พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 589 อย่ารีบร้อน

ตอนที่ 589

อย่ารีบร้อน

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวยังคงยุ่งมาก หลังจากเลือกลวดลายได้แล้ว เธอก็ต้องเลือกวัสดุในการทำสร้อยข้อมือต่อ

วัสดุสร้อยข้อมือส่วนใหญ่ในประเทศวายล้วนทำมาจากทองคำและเงิน

แซนดี้คอยช่วยเหลือและยังให้คำแนะนำอีกด้วย

วันรุ่งขึ้น อาจารย์ซ่งฉิงรู้สึกประหลาดใจมากที่เห็นทั้งสองคนอยู่ด้วยกัน

อย่างไรก็ตาม ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมักจะมีพลังวิเศษที่ทำให้คนอื่นอยากเข้าใกล้เสมอ

อาจารย์ซ่งฉิงจึงเดินเข้าไปดู

อาจารย์ซ่งฉิงมองดูรูปภาพและลวดลายที่ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเลือกเอาไว้แล้วอดจะหัวเราะไม่ได้ เธออยากจะช่วยถงเหมี่ยวเหมี่ยว แต่สุดท้ายเธอกลับช่วยอะไรไม่ได้เลย

เมื่อแซนดี้เห็นอาจารย์ซ่งฉิง เธอก็ลุกขึ้นยืนด้วยความลังเล ทว่าร่างกายของเธอกลับตึงเครียดจนประหม่า “อาจารย์ซ่งฉิง”

อาจารย์ซ่งฉิงไม่ได้พูดอะไร เดินเข้าไปตบไหล่แซนดี้และส่งยิ้มให้เบา ๆ “เหมี่ยวเหมี่ยวไม่เข้าใจอะไรเลย ช่วยเธอด้วยนะ”

แซนดี้พยักหน้าอย่างแรง “ไม่ต้องห่วงค่ะ ฉันจะช่วยเธอเต็มที่”

หลังจากอาจารย์ซ่งฉิงพูดให้คำแนะนำแล้ว เธอก็เดินตรงเข้าไปในห้องทำงาน

แซนดี้ทิ้งตัวลงบนเก้าอี้อย่างไร้เรี่ยวแรง “ฉันนึกว่าฉันจะโดนอาจารย์ซ่งฉิงดุแล้วซะอีก”

เมื่อแซนดี้ได้เข้ามาช่วยเหลือ เธอก็ตระหนักได้ว่า ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกับอาจารย์ซ่งฉิงไม่ได้พูดโกหก

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวแทบจะไม่รู้อะไรเกี่ยวกับการออกแบบเลยจริง ๆ

แต่เธอค่อนข้างฉลาดและมีพรสวรรค์ทางด้านการออกแบบ พอแซนดี้คอยอธิบายให้เธอฟังข้าง ๆ เธอก็เข้าใจในทันที

แซนดี้อิจฉาถงเหมี่ยวเหมี่ยวที่เข้าใจอะไรง่าย

ตอนนี้เธอเข้าใจแล้วว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวเก่งมากจริง ๆ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมองดูข้อมูลแล้วอดยิ้มไม่ได้ “คุณกล้าทำแบบนี้ต่อหน้าอาจารย์ซ่งฉิงได้ยังไง ไม่กลัวเลยนะ”

“กลัวสิ แต่ฉันแค่พยายามดิ้นรน ไม่นึกว่าจะได้เอามาพูดเป็นเรื่องตลกแบบนี้” แซนดี้เกาหัวด้วยความเขินอาย

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวหันกลับมา ต้องการพูดอะไรบางอย่าง แต่จู่ ๆ โทรศัพท์มือถือบนโต๊ะก็ดังขึ้น

เธอเหลือบมองดูเบา ๆ และพบว่าสายเรียกเข้ามาจากอินอวี่โหรว

ช่วงนี้เธอยุ่งมากและไม่มีเวลาติดต่อกับอินอวี่โหรวเลย

“โทษที ฉันขอไปรับสายก่อนนะ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดขอตัวกับแซนดี้ จากนั้นก็ลุกขึ้นไปคุยโทรศัพท์ที่ทางเดิน

“อวี่โหรว มีอะไรเหรอ?” สายเรียกเข้าถูกตัดไปโดยอัตโนมัติหลังจากรอคอยมานานเกินไป แต่หลังจากนั้นอินอวี่โหรวก็โทรมาหาอีกครั้ง ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจึงรีบกดรับสายอย่างว่องไว

