พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 577 เห็นว่าการแต่งงานเป็นของเล่นเด็ก

ตอนที่ 577

เห็นว่าการแต่งงานเป็นของเล่นเด็ก

เมื่อริมฝีปากของลู่ซีจวี๋สัมผัสเข้ากับซอกคอของ อินอวี่โหรว อินอวี่โหรวก็ผลักลู่ซีจวี๋ออกไปอย่างดุเดือด

เธอหันหน้าหนีด้วยความอึดอัด และใบหูของเธอก็แดงแปร๊ด

“คุณ คุณบอกว่าแค่กอดไม่ใช่เหรอ? อย่ามาแตะต้องฉัน” ภายในบ้านพักมีเพียงแค่ลู่ซีจวี๋กับอินอวี่โหรวสองคนเท่านั้น

ลู่ซีจวี๋มีพฤติกรรมแตกต่างไปจากปกติมาก

ท่าทางกร้าวราวของเขาทำให้เธออยากจะวิ่งหนีไปให้ไกล

มันเป็นความตื่นตระหนกที่เกิดจากสัญชาตญาณ เธอไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ และควบคุมมันไม่ได้เช่นกัน

“อวี่โหรว อย่าไปยุ่งกับเขาเลย ผมผิดไปแล้ว หลังจากนี้ผมจะดูแลคุณให้ดี จะทำทุกอย่างที่คุณต้องการ คุณจะไล่ผมไปก็ได้นะ แต่อย่าไปหาคนอื่นเลย” ลู่ซีจวี๋มองดูอินอวี่โหรวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักอันลึกซึ้ง

หากมองดูดี ๆ เธออาจจะรู้สึกตกใจมาก

“คุณคิดอะไร? เขาเป็นแค่รุ่นพี่ของฉัน วันนี้คุณปู่แค่ให้เราไปกินข้าวเย็นด้วยกัน เขาก็เลยมาส่งฉันกลับ” อินอวี่โหรวหวาดกลัวลู่ซีจวี๋มากจนต้องพูดอธิบาย

“จริงเหรอ?” ตอนที่ลู่ซีจวี๋เห็นฉินคั่วกับอินอวี่โหรว พวกเขาดูไม่เหมือนรุ่นพี่กับรุ่นน้องธรรมดาทั่วไปเลย

บางทีอินอวี่โหรวอาจจะไม่ได้ตระหนักถึงเรื่องนี้

แต่ลู่ซีจวี๋เชื่อในสิ่งที่เห็นมาก

แค่เขาไม่ได้อยู่กับอินอวี่โหรวหนึ่งวัน เขาก็รู้สึกไม่สบายใจแล้ว

หากฉินคั่วยังวนเวียนอยู่รอบ ๆ อินอวี่โหรว สักวันหนึ่งอินอวี่โหรวก็คงจะเข้าใจชัดเจน

นอกจากนี้ความสัมพันธ์ระหว่างอินอวี่โหรวกับฉินคั่วยังดีกว่าที่คิดเอาไว้มาก เพราะคนอย่างอินอวี่โหรวจะไม่มีทางนั่งรถยนต์กลับมากับคนที่ไม่คุ้นเคย

ลู่ซีจวี๋อยากจะกำจัดหนทางที่เป็นไปได้ทั้งหมด

“อืม” อินอวี่โหรวตอบกลับเบา ๆ และมองไปที่ประตู

ไม่รู้ว่าพนักงานทำความสะอาดจะเข้ามาเมื่อไหร่

ทุกวินาทีที่เธอเฝ้ารอคอยช่างทรมานเหลือเกิน

ลู่ซีจวี๋จ้องมองเธอและคอยสังเกตสีหน้าของเธอ

ลู่ซีจวี๋ส่ายหัวและหัวเราะ คงคิดว่าเขาไม่รู้ความคิดเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเธอสินะ

อย่างไรก็ตาม เรื่องระหว่างฉินคั่วกับอินอวี่โหรวจะไม่มีทางเกิดขึ้นในช่วงเวลาสั้น ๆ

ตอนนี้เขาจะต้องพยายามแทรกซึมกลับเข้าไปในหัวใจของอินอวี่โหรวอีกครั้ง

“อยากออกไปข้างนอกมากเลยเหรอ?” ลู่ซีจวี๋ก้าวเข้ามาหา

ระยะห่างระหว่างอินอวี่โหรวอยู่ไม่ไกลจากลู่ซีจวี๋นัก

หลังจากบุกรุกเข้าไป อินอวี่โหรวก็ถูกลู่ซีจวี๋ต้อนเข้ามุมอีกครั้ง

“ใช่” อินอวี่โหรวพยักหน้ายอมรับ

“งั้นสัญญากับผมสิว่าหลังจากนี้จะต้องมาเจอหน้าผม แล้วผมจะปล่อยคุณไป ตกลงมั้ย?” ลู่ซีจวี๋จูบหน้าผากเธอ

