พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 594 รู้สึกไม่สบายใจ

ตอนที่ 594

รู้สึกไม่สบายใจ

เมื่อเห็นว่าอาจารย์ซ่งฉิงพูดเสร็จแล้ว ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ก้าวเข้าไปข้างหน้าและพูดว่า “เดี๋ยวฉันเลี้ยงอาหารเย็นพวกคุณ ฉลองที่พวกเรามีวันดี ๆ แบบนี้”

เดิมทีมันเป็นเรื่องที่น่ายินดีมาก ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจึงไม่อยากทำให้มันตึงเครียดจนเกินไป

แซนดี้เป็นคนแรกที่ร้องตะโกนออกมาอย่างมีความสุข “เย้ ๆ ๆ ฉันอยากกินอันที่แพงที่สุด”

อาจารย์ซ่งฉิงเหลือบมองแซนดี้ “รู้จักแต่เรื่องกินน่ะ เมื่อไหร่จะได้เรื่องแบบเหมี่ยวเหมี่ยวสักที?”

“เหมี่ยวเหมี่ยวไม่เหมือนกัน เหมี่ยวเหมี่ยวเป็นยอดอัจฉริยะค่ะ ส่วนฉันขอเป็นคนธรรมดาดีกว่า” แซนดี้แลบลิ้นปลิ้นตาใส่อาจารย์ซ่งฉิงก่อนจะวิ่งเข้าไปซ่อนตัวอยู่ทางด้านหลัง ถงเหมี่ยวเหมี่ยว

อาจารย์ซ่งฉิงอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ “เธอนี่นะ”

แม้ว่าพวกเขาจะดีใจมากที่การออกแบบของ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวได้รับการยินยอมจากคุณแอนนา แต่ว่าพวกเขาก็ยังต้องทำงานต่อไป

หลังจากนั้นไม่นาน ทุกคนก็กลับไปที่โต๊ะทำงานของตัวเอง

เหลือเพียงอาจารย์ซ่งฉิงกับถงเหมี่ยวเหมี่ยวอยู่ในห้องโถง

อาจารย์ซ่งฉิงเข้าไปในห้องทำงาน และถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ตามไปด้วย

ถงเหมี่ยวเหมี่ยววางบัตรธนาคารในมือลงตรงหน้าอาจารย์ซ่งฉิง “แม่ทูนหัว รับการ์ดใบนี้ไว้นะคะ”

อาจารย์ซ่งฉิงเงยหน้ามองเธออย่างขบขัน “มันเป็นผลงานการออกแบบของหนู เอามาให้แม่ทำไม?”

“แต่มันเป็นผลงานจากสตูดิโอของแม่ ไม่ใช่ของหนูสักหน่อยค่ะ” ยิ่งไปกว่านั้นตอนที่เธอออกแบบ คนอื่นก็ช่วยเหลือเธอเอาไว้มาก

เงินจำนวนนี้ควรแบ่งออกให้เท่า ๆ กัน

อาจารย์ซ่งฉิงมองความคิดของถงเหมี่ยวเหมี่ยวออกอย่างรวดเร็ว

“เหมี่ยวเหมี่ยว ทำไมถึงได้ซื่อขนาดนี้ รีบคิดให้ได้นะ หนูจะใจดีขนาดนี้ไม่ได้ ถ้าหนูรู้สึกขอบคุณก็แค่เลี้ยงอาหารเย็นพวกเขาก็พอ ไม่ต้องทำเพราะเห็นแก่สตูดิโอของแม่หรอก ที่นี่ไม่มีกฎเกณฑ์อะไร”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวที่ได้ยินคำพูดของอาจารย์ซ่งฉิงรู้สึกว่ามันสมเหตุสมผล

เธอพยักหน้าและเก็บบัตรใส่กระเป๋า “ได้ค่ะ งั้นหนูจะเก็บไว้”

“นี่คือสิ่งที่เธอควรจะได้รับ เพราะงั้นไม่ต้องนึกถึงแม่หรอก” อาจารย์ซ่งฉิงจิบน้ำชา

“แต่เหมี่ยวเหมี่ยว หนูไม่คิดจะเข้ามาทำงานในแวดวงการออกแบบจริง ๆ เหรอ?” อาจารย์ซ่งฉิงชอบคนที่มีความสามารถ เธอจึงไม่อยากให้พรสวรรค์ของถงเหมี่ยวเหมี่ยวถูกกลบเอาไว้

