พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 591 รออยู่ด้วยกัน

ตอนที่ 591

รออยู่ด้วยกัน

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวคิดเรื่องนี้ทั้งคืน และในที่สุดก็ใช้ หยกขาวเป็นวัสดุสำหรับสร้อยข้อมือ

นอกเหนือจากแซนดี้แล้ว ถงเหมี่ยวเหมี่ยวได้แสดงรูปภาพและแบบร่างสร้อยข้อมือให้นักออกแบบคนอื่นในสตูดิโอดู และทุกคนก็พูดชมกันอย่างเป็นเอกฉันท์

พวกเขาทั้งหมดล้วนเป็นคนประเทศวาย ดังนั้น ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจึงทำมันอย่างมั่นใจ

ในช่วงเวลานี้ เธอไม่ได้ขอความช่วยเหลือจาก อาจารย์ซ่งฉิงเลย

พวกแซนดี้กับคนอื่น ๆ ในสตูดิโอล้วนมาช่วยเหลือเธอ

เธอจึงไม่ต้องไปรบกวนอาจารย์ซ่งฉิง

เพียงแต่หยกขาวสามารถหาได้ในประเทศจีนเท่านั้น

พรุ่งนี้เป็นวันที่คุณแอนนาขีดเส้นตายเอาไว้แล้ว

หากไม่สามารถหาหยกขาวภายในช่วงบ่ายได้ เธอก็จะไม่สามารถส่งงานได้

แซนดี้พูดแนะนำจากด้านข้าง “เหมี่ยวเหมี่ยว ทำไมไม่ใช้วัสดุอย่างอื่นแทนล่ะ”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวส่ายหัว เธออธิบายไม่ถูก เพียงแต่รู้สึกว่าถ้าเธอใช้หยกขาว เธอจะสามารถผ่านมันไปได้อย่างแน่นอน

แต่จะไปหาหยกขาวจากที่ไหนดีล่ะ?

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวติดปัญหาตรงนี้

หรือจะมีวัสดุอย่างอื่นที่สามารถใช้แทนกันได้จริง ๆ?

เธอรู้สึกว่าหากเธอใช้วัสดุอย่างอื่นแทนมันจะต้องไม่บรรลุผลอย่างแน่นอน

ขณะที่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกำลังติดอยู่ในทางตัน มู่อวี้เฉิง ก็โทรศัพท์มาหาเธอ

มู่อวี้เฉิงบอกว่าเขารอเธออยู่ที่ชั้นล่างของสตูดิโอ อาจารย์ซ่งฉิง

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรีบวิ่งลงไปทันที หลังจากเห็นผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่ข้าง ๆ ออดี้สีดำ เธอก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มมุมปาก “มาทำอะไร?”

มู่อวี้เฉิงหยิบกล่องกำมะหยีสีดำออกมาจากถุงและมอบให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยว

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรับมันมาด้วยความสับสน “นี่อะไร?”

“ลองเปิดดูสิ” มู่อวี้เฉิงเลิกคิ้ว

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเปิดกล่องดูและพบว่ามีหยกขาวบริสุทธิ์อยู่ในนั้น

“คุณรู้ได้ยังไงว่าฉันต้องการมัน?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้สึกว่ามันน่าทึ่งจริง ๆ ทุกครั้งที่เธอต้องการความช่วยเหลือบางอย่าง ผู้ช่วยคนนี้ก็จะยื่นมือมาช่วยเธอได้ทันเวลาเสมอ

“ก็เมื่อคืนคุณบอกว่าจะใช้หยกขาวทำสร้อยข้อมือ พอผมคิดออกก็เลยลู่หมิงส่งมาให้” น้ำเสียงของมู่อวี้เฉิงฟังดูสงบมาก แต่มันไม่ได้ปกปิดความเอาใจใส่ของผู้ชายคนนี้เลย

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้สึกประทับใจมากจนพูดไม่ออก

เธอเดินเข้าไปหามู่อวี้เฉิง เขย่งปลายเท้าและจูบเขา “ขอบคุณนะคะสามี”

ดวงตาของมู่อวี้เฉิงมืดมนลง และเมื่อเห็นว่า ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกำลังจะถอยออกไป เขาก็คว้าเอว ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไว้และจูบเธออย่างดุเดือด

หลังจากนั้นไม่นาน มู่อวี้เฉิงก็ปล่อยเธอ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวหมดแรงจนต้องยืนพิงเขา

เมื่อพิจารณาได้ว่ามีคนกำลังเดินผ่านไปมาอยู่ข้างหลัง มู่อวี้เฉิงก็ไม่กล้าทำอะไรเลยเถิด

