พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 584 ไม่เข้าใจว่าคุณหมายความว่ายังไง

ตอนที่ 584

ไม่เข้าใจว่าคุณหมายความว่ายังไง

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเดินเข้าไปในห้องทำงานพร้อมกับอาจารย์ซ่งฉิง

เมื่อเช้านี้อาจารย์ซ่งฉิงเกือบจะค้นพบความลับของเธอแล้ว ดังนั้นถงเหมี่ยวเหมี่ยวจึงยังไม่กล้าพูดถึงการกลับไปอยู่กับมู่อวี้เฉิง

เธอกลัวว่าอาจารย์ซ่งฉิงจะสงสัย

ตามปกติแล้วเธอมักจะนั่งอ่านเอกสารต่าง ๆ แต่หลังจากช่วงบ่ายลงไป อาจารย์ซ่งฉิงมีธุระต้องออกไปข้างนอก จึงเหลือเพียงถงเหมี่ยวเหมี่ยวคนเดียวในห้องทำงาน

คนในสตูดิโอมักจะใจดีกับถงเหมี่ยวเหมี่ยวมาก อาจารย์ซ่งฉิงจึงออกไปข้างนอกโดยไม่คิดอะไร

ยิ่งไปกว่านั้นคนอย่างถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่น่าจะถูกใครรังแกได้

หากไม่ได้รับการดูแลจากอาจารย์ซ่งฉิง ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็อาจจะเกียจคร้านมากกว่านี้

ตอนแรกเธอไม่รู้จักการออกแบบมากนัก เธอเพียงมองดูรูปภาพและคิดว่ามันสวยงาม กระนั้นกลับไม่มีผลงานใดทำให้เธอตกตะลึงได้เท่ากับผลงานการออกแบบของอาจารย์ซ่งฉิงอีกแล้ว

อย่างที่สอง หากไม่มีอาจารย์ซ่งฉิง เธอก็คงจะไม่ทำอะไรเลย

แน่นอนว่าความสามารถในปัจจุบันของเธอ เธอไม่จำเป็นต้องทำอะไรอีกแล้ว

นอกเหนือจากการมุ่งเน้นไปที่การออกแบบแหวนแต่งงานแล้ว เธอก็มักจะแสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับผลงานการออกแบบของอาจารย์ซ่งฉิง

เธอเป็นเหมือนกับคนที่ใช้ชีวิตแบบไร้จุดมุ่งหมาย ไม่ได้ทำอะไรเลย

ทว่าการติดตามอาจารย์ซ่งฉิง ต่อให้เธอไม่ได้ทำอะไรเลย อีกฝ่ายก็ยังเอ็นดูถงเหมี่ยวเหมี่ยวอยู่ดี

คราวเมื่อถงเหมี่ยวเหมี่ยวออกมาทำงานในตอนเช้า ทันทีที่เธอนั่งลง เธอก็เห็นลูกค้าคนหนึ่งเดินเข้ามาจากบานกระจกริมหน้าต่าง

ที่นี่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมีห้องทำงานเป็นของตัวเอง ซึ่งอยู่ถัดจากห้องทำงานของอาจารย์ซ่งฉิง

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมองออกไปข้างนอกหน้าต่างด้วยความสงสัยเล็กน้อย

มีลูกค้าเดินเข้ามาแล้ว แต่กลับไม่มีใครออกมาต้อนรับเลย

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่เข้าใจและไม่กล้าเดินออกไปตามอำเภอใจ

ต่อมา ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเห็นว่าลูกค้าเริ่มแสดงสีหน้าไม่พอใจ เธอจึงจำใจเดินออกไปทักทาย “สวัสดีค่ะ ไม่ทราบว่าต้องการเข้ารับบริการทางด้านไหนคะ?”

ลูกค้าที่เดินเข้ามานั้นสวมเสื้อผ้าแบรนด์เนม ถือกระเป๋าแบรนด์เนม แม้แต่เครื่องประดับบนร่างกายของเธอก็ไม่ใช่สิ่งของราคาถูก ๆ

หญิงสาวเหลือบมองถงเหมี่ยวเหมี่ยวอย่างเย่อหยิ่งแล้วค่อย ๆ พูดขึ้นว่า “สร้อยคอที่พวกเธอออกแบบให้ฉันครั้งที่แล้วสวยดี ครั้งนี้ฉันอยากจะได้สร้อยข้อมืออีกสักเส้น กติกาเหมือนเดิม คือทำจนกว่าฉันจะพอใจ”