“แม่ทูนหัว หนูยังไม่ได้คิดไปถึงเรื่องนี้เลยค่ะ หนูก็แค่โชคดีที่ลวดลายทั้งหมดถูกประดิษฐ์เอาไว้แล้ว และไม่ได้คิดอะไรมากเลย” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็แค่บังเอิญทำมันสำเร็จโดยไม่ได้ตั้งใจ และเธอก็ไม่ได้เก่งเท่าอาจารย์ซ่งฉิงกับพวกแซนดี้เลยด้วยซ้ำ

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ตระหนักรู้ในตนเองมากขึ้น

นอกจากนี้สตูดิโอของอาจารย์ซ่งฉิงอยู่ในประเทศวาย เธอมีมู่อวี้เฉิง มีเสี่ยวเป่าและยังมีครอบครัวที่มั่นคง เธอไม่อยากจากบ้านเกิดและทนไม่ไหวหากต้องแยกจากกับครอบครัวของเธอ

“หนูไม่เชื่อสายตาแม่เหรอ? ถ้าแม่บอกว่าหนูทำได้ก็ต้องทำได้สิ” อาจารย์ซ่งฉิงพูด ขณะคิดได้ว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวคงจะมีแผนการของตนเอง เธอจึงโบกมือถอดใจ “ช่างเถอะ แม่ไม่บังคับหนูหรอก ไปคิดเอาเองแล้วกัน”

“แม่ทูนหัว ขอโทษนะคะ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้ว่า อาจารย์ซ่งฉิงกำลังปลูกฝังความคิดให้เธอ

“เหมี่ยวเหมี่ยว พูดตามตรง ถ้าเกิดแม่ไปเปิดสตูดิโอที่เมืองเป่ย หนูจะมาทำกับแม่มั้ย?” อาจารย์ซ่งฉิงพยายามแสดงความจริงใจอย่างมาก

“ถึงตอนนั้นค่อยว่ากันค่ะ แต่หนูจะเข้าไปช่วยแน่นอน” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่ได้ให้คำตอบในทันที

อาจารย์ซ่งฉิงเข้าใจความหมายของเธอและให้เธอออกไปข้างนอกได้

เธอเข้าใจว่าเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องที่บีบบังคับกันได้

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวออกมาจากห้องทำงานของ อาจารย์ซ่งฉิง และตรงไปที่ห้องทำงานของเธอ

หลังจากปิดประตูลง เธอก็เดินเข้าไปในห้องเล็ก ๆ ที่ มู่อวี้เฉิงอยู่

เตียงนอนมีขนาดไม่ใหญ่นัก แต่สามารถรองรับมู่อวี้เฉิงให้นอนหลับสบายได้

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวนั่งลงและมองดูใบหน้าด้านข้างของ มู่อวี้เฉิง

เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะมีใครสักคนทำเพื่อเธอขนาดนี้

เขาทำทุกอย่างเพื่อเธอจริง ๆ

ผู้ชายคนนี้แสนดีขนาดนี้ได้ยังไงกันนะ?

ขณะที่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกำลังคิดไปเรื่อยเปื่อย มู่อวี้เฉิงที่นอนอยู่บนเตียงก็ลืมตาตื่นขึ้นมา

ทันทีที่เขาเหยียดแขนยาวออก ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ถูกดึงลงไปล้มทับร่างของมู่อวี้เฉิงที่อยู่บนเตียง

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวตื่นตระหนกอยู่พักหนึ่ง แต่เมื่อเธอสบตากับดวงตาสีนิลของมู่อวี้เฉิง เธอก็สงบลงทันที

เธอพิงพักอยู่ร่างของมู่อวี้เฉิง ซบลงบนหน้าอกของ มู่อวี้เฉิงและฟังเสียงของหัวใจเขา

“เป็นยังไงบ้าง?” มู่อวี้เฉิงลูบผมเธอเบา ๆ

“ผ่านไปด้วยดี คุณแอนนาชอบการออกแบบของฉันมาก แต่…” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวลังเลที่จะพูด

“หื้ม?”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเล่าข้อเสนอของอาจารย์ซ่งฉิงให้เขาฟัง

“ตอนนี้ฉันรู้สึกเสียใจกับแม่ทูนหัว เธอคงจะผิดหวังในตัวฉันมากใช่มั้ย?” เธอเศร้าใจเล็กน้อย

“เหมี่ยวเหมี่ยว ไม่ต้องรู้สึกหนักใจไป ถ้าป้าซ่งฉิงชอบคุณจริง ๆ เธอจะเคารพความคิดเห็นของคุณ อีกอย่างทุกคนที่เส้นทางของตัวเอง ป้าซ่งฉิงอาจจะรู้สึกเสียใจนิดหน่อยแต่คงไม่ได้คิดมาหรอก” มู่อวี้เฉิงรู้ว่าอุปนิสัยของอาจารย์ซ่งฉิงคล้ายคลึงกับลิ่นอวี๋เหยียน

