พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 585 โดนดูถูก

ตอนที่ 585

โดนดูถูก

“ฉันก็หมายความว่าให้เธอออกแบบงานให้ฉันไง เข้าใจมั้ยยะ? ต้องให้ฉันพูดอีกกี่ครั้ง น่ารำคาญจริง ๆ!” หลังจาก คุณแอนนาพูดจบ เธอก็หยิบกระเป๋าและเดินออกไป

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวขมวดคิ้ว

ทำไมถึงปล่อยให้เธอออกแบบ?

แม้แอนนาจะไม่รู้ แต่ก็ใช่ว่าแซนดี้จะไม่รู้ไหม?

เธอไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้แซนดี้พูดอะไรกับแอนนาบ้าง

แต่ปัญหาน่าจะอยู่ที่แซนดี้

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเดินเข้าไปขวางทางแซนดี้ “แซนดี้ เธอทำแบบนี้หมายความว่ายังไง?”

“อา? คุณถง จะทำอะไรคะ?” แซนดี้แสร้งทำเป็นสับสน

“ทำไมคุณไปบอกคุณแอนนาว่าฉันจะออกแบบให้? คุณก็รู้ว่าฉันไม่ใช่คนในสตูดิโอของพวกคุณ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวอารมณ์เสีย

เธอรู้สึกว่าแซนดี้จงใจเล่นงานเธอ

“คุณถง คุณมากล่าวหากันแบบนี้ไม่ได้นะคะ ฉันก็แค่พูดเสนอคุณแอนนา คุณแอนนาก็เป็นคนเลือกคุณเอง อีกอย่างคุณตัวติดกับอาจารย์ทุกวันไม่ใช่เหรอ? อาจารย์ดีกับคุณมาก คุณคงไม่อะไรกับคำสั่งหรอกใช่มั้ย? คุณถงก็ไม่ใช่คนขี้จุกจิกนี่น่า?” แซนดี้ปิดปาก หัวเราะเบา ๆ บิดเอวและเดินผ่านถงเหมี่ยวเหมี่ยวไป

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้ว่าแซนดี้จะต้องพูดอะไรบางอย่างกับแอนนา

ไม่อย่างนั้นมันจะกลายมาเป็นแบบนี้ได้อย่างไร?

เธอโกรธมาก และไม่รู้ว่าความต้องการของคุณแอนนาคืออะไร

เธอถูกสั่งให้ออกแบบสร้อยข้อมือโดยไม่บอกรายละเอียดอะไรเลย เธอจึงไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไร

เธอทำได้แค่ไตร่ตรองและรอจนกว่าอาจารย์ซ่งฉิงจะกลับมา

ยิ่งไปกว่านั้นแอนนายังบอกว่าเธอต้องการการออกแบบที่เป็นอิสระ ไม่ให้ใครมามีส่วนร่วม นี่มันต่างจากการฆ่าเธอให้ตายตรงไหน?

เธอรู้สึกว่าแซนดี้จงใจทำมัน

เธอไม่เข้าใจว่าทำไมแซนดี้ถึงทำแบบนี้

เธอไม่ได้สร้างตัวเป็นศัตรูกับแซนดี้สักหน่อย

หลังจากเรื่องดังกล่าวเกิดขึ้นกับเธอ อารมณ์ดี ๆ ของ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวในวันนั้นก็พังทลายลง

เมื่อแซนดี้กลับมาที่ห้องทำงาน เพื่อนสาวอีกสองคนก็เข้ามาล้อมรอบเธอ

“แซนดี้ ๆ เป็นยังไงบ้าง?” หญิงสาวคนหนึ่งถามขึ้น

แซนดี้ดูภาคภูมิใจมาก “ฉันลงมือซะอย่าง มีอะไรที่ทำไม่ได้บ้าง?”

“แซนดี้ เรารู้ว่าเธอจะต้องทำสำเร็จแน่นอน เธอเป็นคนที่น่าเชื่อถือมากที่สุด เราจะฝากเรื่องนี้ไว้กับเธอ แต่แซนดี้ ถ้าหล่อนไปบอกอาจารย์ซ่งฉิงล่ะจะทำยังไง?” หญิงสาวอีกคนค่อนข้าง ขี้ขลาดจึงรู้สึกหวาดกลัวเล็กน้อย