ความเปียกชื้นบนหน้าผากทำให้ร่างกายของอินอวี่โหรวตึงเครียด

เธอเงยหน้าขึ้น ก่อนจะก้มหน้าลงและใช้หน้าผากกระแทกเข้ากับหน้าอกของลู่ซีจวี๋

กล้ามหน้าอกของลู่ซีจวี๋แข็งแกร่งมาก แทนที่จะผลัก ลู่ซีจวี๋ออกไป กลับกลายเป็นเธอเองที่เจ็บหน้าผาก

เมื่อตระหนักรู้ความจริง อินอวี่โหรวรู้สึกเสียใจอย่างมากและส่งเสียงสะอื้นไห้ออกมา “ลู่ซีจวี๋ คุณบีบบังคับฉันตลอดเลย สนุกมากหรือไง?”

“ถ้าผมไม่บีบบังคับ ผมจะยอมเจอหน้าผมมั้ยล่ะ?” ลู่ซีจวี๋ยอมรับจุดประสงค์ของเขาอย่างตรงไปตรงมา

“ฉันไม่ยอม” ดูเหมือนว่าอินอวี่โหรวจะกำลังแข่งขันกับ ลู่ซีจวี๋ ตอนนี้เธอโกรธมากและไม่กลัวอีกต่อไป

“แล้วผมต้องทำยังไงคุณถึงจะยอม?” ลู่ซีจวี๋พูดขณะเดินก้าวเข้ามาข้างหน้าและก้มหน้าลงไปขบเม้มติ่งหูของอินอวี่โหรว

ร่างกายของอินอวี่โหรวสั่นเทาทันทีเมื่อรับรู้ถึงการจั๊กจี้ที่ติ่งหู

ติ่งหูคือจุดอ่อนไหวของเธอ และลู่ซีจวี๋ก็คุ้นเคยกับร่างกายของเธอเป็นอย่างดี

ดังนั้นเขาจึงรู้วิธีที่จะทำให้เธอยอมแพ้

อินอวี่โหรวไม่อยากยอมแพ้เขาจึงเอื้อมมือออกไปผลักเขา

ลู่ซีจวี๋จับมือเธอล็อคไว้ด้านหลัง ทำให้เธอขยับไปไหนไม่ได้

ริมฝีปากของเขาค่อย ๆ เขยิบลงไป ขณะที่ร่างกายของอินอวี่โหรวสั่นเทามากขึ้นเรื่อย ๆ

จนกระทั่งเวลาผ่านไปนาน ลู่ซีจวี๋ก็ยังไม่ยอมปล่อยให้อินอวี่โหรวเป็นอิสระ

แต่ถึงอย่างนั้นกลับไม่มีการตอบสนอง

ลู่ซีจวี๋ก้มหน้าลงไปมองและเห็นว่าอินอวี่โหรวกำลังร้องไห้ ไม่รู้ว่าเธอร้องไห้ตั้งแต่ตอนไหน

เขาตื่นตระหนกมาก รีบปล่อยมือออกและจับไหล่ของอินอวี่โหรวทันที “อวี่โหรว ผมแค่ล้อเล่น อย่าร้องไห้เลยนะ คุณร้องไห้แบบนี้ผมเสียใจมากนะรู้มั้ย?”

“ลู่ซีจวี๋ คุณไม่รู้จักเคารพฉันบ้างเลย” น้ำเสียงของ อินอวี่โหรวแหบแห้ง

“ผมชอบท่าทางของคุณต่างหาก ไม่ได้ดูถูกคุณสักหน่อย คุณกำลังเข้าใจผมผิด” ลู่ซีจวี๋พูดอธิบายด้วยหน้าตาบูดบึ้ง

“ฉันไม่เข้าใจว่าคุณชอบฉันตรงไหน คุณใช้วิธีนี้ทุกครั้ง ตอนหย่าก็เหมือนกัน คุณบังคับฉันตลอด ลู่ซีจวี๋ ตอนนี้คุณรู้หรือยังว่าฉันชอบอะไร? เกลียดอะไร? คุณเคยเข้าใจฉันจริง ๆ บ้างมั้ย?” อินอวี่โหรวตะโกนใส่หน้าลู่ซีจวี๋เสียงดังลั่น

