พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 586 ทำอย่างไรให้ถูกใจเธอ

ตอนที่ 586

ทำอย่างไรให้ถูกใจเธอ

“ยังจะพูดแบบนี้อีกเหรอคะ? ทุกอย่างที่คุณทำลงไปมันยังไม่ชัดเจนอีกหรือไง? ทุกคนอุตส่าห์ตั้งใจทำงานกันมานาน แต่คุณกลับมอบโอกาสทุกอย่างให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวหมดเลย มันยุติธรรมแล้วเหรอคะ?” น้ำเสียงของแซนดี้ฟังดูก้าวร้าวมาก

เธออยากถามเรื่องนี้มานานแล้ว และอยากให้ อาจารย์ซ่งฉิงอธิบายทุกอย่างให้พวกเธอฟัง

อาจารย์ซ่งฉิงไม่เข้าใจว่าแซนดี้ไปได้ยินข่าวลือพวกนี้มาจากไหน

เธอโกรธมากจนเจ็บหน้าอก

เธอไม่พูดไม่จา หยิบกระดาษสองสามแผ่นออกมาจากตู้และวางลงตรงหน้าแซนดี้

“ดูเอาเองเถอะ” อาจารย์ซ่งฉิงตบหน้าอกเบา ๆ และหลับตาลง

แซนดี้มองดู

บนแผ่นกระดาษเป็นรายชื่อผู้เข้าแข่งขัน

ในสตูดิโอของพวกเธอมีจำนวนคนไม่มากนัก มีเพียงแค่ห้าหกคนเท่านั้น และทุกคนล้วนได้รับการคัดเลือก

โดยปกติแล้วสตูดิโอจะคัดเลือกคนแค่สองคนเท่านั้น พวกเธอหลายคนที่เข้ามาร่วมสตูดิโอล้วนอยากเป็นที่ชื่นชอบของอาจารย์ซ่งฉิง

แซนดี้ถือแผ่นกระดาษที่วางอยู่ตรงหน้าขึ้นมาด้วยปลายนิ้วที่สั่นเครือ

เธอหันไปมองอาจารย์ซ่งฉิงอย่างไม่เชื่อสายตา “ในนี้ไม่มีถงเหมี่ยวเหมี่ยว ช่วงนี้ที่อาจารย์ออกไปข้างนอกบ่อย ๆ เพราะพวกเราหรือเปล่า?”

“ฉันพยายามทำให้ความสัมพันธ์ของพวกเธอกับผู้คนรอบนอกราบรื่นขึ้น และฉันก็แนะนำให้เพื่อนเก่า ๆ มอบโอกาสให้พวกเธอเสมอ เพราะฉันรู้ดีว่าพวกเธอเป็นเด็กดี แต่นึกไม่ถึงเลยว่าขณะที่ฉันกำลังพยายามแทบตาย พวกเธอกลับตลบหลังฉัน” อาจารย์ซ่งฉิงมองดูแซนดี้ด้วยสายตาผิดหวัง

แซนดี้หวาดกลัวที่จะจ้องมองไปทางอาจารย์ซ่งฉิง

“เปล่านะคะ แล้วทำไมอาจารย์ถึงให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเข้าไปช่วยออกแบบคนเดียวตลอดเลย ทำไมไม่ให้คนอื่นเข้าไปช่วยบ้าง? หรือเธอจะได้เข้าร่วมการแข่งขันที่ใหญ่โตกว่านี้คะ?” เห็นได้ชัดว่าแซนดี้ไม่สามารถยอมรับข้อเท็จจริงที่อยู่ตรงหน้าได้

จนกระทั่งตอนนี้แซนดี้ยังคงพูดจาเหลวไหล จึงทำให้อาจารย์ซ่งฉิงรู้สึกเศร้าใจเป็นอย่างมาก

“ที่อาจารย์ให้เหมี่ยวเหมี่ยวมาออกแบบด้วยเพราะว่าเธอกำลังจะแต่งงาน ฉันให้เธอมามีส่วนร่วมในการออกแบบแหวนแต่งงานของเธอเอง และแค่ฉันไม่ให้พวกเธอเข้ามาร่วงวงด้วย พวกเธอก็ไม่เคยคิดเลยใช่มั้ยว่าเหมี่ยวเหมี่ยวจะไม่รู้เรื่องออกแบบ?” อาจารย์ซ่งฉิงมองดูแซนดี้ด้วยสายตาเกลียดชัง

เธอค่อนข้างพอใจกับแซนดี้

ผลงานการออกแบบของแซนดี้ค่อนข้างเหมือนกับของเธอ ตรงไปตรงมาและกล้าได้กล้าเสีย แต่วันนี้วิธีการของแซนดี้ทำให้เธอรู้สึกเจ็บปวดหัวใจจริง ๆ