เขาลูบหัวถงเหมี่ยวเหมี่ยวแล้วพูดว่า “ไปทำงานเถอะ พรุ่งนี้เดดไลน์แล้วไม่ใช่เหรอ? รีบเข้า”

“อืม” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้ดีว่าเวลาเป็นเรื่องเร่งด่วน เธอจึงหันหลังเดินออกไป แต่หลังจากเดินไปได้ครึ่งทาง เธอก็หยุดลง

เธอหันกลับมาหอมแก้มมู่อวี้เฉิงแล้วรีบวิ่งหนีออกไปโดยเร็ว

มู่อวี้เฉิงสัมผัสหน้าแก้มที่ถูกถงเหมี่ยวเหมี่ยวหอมแล้วเผลอยิ้มออกมาเบา ๆ

หากได้รับการปฏิบัติเช่นนี้ ต่อให้เป็นเรื่องใหญ่โตหรือต้องสละชีวิต เขาก็ยอม

หลังจากได้รับหยกขาวแล้ว ก็ต้องส่งมันไปให้ผู้เชี่ยวชาญเจียระไน

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวตรวจสอบข้อสรุปอยู่หลายครั้งก่อนจะส่งหยกขาวออกไป

ระหว่างนี้ เธอยังคงรอคอยอยู่ที่หน้าห้องสตูดิโอ โปรดักชั่น และปฏิเสธที่จะออกไปไหน

ห้องโปรดักชั่นไม่ได้อยู่ในสตูดิโอ แต่อยู่ห่างออกไปหน่อย

พวกแซนดี้มีงานอื่นที่ต้องทำ ดังนั้นถงเหมี่ยวเหมี่ยวจึงมารอที่นี่คนเดียว

อาจารย์ซ่งฉิงรีบทำงานในสตูดิโอให้เสร็จอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ตามถงเหมี่ยวเหมี่ยวไปที่ห้องโปรดักชั่น

เมื่อเห็นถงเหมี่ยวเหมี่ยวนั่งอยู่คนเดียวบนเก้าอี้ในทางเดิน อาจารย์ซ่งฉิงก็รู้สึกทุกข์ใจ

ช่วงนี้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวยุ่งอยู่กับการออกแบบมาก และแทบไม่ได้พักผ่อนเลย

สภาพร่างกายของเธอดูซีดเซียวมาก

อาจารย์ซ่งฉิงเดินเข้าไปนั่งลงด้านข้างถงเหมี่ยวเหมี่ยวและจับมือถงเหมี่ยวเหมี่ยว “เหมี่ยวเหมี่ยว นี่คือผู้เชี่ยวชาญที่ทางสตูดิโอของแม่ร่วมงานด้วยบ่อย ๆ ไม่ต้องห่วงนะ จะต้องไม่มีอะไรผิดพลาด”

“แม่ทูนหัว หนูก็ไม่ได้กังวลอะไรหรอกค่ะ หนูแค่อยากเห็นของที่หนูออกแบบกับตาตัวเอง” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวค่อนข้างผ่อนคลายและไม่ได้วิตกกังวลอะไร

ในเมื่ออาจารย์ซ่งฉิงพูดแบบนั้น เธอก็ไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องคุณภาพ

เพียงแต่ว่าการออกแบบของเธอเป็นสิ่งแปลกใหม่มาก

เธอจึงกังวลว่ามันจะไม่ได้ผล

“อืม แม่จะรออยู่กับหนูเอง” อาจารย์ซ่งฉิงไม่เคยปล่อยมือถงเหมี่ยวเหมี่ยวเลย

มือของอาจารย์ซ่งฉิงอบอุ่นมาก จนทำให้เธอรู้สึกสงบ

ทั้งสองนั่งรออยู่หน้าห้องโปรดักชั่นมาระยะหนึ่งแล้ว

จู่ ๆ ผู้เชี่ยวชาญก็เดินถือภาพร่างการออกแบบของ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวออกมา

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกับอาจารย์ซ่งฉิงที่เห็นเช่นนั้นรีบลุกขึ้นยืนพร้อมกัน

“เกิดอะไรขึ้น? อาจารย์ มีอะไรผิดปกติหรือเปล่าคะ?” น้ำเสียงของถงเหมี่ยวเหมี่ยวเต็มไปด้วยความวิตกกังวลที่ไม่อาจปิดซ่อน

