พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 549 ไม่ได้เปราะบาง

ตอนที่ 549

ไม่ได้เปราะบาง

เมื่อมู่อวี้เฉิงเลิกงานกลับมาบ้าน เขาก็ได้รับรู้ว่าเสี่ยวเป่าทำคะแนนสอบได้เต็มทุกวิชา

เขาตบไหล่เสี่ยวเป่าเบา ๆ และพูดว่า “สมกับเป็นลูกชายของมู่อวี้เฉิง พยายามต่อไปนะลูก”

“แด๊ดดี้ ผมจะเก่งให้มากกว่าแด๊ดดี้อีก” เสี่ยวเป่าโตขึ้นแล้วและชอบพูดยั่วยุมู่อวี้เฉิงเป็นครั้งคราว

ถึงอย่างนั้นเขาจะชนะมู่อวี้เฉิงได้ก็ต่อเมื่อมู่อวี้เฉิงยอมให้เขาชนะ

หากมู่อวี้เฉิงไม่ยอมให้เขาชนะ เขาก็จะพ่ายแพ้อย่างน่าอนาถ

มู่อวี้เฉิงจะไม่รู้ว่าเจ้าตัวเล็กคิดยังไงได้อย่างไร

อย่างไรก็ตามถงเหมี่ยวเหมี่ยวมีความสุขมากที่เสี่ยวเป่าสอบได้คะแนนเต็มทุกวิชา เขาจึงไม่อยากต่อล้อต่อเถียงกับ เสี่ยวเป่าและบีบแก้มเสี่ยวเป่าเบา ๆ “อืม เก่งให้มากกว่าแด๊ดดี้เลยนะ”

คำตอบที่เฉยเมยของมู่อวี้เฉิงทำให้เสี่ยวเป่าอารมณ์เสีย

ฮึ่ม ดูไม่เห็นจะดีใจอะไรเลย

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวทำอาหารออกมาวางไว้เต็มโต๊ะ และอาหารทั้งหมดก็เป็นของที่เสี่ยวเป่ากับมู่อวี้เฉิงชื่นชอบ

มู่อวี้เฉิงค่อนข้างมีวินัยในตนเองและไม่กินอาหารที่มีรสจัด ส่วนใหญ่จะกินเป็นอาหารรสจืด

ดังนั้นถงเหมี่ยวเหมี่ยวจึงทำอาหารรสจัดตามที่เสี่ยวเป่าสั่ง และทำอาหารรสจืดอีกส่วนหนึ่ง

เนื่องจากต้องทำอาหารมากมาย ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกลัวว่าจะสิ้นเปลืองจึงตัดสินใจทำอาหารแต่ละจานในสัดส่วนที่มีปริมาณน้อยลง

แม้ว่ามันจะเป็นวิธีการที่ค่อนข้างซับซ้อน แต่เพื่อเห็นแก่เสี่ยวเป่ากับมู่อวี้เฉิง เธอก็ยินดีจะเสียเวลาอีกสักเล็กน้อย

นอกจากนี้อาหารมีปริมาณน้อยลง เธอจึงไม่ต้องกังวลว่าเสี่ยวเป่าจะกินไม่ไหว

ทั้งครอบครัวจึงมีช่วงเวลาที่ดีร่วมกันบนโต๊ะอาหาร

หลังจากกินอาหารเย็นเสร็จแล้ว เสี่ยวเป่าก็ปีนป่ายขึ้นไปบนเตียงและผล็อยหลับไปด้วยความเหนื่อยล้าที่สะสมมาตลอดทั้งวัน

เมื่อถงเหมี่ยวเหมี่ยวกับมู่อวี้เฉิงกินอาหารเสร็จแล้วก็มานั่งจับเข่าพูดคุยกันว่าจะเซอร์ไพรส์อะไรเสี่ยวเป่าดี

เสี่ยวเป่าสอบได้คะแนนเต็มทุกวิชาตั้งแต่ไปโรงเรียนครั้งแรก นอกจากเสี่ยวเป่าแล้วจะมีใครทำได้อีก

แม้ว่าพวกเขาจะคิดว่ามันเป็นเรื่องปกติที่เสี่ยวเป่าผู้มีสติปัญญาเป็นเลิศจะสามารถสอบได้คะแนนเต็มทุกวิชา แต่ในฐานะพ่อแม่ ลูกชายสอบได้คะแนนเต็มขนาดนี้ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกับมู่อวี้เฉิงก็ภาคภูมิใจเช่นกัน เพียงแต่พวกเขาไม่ได้พูดออกไป

ดังนั้นเมื่อเสี่ยวเป่าตื่นขึ้นมาเช้าวันรุ่งขึ้น เขาก็ได้รับของขวัญเซอร์ไพรส์จากถงเหมี่ยวเหมี่ยวกับมู่อวี้เฉิง

ข้างในเป็นตั๋วสวนสนุกสามใบ

บังเอิญว่าช่วงนี้เป็นช่วงปิดเทอม สวนสนุกจึงจัดกิจกรรมต่าง ๆ มากมาย ดูคึกคักสนุกสนานมาก