“เหมี่ยวเหมี่ยว ยุ่งอยู่หรือเปล่า ฉันไม่ได้รบกวนเธอใช่มั้ย?” น้ำเสียงอ่อนโยนของอินอวี่โหรวดังมาจากปลายสาย

“ไม่รบกวนหรอก แต่ว่ามีเรื่องเกิดขึ้นนิดหน่อย ฉันก็เลยยุ่งมาก” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดตอบรับด้วยน้ำเสียงที่ทำอะไรไม่ถูก

“เกิดอะไรขึ้น? ร้ายแรงหรือเปล่า?” อินอวี่โหรวกังวลมากเช่นกัน

“ไม่มีไร ๆ ทุกอย่างเรียบร้อยดีแล้ว” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวแค่พูดบ่นและไม่มีความตั้งใจจะเล่าเรื่องนี้ให้อินอวี่โหรวฟัง

อินอวี่โหรวเป็นคนอ่อนไหวและมีแนวโน้มว่าจะคิดมาก ดังนั้นเธอจึงไม่อยากเล่าอะไร

“งั้นก็ดี” อินอวี่โหรวถอนหายใจด้วยความโล่งอก

“มีเรื่องอะไรหรือเปล่า?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมองดูเวลา ตอนนี้ที่เมืองเป่ยน่าจะเป็นเวลาเที่ยงคืนแล้ว

“ไม่มีอะไร ฉันแค่คิดถึงเธอน่ะ”

“ฉันก็คิดถึงเธอ คนดี ฉันจะรีบกลับไปหาเธอแน่นอน” แม้ว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะอยากคุยกับอินอวี่โหรวให้มากกว่านี้ แต่ตอนนี้เธอกำลังเร่งรีบ เธอจึงต้องรีบวางสายลง “อวี่โหรว ฉันไปทำงานก่อน เดี๋ยวว่างแล้วฉันโทรหานะ”

“อืม…” อินอวี่โหรวตอบรับ

“เหมี่ยวเหมี่ยว!” อินอวี่โหรวร้องตะโกนทันที

“เกิดอะไรขึ้นกันแน่?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรีบถามกลับ เธอรู้สึกว่าน้ำเสียงของอินอวี่โหรวฟังดูผิดปกติไป

“ไม่มีอะไร แค่ดูแลสุขภาพด้วยนะ” อินอวี่โหรวพูดขึ้น ช้า ๆ

“เธอก็เหมือนกัน แค่นี้ก่อนนะ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดจบและรีบกดวางสายลง

อินอวี่โหรวมองดูหน้าจอโทรศัพท์ที่ดับลง เธอจ้องมองมันอยู่สักพักก่อนจะวางโทรศัพท์ลง

เธอฟังคำแนะนำของถงเหมี่ยวเหมี่ยวและไปทดสอบ ฉินคั่ว จากนั้นฉินคั่วก็ยอมรับว่าชอบเธอจริง ๆ

หลังจากรับรู้ผลการทดสอบ อินอวี่โหรวก็ไม่ได้ผ่อนคลายอย่างที่คิด และรู้สึกไม่สบายใจเอาเสียเลย

ในความคิดของเธอ ดูไม่มีทางที่ฉินคั่วจะมาชอบเธอได้เลย

บางทีภาพลักษณ์เพลย์บอยของฉินคั่วจะหยั่งลึกอยู่ในใจของเธอมากเกินไป

เธอไม่เชื่อว่าฉินคั่วจะชอบเธอ

ฉินคั่วบอกว่าเขาชอบเธอ แต่นั่นอาจจะเป็นความคิดสนุก ๆ ของเขาก็ได้

ดังนั้นอินอวี่โหรวจึงหวาดกลัวและพยายามหลีกเลี่ยง ฉินคั่ว

อินอวี่โหรวอยากจะเล่าเรื่องนี้ให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวฟัง

แต่เธอคิดว่าเธอไม่สามารถขอร้องให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวช่วยเหลือเธอได้ทุกครั้งหรือเปล่า?

