พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 587 อาลัยอาวรณ์

ตอนที่ 587

อาลัยอาวรณ์

อาจารย์ซ่งฉิงเห็นว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวกำลังคิดไม่ตก เธอจึงพูดปลอบโยนว่า “เหมี่ยวเหมี่ยว ไม่เป็นไรหรอก แค่พยายามให้เต็มที่ ถ้าเกิดไม่ได้ก็ไม่มีทางอื่นแล้ว อย่างแย่ที่สุดอาจารย์ก็แค่ขายสตูดิโอทิ้งและกลับไปทีประเทศจีน”

“ได้ยังไงคะ? อาจารย์ตั้งใจทำสตูดิโอนี้มาก” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้สึกไม่สบายใจอย่างมากเมื่อได้ยิน อาจารย์ซ่งฉิงพูดว่าเธอจะขายสตูดิโอแห่งนี้ทิ้ง

“กว่าจะถึงตอนนั้นมาคุยกันก่อนเถอะ เหมี่ยวเหมี่ยว มีไอเดียในการออกแบบบ้างมั้ย?” ในเมื่อเรื่องราวต่าง ๆ เลยเถิดเกินกว่าจะรับมือไหว ต่อให้จะดูไม่มีหวังแต่ก็ควรพยายามทำมันให้เต็มที่

“อาจารย์ซ่งฉิง ตอนนี้หนูไม่มีไอเดียอะไรเลยค่ะ หรืออาจารย์ช่วยคัดลอกงานออกแบบที่ทำให้คุณแอนนาให้หนูได้มั้ยคะ หนูจะเอากลับไปศึกษามันดูค่ะ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้สึกว่าจิตใจของเธอสับสนมากและยังหาทางออกไม่เจอ

“ก็ได้ เหมี่ยวเหมี่ยว อยากกลับไปอยู่กับอวี้เฉิงมั้ย?” วันนี้มีเรื่องวุ่นวายเกิดขึ้นกับอาจารย์ซ่งฉิงมากมาย เธอจึงกังวลว่าถ้าถงเหมี่ยวเหมี่ยวมาอยู่กับเธอ เธอจะดูแลได้ไม่ดี

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวนึกไม่ถึงว่าอาจารย์ซ่งฉิงจะถามคำถามนี้อย่างตรงไปตรงมา

เธออายเล็กน้อยแต่ในที่สุดก็พยักหน้า

“ได้ เดี๋ยวอาจารย์ไปส่ง ถ้ามีไอเดียเมื่อไหร่ก็บอกอาจารย์ด้วยล่ะ” อาจารย์ซ่งฉิงรู้สึกปวดหัวอีกครั้ง

“หนูจะรีบคิดให้ออกค่ะ อาจารย์ไม่ต้องห่วงนะคะ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดขณะกำหมัดแน่น

คนเราจะรู้ตัวว่ามีความสามารถได้อย่างไรหากไม่พยายามทำมันอย่างหนัก?

บางทีเธออาจจะทำมันได้ก็ได้?

ดังนั้นเธอจะไม่ยอมแพ้จนกว่าจะถึงวินาทีสุดท้าย

มู่อวี้เฉิงกำลังทำงานอยู่ในห้องสมุด

พอถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่อยู่ที่นี่ เขาก็ไม่ได้ทำอะไรเลยนอกจากก้มหน้าก้มตาทำงานทุกวัน

เขาพบว่าการทำอะไรเพียงลำพังมันไม่สนุกเอาเสียเลย

แม้จะได้ยินเสียงกริ่งที่หน้าประตู แต่มู่อวี้เฉิงก็คิดว่ามันรำคาญ

เขาไม่ได้ตั้งใจจะลุกขึ้นเปิดประตูด้วยซ้ำ

แต่คนที่กดกริ่งหน้าประตูยังคงดื้อรั้น

มู่อวี้เฉิงจึงเดินไปเปิดประตูด้วยสีหน้าเย็นชา

จนกระทั่งเห็นคนที่ยืนอยู่หน้าประตู เขาก็ตกตะลึงอย่างมาก “เหมี่ยวเหมี่ยว กลับมาได้ยังไง?”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจ้องมองมู่อวี้เฉิงด้วยสายตาโกรธจัด “กดกริ่งตั้งนานแล้วไม่มาเปิดประตูสักที ไม่อยากเจอฉันหรือไง?”