คำพูดคำจาของเธอบ่งบอกว่าสตูดิโอได้รับเกียรติแค่ไหนที่ได้ร่วมงานกับเธอ

ผู้หญิงคนนี้น่าจะมีภูมิหลังทางครอบครัวที่ดี และสถานะของเธอก็ไม่น่าจะต่ำต้อย

“คุณผู้หญิง ไม่ต้องกังวลนะคะ เดี๋ยวอาจารย์กลับมาแล้วฉันจะแจ้งอาจารย์ให้ค่ะ และอาจารย์จะจัดคนมาออกแบบให้คุณอีกทีค่ะ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้สึกว่าทัศนคติของผู้หญิงคนนี้ไม่ค่อยดีนัก

แต่ตอนที่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวทำงาน เธอเคยติดต่อกับลูกค้าที่จัดการได้ยากมามากมาย

ดังนั้นเธอจึงจัดการกับอีกฝ่ายด้วยทัศนคติที่สงบที่สุด

นอกจากนี้อาจารย์ซ่งฉิงช่วยเหลือเธอมามาก แม้ว่าเธอจะทำอะไรไม่ได้มากแต่เธอก็พยายามรักษาสถานการณ์ไม่ให้มันเลวร้ายลง

ทัศนคติของถงเหมี่ยวเหมี่ยวนั้นดีมาก

แต่เมื่อได้ยินคำพูดของถงเหมี่ยวเหมี่ยว หญิงสาวกลับเบิกตากว้างด้วยความรู้สึกเหลือเชื่อ “เธอรู้มั้ย? เธอทำฉันเสียเวลาไปสิบนาทีเต็มแล้ว ฉันไม่สนใจ ฉันจะไม่ทนรออีก รีบไปทำมาให้ฉันเดี๋ยวนี้!”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้สึกว่าวันนี้เธอกำลังเจอกับลูกค้าที่รับมือด้วยยาก

ทว่าอาจารย์ซ่งฉิงออกไปข้างนอกเพียงลำพัง ไม่ได้พาใครออกไปด้วย ดังนั้นจึงไม่มีทางที่ในสตูดิโอจะไม่มีคนอยู่

เธอไม่รู้เรื่องภายในสตูดิโอมากนัก

แล้วจะจัดการกับเรื่องนี้อย่างไรดี?

ขณะที่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่รู้ว่าจะตอบกลับอย่างไร ใครคนหนึ่งที่ชื่อแซนดี้ก็เดินเข้ามา

อาจารย์ซ่งฉิงมักจะนึกถึงเธอ และเธอมักจะเดินเข้าเดินออกในห้องทำงานอยู่บ่อย ๆ ดังนั้นถงเหมี่ยวเหมี่ยวจึงประทับใจในตัวเธอ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวถอนหายใจอย่างโล่งอกและเดินเข้าไปหา

“ในที่สุดก็มีคนมา คุณผู้หญิงคนนี้อยากหาคนมาออกแบบให้ แต่ฉันไม่รู้กระบวนการของพวกคุณ คุณช่วยจัดการให้คุณผู้หญิงคนนี้ทีนะคะ”

แซนดี้เหลือบมองถงเหมี่ยวเหมี่ยวและเม้มปาก “ได้ ฉันจะจัดการให้”

จากนั้นแซนดี้ก็เดินเข้าไป

“คุณแอนนา ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคะ” แซนดี้พูดทักทาย

คุณแอนนามีสีหน้าไม่พอใจอย่างมากหลังจากยืนรอมาเป็นเวลานาน

เธอพูดอย่างเย็นชาว่า “พวกเธอรู้กติกาของฉันดี มาที่นี่ฉันต้องเสียเวลาไปตั้งเท่าไหร่ พวกเธอจะชดใช้ให้ฉันไหวมั้ย? รีบหาคนมาออกแบบให้ฉันซะ อีกสองวันฉันจะต้องใส่ไปร่วมงานเลี้ยง อีกอย่างนังขยะนั้นมาเข้าร่วมสตูดิโอของพวกเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ ไม่รู้เรื่องอะไรเลย!”

คุณแอนนาพูดและเหลือบมองไปทางถงเหมี่ยวเหมี่ยว

เห็นได้ชัดว่านังขยะที่เธอพูดถึงคือถงเหมี่ยวเหมี่ยว

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวทำอะไรไม่ถูก เธอเพิ่งพูดคุยกับ คุณแอนนาไปแค่ไม่กี่คำแต่กลับถูกมองว่าเป็นขยะแล้วหรือ?

