พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 583 คุณไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อหรือไง?

ตอนที่ 583

คุณไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อหรือไง?

ตอนแรกถงเหมี่ยวเหมี่ยวคิดว่ามันเป็นการดีที่เธอได้ร่วมงานกับอาจารย์ซ่งฉิง

แต่หลังจากอยู่ที่นี่มาสองวัน ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็รู้สึกว่ามันแปลกที่เธอไม่ได้เจอกับมู่อวี้เฉิงเลย

ไม่รู้ว่าช่วงนี้มู่อวี้เฉิงยุ่งอยู่กับอะไร เขาถึงได้ส่งข้อความมาหาเธอเป็นครั้งคราวเท่านั้น

เขาไม่ได้ริเริ่มตามหาเธอ ดังนั้นเธอจึงอดไม่ได้ที่จะมองหาเขา

มันจึงทำให้เธอดูไม่สงวนท่าทีเสียเท่าไหร่

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจ้องมองหน้าจอโทรศัพท์และรอนานกว่าหนึ่งชั่วโมงถึงจะได้รับข้อความอีกครั้ง

เธอดึงผ้าห่มมาห่มและล้มตัวลงนอนด้วยความหงุดหงิด

ตกกลางคืน ถงเหมี่ยวเหมี่ยวได้ยินเสียงคนเคาะกระจก

เธอคิดว่าเธอแค่หูฝาดไป

แต่กลับนึกไม่ถึงว่าเสียงเคาะกระจกจะดึงขึ้นเรื่อย ๆ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวซ่อนตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม เหลือเพียงดวงตาสองข้างเท่านั้นที่โผล่ออกมา

หรือว่ามันจะเป็นผี?

ขณะเดียวกันโทรศัพท์มือถือก็สั่น

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวตกใจมากจนขนแขนลุกซู่ เธอหวาดกลัวจนตัวสั่นและซ่อนตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม เธอยกมือขึ้นมาปิดหน้าปิดตาและกางนิ้วออกเล็กน้อย

คนที่ส่งข้อความมาคือมู่อวี้เฉิง ส่วนข้อความที่ส่งมามีเพียงสามคำสั้น ๆ “เปิดหน้าต่าง”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเบิกตากว้างทันที และหลังจากแน่ใจแล้ว เธอก็รีบกระโดดลงจากเตียงโดยไม่ใส่รองเท้าสลีปเปอร์ด้วยซ้ำ

เธอเดินไปที่หน้าต่าง สงบสติอารมณ์เล็กน้อยแล้วค่อย ๆ เปิดหน้าต่าง

ร่างสูงใหญ่ของมู่อวี้เฉิงกำลังเบียดเสียดอยู่ริมหน้าต่าง ซึ่งทำให้คนมองรู้สึกตลกเล็กน้อย

ทว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวกลับไม่ได้รู้สึกตลก เพียงรู้สึกแสบจมูกแทน

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวนอนอยู่บนชั้นสอง

เพียงความสูงเท่านี้ก็ทำให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวหวาดกลัวมากแล้ว

เธอกลัวมากและรีบดึงมู่อวี้เฉิงเข้ามา

เมื่อเห็นคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า หัวใจของถงเหมี่ยวเหมี่ยวที่ห้อยต่องแต่งอยู่กลางอากาศก็ได้รับการปลดปล่อยอย่างสมบูรณ์

“คุณมาที่นี่ทำไม? ทำไมถึงมายืนอยู่บนที่ที่อันตรายแบบนี้? ถ้าเกิดอะไรขึ้นมา ฉันจะทำยังไง?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวทุบหน้าอกของมู่อวี้เฉิงและร้องไห้ออกมา

เมื่อได้เจอหน้าถงเหมี่ยวเหมี่ยว มู่อวี้เฉิงก็รู้สึกว่าหัวใจที่ว่างเปล่าของเขาถูกเติมเต็ม

เขาคว้ามือถงเหมี่ยวเหมี่ยวและดึงเธอเข้ามา กอดเธอไว้ในอ้อมแขนแน่น “ผมคิดถึงคุณ รู้มั้ยว่าผมคิดถึงคุณมากแค่ไหน?”

ถ้าไม่ใช่เพราะเขาคิดถึงเธอมาก มู่อวี้เฉิงคงไม่เสี่ยงอันตรายมาที่นี่

“จริง ๆ แล้ว ฉันก็คิดถึงคุณ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวดึงชายเสื้อของมู่อวี้เฉิงให้เขาเขยิบเข้ามาใกล้และพูดกระซิบบอก

มู่อวี้เฉิงโน้มตัวลงไปจูบริมฝีปากถงเหมี่ยวเหมี่ยว ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจึงเงยหน้าขึ้นปล่อยให้เขาลิ้มรสมัน

จนกระทั่งผละริมฝีปากออก มู่อวี้เฉิงกับถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็หายใจหอบ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวโน้มตัวเข้าไปในอ้อมแขนของมู่อวี้เฉิงและกระซิบว่า “คุณมาทำไม เกิดแม่ทูนหัวมาเห็นเข้า เธอจะยิ่งโกรธและไม่ยอมปล่อยฉันไปจะทำยังไง?”