“จะไปสวนสนุกจริง ๆ เหรอฮะ?” เสี่ยวเป่าพูดขณะที่ดวงตาเป็นประกาย

เขาอยากออกไปวิ่งเล่นข้างนอกมานานแล้ว แต่มู่อวี้เฉิงกับถงเหมี่ยวเหมี่ยวเอาแต่ยุ่งกับงาน

เขาก็เลยพยายามเป็นเด็กที่มีเหตุผล

ดังนั้นนอกเหนือจากการทะเลาะวิวาทกับมู่อวี้เฉิงเป็นครั้งคราวแล้ว เสี่ยวเป่าก็ไม่เคยเรียกร้องอะไรกับมู่อวี้เฉิงเลย

ครั้งที่แล้วถงเหมี่ยวเหมี่ยวกลัวว่าเสี่ยวเป่าจะตกอยู่ในอันตราย เธอกับมู่อวี้เฉิงจึงคอยปกป้องรักษาเขาไว้ในบ้าน

แต่ในความเป็นจริงแล้วเขาไม่เคยได้รับประสบการณ์ใหม่ ๆ จากด้านนอกมาก่อนเลย

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจึงรู้สึกทุกข์ใจมากเมื่อเห็นว่าเสี่ยวเป่ามีความสุขขนาดนี้

เธอลูบหัวเสี่ยวเป่าแล้วพูดว่า “จริงสิจ๊ะ แด๊ดดี้กับหม่ามี้ก็จะไปกับหนูด้วย”

“ขอบคุณฮะแด๊ดดี้หม่ามี้ รักที่สุดเลย” เสี่ยวเป่ารีบวิ่งไปโอบกอดรอบคอมู่อวี้เฉิงกับถงเหมี่ยวเหมี่ยว

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกับมู่อวี้เฉิงโอบกอดเสี่ยวเป่าไว้ในวงแขนด้วยความรักใคร่

หลังจากนั้นถงเหมี่ยวเหมี่ยวกับมู่อวี้เฉิงก็ไปเปลี่ยนเสื้อผ้า และพาเสี่ยวเป่าไปที่สวนสนุกที่ใหญ่ที่สุดในเมืองเป่ย

ครอบครัวของพวกเขาหน้าตาดีมาก ทำให้ทุกครั้งที่เดินอยู่ท่ามกลางฝูงชน พวกเขาจะได้ยินเสียงคำชมเชยเกี่ยวกับรูปลักษณ์หน้าตาที่น่าทึ่ง

“ว้าว ครอบครัวนั้นต้องเป็นคนดังแน่ ๆ หน้าตาดีกันมาก”

“ใช่ ผู้หญิงคนนั้นดูดีสุด ๆ สวยมาก”

“ผู้ชายก็ดูไม่ธรรมดานะ อาจจะเป็นเจ้าของบริษัทยักษ์ใหญ่ในชีวิตจริงก็ได้ปะ? ต่อไปนี้พระเอกในนิยายฉันก็คงจะมีหน้าตาเหมือนเขานี่แหละ”

“เด็กน้อยน่ารักจัง อยากขโมยกลับบ้านเลย”

เสียงร้องอุทานที่ดังขึ้นตามรายทางทำให้พวกเขารู้สึกว่าที่นี่ไม่เหมือนสวนสนุก แต่เป็นการพบปะผู้คนมากกว่า

จริง ๆ มีคนเข้ามาขอถ่ายรูปแต่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวปฏิเสธ

หลังจากเดินเข้าไปในจุดที่มีฝูงชนน้อยลงแล้ว ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

“คนพวกนั้นบ้าไปแล้ว” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวทุบหน้าอก เบา ๆ

“เดี๋ยวผมไปหาซื้อหน้ากากใกล้ ๆ นี้ก่อน” มู่อวี้เฉิงพูด

เนื่องจากเป็นช่วงปิดเทอมและเป็นช่วงที่ผู้คนหลั่งไหลเข้ามา สวนสนุกจึงเต็มไปด้วยผู้คนจำนวนมาก

คนเดินกวัดไกวเต็มไปหมด

เสี่ยวเป่าไม่เคยเห็นคนมากมายขนาดนี้มาก่อน

เขาเบิกตากว้างและมองไปรอบ ๆ ด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“ไป เดี๋ยวฉันกับเสี่ยวเป่าจะรอคุณอยู่ตรงนี้” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพยักหน้า

ถ้ายกโขยงกันออกไปคงจะไม่ง่าย

“งั้นอย่าวิ่งไปไหนมาไหนล่ะ ที่นี่คนเยอะมาก ผมกลัวจะหาไม่เจอ” มู่อวี้เฉิงไม่ลืมเตือน

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจับเสี่ยวเป่าเอาไว้แล้วพยักหน้า