แซนดี้อยู่ที่สตูดิโอแห่งนี้มาเป็นเวลานาน

หากเปรียบเทียบกับคนอื่น แซนดี้จะเป็นคนที่รู้จักเธอดีที่สุด

รู้ว่าเธอจะไม่มีวันทำเรื่องพรรค์นั้น

แต่แซนดี้กลับคิดแบบนี้และฝ่าฝืนกฎระเบียบเพื่อผลประโยชน์ของตนเอง

น่าโมโหมากจริง ๆ

แซนดี้ยืนอยู่ที่เดิมด้วยความรู้สึกว่างเปล่า ทันใดนั้นเธอก็ตระหนักรู้ถึงเรื่องบางอย่าง

แซนดี้จำคำพูดของเธอในครั้งก่อนได้ว่าลูกชายของเพื่อนสนิทกำลังจะแต่งงาน ดังนั้นเธอจึงออกแบบชุดแต่งงานและปล่อยให้หน้าที่ที่เหลือเป็นหน้าที่ของพวกเธอ

แซนดี้คิดถึงเรื่องนี้และนึกถึงความเป็นไปได้

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวน่าจะเป็นลูกสาวของเพื่อนสนิท อาจารย์ซ่งฉิง ดังนั้นจึงไม่แปลกใจเลยที่อาจารย์ซ่งฉิงจะเอนเอียงไปทางหล่อน

“ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่รู้เรื่องการออกแบบ…” แซนดี้พึมพำ ก่อนจะหน้าซีดเผือดเมื่อนึกอะไรบางอย่างออก

“อาจารย์ จะทำยังไงดีคะ?” แอนนาเป็นคนเจ้าอารมณ์ ถ้าเกิดงานออกแบบไม่ถูกใจเธอ เกรงว่าเธอก็จะพาคนมาทุบสตูดิโอของพวกเธอจนพังพินาศ

อาจารย์มองดูสีหน้าซีดเผือดของแซนดี้แล้วถอนหายใจ “ตอนนี้รู้ซึ้งถึงปัญหาหรือยัง? ฉันจะไปช่วยเหมี่ยวเหมี่ยว ส่วนเธอ พอแข่งจบแล้วก็ลาออกไปได้เลย”

“อาจารย์ ฉันผิดไปแล้วค่ะ ได้โปรดอย่าไล่ฉันออกเลย” แซนดี้ตื่นตระหนกเมื่อได้ยินเช่นนั้น

คนที่เธอรู้สึกชื่นชมมากที่สุดคืออาจารย์ซ่งฉิง เพื่อที่จะเดินเข้ามาในห้องทำงานของอาจารย์ซ่งฉิงได้ เธอต้องใช้ความเพียรพยายามอย่างมาก

เธอทำสิ่งนี้ด้วยใจรักอย่างมาก

เธอไม่เคยอยากออกไปจากที่นี่เลย

“พอเถอะ กลับไปคิดทบทวนซะ” อาจารย์ซ่งฉิงขมวดคิ้วอย่างเหนื่อยหน่ายแล้วโบกมือไล่

แซนดี้กลับออกไปด้วยความรู้สึกสิ้นหวัง

หลังจากเดินออกจากประตูไป กลุ่มคนก็กรูเข้ามาถาม

ยกเว้นเพื่อนสาวสองคนนั้นก็ไม่มีใครรู้อีกว่าแซนดี้ทำอะไรลงไป

ดังนั้นเมื่อเห็นแซนดี้ถูกอาจารย์ซ่งฉิงเรียกตัวเข้าไปด้วยสีหน้าบูดบึ้ง พวกเขาก็คิดว่าแซนดี้จะต้องสร้างปัญหาอะไรแน่ ๆ

ขณะเดียวกัน แซนดี้เพิ่งตระหนักได้ว่าตนทำผิดมหันต์

แซนดี้นอนฟุบอยู่บนโต๊ะ ราวกับว่าเธอไม่อยากคุยกับใครเลย

ทุกคนรู้ว่าแซนดี้จะต้องทำให้อาจารย์ซ่งฉิงโมโห ดังนั้นเธอคงจะอารมณ์ไม่ดีด้วย

หลังจากนั้นทุกคนจึงแยกย้ายกันออกไป

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกำลังรออาจารย์ซ่งฉิงอยู่ในห้องเล็ก ๆ

จนกระทั่งอาจารย์ซ่งฉิงเข้ามาเคาะประตู เธอก็เดินออกไป

อาจารย์ซ่งฉิงมองดูถงเหมี่ยวเหมี่ยวด้วยความรู้สึกผิด “เหมี่ยวเหมี่ยว ขอโทษนะ เพิ่งมาประเทศวายแท้ ๆ ก็เจอเรื่องแบบนี้เลย อาจารย์จัดการไม่ดีเอง ทำให้เธอต้องมาลำบากใจ”

