พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 565 เคียงข้างไปตลอดชีวิต

ตอนที่ 565

เคียงข้างไปตลอดชีวิต

หลังจากเห็นชุดแต่งงานและออกมาจากห้องเล็กแล้ว ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ฟูมฟายอยู่นาน

อาจารย์ซ่งฉิงกับมู่อวี้เฉิงไม่ได้พูดอะไร

ทว่าปฏิกิริยาของถงเหมี่ยวเหมี่ยวทำให้อาจารย์ซ่งฉิงรู้ว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวเข้าใจผลงานการออกแบบของเธอจริง ๆ และการที่เธอใส่ความพยายามอย่างมากในการออกแบบชุดให้ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ไม่ใช่เรื่องที่ไร้ประโยชน์เลย

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวสมควรได้รับสิ่งดี ๆ แบบนี้

จนกระทั่งถงเหมี่ยวเหมี่ยวสงบสติอารมณ์ลง อาจารย์ซ่งฉิงก็พูดเบา ๆ ว่า “เหมี่ยวเหมี่ยว พวกเธอเตรียมแหวนแต่งงานกันหรือยัง?”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวส่ายหัว “ยังเลยค่ะ”

“ผมมีเพชรบลูอายอยู่ครับ ว่าจะใช้ทำแหวนแต่งงานให้เหมี่ยวเหมี่ยว ป้าซ่งฉิงวางแผนอะไรไว้หรือเปล่าครับ?” เดิมที มู่อวี้เฉิงวางแผนจะจ้างนักออกแบบที่มีชื่อเสียงมาออกแบบแหวนเซอร์ไพรส์ถงเหมี่ยวเหมี่ยวในวันแต่งงาน

แต่เมื่ออาจารย์ซ่งฉิงหยิบยกประเด็นนี้ขึ้นมาพูด เขาก็ไม่ได้ปิดบังอีกต่อไป

“บลูอายอยู่กับเธอเหรอ ก็ดีนะ ก็ดี” ตอนที่อาจารย์ซ่งฉิงรู้ว่าบลูอายถูกปล่อยออกมา เธอพยายามให้ผู้ช่วยสืบค้นเรื่องนี้

แต่ต่อมา เธอกลับได้ยินว่ามีคนซื้อบลูอายไปแล้ว

ด้วยเหตุนี้ อาจารย์ซ่งฉิงจึงเซื่องซึมไปพักหนึ่ง

เดิมทีอาจารย์ซ่งฉิงตั้งใจจะเอาบลูอายมาทำเป็นแหวนแต่งงาน และมอบเป็นของขวัญแต่งงานให้กับถงเหมี่ยวเหมี่ยวและมู่อวี้เฉิง

แต่กลับนึกไม่ถึงว่ามู่อวี้เฉิงจะคว้ามันมาไว้เอง

อาจถือได้ว่าเป็นเรื่องบังเอิญ ดังนั้นเธอจึงไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับมันมากนัก

“บลูอายคืออะไรเหรอคะ?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวที่ยืนฟังพวกเขาพูดคุยกันรู้สึกตื่นเต้นมาก

แต่เธอไม่เข้าใจสิ่งที่พวกเขากำลังพูดถึงเลย

“แต่เดิมว่ากันว่าบลูอายเป็นสร้อยคออัญมณีที่เจ้าหญิงอังกฤษสวมใส่ แต่ต่อมามันถูกส่งต่อให้คนหลาย ๆ รุ่น จนตอนนี้เหลือแค่พลอยสีน้ำเงินเท่านั้น” อาจารย์ซ่งฉิงอธิบายให้เธอฟัง

“งั้นมันไม่แพงเหรอคะ?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้สึกว่าพลอยเม็ดนี้มีค่ามาก

“ราคาปัจจุบันอยู่ที่หกสิบล้าน” อาจารย์ซ่งฉิงไม่ปิดบัง

“อะไรนะ?” ดวงตาของถงเหมี่ยวเหมี่ยวเบิกกว้างทันที

แม้ว่าตอนนี้ชีวิตความเป็นอยู่ของเธอจะดีขึ้นแล้ว แต่สิ่งของที่มีมูลค่าหลายสิบล้านยังห่างไกลจากตัวเธอนัก

แล้วมู่อวี้เฉิงจะเอาพลอยเม็ดนี้มาทำแหวนแต่งงานให้เธอจริง ๆ เหรอ?

