป

ข้างนอกฝนตกหนักมาก แถมยังมีฟ้าร้องอย่างต่อเนื่อง

ช่วงนี้รถแท็กซี่หาได้ยาก และอินอวี่โหรวก็ไม่อยากให้ผู้เฒ่าอินจัดแจงคนรถมารับเธอ

ครั้งล่าสุดคนขับรถเพิ่งเสียชีวิตไปไม่ใช่เหรอ?

เมื่อนึกถึงคนขับรถ อินอวี่โหรวก็หรี่ตาลง

แม้ว่าผู้เฒ่าอินจะชดเชยเงินจำนวนมากและทำสัญญากับทางครอบครัวของคนขับรถ แต่อินอวี่โหรวก็ยังรู้สึกผิดอยู่ดี

ถ้าตอนนั้นเธอไม่รีบร้อนออกไป คนขับรถก็จะไม่ต้องตามเธอไปด้วย

ท้ายที่สุดแล้วเธอเป็นคนพรากชีวิตของคนอื่น

อินอวี่โหรวจ้องมองสายฝนด้านนอกด้วยอาการเหม่อลอย

ลู่ซีจวี๋มองดูอินอวี่โหรวที่กำลังมึนงงอยู่แล้วโบกไม้โบกมือต่อหน้าเธอ

เมื่ออินอวี่โหรวกลับมาได้สติอีกครั้ง ลู่ซีจวี๋ก็ถามว่า “ไม่สบายใจอะไรหรือเปล่า? ทำไมสีหน้าไม่ดีเลย?”

อินอวี่โหรวส่ายหัว แต่ในเมื่อเธอไม่อยากพูด มันก็ไม่มีประโยชน์อะไรที่ลู่ซีจวี๋จะถามอีกครั้ง

ลู่ซีจวี๋จึงพาเธอกลับเข้าไปในห้องอาหารส่วนตัว

จากนั้นพนักงานนำอาหารมาเสิร์ฟอย่างรวดเร็ว

ทุกอย่างบนโต๊ะคืออาหารจานโปรดของอินอวี่โหรว

อินอวี่โหรวมองดูอาหารตรงหน้าและรู้สึกอบอุ่นหัวใจอย่างบอกไม่ถูก

เธอไม่เคยบอกลู่ซีจวี๋ว่าชอบอะไร

ตอนที่เธออยู่บ้านตระกูลลู่ เธอมักจะเป็นคนดูแลอาหารการกินของลู่ซีจวี๋ฝ่ายเดียว

อาหารเหล่านี้บนโต๊ะคืออาหารที่เธอไม่เคยกินต่อหน้า ลู่ซีจวี๋เลย

ดูเหมือนว่าลู่ซีจวี๋จะค่อนข้างใส่ใจและเข้าใจรายละเอียดมากจริง ๆ

“เป็นไง? ถูกปากมั้ย?” ลู่ซีจวี๋ถามคำถามด้วยความรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย

เขาขอให้คุณปู่ลู่ช่วยค้นหาคำตอบและสอบถามจากแหล่งต่าง ๆ ว่าอินอวี่โหรวชอบกินอะไรบ้าง

เขาแอบเกลียดตัวเองที่ประมาท ก่อนหน้านี้เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอินอวี่โหรวชอบกินอะไร

“ก็ดี” อินอวี่โหรวตอบ

ดวงตาของลู่ซีจวี๋เป็นประกายทันทีเมื่อได้ยินว่าน้ำเสียงของอินอวี่โหรวไม่ได้เย็นชาอีกต่อไป

นี่ถือว่าเป็นพัฒนาการที่ดี

อย่างน้อยอินอวี่โหรวก็พูดกับเขาด้วยน้ำเสียงที่เหมาะสมมากขึ้น

ลู่ซีจวี๋รู้สึกตลกตัวเองมากที่มาทำเรื่องพรรค์นี้เพื่อผู้หญิงคนเดียว

ทว่าตราบใดที่เขาได้รับรอยยิ้มจากอินอวี่โหรว ลู่ซีจวี๋ก็รู้สึกว่าทุกอย่างที่เขาทำลงไปนั้นคุ้มค่า

ระหว่างกินอาหาร ลู่ซีจวี๋จะเป็นฝ่ายพูดเสียส่วนใหญ่ ขณะที่อินอวี่โหรวจะคอยตอบรับแค่ครั้งสองครั้ง

ลู่ซีจวี๋อยากจะตักอาหารให้เธอ แต่เขากลับพบว่าหลังจากเขาตักอาหารให้อินอวี่โหรวแล้ว อินอวี่โหรวไม่แม้แต่จะแตะต้องอาหารในชามหรืออาหารที่เขาตักแบ่งให้เลย

ถ้าเขาตักอาหารให้เธอครบทุกเมนู อินอวี่โหรวจะไม่หยุดกินเลยเหรอ?