อาจารย์ซ่งฉิงพยายามตีมือเธอเบา ๆ เพื่อปลอบโยน

“คุณจะแกะสลักเหรอ?” ผู้เชี่ยวชาญถาม

“ใช่ค่ะ ทำไมคะ อาจารย์ทำไม่ได้เหรอคะ?” อันที่จริง ถงเหมี่ยวเหมี่ยวได้ตระหนักถึงปัญหานี้เช่นกัน

ผู้เชี่ยวชาญจากประเทศวายส่วนใหญ่ไม่เคยเห็นลวดลายและลายเส้นแบบนี้มาก่อน จึงถือว่าเป็นสิ่งที่ทำออกมาได้ยาก

“ทำได้ แต่จะมีค่าใช้จ่ายเยอะมาก” ผู้เชี่ยวชาญตอบ

หลังจากได้ยินเช่นนั้น ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก เธอรีบพูดตอบทันที “ไม่เป็นไรค่ะ คิดเงินเพิ่มได้เลยค่ะ”

จนกระทั่งได้รับคำยืนยันจากถงเหมี่ยวเหมี่ยว ผู้เชี่ยวชาญก็ถือแบบร่างกลับเข้าไปในห้องอีกครั้ง

อาจารย์ซ่งฉิงดูออกว่าเธอไม่ได้รู้สึกผ่อนคลายเท่าที่แสดงออก

เธอไม่พูดอะไร เพียงแค่จับมือถงเหมี่ยวเหมี่ยวและนั่งรอเป็นเพื่อนเงียบ ๆ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกับอาจารย์ซ่งฉิงยังคงเฝ้ารออยู่ที่นั่น

จนกระทั่งไม่นานท้องฟ้าก็มืดสนิท

ขณะเดียวกัน แซนดี้ก็มาส่งอาหารให้พวกเธอ

และรออยู่กับพวกเธอสักพัก

ร่างกายของถงเหมี่ยวเหมี่ยวตึงเครียดมาก จนไม่รับรู้เวลาที่ผ่านไปแต่ละวินาที

เมื่อมองดูโทรศัพท์ เธอก็ตกใจมากที่เวลาผ่านไปนานขนาดนี้แล้ว

“แม่ทูนหัว ทำไมไม่กลับไปก่อนล่ะคะ หนูรออยู่ที่นี่คนเดียวได้ค่ะ” เดิมทีอาจารย์ซ่งฉิงมีสุขภาพไม่แข็งแรงอยู่แล้ว จะให้อีกฝ่ายมาทนรออยู่กับเธอตลอดเวลาได้อย่างไร

“ไม่ แม่ยังทนไหว สมัยก่อนตอนที่แม่ออกแบบ ต้องรอนานกว่านี้อีก” ตามจริงแล้ว อาจารย์ซ่งฉิงรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย

เธอแค่ไม่อยากให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวแบกรับความกดดันทั้งหมดคนเดียว

เธออยากจะอยู่ที่นี่ด้วยกัน

“นั่นมันเมื่อก่อน แม่ทูนหัว ถ้าแม่ไม่ดูแลร่างกายให้ดีแล้วจะมาร่วมงานแต่งงานของหนูได้ยังไงคะ? ไม่อยากเห็นหนูใส่ชุดแต่งงานที่ออกแบบให้เหรอ?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเห็นว่าสีหน้าของอาจารย์ซ่งฉิงเริ่มดูไม่ดีนัก เธอจึงออกปากขับไล่อีกฝ่าย

“แต่หนูอยู่คนเดียวได้ใช่มั้ย?” อาจารย์ซ่งฉิงค่อย ๆ คล้อยตามคำชักชวนของถงเหมี่ยวเหมี่ยว แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังเป็นกังวลกับถงเหมี่ยวเหมี่ยวอยู่

“หนูอยู่ได้ค่ะ ไม่เป็นไร อีกอย่างพอแม่ไปแล้ว หนูจะให้อวี้เฉิงมาอยู่เป็นเพื่อน เพราะงั้นไม่ต้องกังวลไปหรอกค่ะ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดเกลี้ยกล่อมเธอ

อาจารย์ซ่งฉิงจำใจลุกขึ้นยืนและจับมือของ ถงเหมี่ยวเหมี่ยว “งั้นแม่กลับไปพักผ่อนก่อนนะ ถ้าหนูอยากได้อะไรก็บอกเจ้าหน้าที่ที่นี่เอาล่ะ เดี๋ยวตอนแม่ออกไปแม่จะบอกพวกเขาให้ด้วย”

“ค่ะ ขอบคุณค่ะแม่ทูนหัว” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง

ขอแค่อาจารย์ซ่งฉิงเต็มใจกลับไปพักผ่อน แค่นี้เธอก็สบายใจแล้ว