“ไม่ต้องห่วง ดึกขนาดนี้ ป้าซ่งฉิงเข้านอนแล้วล่ะ คุณชินกับที่นี่หรือยัง?” มู่อวี้เฉิงลูบไล้แก้มของถงเหมี่ยวเหมี่ยวและสอบถาม

“ก็ดีนะ แม่ทูนหัวดูแลฉันดี” เธอแค่ชอบอยู่กับมู่อวี้เฉิงและมักจะรู้สึกแปลก ๆ เมื่อตื่นขึ้นมาแล้วไร้ร่างของมู่อวี้เฉิงนอนอยู่ข้าง ๆ

“งั้นก็ดี ผมคิดถึงคุณมาก ช่วงนี้ผมนอนไม่หลับเลย” มู่อวี้เฉิงพูดขณะจูบแก้มของถงเหมี่ยวเหมี่ยว

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจ้องมองใต้ตาที่ดำคล้ำของมู่อวี้เฉิงแล้วตระหนักได้ว่าสิ่งที่มู่อวี้เฉิงพูดเป็นความจริง

เธอสัมผัสดวงตาสีคล้ำของมู่อวี้เฉิงเบา ๆ “พรุ่งนี้ฉันจะเข้าไปคุยกับแม่ทูนหัวว่าจะกลับไปอยู่กับคุณ”

“อืม” มู่อวี้เฉิงมาที่นี่เพียงเพราะรอคอยคำพูดดังกล่าวของถงเหมี่ยวเหมี่ยว

หากเขาเป็นฝ่ายพูดออกไป ป้าซ่งฉิงจะต้องไม่เห็นด้วยอย่างแน่นอน

แต่ถ้าถงเหมี่ยวเหมี่ยวเป็นฝ่ายพูด มันจะแตกต่างออกไป

อาจารย์ซ่งฉิงเพียงแค่ทุกข์ใจแทนถงเหมี่ยวเหมี่ยว ขอแค่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวปริปากพูด เธอจะต้องตกลงแน่ ๆ

ทั้งสองกอดกันสักพัก จากนั้นมู่อวี้เฉิงก็เสนอตัวว่าจะนอนที่นี่

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเบิกตากว้าง “คุณไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อหรือไง? ถ้าคุณนอนที่นี่ แม่ซ่งฉิงจะไม่หั่นคุณเป็นชิ้น ๆ เลยเหรอ?”

“ไม่ต้องห่วง ผมจะรีบออกไปก่อนที่ป้าซ่งฉิงจะตื่น เชื่อผมสิ ช่วงนี้ผมนอนไม่ค่อยหลับ ให้ผมนอนที่นี่สักพักได้มั้ย?” มู่อวี้เฉิงพูดขอร้องขณะกอดเอวถงเหมี่ยวเหมี่ยว

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมองดูมู่อวี้เฉิงที่เหนื่อยล้าและอดทนไล่เขากลับไปไม่ไหว

ดังนั้นเธอจึงพยักหน้าตอบตกลง “ได้ แต่คุณต้องระวังตัวให้ดีนะ”

นึกไม่ถึงว่าคู่รักที่ครองรักกันมานานอย่างเธอกับมู่อวี้เฉิงจะพบเจอปัญหากีดกั้นไม่ให้เจอหน้ากัน คิดแล้วมันก็ตลกจริง ๆ

ปกติแล้วอาจารย์ซ่งฉิงจะตื่นนอนตอนเจ็ดโมงเช้า ดังนั้นถงเหมี่ยวเหมี่ยวจึงตั้งนาฬิกาปลุกตอนหกโมงสามสิบนาทีเพื่อปลุกมู่อวี้เฉิง

พวกเขาจะได้ไม่ถูกค้นพบเพราะเรื่องนี้มันน่าจะอธิบายได้ยาก

พวกเขาทั้งสองนอนอยู่บนเตียง ห่มผ้าและไม่ได้ทำอะไรกันเลย

เพียงนอนฟังลมหายใจของกันและกัน สูดดมกลิ่นของกันและกัน แค่นี้ก็ให้ความรู้สึกที่แตกต่างไปแล้ว

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้สึกถึงอุณหภูมิร่างกายของมู่อวี้เฉิงและผล็อยหลับไปอย่างรวดเร็ว