ลู่ซีจวี๋กังวลว่าอินอวี่โหรวจะกินไม่พอจึงไม่กล้าตักอาหารให้เธออีก

พวกเขาทั้งสองจึงกินอาหารภายใต้บรรยากาศที่ดูกลมกลืนขึ้น

เดิมทีเธอวางแผนจะกลับออกไปตอนที่ฝนหยุดตก แต่หลังจากกินข้าวเสร็จและเดินออกจากห้องอาหารส่วนตัวแล้ว เธอก็พบว่าฝนยังไม่หยุดตกและตกหนักกว่าเดิม

บังเอิญว่าวันนี้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวว่างพอดี และอินอวี่โหรวก็เป็นคนบ้านใกล้เรือนเคียง ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจึงอยากจะชวนอินอวี่โหรวออกไปเดินเล่นสูดอากาศและซื้อของด้วยกัน

แต่เมื่อเธอไปถึงบ้านตระกูลอิน พวกเขากลับบอกเธอว่าอินอวี่โหรวไม่อยู่บ้าน

พอถงเหมี่ยวเหมี่ยวต่อถาม ผู้เฒ่าอินก็บอก ถงเหมี่ยวเหมี่ยวว่าอินอวี่โหรวออกไปซื้อของตั้งแต่เช้าแล้วยังไม่กลับมา

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจึงออกมาจากบ้านและโทรศัพท์ไปหาอินอวี่โหรว

อินอวี่โหรวเห็นว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวโทรมาจึงกดรับสาย

“ไม่อยู่บ้าน เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า? จะไปไหนทำไมไม่บอกฉัน?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดหยอกล้อ

“หยุดล้อฉันได้แล้ว” อินอวี่โหรวตอบ

เธอรู้สึกผ่อนคลายกับถงเหมี่ยวเหมี่ยวเสมอ

“เธออยู่ไหน? ฉันไปหามั้ย?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวแค่อยากจะออกไปเลือกซื้อเสื้อผ้า

อินอวี่โหรวเหลือบมองไปทางลู่ซีจวี๋ ลู่ซีจวี๋รู้สึกได้ว่าเธอกำลังจ้องมองมาทางเขา เขาจึงหันหน้ากลับไปส่งยิ้มให้เธอเบา ๆ

อินอวี่โหรวรีบเบือนหน้าหนีด้วยความตื่นตระหนก แล้วบอกเล่าสถานการณ์ในตอนนี้ให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวฟัง “ที่เมืองเป่ยฝนไม่ตกเหรอ? ที่นี่ฝนตกหนักมากจนฉันมองไม่เห็นอะไรเลย”

คำพูดของเธอเต็มไปด้วยถ้อยคำบ่นอุบอิบ

“ดูเหมือนว่าพระเจ้าจะกำลังช่วยรุ่นพี่อยู่นะ อวี่โหรว เธอหนีไม่พ้นหรอก เพราะงั้นยอมรับมันซะเถอะ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้สึกโล่งใจเมื่อรู้ว่าอินอวี่โหรวกับลู่ซีจวี๋อยู่ด้วยกัน

ลู่ซีจวี๋จะปกป้องอินอวี่โหรวอย่างแน่นอน และจะไม่ทำร้ายเธอ

ดังนั้นถงเหมี่ยวเหมี่ยวจึงยังคงพูดหยอกล้อกับ อินอวี่โหรว

“อย่าเลย แต่ฝนก็ตกไม่รู้เวล่ำเวลาจริง ๆ เหมี่ยวเหมี่ยว เธอก็รู้เรื่องระหว่างฉันกับเขา อย่าล้อฉันสิ ไม่งั้นฉันจะโกรธแล้วนะ” อินอวี่โหรวจงใจพูด

แน่นอนว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้ว่าเธอจะไม่โกรธ

“เอาล่ะ ๆ ฉันไม่พูดแล้ว ในเมื่อเธอไม่อยู่ ฉันก็จะไปดูเสื้อผ้าคนเดียว ไปดูคนเดียวนี่มันเปล่าเปลี่ยวจริง ๆ น่าเสียดายชะมัด จิ๊ ๆ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพร่ำบ่นยาวเหยียด

“เธอก็ชวนคุณมู่ไปด้วยสิ” อินอวี่โหรวรู้สึกหูชาเมื่อได้ยินถ้อยคำพร่ำบ่นจากถงเหมี่ยวเหมี่ยว

“ช่างเถอะ ขอให้เธอโชคดีแล้วกัน” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดราวกับเรื่องตลกและวางสายไป

อินอวี่โหรวขมวดคิ้ว รู้สึกปวดหัวและทำอะไรไม่ถูก

ลู่ซีจวี๋สังเกตเห็นว่าสีหน้าของเธอดูผิดแปลกไปจึงเดินเข้ามาหาเธอและถามอย่างระมัดระวังว่า “ใคร?”