ต่อให้เขาทำให้เธอจริง ๆ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ไม่กล้าใส่มันหรอก

เอามาทำแหวนให้เธอ คงจะสิ้นเปลืองทรัพยากรเปล่า ๆ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมองดูท่าทางจริงจังของอาจารย์ซ่งฉิง และตระหนักได้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้ล้อเล่น

ดังนั้นถงเหมี่ยวเหมี่ยวจึงหันไปมองมู่อวี้เฉิงแล้วพูดด้วยน้ำเสียงปรึกษาหารือ “อวี้เฉิง พลอยชิ้นนี้มีค่าเกินไป อย่าเอามาทำแหวนแต่งงานให้ฉันเลย มันแพงเกิน” มันแพงเกินกว่าที่เธอจินตนาการเอาไว้มาก

“มันคู่ควรกับคุณแล้ว ผมซื้อพลอยเม็ดนี้มาให้คุณเฉพาะ ถ้าคุณไม่ใช้มัน มันก็ไม่ได้แตกต่างไปจากพลอยเม็ดอื่นหรอก” มู่อวี้เฉิงพูดสบาย ๆ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่ใช่คนที่ไม่เคยเห็นโลกกว้าง ดังนั้นเธอจึงตกใจกับคำพูดของเขา

คนที่พูดว่าอัญมณีหลายสิบล้านไร้ประโยชน์คงจะมีแค่มู่อวี้เฉิงเท่านั้น

“เหมี่ยวเหมี่ยว ออกแบบแหวนแต่งงานให้ป้าทีได้มั้ย” แม้ว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะไม่มีพื้นฐานด้านการออกแบบ แต่เธอก็มีจิตวิญญาณด้านการออกแบบอยู่มาก

คงจะดีไม่น้อยหากเธอมีส่วนร่วมในการออกแบบครั้งนี้

กล่าวได้ว่าผลงานการออกแบบจะมีความขลังขึ้นมาก

“ป้าซ่งฉิง หนู หนูทำไม่ได้หรอกค่ะ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่เห็นด้วย

โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากรู้ราคาของอัญมณีเม็ดนี้แล้ว เธอก็คิดจะลามือทันที

หากเธอออกแบบมาไม่ดี อัญมณีล้ำค่าก็อาจจะถูกทำลาย

“เราใช้อย่างอื่นมาดูผลลัพธ์ก่อนได้ หลังจากแน่ใจแล้วค่อยเปลี่ยนมาใช้พลอยจริง ๆ แทน มีป้าอยู่ทั้งคน จะมัวกังวลอะไร อีกอย่างเธอไม่รู้สึกว่าการได้สวมแหวนแต่งงานที่ทำขึ้นเองในวันแต่งงานมันมีคุณค่าทางจิตใจบ้างเหรอ?” อาจารย์ซ่งฉิงพยายามพูดโน้มน้าวถงเหมี่ยวเหมี่ยว

“หนูก็คิดอย่างนั้นค่ะ แต่…”

“คิดอย่างนั้นก็ดี เธอไม่เชื่อสายตาป้าหรือไง? ถ้าป้าบอกว่าเธอทำได้ก็คือทำได้ ไม่ต้องให้ใครหน้าไหนมาพูด” ก่อนที่ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะพูดจบ อาจารย์ซ่งฉิงก็รีบฉวยโอกาสพูดต่อ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมองไปที่มู่อวี้เฉิงเพื่อขอความช่วยเหลือ เธอคิดจะให้มู่อวี้เฉิงพูดช่วยเธอ

แต่มู่อวี้เฉิงกลับไม่ได้ช่วยเหลือเธอในครั้งนี้

“ผมก็เชื่อในตัวคุณเหมือนกัน ฝากแหวนแต่งงานของเราด้วยนะ” มู่อวี้เฉิงลูบผมเธอเบา ๆ

“ฉันจะทำได้จริง ๆ เหรอ?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวทำอะไรไม่ถูก

“ในเมื่อป้าซ่งฉิงบอกว่าไม่เป็นไรก็ไม่เป็นไร ไม่ต้องถ่อมตัวนะ เข้าใจมั้ย?” มู่อวี้เฉิงมองเห็นความปรารถนาในหัวใจของถงเหมี่ยวเหมี่ยว

“ฉันจะลองดู ถ้าเกิดทำไม่ได้ ก็ให้ป้าซ่งฉิงเข้ามาดูนะ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวตอบตกลงอย่างไม่เต็มใจนัก

“แบบนั้นก็ได้จ๊ะ” อาจารย์ซ่งฉิงยิ้มอย่างพึงพอใจ

เธอกลัวว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะไม่เห็นด้วย

แต่จำเป็นต้องรู้ว่านักออกแบบมืออาชีพยังคงด้อยกว่านักออกแบบที่มีจิตวิญญาณของการออกแบบอยู่มาก

นักออกแบบที่มีจิตวิญญาณของการออกแบบถือว่าเป็นบุคคลที่มีคุณค่าอย่างมาก และการออกแบบของพวกเขาก็ค่อนข้างมีชีวิตชีวา

อาจารย์ซ่งฉิงมองเห็นศักยภาพนี้ในตัวของ ถงเหมี่ยวเหมี่ยว

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวยังคงพูดคุยถึงรายละเอียดการออกแบบแหวนกับอาจารย์ซ่งฉิงต่อไป