เธอก็ไม่ได้ทำอะไรให้คุณแอนนาขุ่นเคืองสักหน่อย

เมื่อได้ยินแอนนาพูดว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวเป็นคน ไร้ประโยชน์ แซนดี้ก็อดไม่ได้ที่จะยกยิ้มมุมปาก

จากนั้นเธอก็เริ่มพูดอธิบายว่า “คุณแอนนา คุณคงไม่รู้สินะคะว่าคนที่คุณเพิ่งคุยด้วยเป็นนักออกแบบมากความสามารถที่อาจารย์ซ่งฉิงคัดเลือกมาจากประเทศจีนโดยเฉพาะ เธอเป็นลูกศิษย์คนสนิทของอาจารย์ซ่งฉิง อาจารย์ซ่งฉิงเห็นคุณค่าในตัวเธอและมักจะพาเธอไปไหนมาไหนด้วยกัน”

แซนดี้พูดอธิบายพร้อมกับพาแอนนาเดินเข้าไปนั่งลงในห้องรับแขก

พวกเขาอยู่ห่างไกลมากและถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ไม่รู้ว่าพวกเขากำลังพูดอะไร

เธอเพียงรู้สึกว่าสายตาของพวกเขากำลังจ้องมองมาทางเธอ

และมันทำให้เธอรู้สึกอึดอัดมาก

แอนนามองมาทางถงเหมี่ยวเหมี่ยวด้วยสายตาสงสัย เห็นได้ชัดว่าเธอไม่มั่นใจ “เธอพูดจริงเหรอ?”

“จริงสิคะ อาจารย์ซ่งฉิงก็มาจากประเทศจีน แถมยังใจดีกับเธอมาก คุณต้องเข้าใจก่อนว่าถ้าอาจารย์ซ่งฉิงไม่เล็งถึงความสามารถของเธอ เขาคงไม่พาเธอมาที่นี่หรอกค่ะ” แซนดี้พูดต่อ

แอนนาจำรูปลักษณ์ของอาจารย์ซ่งฉิงได้ และพบว่าอีกฝ่ายดูคล้ายกับถงเหมี่ยวเหมี่ยว

ดังนั้นแอนนาจึงเชื่อที่แซนดี้พูด

“ได้ งั้นก็ไปบอกเธอ” แอนนาตอบตกลงอย่างไม่เต็มใจ

“คุณไม่ต้องห่วงนะคะ คนที่อาจารย์ซ่งฉิงชอบจะไม่ทำให้คุณผิดหวังแน่นอนค่ะ แต่ว่าอาจารย์ซ่งฉิงประคบประหงมเธอมาก พวกเราไปคุยด้วยไม่ได้หรอก คุณจะต้องไปคุยกับเธอเอง” น้ำเสียงของแซนดี้ฟังดูเสียใจเล็กน้อยราวกับเธอถูก ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกดขี่อยู่บ่อยครั้ง

แอนนาเกียจคร้านเกินกว่าจะคิดอะไรมากนัก เธอเข้าใจชัดเจนและไม่ได้สนใจอะไรมากนัก เพียงแค่ต้องการผลลัพธ์อย่างเดียว

“ลำบากลำบนจริง ๆ” แอนนาพร่ำบ่นขณะเดินออกไป

สร้อยคอที่ออกแบบจากสตูดิโอแห่งนี้ได้รับการตอบรับอย่างดีจากผู้คนล้นหลาม ทำให้แอนนากลายเป็นคนดังในงานเลี้ยง

สิ่งที่ไม่เหมือนใครทำให้แอนนามีหน้ามีตาขึ้นมา

แม้ว่าแอนนาไม่จะชอบสตูดิโอเล็ก ๆ แห่งนี้ โดยรู้สึกว่าพวกเขาทำงานกันเชื่องช้าเหลือเกิน

แต่สร้อยคอเส้นล่าสุดทำให้เธอได้ลิ้มรสความหวานจนอดไม่ได้ที่จะออกมาตามหาอีกครั้ง

เมื่อหวนนึกถึงคำชมของผู้คนในงานเลี้ยงและสายตาอิจฉาริษยาจากเพื่อนสาวทั้งหลาย แอนนาก็รู้สึกว่าเธอสามารถลดตัวลงไปคุยกับพวกเขาได้

ดังนั้นแอนนาจึงลุกขึ้นยืนและเดินเข้าไปหา ถงเหมี่ยวเหมี่ยว

“นี่ ฉันฝากเธอออกแบบสร้อยข้อมือให้ฉันด้วยนะ แล้วจำคำขอของฉันให้ขึ้นใจด้วยล่ะว่าคนที่ฉันเลือกมาออกแบบให้แล้วจะต้องออกแบบคนเดียว ห้ามให้คนอื่นมามีส่วนร่วม นอกจากนี้เธอจะต้องทำมันให้เสร็จภายในสามวัน ถ้าเกิดเธอออกแบบมาแล้วไม่ถูกใจฉัน สตูดิโอของเธอมีปัญหาแน่” แอนนาเชิดหน้าขึ้น

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวที่ได้ยินเช่นนั้นถึงกับสับสน ให้เธอออกแบบเหรอ? เธอไม่ใช่พนักงานของสตูดิโอ และเธอไม่รู้เรื่องการออกแบบเลย เธอจะออกแบบให้ได้อย่างไร?

เธอมองแอนนาด้วยสายตาว่างเปล่า “ฉันไม่เข้าใจว่าคุณหมายความว่ายังไง”