พวกเธอค่อนข้างหวาดกลัวอาจารย์ซ่งฉิง

ความเข้มงวดของอาจารย์ซ่งฉิงยังคงฝังรากลึกลงไปในจิตใจของพวกเธอ

“บอกแล้วไงล่ะ? ฉันช่วยอาจารย์ทดสอบเธอต่างหาก เธอติดตามอาจารย์มานานแล้วก็น่าจะเก่งพอตัว ไม่งั้นเธอจะตัวติดกับอาจารย์ได้เหรอ!” แซนดี้ไม่คิดว่าเธอทำอะไรผิด

ไม่ว่าจะเป็นวงการออกแบบหรือวงการอื่น ๆ คนที่มีความสามารถคือคนที่เก่งที่สุด

เธอชื่นชมคนที่มีความสามารถมาโดยตลอด

ส่วนถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย เธอดำรงตำแหน่งทั้งที่ทำอะไรไม่เป็น เธอสมควรได้รับมันแล้วเหรอ?

หากครั้งนี้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวทำไม่ได้ เธอก็จะสามารถขับไล่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวออกจากสตูดิโอได้อย่างสมเหตุสมผล

เธอเชื่อว่าอาจารย์ซ่งฉิงเป็นคนยุติธรรมและจะยอมรับการตัดสินใจของเธออย่างแน่นอน

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรออยู่ในห้องทำงานด้วยความรู้สึกไม่สบายใจ

เธอกังวลว่าจะสร้างปัญหาให้อาจารย์ซ่งฉิง

อาจารย์ซ่งฉิงช่วยเหลือเธอมาเยอะ แต่นี่เป็นความคิดเห็นของแซนดี้

หากเธอมีความสามารถจริง ๆ เธอก็น่าจะพอช่วยอาจารย์ซ่งฉิงได้

หลังจากรอคอยมานาน อาจารย์ซ่งฉิงก็กลับมา

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเล่าเรื่องลูกค้ากับแซนดี้ให้อาจารย์ซ่งฉิงฟังทันที

หลังจากได้ยินแล้ว สีหน้าของอาจารย์ซ่งฉิงก็เปลี่ยนไป เธอพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “ปกติแล้วอาจารย์ใจดีกับพวกเขามากนะ แต่พวกเขากลับมาทำตัวแย่ ๆ ลับหลังใส่ซะได้ กล้าดียังไงมาแนะนำหนูให้กับแอนนา”

“แอนนาเป็นยังไงเหรอคะ?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวถามด้วยความสงสัย

เธอพบว่าแอนนาค่อนข้างรวย แต่จากคำพูดของอาจารย์ซ่งฉิง ดูเหมือนว่าจะมีเบื้องลึกเบื้องหลังอยู่

“แอนนาเป็นผู้ดีจากตระกูลสูงศักดิ์ในประเทศวาย รสนิยมของเธอค่อนข้างจู้จี้จุกจิก เธอกระตือรือร้นเรื่องการออกแบบมาก ใครก็ตามที่ออกแบบให้เธอถูกใจได้หนึ่งครั้ง เธอก็จะจ้างคนคนนั้นเป็นครั้งที่สอง ถ้าเธอต้องการให้หนูออกแบบให้จริง ๆ หนูก็แค่ต้องออกแบบให้เธอ” คำพูดของอาจารย์ซ่งฉิงนั้นชัดเจนมาก

กล่าวโดยสรุปพวกเขาไม่สามารถทำให้แอนนาขุ่นเคืองได้

ผู้ดีจากตระกูลสูงศักดิ์ในประเทศวายเทียบเท่ากับราชวงศ์ในสมัยโบราณ

อาจารย์ซ่งฉิงมักจะทำงานออกแบบของตัวเองเงียบ ๆ และไม่เข้าไปเกี่ยวข้องอะไรกับพวกนี้

เธอไม่รู้จักบุคคลดังกล่าวจนกระทั่งเธอได้รับคำสั่งจากแอนนาโดยบังเอิญในวันนั้น

แต่แล้วเธอจะทำอะไรได้อีก? นอกจากก้มหน้าทำงานออกแบบโดยสุจริต

แต่กลับนึกไม่ถึงว่าจะมีใครบางคนฉวยโอกาสทำแบบนี้ในตอนที่เธอไม่อยู่

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเต็มใจช่วยอาจารย์ซ่งฉิง แต่สิ่งสำคัญคือเธอไม่มีความสามารถเลย

“อาจารย์ซ่งฉิง แล้วเราจะทำยังไงกันดีคะ?”