โดยมีมู่อวี้เฉิงรออยู่ที่ชั้นล่าง

เพียงแค่ชั่วพริบตา เวลาก็ล่วงเลยมาถึงตอนเย็น

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเป็นฝ่ายพูดว่า “คุณป้าซ่งฉิง หนูกับ อวี้เฉิงมาถึงที่นี่นานแล้วยังไม่ได้เลี้ยงอาหารคุณป้าเลยค่ะ วันนี้พวกหนูขอเลี้ยงข้าวเป็นการตอบแทนนะคะ”

“ได้สิจ๊ะ ป้าเบื่อจะกินข้าวนอกบ้านเต็มแก่แล้ว อยากกินอาหารทำเองที่บ้านบ้าง ที่นี่ไม่มีของต้นตำรับเลย ช่างเถอะ เราสั่งมากันก็ได้ ป้ากินได้หมดแหละ” อาจารย์ซ่งฉิงพูดและก้มหน้ามองดูแบบร่างต่อ

หลังจากได้ยินคำพูดของเธอ ดวงตาของถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็เป็นประกายทันที

“คุณป้าซ่งฉิง ถ้าชอบอาหารโฮมเมด เดี๋ยวหนูทำให้ก็ได้ค่ะ”

“เธอทำอาหารเป็นเหรอ?” อาจารย์ซ่งฉิงประหลาดใจเล็กน้อย ถงเหมี่ยวเหมี่ยวดูไม่เหมือนคนที่ทำอาหารเป็น

“เธอทำเป็นครับ ชอบทำกินที่บ้านบ่อย ๆ” มู่อวี้เฉิงก็เห็นด้วย

“งั้นดีเลย อาหารเย็นวันนี้ฝากเหมี่ยวเหมี่ยวด้วยแล้วกันนะ” อาจารย์ซ่งฉิงตื่นเต้นมากและอยากจะลองชิมอาหารฝีมือของถงเหมี่ยวเหมี่ยว

“ได้ค่ะ งั้นเราไปซื้อของกันเถอะ” หากพูดถึงการทำอาหาร นี่ยังเป็นทักษะที่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเชี่ยวชาญอยู่เสมอ

และเธอก็กระตือรือร้นที่จะลองมัน

“วันนี้ที่สตูไม่มีงานอะไรแล้ว เดี๋ยวป้ากลับไปพร้อมพวกเธอเลยแล้วกัน” หลังจากพูดจบ อาจารย์ซ่งฉิงก็เก็บภาพวาดที่อยู่ตรงหน้าใส่ไว้ในตู้นิรภัยและเดินออกจากห้องไป

เมื่อมาถึงซูเปอร์มาร์เก็ต อาจารย์ซ่งฉิงเฝ้ามองดู ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเลือกวัตถุดิบต่าง ๆ ด้วยความอยากรู้อยากเห็น

โชคดีที่ซูเปอร์มาร์เก็ตมีผักตามฤดูกาลอยู่มาก

ผักทั้งหมดค่อนข้างสดใหม่

หลังจากจ่ายเงินซื้อของแล้ว มู่อวี้เฉิงกับถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็กลับบ้านมาทำอาหาร

อาจารย์ซ่งฉิงกำลังนั่งดูโทรทัศน์อยู่บนโซฟา

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกำลังทำอาหารอยู่ โดยมีมู่อวี้เฉิงคอยเป็นลูกมืออยู่ใกล้ ๆ

มู่อวี้เฉิงหันหน้าไปคุยกับถงเหมี่ยวเหมี่ยวเป็นครั้งคราว

เมื่อไหร่ที่พูดถึงเรื่องตลกขบขัน ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็จะหันมายิ้มให้มู่อวี้เฉิง

บรรยากาศดูอบอุ่นอย่างน่าเหลือเชื่อ

อาจารย์ซ่งฉิงเท้าคางขณะมองดูมู่อวี้เฉิงกับ ถงเหมี่ยวเหมี่ยว

ในอดีตเธอมักจะรู้สึกว่าความรักเป็นเพียงแค่ภาพลวงตา

ต่อให้ใครสักคนรักคุณมาก กาลเวลาก็จะทำให้ความรักนั้นเจือจางลง

อาจารย์ซ่งฉิงเป็นคนที่ยึดมั่นในตนเองสูงมาก

ไม่ว่าจะเป็นความรู้สึกหรือผลงานการออกแบบก็เหมือนกัน

แต่ตอนนี้เธอได้เห็นสิ่งที่แตกต่างออกไปในตัวมู่อวี้เฉิงและถงเหมี่ยวเหมี่ยว

เธอรู้สึกว่าบางทีการมีคนเคียงข้างไปตลอดชีวิตก็คงจะดี