มู่อวี้เฉิงยังคงคาดเดาความคิดของเธอได้คร่าว ๆ

“แต่ฉันรู้สึกไม่สบายใจเลย” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่สามารถอธิบายความรู้สึกของเธอให้ชัดเจนได้

เธอแค่รู้สึกถึงบางอย่างที่ยังไม่ดีพอ

“ไม่ต้องคิดมาก ดูสิ หลังจากทำงานมานานคุณก็ได้ผลตอบแทนที่น่าพอใจ ทำไมคุณไม่มีความสุขกับมันสักหน่อยล่ะ?” มู่อวี้เฉิงบีบแก้มของถงเหมี่ยวเหมี่ยว

“ใช่ ฉันควรจะมีความสุข” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวฟื้นฟูพลังของเธอกลับมาอีกครั้ง เธอนอนทับมู่อวี้เฉิงและใช้นิ้วเกลี่ยเล่นกระดุมเสื้อของมู่อวี้เฉิง “แล้วก็วันนี้ฉันจะเลี้ยงข้าวเย็นคนในสตูดิโอ คุณจะไปด้วยกันมั้ย?”

“คุณอยากให้ผมไปด้วยมั้ย?” มู่อวี้เฉิงถาม

“ฉันก็ต้องอยากให้คุณไปอยู่แล้วสิ ฉันอยากให้คุณมาชนะความสำเร็จของฉันด้วย” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวตอบกลับโดยไม่ลังเล

“ได้ เราจะแบ่งปันความสุขและความทุกข์ด้วยกัน ผมจะอยู่กับคนตลอดเวลา” มู่อวี้เฉิงยกมือเธอขึ้นมาแตะริมฝีปากและจูบเบา ๆ

“จบเห่แล้ว ฉันลืมคิดถึงปัญหาหนึ่งไปเลย” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวลุกขึ้นนั่ง ขณะที่สีหน้าของเธอเปลี่ยนไป

“เกิดอะไรขึ้น?” มู่อวี้เฉิงลุกขึ้นนั่งเช่นกัน

“ฉันลืมบอกคุณแอนนาว่าหยกขาวเปราะบางมาก ฉันคิดว่าหลังจากจบงานเลี้ยงแล้วเธอจะต้องวางมันทิ้งขว้างแน่ ๆ” ท้ายที่สุดแอนนาร่ำรวยมาก และเธอก็น่าจะเป็นคนแบบนั้น

มู่อวี้เฉิงคิดว่ามันเป็นเรื่องใหญ่โตอะไร

เขาขมวดคิ้วและพูดว่า “สตูดิโอทำงานร่วมกับแอนนากับไม่ใช่เหรอ? งั้นก็ไปถามสิว่ามีเบอร์ติดต่อมั้ย คุณจะได้โทรไปบอกเธอเดี๋ยวนี้เลย”

“ใช่ ทำไมฉันคิดไม่ถึงนะ?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวลุกขึ้นจากเตียงและออกไปหาแซนดี้

มู่อวี้เฉิงมองดูแผ่นหลังของถงเหมี่ยวเหมี่ยว เขาคิดว่า ถงเหมี่ยวเหมี่ยวดูมีชีวิตชีวาขึ้นหลังจากมาที่ประเทศวาย

เขาชอบการเปลี่ยนแปลงนี้ของถงเหมี่ยวเหมี่ยวมาก

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรีบไปหาแซนดี้และขอข้อมูลการติดต่อของคุณแอนนา

เธอโทรหาอีกฝ่ายโดยตรง

เธอบอกคุณแอนนาว่าถ้าสร้อยข้อมือตกลงพื้นมันอาจจะพังได้ และจำเป็นต้องดูแลรักษาอย่างดี

ครั้งนี้แอนนาอารมณ์ดีอย่างคาดไม่ถึง และจดรายละเอียดทั้งหมดที่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวบอก

หนำซ้ำยังพูดยกย่องถงเหมี่ยวเหมี่ยวเป็นครั้งแรก

โชคดีที่มาเตือนเธอได้ทันเวลา ไม่อย่างนั้นนิสัยไม่ระมัดระวังของเธอคงจะทำของเสียหายได้ง่าย

หลังจากพูดอธิบายเรื่องนี้แล้ว เรื่องทั้งหมดก็ถือว่าเป็นอันเสร็จสิ้น และก้อนหินขนาดใหญ่ในใจของถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ถูกปลดปล่อยลง