“ไม่เป็นไรค่ะอาจารย์ซ่งฉิง มันไม่ใช่เรื่องที่จะควบคุมได้สักหน่อย” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมองดูสีหน้าเหนื่อยล้าของ อาจารย์ซ่งฉิงแล้วรู้สึกเป็นทุกข์

เธอเดินเข้าไปหาแล้วพูดว่า “อาจารย์ซ่งฉิง นั่งลงก่อนเถอะค่ะ หนูเคยเรียนนวดพื้นฐานมาก่อน ถ้ารู้สึกไม่ดีเดี๋ยวหนูนวดให้นะคะ”

อาจารย์ซ่งฉิงนั่งลงตามคำแนะนำ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวค้นหาจุดฝังเข็มและนวดให้ อาจารย์ซ่งฉิงเบา ๆ

เดิมทีถงเหมี่ยวเหมี่ยวเรียนเทคนิคการนวดนี้มาเพื่อต้องการช่วยให้มู่อวี้เฉิงผ่อนคลายหลังจากแต่งงานไปแล้ว ดังนั้นเธอจึงไปเรียนนวดกับปรมาจารย์ในเมืองเป่ย

โชคดีที่เธอเป็นคนความจำดีและยังไม่หลงลืมเทคนิคการนวดนี้

บางทีมันอาจจะสบายมาก เพราะไหล่หนาของ อาจารย์ซ่งฉิงค่อย ๆ ผ่อนคลายลง

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมองดูอาจารย์ซ่งฉิงที่หลับตาอยู่และส่งเสียงเรียกสองครั้ง “อาจารย์ซ่งฉิงคะ อาจารย์ซ่งฉิง”

เธอเรียกหาอาจารย์ซ่งฉิงอยู่หลายครั้ง แต่กลับไม่มีเสียงตอบรับ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวยังคงนวดให้อาจารย์ซ่งฉิงต่อไปอีกสักพัก จากนั้นก็หยิบผ้าห่มขึ้นมาห่มให้อาจารย์ซ่งฉิงและเดินกลับออกไป

กว่าอาจารย์ซ่งฉิงจะตื่นขึ้นมาก็เย็นมากแล้ว

เธอมองออกไปนอกหน้าต่างและเห็นว่าพระอาทิตย์กำลังจะตกดิน

อาจารย์ซ่งฉิงยืดตัวขึ้น

นานแล้วที่เธอไม่ได้นอนหลับสบายแบบนี้

นี่คงเป็นฝีมือของถงเหมี่ยวเหมี่ยวแน่นอน

แต่ตอนนี้เด็กถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่อยู่แล้ว

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเตรียมจะโทรหาถงเหมี่ยวเหมี่ยว แต่กลับได้ยินเสียงปลดล็อกประตูห้องและเห็นถงเหมี่ยวเหมี่ยวเดินเข้ามาเสียก่อน

เมื่อเห็นว่าอาจารย์ซ่งฉิงตื่นแล้ว ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ยิ้มกว้าง “อาจารย์ซ่งฉิง ตื่นแล้วเหรอคะ? หนูออกไปซื้ออาหารข้างนอกมาค่ะ”

“เหมี่ยวเหมี่ยว ใจดีจัง” อาจารย์ซ่งฉิงดึงเก้าอี้ออกมาและจัดแจงพื้นที่บนโต๊ะเพื่อกินอาหาร

ถงเหมี่ยวเหมี่ยววางอาหารลงบนโต๊ะ

อาหารที่เธอซื้อมานั้นค่อนข้างเรียบง่ายและสบายท้อง

ในประเทศวายไม่ค่อยมีอาหารต้นตำรับของประเทศจีนมากนัก และถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ต้องค้นหามันอยู่นาน

อาจารย์ซ่งฉิงรู้สึกหิวแล้วจึงหยิบชามและตะเกียบขึ้นมาเริ่มกิน

พอตื่นขึ้นมาแล้วได้กินข้าวต้มกับเครื่องเคียงอันแสนอร่อย อาจารย์ซ่งฉิงก็รู้สึกดีขึ้นมาก

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเห็นว่าอาจารย์ซ่งฉิงกินอย่างมีความสุข เธอก็คาดเดาได้ว่าอีกฝ่ายน่าจะพึงพอใจมาก

ดังนั้นถงเหมี่ยวเหมี่ยวจึงมีความสุขมากเช่นกัน

หลังจากกินข้าวเสร็จแล้ว ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกับ อาจารย์ซ่งฉิงก็เอนกายลงบนเก้าอี้

แต่หลังจากมีความสุขได้ไม่นาน ใบหน้าของ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็เต็มไปด้วยความโศกเศร้า ในตอนนี้สิ่งที่พวกเธอกังวลมากที่สุดคือแผนการการออกแบบ

เธอจะออกแบบอย่างไรให้ถูกใจแอนนา?