“ผม…” คำพูดของลู่ซีจวี๋ติดอยู่ในลำคอ

หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็ก้มหน้าลงด้วยความพ่ายแพ้

ถูกต้อง วิธีการไล่ตามจีบอินอวี่โหรวทั้งหมดล้วนเป็นไปตามความปรารถนาของเขา

เขาแค่คิดว่าอินอวี่โหรวจะชอบ

ก่อนหน้านี้ไม่ว่าเขาจะทำอะไร อินอวี่โหรวก็จะรู้สึกประทับใจเสมอ

แต่ตอนนี้ทุกอย่างแตกต่างออกไปแล้ว

“คุณแค่เห็นฉันในด้านที่ฉันอยากจะให้คุณเห็นเท่านั้น ลู่ซีจวี๋ คุณไม่รู้จักฉันเลย แล้วทำไมคุณถึงชอบฉันล่ะ?” อินอวี่โหรวจัดระเบียบเสื้อผ้าของเธอ ผลักลู่ซีจวี๋ออกและเดินออกไป

ลู่ซีจวี๋ยังคงยืนอยู่ที่เดิม จ้องมองอินอวี่โหรวจากไปด้วยความรู้สึกว่างเปล่า

สายตาของเขามีร่องรอยแห่งความหงุดหงิดอยู่

มันไม่ง่ายเลยที่จะได้เจอหน้าอินอวี่โหรว สุดท้ายก็พังไม่เป็นท่า

อินอวี่โหรวเดินออกไปและบังเอิญเจอพนักงานที่กำลังเข้ามาทำความสะอาด

คนรับใช้รีบโค้งคำนับอินอวี่โหรว “คุณหนู”

“อืม” อินอวี่โหรวตอบรับและรีบเดินออกไป

จนกระทั่งคนรับใช้เดินไปใกล้บานประตู เธอก็เห็นใครอีกคนเดินออกมา

เธอเงยหน้าขึ้นและพบว่าคนตรงหน้าเป็นผู้ชาย เธอเคยเห็นลู่ซีจวี๋มาก่อนและรู้ว่าเขาคืออดีตสามีของอินอวี่โหรว

แต่ได้ยินมาว่าคุณหนูหย่ากับนายน้อยตระกูลลู่ไปสักพักแล้วไม่ใช่เหรอ?

ทำไมทั้งสองถึงมาอยู่ด้วยกันได้ พิจารณาจากสภาพของทั้งสองคนแล้ว ดูเหมือนว่าพวกเขายังไม่ได้หย่าร้างกันเลย

คนรวยนี่ทำอะไรเรื่อยเปื่อยจริง ๆ เห็นว่าการแต่งงานเป็นของเล่นเด็กหรือไง

คนรับใช้ถอนหายใจสองสามครั้งและเดินเข้าไปทำความสะอาด

โลกของคนรวยไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาอย่างพวกเธอจะเข้าถึงได้

อินอวี่โหรวเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่น ยิ้มให้กับผู้เฒ่าทั้งสองคนและกล่าวทักทายเพื่อไม่ให้ผู้เฒ่าทั้งสองคนสังเกตเห็นความแปลกประหลาด ก่อนจะเดินกลับขึ้นไปบนห้องนอน

ลู่ซีจวี๋เดินเข้ามาจากด้านนอกและเดินตามเธอขึ้นไปยังชั้นบน

คุณปู่ลู่มองดูฉากตรงหน้าด้วยความพึงพอใจมาก

เขาสัมผัสเคราที่ไม่มีอยู่จริงบนใบหน้าและพูดอย่างมีความสุขว่า “ดูเหมือนว่าชะตากรรมของเด็กสองคนนี้จะถูกลิขิตให้อยู่ด้วยกัน แต่เหล่าอิน แกคิดอะไรถึงไปแนะนำให้ฉินคั่วรู้จักกับอวี่โหรว?”

ชื่อเสียงของฉินคั่วแห่งเมืองหนานนั้นย่ำแย่กว่าลู่ซีจวี๋เสียอีก

อย่างน้อยลู่ซีจวี๋ของพวกเขาก็ไม่เคยออกไปทำตัวเสเพลกับผู้หญิงไม่ใช่เหรอ?

“ฉันจะไปรู้ได้ไงว่าเขาคือฉินคั่ว?” เขายังคงรู้สึกเสียใจเล็กน้อยเกี่ยวกับฉินคั่ว

แม่บ้านบอกว่าเธอตรวจสอบมาหมดแล้วและทั้งหมดล้วนมาจากตระกูลที่มีฐานะโดดเด่น ส่วนผู้เฒ่าอินก็แค่มองที่รูปลักษณ์ภายนอกเท่านั้น

“แล้วแกคิดยังไงกับซีจวี๋กับอวี่โหรว?” คุณปู่ลู่ถาม

ผู้เฒ่าอินรู้ว่าคุณปู่ลู่กำลังทดสอบความคิดของเขา เขาจึงถอนหายใจเบา ๆ และพูดว่า “ลูกหลานก็มีทางรอดของพวกเขาเอง ไม่ว่าอวี่โหรวจะชอบอะไร ฉันก็จะชอบด้วย”