มู่อวี้เฉิงทำอะไรไม่ถูก

ก่อนจะพิสูจน์ทุกอย่างด้วยการกระทำ เขารีบดึง ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเข้ามากอดในอ้อมแขน “อยากสิ ผมคิดถึงคุณ คิดถึงจนจะเป็นบ้าแล้ว ผมขอโทษ ผมไม่รู้ว่าเป็นคุณ”

ไม่อย่างนั้นผมคงจะรีบวิ่งมาเปิดประตูให้คุณอย่างแน่นอน

“นึกว่าคุณไม่คิดถึงฉันซะอีก” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวถอนหายใจและเดินไปนั่งลง

“คิดถึง คิดถึงมาก แต่ทำไมป้าซ่งฉิงถึงปล่อยให้คุณกลับมา?” คาดเดาจากอุปนิสัยของอาจารย์ซ่งฉิงแล้ว เธอควรจะต้องถูกกักขังไว้อีกสักพัก

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในสตูดิโออย่างไม่เต็มใจนัก

“ฉันกับอาจารย์ซ่งฉิงกังวลเรื่องการออกแบบมาก” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวถอนหายใจเบา ๆ

เธอรู้สึกว่านี่เป็นปัญหาแห่งทศวรรษจริง ๆ เพราะสีหน้าของอาจารย์ซ่งฉิงดูไม่ดีเลย

“มีคนสร้างปัญหาให้คุณเหรอ?” มู่อวี้เฉิงขมวดคิ้ว ออร่าเย็นแผ่ซ่านออกมาจากร่างกายอย่างต่อเนื่อง

แม้ว่ามู่อวี้เฉิงจะรู้เรื่องนี้ช้าเกินไป แต่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็รู้สึกอบอุ่นหัวใจที่เห็นว่ามู่อวี้เฉิงเป็นกังวลกับเธอมากแค่ไหน

“พวกเขาคงเห็นว่าฉันสนิทกับอาจารย์ซ่งฉิงมาก และคิดว่าฉันจะไปขโมยโอกาสของพวกเขา พวกเขาก็เลยสั่งสอนบทเรียนให้ฉัน แต่อาจารย์ซ่งฉิงไปจัดการแทนฉันแล้ว แต่ตอนนี้สิ่งที่น่าหงุดหงิดมากที่สุดคือการออกแบบสร้อยข้อมือ ไม่อย่างนั้นสตูดิโอของอาจารย์ซ่งฉิงคงจะไม่รอดแน่ ๆ” คนอื่นไม่สำคัญ สิ่งสำคัญคือน้ำพักน้ำแรงของอาจารย์ซ่งฉิงต่างหาก

“คุณก็ออกแบบอะไรที่แอนนาไม่เคยเห็นมาก่อน เธอชอบความแปลกใหม่ไม่ใช่เหรอ? ขอแค่คุณออกแบบของที่ไม่เคยมีมาก่อน เธอก็ไม่น่าจะสร้างปัญหาอะไรให้ปวดหัวอีกนะ” มู่อวี้เฉิงกอดถงเหมี่ยวเหมี่ยวและพูดให้คำแนะนำจากด้านข้าง

“ฉันก็พอจะรู้หลักการหรอก แต่แอนนามีเชื้อเจ้า เธอจะไม่เคยเห็นอะไรมาก่อนได้ยังไง?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก้มหน้าลงและคิดอย่างรอบคอบ

ทันใดนั้นเธอก็คิดบางอย่างออกและดวงตาก็เป็นประกายขึ้น “ใช่แล้ว ทำไมฉันนึกไม่ออกนะ ประเทศเรามีเสน่ห์ทางวัฒนธรรมมาก ต่อให้หยิบจับอะไรมาใส่ แอนนาก็น่าจะไม่เคยเห็นมาก่อนทั้งนั้น ฉันเพิ่มองค์ประกอบพวกนี้เข้าไปด้วยก็น่าจะได้ใช่มั้ย? สามี คุณสุดยอดจริง ๆ”

ปัญหาดังกล่าวแก้ไขได้ง่าย ๆ แบบนี้

หากมู่อวี้เฉิงไม่พูดออกมา เธอก็คงจะไม่ได้คิดถึงมันเลย

“ขอแค่คุณมีความสุขก็พอ” มู่อวี้เฉิงจูบแก้มเธอ

ตกเย็น มู่อวี้เฉิงตัดสินใจเป็นคนทำอาหารมื้อนี้เอง

เนื่องจากทั้งสองไม่ได้เจอกันมานานแล้วจึงดื่มไวน์แดงด้วยกัน

หลังจากอาหารเย็นจบลง ลิ่นอวี๋เหยียนก็โทรศัพท์มาหา

ตอนนี้พวกเขาอยู่ที่ซานย่า

เวลาที่แตกต่างกันทำให้สถานที่ที่พวกถงเหมี่ยวเหมี่ยวอยู่มืดสนิทแล้ว แต่ฟากของพวกลิ่นอวี๋เหยียนยังมีพระอาทิตย์ส่องสว่างไสวอยู่

“ฮัลโหล หม่ามี้” เสี่ยวเป่าสวมกางเกงว่ายน้ำและมีห่วงยางไดโนเสาร์พันรอบเอว เขาดูน่ารักมาก