มู่อวี้เฉิงจ้องมองถงเหมี่ยวเหมี่ยวและหลับตาลงอย่างไม่เต็มใจนัก

ยิ่งมองมากเท่าไหร่ก็ยิ่งเหลือเวลาให้มองน้อยลงมากเท่านั้น

เขายังอยากจะจ้องมองเธอมากกว่านี้

จนกระทั่งเช้าตรู่ นาฬิกาก็ส่งเสียงดัง ทำให้ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวตื่นขึ้นมาจากการหลับใหล

เธอลุกขึ้นมาเตรียมจะปลุกมู่อวี้เฉิง แต่กลับพบว่า มู่อวี้เฉิงได้จากไปแล้วและไม่รู้ว่าออกไปตั้งแต่ตอนไหน

เธอสัมผัสพื้นที่ข้าง ๆ และพบว่าอุณหภูมิบนพื้นที่ที่ มู่อวี้เฉิงเคยนอนอยู่ได้เย็นชืดลงด้วย

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกังวลมากจนมองออกไปนอกหน้าต่าง

แต่ก่อนที่เธอจะเอื้อมมือออกไปเปิดหน้าต่าง เสียงเคาะประตูห้องของเธอก็ดังขึ้น

“เหมี่ยวเหมี่ยว ตื่นแล้วเหรอ?” เสียงอาจารย์ซ่งฉิงดังขึ้น

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากเดินไปเปิดประตู

“แม่ทูนหัว มีอะไรเหรอคะ?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวถาม

อาจารย์ซ่งฉิงมองดูถงเหมี่ยวเหมี่ยวสักพักหนึ่งแล้วถามว่า “เหมี่ยวเหมี่ยว เมื่อคืนได้ยินเสียงอะไรมั้ย”

เมื่อได้ยินคำถามของอาจารย์ซ่งฉิง ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ชะงักไปทันที

“เสียงอะไรเหรอคะ? หนูไม่ได้ยินเสียงอะไรเลยค่ะ เมื่อคืนนอนหลับสนิทมาก แม่ทูนหัว เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ?” อาจารย์ซ่งฉิงคงไม่ได้เห็นตอนมู่อวี้เฉิงย่องเข้ามาใช่ไหม?

อาจจะเป็นไปได้

“ไม่มีอะไร แม่แค่ได้ยินเสียงบางอย่าง แต่ไม่แน่ใต บางทีอาจจะเป็นหนู” อาจารย์ซ่งฉิงพูดด้วยท่าทางสบาย ๆ

“อาจจะค่ะ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวตอบรับอย่างคลุมเครือ

จู่ ๆ อาจารย์ซ่งฉิงก็เดินไปที่หน้าต่าง

ทันใดนั้นหัวใจของถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็เต้นระรัวหลังจากที่เธอเพิ่งรู้สึกผ่อนคลายลง

อาจารย์ซ่งฉิงเปิดหน้าต่างและมองลงไป

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวหลับตาลงและพยายามอธิษฐานในใจว่าขอให้อาจารย์ซ่งฉิงไม่รู้

ไม่อย่างนั้นคงแย่แน่

อาจารย์ซ่งฉิงมองดูรอยเท้าด้านนอกหน้าต่างและหัวเราะเบา ๆ

อย่างไรก็ตามเธอไม่ได้พูดเปิดโปง แต่กลับบอกว่า “ตื่นเช้าก็เปิดหน้าต่างให้แสงอาทิตย์ส่องเข้ามาฆ่าเชื้อไวรัสในห้องบ้าง มันจะได้ดีต่อสุขภาพ”

“เข้าใจแล้วค่ะแม่ทูนหัว” นึกไม่ถึงว่าอาจารย์ซ่งฉิง จะเปลี่ยนไปพูดประเด็นอื่นแทน

แต่นี่ก็พิสูจน์ได้ว่าอาจารย์ซ่งฉิงไม่ได้สังเกตเห็น

เธอรู้สึกลุ้นเหลือเกิน

“พวกคนหนุ่มสาวไม่ค่อยใส่ใจเรื่องนี้กัน ลงไปกินข้าวเถอะ” อาจารย์ซ่งฉิงเปิดหน้าต่าง เอามือไพล่หลังและเดินลงไปที่ชั้นล่าง

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวตบหน้าอก ในที่สุดเธอก็รอดพ้นจนได้

อาจารย์ซ่งฉิงหันกลับมาและเห็นว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวกำลังถอนหายใจด้วยความโล่งอก

เธออดไม่ได้ที่จะแอบยิ้ม ยัยเด็กโง่ ถ้าเธอไม่อนุญาต มู่อวี้เฉิงจะเข้ามาได้ไหมล่ะ?