นอกจากนี้เธอโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว

เธอต้องจัดการเรื่องนี้ด้วยตัวเอง

ดังนั้นหลังจากโทรศัพท์ไปหาแล้ว เธอจึงพูดอะไรไม่ออก

ขณะที่เธอกำลังคิดเรื่องนี้ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

อินอวี่โหรวกำลังคิดไปเรื่อยเปื่อย เธอจึงกดรับสายทันทีโดยไม่ได้ดูชื่อคนโทรมา

“อินอวี่โหรว” น้ำเสียงที่ฟังดูไม่แยแสเล็กน้อยดังขึ้นจากปลายสาย

อินอวี่โหรวที่ได้ยินเสียงดังนั้นอารมณ์เสียและรู้สึกหดหู่ขึ้นมาทันที เธอรีบกดวางสายโดยไม่ต้องคิด

หลังจากฉินคั่วที่อยู่ปลายสายได้ยินเสียงปิ๊บ ใบหน้าของเขาก็แข็งค้างไปครู่หนึ่ง

เขาโยนโทรศัพท์ลงบนเบาะรถยนต์โดยไม่ใส่ใจ จากนั้นก็หยิบบุหรี่ออกมาจ่อริมฝีปาก

ควันบุหรี่ที่พุ่งออกมาปกคลุมใบหน้าของเขาจนดูคลุมเครือเล็กน้อย

ฉินคั่วดูค่อนข้างเย็นชาและแข็งกระด้าง แต่เขากลับมีดวงตาสน้ำตาลอ่อนเหมือนกับลูกท้อ

ดวงตาสีลูกท้อดูอ่อนโยนมาก ความสงบทำให้เขาดูนุ่มนวลลง แต่รูปลักษณ์ภายนอกกลับยังดูร้อนแรงและไม่ให้ใครมาเหยียดหยามได้

ทว่าดวงตาสีลูกท้อในตอนนี้กลับเต็มเปี่ยมไปด้วยความรำคาญ

อันที่จริง เขาพอจะคาดเดาผลลัพธ์นี้ได้

ก่อนหน้าเขาไปเจอกับอินอวี่โหรวมา และอินอวี่โหรวก็ถามกึ่งตลกว่าเขาชอบเธอหรือเปล่า

เขาสามารถโกหกเรื่องอื่นได้ แต่เขาไม่สามารถหลอกลวงอินอวี่โหรวเกี่ยวกับเรื่องนี้ได้

ดังนั้นเขาจึงยอมรับโดยไม่คิด

เขายังคงไม่ลืมดวงตาเบิกกว้างของอินอวี่โหรว ราวกับเธอเพิ่งได้ยินเรื่องที่เป็นไปไม่ได้

อันที่จริงอินอวี่โหรวก็ไม่ได้คาดหวังว่าฉินคั่วจะชอบเธอ

ทันทีที่เห็นดวงตาของอินอวี่โหรว ฉินคั่วก็พอจะคาดเดาได้ว่าอินอวี่โหรวจะต้องหลบหน้าเขา

ตอนที่เขาเจอกับอินอวี่โหรว ฉินคั่วเอาแต่บอกตัวเองว่าอย่ารีบร้อน

แต่กลับนึกไม่ถึงว่าเขาจะเผลอทำตัวรีบร้อนจนทำให้เธอหนีหายไป

หากเป็นเช่นนี้ อินอวี่โหรวก็คงจะไม่มาเจอหน้าเขาอีก

เขาต้องคิดหาวิธีการอื่น

ฉินคั่วหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาและกดโทรออก

“ไอเด็กเวร โทรมาหาฉันมีเรื่องอะไรอีกล่ะ?” เสียงที่ดูมีอายุเต็มไปด้วยถ้อยคำติเตียน แต่กลับผสมปนเปไปด้วยความสุขของผู้พูด

“ปู่เป็นเพื่อนกับผู้เฒ่าอินไม่ใช่เหรอ? รู้มั้ยว่าผู้เฒ่าอินชอบอะไร?” ฉินคั่วพูดถามตรง ๆ เพราะไม่อยากพูดไร้สาระ

“คนแก่ก็น่าจะชอบของอยู่ไม่กี่อย่างไม่ใช่เหรอ? กระดานหมากรุก วัตถุโบราณ ภาพวาดตัวอักษร…” คุณปู่ฉินพูดบอกอยู่นานโดยไล่เรียงจากสิ่งต่าง ๆ ที่ผู้เฒ่าอินชอบ

หลังจากพูดบอกอยู่นาน เขาก็ได้สติ “ว่าแต่ แกถามทำไม?”

ไอเด็กเวรนี่ดูไม่ใช่คนที่จะหาของขวัญเหมาะสมมาให้ใครสักหน่อย

“ฉันเตือนแกแล้วนะ อย่าไปยุ่ง!”

“ปู่ไม่ต้องรู้หรอกว่าผมจะทำอะไร แค่ช่วยผมเตรียมของก็พอ” ฉินคั่วบังคับพวงมาลัยรถยนต์อย่างไม่ใส่ใจนัก