หัวใจของถงเหมี่ยวเหมี่ยวกำลังจะละลาย

น้ำเสียงของเธอฟังดูนุ่มนวลกว่าเดิมมาก

“เสี่ยวเป่า ไปเที่ยวซานย่าสนุกมั้ย?” สิ่งที่ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเสียใจมากที่สุดคือเธอไม่สามารถอยู่เล่นกับ เสี่ยวเป่าในวันหยุดปิดเทอมครั้งแรกของเขาได้

“หม่ามี้ ผมมีความสุขมากเลยฮะ ที่นี่สนุกดี หม่ามี้ล่ะ? ที่นั่นเป็นยังไงบ้าง?” แม้ว่าเสี่ยวเป่าจะมีเหตุผล แต่เขาก็ยังเป็นเด็กอยู่

ช่วงเวลาที่สนุกสนานทำให้เขาหลงลืมหม่ามี้กับแด๊ดดี้ไปเสียสนิท

“แด๊ดดี้กับหม่ามี้ก็มีความสุขจ๊ะ หนูอยู่เล่นกับคุณย่าที่นั่นดี ๆ ล่ะ” หัวใจของหม่ามี้ยังคงเฝ้าอาลัยอาวรณ์

เธอไม่ได้เจอหน้าเสี่ยวเป่ามานานแล้ว เธอจะทนไหวได้อย่างไร

เธอเลี้ยงดูเสี่ยวเป่าตั้งแต่เล็กมาจนถึงวันนี้

และนี่เป็นครั้งแรกที่เธออยู่ห่างกับเสี่ยวเป่ามาก

“ฮะ หม่ามี้ รีบกลับมาไว ๆ นะ” หลังจากพูดจบ เสี่ยวเป่าก็เห็นบางสิ่งบางอย่างที่น่าสนใจกว่าและรีบวิ่งออกไปทันที

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมองดูร่างของเสี่ยวเป่าที่กำลังวิ่งออกไปด้วยความรู้สึกทำอะไรไม่ถูก

เธออธิบายไม่ถูกว่าเธอกำลังรู้สึกอย่างไร

แม้ว่าจะไม่ได้เจอหน้ากันมานานแล้ว แต่เสี่ยวเป่ากลับไม่คิดถึงเธอเลย

มันเป็นความรู้สึกคะนึงหาลูกน้อยอย่างบอกไม่ถูก

หลังจากเสี่ยวเป่าวิ่งออกไป ลิ่นอวี๋เหยียนก็โผล่หน้าเข้ามาในหน้าจอโทรศัพท์ ตอนนี้ลิ่นอวี๋เหยียนมีผิวแทนเล็กน้อยแต่ยังคงดูสุขภาพดีอยู่

เธอสุขภาพดีขึ้นมาหลังจากเข้ารับการผ่าตัด

“เหมี่ยวเหมี่ยว ตอนอยู่ประเทศวาย ซ่งฉิงไม่ได้รังแกเธอใช่มั้ย?” ลิ่นอวี๋เหยียนกังวลว่าพวกเขาจะมีชีวิตความเป็นอยู่ในต่างประเทศไม่ดีนัก

ท้ายที่สุดมันไม่ใช่ประเทศของพวกเขาเอง และมันก็ไม่มีสิ่งอำนวยความสะดวกอะไรมากมาย

“ไม่เลยค่ะแม่ คุณป้าซ่งฉิงดีกับหนูมาก ดูแลหนูเหมือนลูกเลย แถมยังส่งต่อชุดสวย ๆ ให้หนูตั้งเยอะ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่กล้าเล่าเรื่องในสตูดิโอให้ลิ่นอวี๋เหยียนฟัง

ไม่เช่นนั้น ด้วยอุปนิสัยของลิ่นอวี๋เหยียนแล้ว เธอจะต้องบินมาต่อล้อต่อเถียงกับอาจารย์ซ่งฉิงอย่างแน่นอน

หากลิ่นอวี๋เหยียนทำอย่างนั้นจริง ๆ เธอก็คงไม่สงสัยเลยสักนิด

“ซ่งฉิงเต็มใจส่งต่อชุดล้ำค่าพวกนั้นให้ลูกจริง ๆด้วย…” ลิ่นอวี๋เหยียนพูดพึมพำ ทว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวกลับไม่ได้ยิน

“ดูแลดีก็ดีไป ถ้าเกิดวันไหนดูแลไม่ดีก็มาบอกแม่นะ แม่จะโทรไปด่าให้เอง” ลิ่นอวี๋เหยียนพูดออกมาตรง ๆ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดปลอบใจลิ่นอวี๋เหยียน พร้อมกับบอกว่าอาจารย์ซ่งฉิงดูแลเธอดีจริง ๆ ลิ่นอวี๋เหยียนจึงยอมแพ้ไป

ทั้งสองคุยกันต่ออีกสักพัก ลิ่นอวี๋เหยียนก็วางสายลง ในวันนี้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเหนื่อยมากและผล็อยหลับไปทันทีที่หัวแตะหมอน