“เหมี่ยวเหมี่ยว ตอนนี้หนูทำได้แค่ออกแบบเท่านั้น” อาจารย์ซ่งฉิงถอนหายใจ

นึกไม่ถึงว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะทำได้ดีจนถูกผลักขึ้นไปอยู่ในแนวหน้า

“หนูก็อยากทำนะคะ แต่หนู…” ทำไม่ได้ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกังวลมากเช่นกัน

เมื่อพิจารณาจากสีหน้าของอาจารย์ซ่งฉิงแล้ว เรื่องนี้ไม่ง่ายอย่างแน่นอน

“ไม่ต้องห่วง อาจารย์จะช่วยหนูเอง หนูเข้าไปพักผ่อนข้างในให้สบายก่อนเถอะ เดี๋ยวอาจารย์จัดการเรื่องต่าง ๆ เสร็จแล้วจะมาบอกจุดเริ่มต้นหนูเอง” อาจารย์ซ่งฉิงพูดคุยกับ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“ค่ะ หนูจะรออยู่ข้างในนะคะ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดและเดินเข้าไปในช่องเล็ก ๆ ด้านใน

อาจารย์ซ่งฉิงต้องการจัดการคนในที่ทำงานของเธอก่อน เธอไม่ต้องการให้คนนอกรับรู้เรื่องนี้

หลังจากจัดแจงถงเหมี่ยวเหมี่ยวเสร็จแล้ว อาจารย์ซ่งฉิงก็ไปที่ห้องทำงานของพนักงานทันที

เธอหันหน้าไปมองรอบ ๆ ด้วยสีหน้าเย็นชา “แซนดี้ ออกมา!”

อาจารย์ซ่งฉิงมักจะขลุกตัวอยู่ในห้องทำงานและอารมณ์ดีเสมอ

ยกเว้นเพียงครั้งล่าสุดที่มีคนทำผลงานการออกแบบเสียหายและโดนอาจารย์ซ่งฉิงไล่ออก ตอนนั้นอาจารย์ซ่งฉิงอารมณ์เสียมากก็จริง แต่โดยปกติแล้วอาจารย์ซ่งฉิงจะใจดีมาก

ห้องทำงานเงียบไปครู่หนึ่งและไม่มีใครกล้าพูดอะไร

เดิมทีแซนดี้ไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวเลย แต่หลังจากเห็นสีหน้าของอาจารย์ซ่งฉิง แซนดี้ก็เริ่มหวาดกลัวขึ้นมา

เธอกลืนน้ำลายและค่อย ๆ เดินเข้าไปหาอาจารย์ซ่งฉิง “อาจารย์ ฉันมาแล้วค่ะ”

“ตามฉันมา!” อาจารย์ซ่งฉิงพาแซนดี้เข้าไปในห้องทำงาน

อาจารย์ซ่งฉิงเข้ามานั่ง ขณะที่แซนดี้ยืนอยู่ตรงหน้า

“แซนดี้ เธอก็รู้ว่าแอนนาเป็นคนแบบไหน ทำไมยังเอางานออกแบบให้เหมี่ยวเหมี่ยวทำอีก? ถ้าเธอไม่พูด แอนนาก็คงจะไม่รู้จักเหมี่ยวเหมี่ยวหรอก ถูกมั้ย?” อาจารย์ซ่งฉิงเหลือบมองแซนดี้ด้วยดวงตาที่เฉียบคม ราวกับเธอมองเห็นทุกสิ่งอย่าง

“ฉันบอกเองค่ะ” แซนดี้ไม่คิดว่ามีอะไรผิดปกติกับเรื่องนี้

“เธอชอบเหมี่ยวเหมี่ยวมากไม่ใช่เหรอ? เห็นชอบพากันไปออกแบบ การได้ออกแบบให้คุณแอนนาถือว่าเป็นเกียรติสำหรับเธอมากก็จริง แต่ใครหลายคนในสตูดิโอก็กระตือรือร้นอยากจะได้รับโอกาสนี้”

แซนดี้กลอกตาด้วยความโกรธ จากนั้นก็พูดตวาดว่า “ฉันช่วยให้ลูกศิษย์ของอาจารย์ได้รับชื่อเสียงต่างหาก เวลาไปเข้าร่วมการแข่งขันจะได้ไม่โดนดูถูก”

“เธอ เธอ…” อาจารย์เข้าใจเรื่องทุกอย่างแล้ว “ใครบอกว่าฉันจะให้เหมี่ยวเหมี่ยวเข้าร่วมการแข่งขัน?”