จากนั้นลู่ซีจวี๋ก็ตระหนักได้ว่าอินอวี่โหรวเป็นคนที่มีเสน่ห์ดึงดูด หากเขาไม่ใส่ใจ ภรรยาของเขาคงจะหนีหายไปแล้ว

อินอวี่โหรวตอบกลับลวก ๆ “เหมี่ยวเหมี่ยว”

หลังจากตอบกลับ อินอวี่โหรวก็ตระหนักได้ว่าคนที่อยู่ตรงหน้าไม่สมควรจะได้รับการตอบกลับ

ลู่ซีจวี๋รู้สึกโล่งใจขึ้นมาก

อินอวี่โหรวขมวดคิ้วขณะมองดูสายฝนที่โปรยปรายอยู่ด้านนอก

เมื่อเห็นว่าเธอขมวดคิ้ว ลู่ซีจวี๋ก็อยากจะเอื้อมมือออกไปลบรอยย่นระหว่างคิ้วของเธอให้เรียบเนียน

เขาพูดบอกเบา ๆ “ที่ร้านอาหารนี้สะสมของเก่าเอาไว้เยอะแยะ คุณอยากจะเข้าไปดูมั้ย?”

อินอวี่โหรวคิดว่าการยืนมองสายฝนอยู่ข้างนอกมันดูโง่เขลาเล็กน้อย เธอจึงพยักหน้า “ค่ะ”

ลู่ซีจวี๋กดโทรศัพท์และในไม่ช้าก็มีคนออกมาทักทายพวกเขา

“คุณลู่ อยากไปดูของในโกดังเหรอครับ?” พนักงานมีความเป็นมืออาชีพมากและไม่ได้มองไปรอบ ๆ

“ไปดูที่เดียวก็พอ ในนั้นก็มีของเยอะแล้ว” ลู่ซีจวี๋ตอบกลับอย่างเกียจคร้าน

“เดี๋ยวผมนำไปครับ” พนักงานตอบกลับด้วยความเคารพ

อินอวี่โหรวอดไม่ได้ที่จะสงสัยว่าร้านอาหารแห่งนี้เป็นทรัพย์สินของตระกูลลู่หรือไม่

ทำไมผู้คนที่นี่ถึงเคารพนับถือลู่ซีจวี๋ขนาดนี้?

อินอวี่โหรวเดินตามหลังลู่ซีจวี๋ไปอย่างไม่ใกล้ไม่ไกล โดยจะเว้นระยะห่างเอาไว้เสมอ

เมื่อเดินมาถึงโกดังหมายเลขหนึ่งที่พูดถึงก่อนหน้านี้ เธอก็พบกับของสะสมล้ำค่าที่วางกองอยู่ด้านใน ซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นทรัพย์สมบัติทั้งหมด อินอวี่โหรวชอบสิ่งเหล่านี้มากและไม่สามารถละสายตาจากพวกมันได้

ใครคือเจ้าของโกดังแห่งนี้ มีของสะสมล้ำค่าอยู่เต็มไปหมด

ของทุกอย่างที่ถูกเก็บรวบรวมเอามาไว้ที่นี่แทบจะได้ครึ่งหนึ่งของเมืองเป่ยเลยไหม?

“ชอบอันไหนก็หยิบไป ผมจะเอาให้” ลู่ซีจวี๋พูดอย่างภาคภูมิใจ

“ไม่จำเป็น” อินอวี่โหรวปฏิเสธอย่างเย็นชา

ของสะสมพวกนี้ค่อนข้างดูดี หากเธอเอาไปเกรงว่าเธอจะดูแลมันได้ไม่ดี

ต่อให้ชื่นชอบก็ไม่จำเป็นต้องครอบครอง

ลู่ซีจวี๋หยักไหล่ ไม่ได้บีบบังคับเธอ

อินอวี่โหรวก้มหน้าก้มตามองดูสะสมไปเรื่อยเปื่อย จนกระทั่งเธอกลับออกมา ท้องฟ้าก็มืดสนิทแล้ว

ทว่าฝนยังคงไม่หยุดตก

“ทำไมคืนนี้ไม่ค้างที่นี่ก่อนล่ะ มันมืดและถนนลื่น จะไม่ปลอดภัยเอา” ลู่ซีจวี๋พูดแนะนำ

อินอวี่โหรวไม่สามารถกลับไปได้จึงต้องจำใจตอบตกลง

แค่คืนเดียวคงจะไม่เป็นไร

เธอกับลู่ซีจวี๋เดินไปที่แผนกต้อนรับ โดยวางแผนจะจองห้องพักสองห้อง

แต่พนักงานกลับมองดูหน้าจออยู่สักพักแล้วพูดว่า “ขออภัยค่ะ คืนนี้ฝนตกหนัก มีนักท่องเที่ยวเยอะมาก เหลือห้องสวีตอยู่แค่ห้องเดียวเท่านั้นค่ะ”