มู่อวี้เฉิงไปซื้อหน้ากากใกล้ ๆ ไม่นานนักเขาก็กลับมาด้วยความโล่งใจเมื่อเห็นว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวกับเสี่ยวเป่ายังคงรอเขาอยู่ที่เดิม

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวสวมหน้ากากให้ตัวเองและสวมหน้ากากให้เสี่ยวเป่า

เนื่องจากผู้คนในสวนสนุกต่างสวมหน้ากากเป็นจำนวนมาก จึงทำให้พวกเขาไม่ดูแปลกประหลาด

โชคดีที่วันนี้อากาศไม่ร้อนจนเกินไป การสวมใส่หน้ากากจึงไม่ทำให้อึดอัดนัก

หลังจากสวมใส่หน้ากากแล้ว พวกเขาก็สามารถวิ่งเล่นได้ตามใจชอบ

เครื่องเล่นเครื่องแรกที่เสี่ยวเป่าเลือกก็คือเรือโจรสลัด

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเงยหน้ามองเรือโจรสลัดแล้วพบว่ามันดูน่าหวาดเสียวเล็กน้อย

เสี่ยวเป่าไม่เคยเล่นเครื่องเล่นพวกนี้มาก่อน ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจึงรู้สึกว่าไม่ควรปล่อยให้เขาทำตามอำเภอใจมากเกินไป ดังนั้นถงเหมี่ยวเหมี่ยวจึงพูดเกลี้ยกล่อมว่า “เสี่ยวเป่า เราไปเล่นอย่างอื่นกันดีมั้ย”

เล่นเครื่องเล่นที่เรียบง่ายกว่านี้

“ไม่เอา ผมอยากเล่นอันนี้” เสี่ยวเป่าพูดอย่างดื้อรั้น

ท้ายที่สุดถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากตอบตกลง

พวกเขามาที่นี่เพราะเสี่ยวเป่า ดังนั้นขอแค่เสี่ยวเป่ามีความสุขก็พอ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไปเล่นกับเสี่ยวเป่า ขณะที่มู่อวี้เฉิงรอพวกเขาอยู่ด้านล่าง

เธอนึกภาพมู่อวี้เฉิงเล่นเครื่องเล่นในสวนสนุกไม่ออก

มองดูยังไงก็ขัดหูขัดตา

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเมื่อนึกถึงเรื่องดังกล่าว

เสี่ยวเป่าเงยหน้ามองถงเหมี่ยวเหมี่ยว “หม่ามี้ เป็นอะไรฮะ?”

“ไม่มีอะไร แค่คิดอะไรตลก ๆ น่ะ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกระแอมไอแล้วพูดตอบ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพาเสี่ยวเป่าเดินขึ้นไปบนเครื่องเล่นและรัดเข็มขัดนิรภัย

หลังจากเรือโจรสลัดเริ่มเคลื่อนไหว ความรู้สึกไร้น้ำหนักก็ทำให้ศีรษะของถงเหมี่ยวเหมี่ยวเสียวซ่าน

เมื่อความรู้สึกวิตกกังวลค่อย ๆ จางหายไป ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็หันไปมองเสี่ยวเป่าด้วยความเป็นห่วง แต่กลับพบว่าสีหน้าของเสี่ยวเป่าดูสงบและดูค่อนข้างมีความสุข

ดังนั้นถงเหมี่ยวเหมี่ยวจึงทำได้เพียงกล้ำกลืนคำพูดวิตกกังวลของเธอลงไป

แทนที่จะกังวลกับเสี่ยวเป่า มากังวลกับตัวเองดีกว่า

หลังจากผ่านไปสองสามรอบ ใบหน้าของ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็กลายเป็นสีซีดเผือด

มู่อวี้เฉิงมองดูเธอด้วยความกังวล

“ให้ผมไปเล่นกับเสี่ยวเป่าแทนเถอะ” เขาเห็นว่า ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่คุ้นเคยกับเครื่องเล่นพวกนี้

“ไม่ต้อง ฉันค่อย ๆ เล่นเอา” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวโบกมือปฏิเสธ เธอไม่ได้เปราะบางขนาดนั้น

ท้ายที่สุดถงเหมี่ยวเหมี่ยวยังคงอดทนต่อความรู้สึกกระอักกระอ่วมและเล่นเครื่องเล่นกับเสี่ยวเป่าต่อไป

มู่อวี้เฉิงรู้สึกทุกข์ใจทุกครั้งที่เห็นถงเหมี่ยวเหมี่ยวมีสีหน้าซีดเผือด ดังนั้นเขาจึงห้ามปรามถงเหมี่ยวเหมี่ยวอย่างขยันขันแข็ง บอกให้เธอหยุดอยู่กับที่ และออกไปเล่นกับเสี่ยวเป่า

เสี่ยวเป่ามีความสุขมากที่แด๊ดดี้กับหม่ามี้ผลัดกันสลับมาเล่นกับเขา

เขาได้สัมผัสประสบการณ์เครื่องเล่นในสวนสนุกทั้งหมดและมีช่วงเวลาที่ดี